Meestal ga ik samen met een vriendin naar concerten. We zijn geen koppel, hoewel velen dat misschien denken, we gaan gewoon alle twee graag en veel naar allerlei concerten van veel groepjes in nog meer genres en we komen daar goed in overeen. Soms koopt zij zonder overleggen twee kaartjes omdat ze wel weet dat ik toch wel mee ga, en soms doe ik dat. Deze keer had zij er besteld. Voor Soko , zei ze.

Oei, Soko, daar had ik eens over gelezen in De Morgen, dat was een internet hype die aan mij voorbij was gegaan. Dat kan niet, hypes horen via mij te passeren, en zeker niet rond mij om in De Morgen te belanden, en dus checkte ik dat snel even out, om die Soko direct af te doen als een niemendalletje, een miskleun, een foutereferentie. En nu ging ik dus naar een concert van haar.

Gelukkig bleek het om de afsluitavond van Domino te gaan met ook Adam Green van de vroegere Moldy Peaches . Dat was een raar concert: ik heb me de hele eerste helft van het concert staan afvragen hoe je in 's hemelsnaam evolueert van de helft van The Moldy Peaches tot een soort Paul Anka op duracell batterijen. Dan realiseerde ik me plots dat ik naar een soort Paul Anka op duracell batterijen aan het kijken was, cool!, en heb ik me nog goed geamuseerd. Van The Moldy Peaches heb ik waarschijnlijk nog cassetjes op mijn zolder liggen die moet ik zeker eens opsnorren. Ook al omdat cassetjes weer helemaal hip zijn en ik niet kan achterblijven natuurlijk.

De revelatie kwam echter van de eerste band, Jeffrey Lewis . Die had volgens de Domino-folder de plaat van het jaar 2007 gemaakt en ik had er nog niet van gehoord. Weeral een hype die aan mij was voorbij gegaan? Nu, in die folderkes van de AB en andere concertorganizatoren staat ook nooit eens iets als "die groep is berenslecht, blijf liever thuis en kijk naar Wie wordt de man van Phaedra, dat wordt spannend!" Je bedriegen waar je er bij staat, dat doen ze.

Maar die Jeffrey Lewis, dat was dus een beetje zoals de Moldy Peaches waren. Ik weet niet meer hoe ze het noemden, lo-fi punk of zo of freaky folk of anti folk, ja, dat was het, anti folk, maar het was vooral prettig gestoord en amusant. Twee leuke stemmen met geestige politiek geïnspireerde teksten waar humor in zat en met veel enthousiasme gebracht. Ik heb die beste plaat van 2007 gekocht, twintig euro met gratis MP3-download er bij, zoals het eigenlijk zou moeten anno 2008 en ik kijk er heel erg naar uit om die hier af te wisselen op mijn totaal gedemodeerde platendraaier met die van Be Your Own Pet van vorige week.

Het zijn allemaal nummertjes van Crass . Dat blijkt een oud punkbandje te zijn waar ik nog niet echt van gehoord had. Het lijkt er meer en meer op dat ik toch nog een punker ga worden! Wie had dat gedacht, op mijn leeftijd, dat het toch nog goed zou komen?