Er zijn zo van die concertervaringen waar je het liever niet over hebt. Een professionele recensent mag rechtstreeks vooraan op de eerste rij gaan staan en heeft voor het concert nog een interview met de artiest, dus die is altijd op tijd, maar als gewone sterveling moet je soms bijna ervaringsdeskundige zijn om ergens op tijd een mooie plaats te bemachtigen. Voor Vorst ben ik zo dus onlangs tegen de lamp gelopen. Het was lang geleden dat ik er geweest was, en ondertusssen heb ik de luxe me met een auto te kunnen verplaatsen. Vroeger moesten we lopen van aan het zuidstation om op tijd te zijn voor The Prodigy. Het werd wel een legendarisch concert, dat wel, maar de vriend met wie ik mee was had een afgetrainde conditie en ik woog meer dan 90 kilo. Nog voor ik aankwam was ik bekaf, en toen hadden we nog niet gedanst. Gelukkig had ik toen ook nog de energie van een jongeling.

Nu ben ik dus gezegend met een auto en een job om die auto te kunnen betalen. En collega's die me een ticketje geven om naar Nick Cave te gaan. Een oude zwartjas, waar ik pas achteraf een beetje fan van ben geworden. Dus, op de website van Vorst het plannetje afgedrukt en na de dagtaak in de auto daar naartoe. Een beetje file op de ring rond Brussel, dat was nog normaal. Alleen leek ze wel wat lang te duren, maar ik was op tijd vertrokken, dus geen paniek. Alleen kon ik mijn plan om op het gemak iets te eten voor het concert waarschijnlijk wel op mijn buik schrijven. O jee, een beetje file aan de afrit voor Anderlecht, het blijkt voetbal te zijn. Hopelijk duurt het niet te lang... O jee, ook aan de afrit voor Vorst blijkt een ellenlange file te staan. Ik kan het voorprogramma ondertussen ook op mijn buik schrijven, en die begint te knorren. Tegen dat ik uiteindelijk Vorst bereik, ik rijd er bijna tegenaan, is het 21.00h, een uur na de officiële begintijd van het concert. Het is al heel kalm en iedereen heeft zijn auto al geparkeerd, met als resultaat dat ik nog een half uur straatje in, straatje uit moet rijden om een parkeerplaats te vinden. Tegen dat ik uiteindelijk binnenwandel in de concertzaal zegt de kaartjesscheurder me schertsend dat het de moeite niet meer is dat ik ga kijken. Ik ga toch nog eens binnen en merk dat er geen doorkomen aan is. Als ik op mijn tippen sta zie ik over iemand's schouder een stukje van het podium. Ik zwaai eens naar Nick, en vertrek weer, totaal over mijn touren van meer dan drie uur file en stress. Thuis eet ik mijn avondmaal om 23u 's avonds, en zet me nog een uur naar het TV scherm te staren. In mijn bed krijg ik nog een half uurtje stuiptrekkingen en het wordt een onrustige nacht.

Voila een concertervaring waar je liever niet over vertelt. Dus dacht ik het helemaal anders te doen voor The Beastie Boys. The Beastie Boys, die komen in het weekend, dus dan zal het misschien minder druk zijn, en ik neem me voor om goed op tijd te vertrekken, en een alternatieve route te vinden met minder kans op file. Ook The Beastie Boys blijken uitverkocht te zijn, zijn er eigenlijk nog concerten die niet uitverkopen tegenwoordig? Dat weekend hadden we gepland om met de vrienden een weekendje te gaan ontstressen in de Ardennen, want wij hebben dat met onze drukke job af en toe eens nodig. Dus, die wandeling door de bossen, tempo maken, want ik moet 's avonds nog ergens naar toe. Opzij opzij opzij bomen, maak plaats, The Beasties here I come. Natuurlijk was't ook winkelweekend in Brussel, en laat het nu net zijn dat mijn alternatieve route bestond uit het afrijden van net dat stukje centrum dat iedereen bleek te hebben gekozen om zijn auto te parkeren. Kortom, het was weer eens file, en allerlei angstvizioenen doken weer op. Iedereen vluchtte de stad uit met allerlei aangekochte waren die ze allemaal hadden betaald met de verdiensten uit hun drukke job, en ik probeerde door deze gekte op tijd in Vorst te geraken. Maar deze keer lukte het wél. Net wanneer het voorprogramma begon kwam ik de zaal binnen en tegen dat The Beasties begonnen had ik me door het publiek tot goed vooraan gemurwd, bij het gezelschap dat ik dankzij het wonder van de mobilofoontechniek nog had weten te localizeren.

