Er zijn zo van die concertervaringen waar je het liever niet over hebt. Een professionele recensent mag rechtstreeks vooraan op de eerste rij gaan staan en heeft voor het concert nog een interview met de artiest, dus die is altijd op tijd, maar als gewone sterveling moet je soms bijna ervaringsdeskundige zijn om ergens op tijd een mooie plaats te bemachtigen. Voor Vorst ben ik zo dus onlangs tegen de lamp gelopen. Het was lang geleden dat ik er geweest was, en ondertusssen heb ik de luxe me met een auto te kunnen verplaatsen. Vroeger moesten we lopen van aan het zuidstation om op tijd te zijn voor The Prodigy. Het werd wel een legendarisch concert, dat wel, maar de vriend met wie ik mee was had een afgetrainde conditie en ik woog meer dan 90 kilo. Nog voor ik aankwam was ik bekaf, en toen hadden we nog niet gedanst. Gelukkig had ik toen ook nog de energie van een jongeling.

Nu ben ik dus gezegend met een auto en een job om die auto te kunnen betalen. En collega's die me een ticketje geven om naar Nick Cave te gaan. Een oude zwartjas, waar ik pas achteraf een beetje fan van ben geworden. Dus, op de website van Vorst het plannetje afgedrukt en na de dagtaak in de auto daar naartoe. Een beetje file op de ring rond Brussel, dat was nog normaal. Alleen leek ze wel wat lang te duren, maar ik was op tijd vertrokken, dus geen paniek. Alleen kon ik mijn plan om op het gemak iets te eten voor het concert waarschijnlijk wel op mijn buik schrijven. O jee, een beetje file aan de afrit voor Anderlecht, het blijkt voetbal te zijn. Hopelijk duurt het niet te lang... O jee, ook aan de afrit voor Vorst blijkt een ellenlange file te staan. Ik kan het voorprogramma ondertussen ook op mijn buik schrijven, en die begint te knorren. Tegen dat ik uiteindelijk Vorst bereik, ik rijd er bijna tegenaan, is het 21.00h, een uur na de officiële begintijd van het concert. Het is al heel kalm en iedereen heeft zijn auto al geparkeerd, met als resultaat dat ik nog een half uur straatje in, straatje uit moet rijden om een parkeerplaats te vinden. Tegen dat ik uiteindelijk binnenwandel in de concertzaal zegt de kaartjesscheurder me schertsend dat het de moeite niet meer is dat ik ga kijken. Ik ga toch nog eens binnen en merk dat er geen doorkomen aan is. Als ik op mijn tippen sta zie ik over iemand's schouder een stukje van het podium. Ik zwaai eens naar Nick, en vertrek weer, totaal over mijn touren van meer dan drie uur file en stress. Thuis eet ik mijn avondmaal om 23u 's avonds, en zet me nog een uur naar het TV scherm te staren. In mijn bed krijg ik nog een half uurtje stuiptrekkingen en het wordt een onrustige nacht.

Voila een concertervaring waar je liever niet over vertelt. Dus dacht ik het helemaal anders te doen voor The Beastie Boys. The Beastie Boys, die komen in het weekend, dus dan zal het misschien minder druk zijn, en ik neem me voor om goed op tijd te vertrekken, en een alternatieve route te vinden met minder kans op file. Ook The Beastie Boys blijken uitverkocht te zijn, zijn er eigenlijk nog concerten die niet uitverkopen tegenwoordig? Dat weekend hadden we gepland om met de vrienden een weekendje te gaan ontstressen in de Ardennen, want wij hebben dat met onze drukke job af en toe eens nodig. Dus, die wandeling door de bossen, tempo maken, want ik moet 's avonds nog ergens naar toe. Opzij opzij opzij bomen, maak plaats, The Beasties here I come. Natuurlijk was't ook winkelweekend in Brussel, en laat het nu net zijn dat mijn alternatieve route bestond uit het afrijden van net dat stukje centrum dat iedereen bleek te hebben gekozen om zijn auto te parkeren. Kortom, het was weer eens file, en allerlei angstvizioenen doken weer op. Iedereen vluchtte de stad uit met allerlei aangekochte waren die ze allemaal hadden betaald met de verdiensten uit hun drukke job, en ik probeerde door deze gekte op tijd in Vorst te geraken. Maar deze keer lukte het wél. Net wanneer het voorprogramma begon kwam ik de zaal binnen en tegen dat The Beasties begonnen had ik me door het publiek tot goed vooraan gemurwd, bij het gezelschap dat ik dankzij het wonder van de mobilofoontechniek nog had weten te localizeren.

En genoten! Ooit hadden The Beasties mij een ontnuchtering verkocht: ze hadden op Werchter volledige chaos veroorzaakt met hun optreden, alles leek perfect in het honderd te lopen toen Sabotage werd ingezet, en iedereen ging volledig door het dak. Maar, die chaos bleek goed ingestudeerd te zijn, want twee maanden later werd die tot in de puntjes herhaald op Puppelpop en iedereen ging weer op net dezelfde wijze door een weliswaar ander dak. Toen heb ik de idee opgegeven dat The Beasties revolutionairen zijn, en ben ik een beetje afvallig geworden. Maar ondertussen denk ik gewoon dat marketing bij het spel hoort en ik was vast van plan om er van te genieten, ondanks het idee dat 't een vooringestudeerd nummertje zou zijn zoals altijd.

Deze keer staken ze er echter niks aan weg. De show begon live vanachter de coulissen, op groot scherm geprojecteerd op een reuzevideoscherm. De DJ zag het niet zitten, en had nood aan wat aanmoediging van het publiek dat aangespoord door een bimbo wel degelijk luidruchtig bevestigde dat ze er zin in hadden. Waarop MixMaster Mike zich liet overhalen, en de tocht aanvatte om op het podium te gaan staan. Allemaal live te volgen op dat groot scherm. Op dat moment weet je gewoon dat hij altijd hetzelfde doet. Maar het is goed gedaan, en wie maalt erom?

Ik alvast niet. De set bestaat uit veel hits, uitgekiende kostuumpjes en filmpjes op de dode momenten. Midden in de show wordt de DJ een nummertje gegund, tijdens hetwelk hij kan freestylen, en als dat allemaal gedaan is worden de MC's met instrumenten en al op een minipodiumpje het podium opgeduwd, en zetten ze een instrumentaal nummer in, volledig in de stijl van een kermis uit de jaren 50. Zalig! Nadien veranderen ze nog één keer van kostuum om T-shirtjes te dragen met zinnetjes in de lokale taal ("Le bonbon sucré") en voor het bisnummer duiken ze de eerste rijen in.

Afgelikte show? Zeker. Prachtig afgelikte show! Nog!