Kristof schrijft over cultuur in en rond Gent. Vooral over muziek maar ook politiek, hedendaagse kunst, film, techniek, theater en literatuur komen soms aan bod.
Kristof is working as a freelance C++ Mac developer in Belgium, using his one man company.
Deze blog is gemaakt met TextMate, YAML en wat eigen PHP-scriptjes. De titel van deze blog is ontleend aan een een nummer van The Evil Superstars.
Wie me persoonlijk wil mailen kan terecht op kristof at dit domein.
© Kristof Van Landschoot 2004-2010
Heb door moerassen gewaad, al dan niet menselijk
Heb door bossen gewaad
Door velden vol spinrag
Heb dagenlang in velden gestaan
Ingestreken met lijm of speeksel
En werd bezocht door alles wat vleugels had
Heb gegrepen wat ik kon en begrepen wat ik niet kon
Vergeten
Ben nooit eenzaam geweest
Heb het nochtans geprobeerd
Het was sterker dan mezelf
Heb het mezelf nooit leren te vergeven
Ben door de ene mond naar binnen gekomen
En door de andere mond naar buiten geworpen
En ondertussen werd ik bekleed
Met alles wat ik niet kon vergeten
Heb eindelijk beseft dat er niets te beseffen valt
Behalve de drang om op en neer te springen
Onophoudelijk en koppig op en neer te springen
Voorbij de rede en voorbij vermoeidheid en voorbij de hoop
En dan in die beweging mijn beide handen naar u op te houden
En het besef dat nooit iets u ertoe kon brengen
Om ooit, al was het maar één keer,
Eén vinger naar mij uit te steken
Peter Verhelst
ook schoon!
Ze zouden dat meer moeten doen, gedichtendag.
Deze vond ik ook ferm leuk:
http://users.skynet.be/chipsandcookies/2007_01_01_archive.html#5687610350121529965
iemand nog?
Elke dag zou gedichtendag mogen zijn...
Geen enkel gedicht is vergeefs, hoewel dit mooie stuk van Remco Campert zo heet:
Zoals je loopt,
door de kamer uit het bed
naar de tafel met de kam,
zal geen regel ooit lopen.
Zoals je praat,
met je tanden in mijn mond
en je oren om mijn tong,
zal geen pen ooit praten.
Zoals je zwijgt,
met je bloed in mijn rug
door je ogen in mijn hals,
zal geen poëzie ooit zwijgen.
Remco Campert
respect voor deze mijnheer, ik kende zijn werk al maar sinds ik hem zaterdag mocht horen voorlezen op de Nachten, nog meer respect.
Soeverein
Hier of ginder maar je blijft
Noodzakelijk, je bent niet vrij.
Ik heb je met mij opgezadeld
Voor het leven, er is voor ons
Geen andere uitweg dan wij.
Kijk, daar is het enige pad,
In de goot, in de wolken
Of onder de grond, maar daar
Is het oudste verbond van twee
Die elkaar niet hebben dood gekregen.
Ja, ik was liever alleen
En sereen, soeverein.
Maar ik ben niet vrij.
Ik blijf je noodzaak, blijf
Je prul, je god, je vod.