En genoten! Ooit hadden The Beasties mij een ontnuchtering verkocht: ze hadden op Werchter volledige chaos veroorzaakt met hun optreden, alles leek perfect in het honderd te lopen toen Sabotage werd ingezet, en iedereen ging volledig door het dak. Maar, die chaos bleek goed ingestudeerd te zijn, want twee maanden later werd die tot in de puntjes herhaald op Puppelpop en iedereen ging weer op net dezelfde wijze door een weliswaar ander dak. Toen heb ik de idee opgegeven dat The Beasties revolutionairen zijn, en ben ik een beetje afvallig geworden. Maar ondertussen denk ik gewoon dat marketing bij het spel hoort en ik was vast van plan om er van te genieten, ondanks het idee dat 't een vooringestudeerd nummertje zou zijn zoals altijd.

Deze keer staken ze er echter niks aan weg. De show begon live vanachter de coulissen, op groot scherm geprojecteerd op een reuzevideoscherm. De DJ zag het niet zitten, en had nood aan wat aanmoediging van het publiek dat aangespoord door een bimbo wel degelijk luidruchtig bevestigde dat ze er zin in hadden. Waarop MixMaster Mike zich liet overhalen, en de tocht aanvatte om op het podium te gaan staan. Allemaal live te volgen op dat groot scherm. Op dat moment weet je gewoon dat hij altijd hetzelfde doet. Maar het is goed gedaan, en wie maalt erom?

Ik alvast niet. De set bestaat uit veel hits, uitgekiende kostuumpjes en filmpjes op de dode momenten. Midden in de show wordt de DJ een nummertje gegund, tijdens hetwelk hij kan freestylen, en als dat allemaal gedaan is worden de MC's met instrumenten en al op een minipodiumpje het podium opgeduwd, en zetten ze een instrumentaal nummer in, volledig in de stijl van een kermis uit de jaren 50. Zalig! Nadien veranderen ze nog één keer van kostuum om T-shirtjes te dragen met zinnetjes in de lokale taal ("Le bonbon sucré") en voor het bisnummer duiken ze de eerste rijen in.

Afgelikte show? Zeker. Prachtig afgelikte show! Nog!

Honderden mensen hadden me gevraagd waarom ik zo stom was om slechts één ticketje te bestellen voor Tom Waits. Duizenden mensen vragen me nu hoe het was. Het is schrijnend. Vandaar hier dit verslag, uit eerlijke schaamte, omdat ik als één van de negenhonderd uitverkorenen aanwezig was die avond in de Bourla, en ik de mensen die aan mijn lippen hangen enig soelaas wil bieden.

