Voilà, de laatste dag van het jaar. Met eindejaarslijstjes is het dikwijls zoals met Sinterklaas: hij komt elk jaar vroeger. Hier niet. Hier is het op de laatste dag van het jaar dat u mijn overzichtje krijgt.

Vorig jaar heb ik me goed geamuseerd door over de volledige "Even More Ugliness" links list te gaan in ware Humo-stijl , maar dat zal er dit jaar wellicht niet van komen. U had het al gemerkt, het is hier stil de laatste tijd. Dat komt omdat het in mijn persoonlijk leven nogal druk is. Persoonlijk heb ik het liever zo, maar ik kan me voorstellen dat u begint te vrezen om het voortbestaan van deze blog. Laat me u geruststellen: er is geen gevaar. Bij deze alvast: de eindejaarslijst 2009.

Theater

Dé voorstelling die u had moeten zien is volgens mij Nieuwzwart . Onlangs nog eens terug gezien en het is een heel aanstekelijke voorstelling. Ik kreeg echt zin om mee te pogoën, om mee dat gedicht te declameren, om mee in mijn nakie rond te kronkelen op het podium, kortom om mee te dansen. De wereld van Peter Verhelst wordt mooi in beeld gebracht: kronkelende maden zijn we, dierlijke achterlijke wezens die op zoek zijn naar transcendentie maar uiteindelijk slechts in cirkeltjes rondlopen tot we op onze eigen hielen trappen. Het gedicht was al geniaal, de muziek van Mauro en companie is fantastisch en het dansen is ontroerend mooi.

Een voorstelling die me ook is bijgebleven is die van Superamas . Een gedurfde en geslaagde voorstelling over de (on)mogelijkheid van theater om politiek op te voeden. Ik had het er hier al eens eerder over.

Muziek

U kunt mijn eindejaarslijstje van daMusic bekijken op de website aldaar . Dit jaar mocht ik uitgebreid de amateurmuziekjournalist uithangen voor hen en dat was een heel erg leuke ervaring. Ik hoop dat volgend jaar nog meer te doen en nog beter. Spijtig genoeg ben ik een heel trage schrijver en kan ik dus niet zo veel schrijven als ik zou willen.

De plaat van het jaar was dus die van Titus Andronicus . Muziek waar ik nooit intensiever naar zou geluisterd hebben hadden ze mij niet gevraagd om de recensie te doen. De eerste paar luisterbeurten dacht ik echt te doen te hebben met een soort onnozele punkpop van 13 in een dozijn, maar hoe meer ik luisterde hoe mooier ik het begon te vinden. Die van Animal Collective moest ook in de top-10, maar eerlijk is eerlijk: heel erg vaak heb ik ze niet meer herbeluisterd. En dan is er de lijst platen waar ik zelfs niet toe gekomen ben om ze fatsoenlijk te beluisteren: Flaming Lips, Fuck Buttons, Dirty Projectors, ...

Als ergerlijkste trend had ik naast mijn Lily Allen-opmerking nog vermeld dat het erg is dat elke Vlaamse groep die ook maar drie noten correct kan spelen tegenwoordig op onze nationale radio gehypet wordt. Maar na de TV staat ook de radio hier meer en meer gewoon af en dat minimaliseert een hoop ergernis.

Ook frappant wat mij betreft: het moet van de eerste van LCD Soundsystem geleden zijn dat ik nog eens wild ben geworden van dansmuziek. De periode dat de interessantste vernieuwende wending zich in de electronische sectie leken af te spelen is volgens mij definitief voorbij. Of anders ben ik gewoon een oude rocker aan het worden.

Film

Er was een nieuwe Quentin Tarantino die heel wat discussie opwekte en die ik persoonlijk de beste Tarantino sinds lang vond.

Verder waren er bijzonder weinig die er echt met kop en schouders boven uit staken. De enige film die ik echt kan aanbevelen is Enjoy Poverty , een cynische documentaire annex kunstwerk over ontwikkelingshulp. Misschien kunt u hem nog wel eens meepikken op TV binnenkort. Gegarandeerd stof om over na te denken.

Tentoonstellingen

Heel leerrijk was de tentoonstelling Controverses in de Botanique. De biennale in Venetië was ook de mooite. Maar mooier dan dat was de overzichtstentoonstelling in de Bozar van Sophie Calle. Een vriend van me omschreef het pejoratief als "Sex & The City-kunst", en dat is een goede omschrijving. Heel vrouwelijk en egocentrisch, maar ook heel aangrijpend. Op hetzelfde moment stelde Jan De Cock tentoon in de rest van het gebouw. Het contrast kon niet groter zijn.

Doden

Een beetje een eigenaardige rubriek om in een eindejaarslijstje te hebben, maar velen haastten zich om nog net voor het nieuwe decennium te sterven. Michael Jackson, Yasmine, Felice, Vic Chesnutt , Patrick Swayze en Jaap Kruithof lieten allemaal het loodje en ik weet zeker dat ik er nog een paar vergeet. Farrah Fawcett stierf echter op de verkeerde moment en daardoor hebben we een die reruns van Charlie's Angels op onze buik kunnen schrijven. Ter compensatie:

De noughties

Het is uiteindelijk ook het einde van een decennium. Als muziekliefhebber heb ik ondertussen meegemaakt dat de electro-muziek uit mijn jeugd aan een revival toe was. Het volgend decennium wordt grunge misschien weer hip?

Als er één ding het decennium heeft bepaald dan zal het wel het internet zijn. In de jaren negentig zaten enkel geeks en academici op het internet, ondertussen heeft werkelijk iedereen een Facebook-account en doet dus iedereen op één of andere manier aan bloggen. De gevolgen daarvan zijn nog lang niet te overzien.

Daarom zou ik Radiohead als groep van het decennium willen noemen. In het begin van de jaren 00 maakten ze Kid A en op het einde er van verdeelden ze een plaat volgens een "betaal wat je wilt"-principe en toonden zo aan nog altijd de vinger aan de pols te hebben van de tijdsgeest en meer dan welke andere groep van hun kaliber bereid waren risico's te nemen.

Bij The Guardian argumenteerde iemand dat MIA misschien wel tot artiest van het decennium moest worden verkozen . Ze is namelijk een typisch jaren-00 fenomeen omdat ze via het internet vooral veel lawaai rond haar persoontje kon maken en haar low budget knutselmuziek in ieders bereik ligt. Als dat zo is belooft dat veel goeds voor het volgende decennium.

Gelukkig Nieuwjaar

Rest me nog u een gelukkig nieuwjaar toe te wensen. Tot volgend jaar!