Kristof schrijft over cultuur in en rond Gent. Vooral over muziek maar ook politiek, hedendaagse kunst, film, techniek, theater en literatuur komen soms aan bod.
Kristof is working as a freelance C++ Mac developer in Belgium, using his one man company.
Deze blog is gemaakt met TextMate, YAML en wat eigen PHP-scriptjes. De titel van deze blog is ontleend aan een een nummer van The Evil Superstars.
Wie me persoonlijk wil mailen kan terecht op kristof at dit domein.
© Kristof Van Landschoot 2004-2010
So the Kunstenfestivaldesarts ended with us missing another performance. It was not the first one we missed this year. When you book nearly everything, as you can do if you have a festival pass, you tend to double book with events like mother's day or concerts that have higher priority. That's the way it goes.
Tickets for KFDA
My absolute favorite performance was by the Japanese theatre company called chelfitsch. You can read a nice review with some pictures on this blog. It was funny in an absurd way, totally stylish and slightly disturbing at the same time and it was composed on top of the music by John Cage, Coltrane, Stereolab and Tortoise. A great piece and I'm absolutely curious to see more from this theatre company. Apparently their classic is called Five Days In March and there is a small clip from that performance on youtube.
Still from Hot Pepper by Chellfitsch
The most talked about piece was certainly Via Intolleranza by Christoph Schlingensief. Noone I believe was able to make heads or tails of the show. It was just a cacophony of images and pieces of text and pieces of music and it vaguely said something about our third world politics or about the imminent death of the performer. In a way I liked it because it was puzzling but in a way I hated it because it seemed too meta to me. People that are more knowledgeable than me have more elaborate opinions about it (Wouter Hillaert or Liv Laveyne).
Playful, beautiful, touching and hilarious. That's how to describe the Lone Twin Theatre's trilogy. We spent one sunny sunday inside watching the three performances in a row and didn't regret it a moment. If it wasn't from the beautiful terrace at the beursschouburg we might have listened in on the discussion afterwards with the director but we decided to enjoy the weather instead.
Still from Festival by Lone Twin Theatre
The prize for subtle poetic beauty should go to Lotte Van Den Berg with the performance Het Verdwalen In Kaart. It was so simple in its beauty it reminded me of that famous Sony Bravia commercial. What Sony does with bouncing balls is what Lotte Van Den Berg does with amateur actors of the village of Dordrecht who become in their colorful carnival outfits individual elements of a bigger, beautiful picture. Combine that with a warm welcome through the backstage of the KVS and an equally warm farewell with drinks included and you get that nice fuzzy feeling. Here is a review by Els Van Steenberghe.
Something similar happened in Pororoca by the Brazilian Lia Rodrigues where a dozen of dancers, also in colorful outfits, form a larger body, almost like that of a large insect, that looks like it is crawling on stage until it takes the exit after crawling its way through the public to the front door of the theatre.
The least subtle performance was Hard To Be A God, by the Hungarian Kornél Mundruczó (review by Guido Lauwaert here). Dealing with the issue of human trafficking while showing on stage rape and murder is hammering the point home with a heavy brick. It did manage to pick up on a golden oldie though and I've been listening to it ever since:
Through freaky.be I was introduced to Bonom, a Brussels graffiti artist. Turned out he did a performance in the KVS and it fitted perfectly with the two other plays we had scheduled for that friday night. What happened basically was that he used his body and an infrared camera (I think) hanging on the ceiling of the room to paint pictures on a large screen in front of us. I will look out for his works in the streets of the city I'll be living in from tomorrow on.
Busy times are ahead here. I'm moving in with my girlfriend, which means moving from Ghent to Brussels and letting my house.
Now that Les Nuits Botanique are over, let me give you a small overview of what I've written for daMusic (apart from the things you already saw from my last post):
Of course it's not all music and currently we are trying to see as many performances as possible on The Kunstenfestivaldesarts.
We also did a long weekend Istanbul. Highly recommended. Pictures:
Het is een tijdje geleden dat ik nog eens aan ego-linking heb gedaan, niet? Bij deze.
Les Nuits Botanique zijn volop bezig. Lees mijn interview met MLCD of mijn interview met Holy Fuck.
Moest je zin hebben om nog af te komen, ik heb grote delen van het overzicht geschreven en ik ga naar veel van de concerten die nog komen. Het concert van Gil Scott-Heron was gisteren maar was een beetje een teleurstelling.
Voldoende leesvoer? Er komt er nog hoor, hou de site van daMusic in de gaten!
Om de zoveel jaar, om de zoveel maanden lijkt het haast, komen ze ons mening vragen om te stemmen. Twee stembeurten geleden ben ik niet zelf gaan stemmen maar heb ik mijn broer een volmacht gegeven met het devies "stem op wie je wil, als het maar niet het Vlaams Belang is". De keer nadien ben ik niet gaan stemmen en heb ik ook geen volmacht meer gegeven. Bewust.
Deze keer zal ik naar alle waarschijnlijkheid in't binnenland zitten maar trek ik de lijn verder door: ik ga weer niet stemmen. Al jaren heb ik de indruk dat er geen partij meer is die mijn stem waard is.