Vandaag is trouwens mijn Voucher toegekomen, die ik had moeten inruilen tegen het ticket voor het concert. Blijkbaar was de zending onvoldoende gefrankeerd geweest, en was ze in mijn geval daardoor te laat toegekomen. Of hoe een dosis geluk aan de telefoon bijna verknald werd door een portie pech bij de post. Gelukkig waren de mensen daar flexibel genoeg om me toch nog binnen te laten, nadat ik bleek het correcte nummer van identiteitskaart te hebben. Er stond bij iedereen trouwens een nummer van een identiteitskaart op, de beveiliging was ongezien. Je had een hele procedure om binnen te geraken: de voucher met identiteitskaart inruilen voor een armbandje en een ticket, daarna binnenkomen met dat armbandje en ticket. In Londen hadden volgens De Morgen fans tot 2000 euro betaald voor een ticket. Je werd grondig gefouilleerd op fotocamera's en bandopnemertjes en ook tijdens het optreden stond links en rechts een beveiligingsgorilla, met zo'n draadje aan de kop, waarschijnlijk telegeleid vanuit een centrale commandopost alles in de gaten te houden.

Kortom, heel leuke zaal die Bourlaschouwburg! Je voelt er je direct op je gemak en het is dus begrijpelijk dat Tom die zaal heeft uitgekozen om de Verkozenen toe te zingen. Wat je eigenlijk wel doet afvragen in hoeverre alles een marketing truuk is natuurlijk, want wie echt balen heeft van het reizen, immens populair is en toch nog intieme concerten wilt geven heeft weinig opties en de keuze voor de Bourla verdient respect, heel veel respect, maar waarom dan paniekerig doen dat er iemand een opname van dat concert zou lekken op het internet? Dat is verdacht, vind ik.

Net als het feit trouwens dat bij de negenhonderd aanwezigen minstens twee BVs waren (Jan Decleir en Tom Leenaerts). Reken maar uit, dat is statistisch oververtegenwoordigd, er zijn geen ( 2 / 900 ) * ( 5 miljoen vlamingen ) = 11111 Bekende Vlamingen. Of hebben die gewoon een betere telefoonlijn?

Enfin, het zal me veggie worst wezen. Als het optreden begint vergeet je de gorilla's naast het podium en kan Tom Leenaerts je gestolen worden, telt alleen nog die Tom op het podium. De songs komen vooral uit zijn laatste plaat, misschien wel te verwachten. Hij zingt alles heel doorleefd en beweegt heel intens, kronkelig, spastisch bijna. Zingt dikwijls naar de microfoon vanop meer dan een meter afstand, en fluit hier en daar luid tussendoor. Hij speelt mee op gitaar, zet samples op die dan het nummer dragen. Hij is duidelijk heer en meester op het podium. Het nummer "Day after tomorrow", bijna op het einde van de set, doet hij bijna alleen met een klein acoustisch gitaartje. De bezetting is uiterst minimaal, een contrabas, een sobere drum en Marc Ribot op gitaar. Fantastisch op gitaar, de ene keer Flamenco-achtig, de andere keer jazzy solerend met applaus in het nummer zelf als gevolg.

Waits is ontspannen ook, babbelt met het publiek, en antwoordt als mensen in het publiek hem dingen toeroepen. Het publiek kent alle nummers vanbuiten, ook degene die minder gekend zijn. Dat gaat zelfs zover dat als Waits een nummer wilt inzetten met een kreun iemand begint te applaudisseren omdat hij het nummer herkent en apprecieert, waarop Waits dan gekscherend repliceert "really?" en nog een paar keren zijn kreun herhaalt vooraleer echt het nummer in te zetten. "Table Top Joe" laat hij de hele zaal meezingen, met matig succes. Tom Waits bezig zien nodigt niet aan tot meezingen, maar tot bescheiden luisteren, stilletjes op je stoeltje. Genieten en plots verwonderd opkijken dat het gedaan is. Nog twee bisnummers, waaronder "Alice", mijn persoonlijke favoriet, en weg was hij.

Toch was het een volle twee uur, naar het schijnt. Volgens de kranten. Het is bijna niet te geloven, zo snel is het gegaan. En ja, het was zijn geld waard, en ja, als hij nog eens komt, over weer eens 20 jaar, hang ik weer aan de telefoon. Hij is een grote meneer. En dat hij al eens een marketingtruukje toepast, ach, dat maakt hem gewoon een hele grote.