Stel dat ik nu zou willen gaan stemmen, voor welke partij zou ik dat moeten doen?
Blauw
VLD heeft nu de regering laten vallen, vooral uit strategische overwegingen. Ze denken dat ze niets te winnen hebben bij langer in de regering te blijven die door de CD&V geleid wordt.
Ze hebben wel zolang het hen uit kwam aan tafel gezeten en het grote B-H-V-spel meegespeeld. Nooit hebben ze eens duidelijk gezegd: "dat interesseert ons eigenlijk niet, we willen er vanaf zijn". Dat is nochtans wat ik vermoed hun standpunt te zijn. Waarom hebben ze niet eens gezegd: "Die akkoorden die we bereikt hebben in 2005 onder Verhofstadt, we zijn daar nog altijd tevreden mee". Antwoord: omdat dat electoraal niet goed valt.
Ze doen, kortom, niet meer aan politiek vanuit hun eigen ideeën, ze spelen spelletjes. Ze denken na over hoe het publiek het zal percipiëren, hoeveel stemmen het zal opleveren, hoeveel stemmen ze er door zullen verliezen. Dat is in een notendop waar de hele kleurenbalk van politici -zoals Meuris dat zo mooi uitdrukte- mee bezig is. Hoe win ik stemmen zonder stemmen te verliezen.
Rood
Neem de SP-A. Ook voor hen is B-H-V de ver van mijn bed show. Sinds ze de puntige oneliners en de frisse ideeën van Stevaert moeten missen gaan ze volop voor de lange benen aanpak van Vandenbossche en Gennez. De ideeën? Raak niet aan het brugpensioen, belast de rijken. Maar hun boodschap vindt in al het Vlaams gewoel moeilijk gehoor.
Niet dat ik er rouwig om ben. Is dat wat het socialisme verworden is? Plat populistische standpunten als core business? Verstandige en door mij gerespecteerde politici die te veel hun gedacht zeggen, genre Van Den Broecke, worden naar de achtergrond verdrongen omdat ze dissidente meningen verkondigen. VDB was nochtans de enige mens in die partij die me van zijn standpunten kon overtuigen, zelfs al was ik er niet mee akkoord. Hij wou de sociale zekerheid regionaliseren bijvoorbeeld. Mijn opinie is diametraal tegenovergesteld, maar als Frank ze verdedigt begin ik te twijfelen. Helaas, Frank wordt monddood gemaakt en moet wijken voor het sexy opkomend talent dat Gennez heet.
In 2005 waren het de socialisten die samen met Geert Lambert de onderhandelingen over B-H-V hebben afgeblazen. Ook zij hadden kunnen zeggen, nu ze die man van zich hebben afgeschud, dat ze die toegiften van toen eigenlijk zo slecht nog niet vonden maar zijn te bang om hun nek uit te steken. Dat zou stemmen kosten.
Oranje
Moet ik het over de CD&V hebben? Ik ben opgegroeid in het tijdperk Martens. In die tijd waren verkiezingen een wedstrijdje tussen de PVV en de SP over wie met de CVP - zo heetten die toen - in de regering mocht zitten. Er veranderde weinig, zo leek het, al werden onder mijn naïeve jonge voeten wel de grondvesten gelegd voor dit federaal gedrocht dat België heet.
Toen uiteindelijk eens een frisse wind door de Wetstraat waaide met een paarse regering werd die lam gelegd door Leterme. Met zijn "Vijf Minuten Politieke Moed" verstomde hij Verhofstadt die niet wist waar hij het had bij zo'n plat, schabouwelijk en schandalig populisme. Sindsdien zijn ze terug met hun welbekende mengelmoes van opportunisme en vis- noch vleespolitiek. Het gezin als hoeksteen van onze samenleving terwijl ongeveer elke vorm van nieuw samengestelde gezinnen, die tegenwoordig eerder regel dan uitzondering zijn, indruist tegen de grote fundamentele leer waar ze hun heel gedachtengoed op steunen: de C van Christelijk.
Dan zwijg ik nog over het debacle van de holle slogans die "Goed Bestuur" en "5 Minuten Politiek Moed" ons hebben opgeleverd.
N-VA
Over de N-VA moeten we het wel hebben. Dankzij een Vlaams Nationalistisch spelletje (denkt u echt dat de slimste mens ter wereld zich in Vlaanderen bevindt?) is meneer Dewever incontournable geworden. Hij staat voor de onafhankelijke staat Vlaanderen. Weinigen lijken dat ten volle te beseffen dus herhaal ik het nog eens: hij staat voor de splitsing van België. Hij is er in geslaagd heel het debat over te nemen.
Wat raar is aan Dewever, en wat ik u nu zeg zal u misschien verbazen, is dat ik hem eigenlijk wel mag. Hij is de enige politicus die nog echt aan parler vrai doet. Die zijn discours is geheel het mijne niet maar hij kan het verdedigen als de beste. Alle andere partijen moeten het hebben van marketing gespin en blijven steken in wollige uitspraken die hun gebrek aan ideeën moeten verbergen, maar Dewever heeft een duidelijke visie over hoe de maatschappij moet functioneren en kan het gewoon zeggen zoals het is. Bij hem is het duidelijk waar hij voor staat. Alleen, laat dat duidelijk zijn, staat hij heel ver van mijn eigen ideeën.