Voila! Nu weet je't!

De Standaard over Waits

In het archief van De Morgen vind je ook een recensie als alles goed is.

Het was, spijtig genoeg, lang geleden dat ik nog eens een enthousiast onthaal had meegemaakt, maar bij The Hives was het meteen raak. Het vooral jong publiek was van ver gekomen om zich te amuseren, en dat was er aan te merken. Meestal beland ik tegenwoordig op concerten waar na vijf nummers de persoon naast me begint te neuten over de geluidsbalans en over het feit dat de basgitarist net iets te laat was in de zevende maat tijdens de ritmewisseling. Het was dus wel een verademing om nog eens tussen een jong enthousiast en kritiekloos publiek te staan.

The Hives, die hebben witte versterkes, witte gitaren, een wit strikje en een witte blazer, op een zwart hemdje en een zwarte broek. Het decor bestaat uit witte lampen die het rood neon logo van The Hives omkaderen. Helemaal De Stijl dus. De zanger, die lijkt op Mick Jagger. De drummer lijkt weggelopen uit de laatste aflevering van Happy Days (Fonzie), en de gitarist rechts ziet er eigenlijk een beetje gevaarlijk uit, maar eigenlijk is de gitarist links, die lijkt op de dikke van de Coen brothers, veel gevaarlijker. Allemaal samen lijken ze op de bende van A Clockwork Orange, zeker als de zanger zijn ogen wijd opentrekt, en dat doet hij heel regelmatig.

Om maar te zeggen: deze jongens hebben hun marketing gedaan. En, heel belangrijk, ze hebben een charismatische zanger. Ze zijn gekomen om te rocken en ze géven zich. De muziek is geniaal in al zijn eenvoud, en bestaat hoofdzakelijk uit variaties op één gitaarrif: de riff van "That's what I like about you" van The Romantics (even opgezocht). Goede songs, toch wel, en het volk springt zich te pletter, pogoënd tot het er bij neervalt, of toch op zijn minst een paar liter vocht kwijt is.

The Hives zijn ook gevaarlijk. Ze zingen bijvoorbeeld van "I'm gonna do what I please, I'm gonna spread the disease because I wanna". Ze sporen aan tot afbraak van de AB. Ze gooien met flesjes water in het publiek. Ze lonken naar de frêle dochters op de balkonnen links en rechts. Ze hebben het potentieel om uit te groeien tot een superband, en massa's jongeren te verleiden tot hun cultus. Het ontbreekt hen slechts een superhit om hun doel te bereiken. Ze zeiden met zoveel woorden een plan, "een scheme" te hebben voor "world domination". Hun manager heeft het zo voorspeld.

Moet u zich als ouder bezorgd maken om uw pubers? Alleen als ze The Hives nog niet hebben gedownload op hun computer. Anders is alles perfect normaal, The Hives worden goed begeleid. Uw teerbeminde kroost dus ook.

Mauro mocht vorig weekend cureren in de AB, twee avonden lang. Hij presenteerde een niet altijd even geslaagd allegaartje van Belgische underground artiesten. Voor de gelegenheid riep hij ook nog eens The Evil Superstars samen die Jerusalem's Sleep gingen coveren. Of was het omgekeerd? Het stond op de site als "de stonerock klassieker van Sleep", en ik ben niet echt een stonerocker, ik had daar zelfs nog nooit van gehoord, van "stonerock". Dat het hard zou zijn, allicht, ja, dat had ik verwacht. En het was een nummer van goed vijftig minuten stond er te lezen, dus bon, daar kan ik me ook iets bij voorstellen: tempowisselingen bijvoorbeeld.

Wist ik veel dat de stone in stonerock voor stoned stond, en dat het eigenlijk ging aan een 50 minuten durende wall of sound-ode aan de marihuana. Ik rook namelijk niet. Nu, ook al rook ik niet, om één of andere reden beland ik op muzikaal gebied al eens naast een frietzak smorende medemens die dan blijkbaar ongeveer naar dezelfde muziek luistert als ik. Dus dat mag geen bezwaar zijn.

Voorts kan ik me bij die stone in stonerock trouwens heus wel iets voorstellen. Ik weet niet hoe het zit bij de in marihuananauts, maar voor mij betekenen die stenen de stenen die je ook in Gerry ziet, als je ellenlange dagen rondloopt in de woestijn. Het zijn de stenen van Queens Of The Stone Age, de desert rock die het midden zoekt tussen country en hard rock en daarbij al eens botst tegen een hard rock.

En daar wordt me iets duidelijk. Een extra link in het neurale netwerk van mijn hersenen, een extra hyperlinks in mijn cd-collectie. Die drummer is inderdaad de drummer van Vandal X. Harde rock, ja, en energiek! Een link die achteraf gezien logisch is, maar die me nog nooit was opgevallen. En Tim Vanhamel die optrekt met de mannen van QOTSA, ook dat is plots allemaal logisch. The Evil Superstars zijn hardrockers, het was altijd al zo maar ik besef het nu pas, en dat maakt mij plots hardrockfan. Ik laat dus met graagte mijn oren verknallen door de luide decibels van de alomgekende Jerusalem-song van Sleep, en ik kijk al uit om de opnames van dit concert, of wat mij betreft de CD van het origineel, te draaien tot ik er roze konijntjes van ga zien. Een geestesverruimend middel op zich.

Dus was het ook plots de logica zelve dat de dinsdag daarop een andere stonerocker verscheen op datzelfde AB podium. Mark Lanegan, die ook beelden oproept van een woestijnlandschap met grote harde stenen in. Stenen om op te klimmen en achteraf niet meer af te geraken. Woestijnen om in te verdwalen. Hitte en dorst die de grenzen van je uithoudingsvermogen aftasten.

Er was een minimale setup voorzien. Een slangenvrouwtje, erotisch en gevaarlijk met de broek tot net boven de venusheuvel en tatouages overal waar je durfde te kijken. Een gitarist die zijn gitaar kon doen schreeuwen als had ze al eeuwen niets te drinken gekregen. En de drummer, nog een gitarist en natuurlijk Mark Lanegan zelf, die in de donkerte zijn stem aanscheurt tegen de microfoon. Als hij al verlicht wordt is het enkel door de flash van de foto's uit de zaal die als in een horrorfilm plots zijn gezicht oplichten zodat je even moet twijfelen aan de realiteit van het moment.

En het klopt allemaal. Alle puzzelstukjes vallen samen. The Evil Superstars waren terug! En Mark Lanegan is een artiest! En ik ben een hardrockfan! Een hardrockfan zeg ik u!

Tot zover het nieuws uit de AB. Vrijdag komen The Hives, en binnenkort komt Tom Waits en ik heb een ticket voor beide concerten! 't Leven kan schoon zijn.

Stel, ik knal mezelf al dan niet bewust gegen die wand, en ik word wakker in een revalidatiekliniek met zo'n beschermend nekbandje om en de dokter zegt in zijn schoonste duits: "Kennen Sie die Gruppe The The? Sie haben ein Lied, in dem sie folgendes singen: If you can't change the world, change your world" (*) , weet je wat er dan zou gebeuren? Ik zou die dokter een ferm toef op zijn bakkes verkopen vrees ik. Iemand die een suicidaal persoon moed probeert in te praten door teksten verkeerd aan te halen hoort niet thuis in een revalidatiecentrum.

Het moet zijn, "If you can't change the world, change yourself". En niks anders. Uit de klassieker "Dusk" van The The uit het gezegende jaar des heren 1992. Een plaat die mijn leven veranderde, door de half filosofische inzichten waar ook deze wunderdokteur duidelijk door beïnvloed geraakt is. Als je een beetje depri rondloopt heb je iets aan de tekst "The only true freedom, is freedom from the heart's desire. And the only true happiness this way lies...". Allez, of ik had er toch iets aan, op mijn drieentwintigste, wanneer ik deze plaat voor de tweede keer aan het ontdekken was op erasmus in Porto, en ik dit hoorde in mijn walkman op één van mijn mindere momenten toen.