Groen & Overigen
Over het Vlaams Belang zwijg ik. Wat betreft die partij is dat mijns inziens het beste, zeker nu ze goed op weg is te imploderen.
Blijft over: Groen. Het kneusje. Degene die constant flirten met de kiesdrempel. We kunnen discussiëren of een stem voor zo'n partij sowieso nuttig is. Ze hebben in hun partij de federale kieskring als programmapuntje staan, naar mijn oordeel een oplossing voor een groot deel van de problemen waar we tegenwoordig in zitten, en dat pleit voor hen.
Bovendien hebben ze Lucas Vander Taelen in hun rangen. De enige politieker die de laatste jaren echt indruk op mij heeft gemaakt met zijn niet voor de hand liggend discours over ghetto's in Brussel. Iets waar hij in zijn eigen partij eerder voor verguisd werd dan geprezen.
Ondertussen is Geert Lambert in de partij gaan zitten en zijn ze op die manier dezelfde fout aan het maken als de SP-A en de CD&V een paar jaar geleden: een Vlaams Nationaal beest binnen halen puur voor zijn electoraal gewicht. De taal uit hun mond moet ook al niet meer onderdoen voor de taal van anderen.
Op Franstalige partijen kan ik niet stemmen, daarvoor zal mijn verhuis naar Brussel niet snel genoeg geregeld zijn. Ik weet niet of ik het zou doen, maar het feit dat het niet mogelijk is maakt er over nadenken een zinloze oefening.
Conclusie
De selectie van 2010 bestaat dus uit politici die zich allemaal sterk Vlaams profileren. Vlaams of Vlaams, u mag weer gaan stemmen. Wenst u goed bestuur of goed bestuur, u mag weer gaan stemmen.
Wat zeg ik? U moet stemmen. In een rechtsstaat waar we zouden mogen stemmen zou het gemakkelijk zijn: ik zou gaan stemmen en mijn stem blanco afgeven. Dan tel je mee in de statistieken als "ik ga niet akkoord met heel de boel".
Ik ben daar eigenlijk wel voorstander van, van de stemplicht. Want dat stelt mij in staat om te doen wat ik gezien de omstandigheden de enige juiste optie acht: niet gaan stemmen. Er zijn dan mensen die zeggen dat ik antipolitiek ben, dat ik dom ben, dat ik de democratie onrecht aandoe etc. Ik speel hun spelletje niet mee en ze vinden dat blijkbaar rampzalig. Ze zijn mis. De beste manier om mijn politieke opinie te verkondigen is dat ik geen stem uitbreng. Ik heb dat de vorige keer niet gedaan en ik ben wat trots dat ik nu kan zeggen dat ik voor niet één van die politici heb gestemd.
Er zijn er dan die zeggen dat ik maar een eigen partij moet oprichten. Niet echt, dank u. Ten eerste heb ik daar geen tijd en energie voor, ten tweede heb ik daar geen zin in. Er zijn efficiënter manieren om de wereld te veranderen dan aan politiek te doen, en ik draag bij waar ik kan. Bovendien probeer ik in zoveel mogelijk aspecten van mijn leven een goed mens te zijn en zoveel mogelijk mensen te overtuigen om op dezelfde manier te leven. Dat is de manier waarop ik denk de wereld te veranderen. In de politiek gaan gaat voor mij te ver, zoals voor anderen mijn vegetarisme te ver gaat. Elk zijn keuze.
Bovendien heb ik moeite met compromissen en kan ik beter schrijven dan mondeling argumenteren. Ik ben verlegen dus ik zou op TV geen twee zinnen na elkaar kunnen zeggen en een rood jurkje staat me als lippenstift op een varken. Echt, u wilt me niet in de politiek en ik wil niet in de politiek.
Blanco stemmen vind ik laf. Zoals gezegd: ik kom best wel op voor mijn mening. Zie ook deze tekst. Vandaar mijn ostentatief niet gaan stemmen. Niet stiekem in dat hokje maar luid en duidelijk. Mijn niet-stem komt op dezelfde stapel als die blanco-stem, maar mijn gebaar is, vind ik, eerlijker en duidelijker.
Het is mijn keuze. Het is mijn beslissing. Van alle statistieken die daar die zondag zullen getrokken worden wil ik in de kolom "mensen die niet gaan stemmen" belanden. Ik wil gerust mee helpen de verkiezing te organiseren en als ik moet gaan zitten: met plezier. Maar vraag me niet te stemmen op één van die partijen waar ik op kan stemmen want geen van die partijen staat voor iets waar ik mij kan in vinden zonder me slecht te voelen.
Het is dat of emigreren.
Een oplossing voor B-H-V is verder af dan ooit. Maar dat is niet eens het ergste. Het ergste is dat de politiek kampt met een totale legitimiteitscrisis en zichzelf zo goed als irrelevant dreigt te maken.
Yves Desmet in De Morgen.