Deze CD is wat mij betreft het hoogtepunt in het werk van Matt Johnson. Ze werd uitgebracht op een moment dat Johnny Marr werkloos zat te bekomen van een split met Morrissey en anders niks om doen had, en ik denk dat het vooral dankzij zijn hulp is geweest dat deze plaat muzikaal boven de rest van The The uitsteekt. Ik herinner me dat de CD-bespreking in HUMO uitermate positief was en dat ik daardoor iets intensiever geluisterd heb dan ik normaal zou gedaan hebben, want ik was niet zo'n grote fan van The The tot dan. Het ging over het begin van "Lung Shadows", waar een stukje porno in zou moeten horen als je de luidsprekers luid genoeg zet, waarop vervolgens, tot op de seconde nauwkeurig gespecifieerd, een snoeiharde bas je boxen en je oren om zeep zou helpen.

Heel aandachtig heb ik ernaar geluisterd, maar die porno klonk niet zo opwindend als het stukje had laten uitschijnen. Dogs Of Lust was de single toen, en ik was er niet echt aan verkocht. Maar het paste perfect op de plaat, die zo zalig melancholisch, intens, erotisch en cynisch knettert als een haardvuur in de winter. Van bij het begin waar de vraag wordt gesteld "Have you ever wanted something so badly that it possessed your body & your soul through the night & through the day until you finally get it and then you realise that it wasn't what you wanted after all?" ben je mee: yep, meneer Johnson, dat herkennen we. En het geloof in liefde en het gevecht met lust en de wanhoop bij het wereldleed en het claustrofobische gevoel van zo dicht bij iemand te zijn dat de warmte klam wordt. We herkennen het allemaal, en meneer Johnson ontleedt het haarfijn, en maakt er een mooi nummer over, een CD vol mooie nummers.

Ik weet niet meer de hoeveelste keer het is dat ik deze CD herontdek. Goede CDs blijf je herontdekken, en duiken af en toe op in je leven op momenten dat je het niet verwacht. Nu dus ben ik er weer aan verknocht, en zit de CD al een week op mijn iPod, vooral dankzij die film "Gegen Die Wand", een film over zelfvernietigingsdrang. De scène waarin Sibel zich laat neersteken door een bende jongeren uit te dagen is beangstigend. Sibel lijkt een beetje op Amélie O. en de neukdrang heeft ze ook gemeen. Ze maakt zich los van het conservatieve milieu waar ze uit komt door met Cahit een schijnhuwelijk aan te gaan. Hij lijkt dan weer een beetje op een verwaaide Michael Hutchence. Zou de regisseur het erom gedaan hebben?

Het rockt allemaal als een goede new wave song, en de soundtrack liegt er niet om dat we bij de depri's van de pop zijn aanbeland: The Birthday Party, The Sisters of Mercy, Depeche Mode, en een snijdende versie van Talk Talk's Life's what You make it passeren allemaal de revue. Ook de Turkse roots komen aan bod, want in de traditie van de Griekse Tragedie zingt een Turks koor aan de oevers van de Bosphorus in Istanbul een verband tussen de verschillende delen van de film. Het ziet er allemaal heel goed uit, en het is aangrijpend gebracht. Heel mooie film dus, alleen spijtig van die The The quote.

Om de lezer op te voeden, nog dit stukje poëzie, uit hetzelfde album van The The:

Bluer Than Midnight.

Save me, Save me, Save me
Save me, Save me, Save me.

The candles are lit.  The curtains are drawn.
There's still no sign of rain nor dawn.
Our lips touch.  Our limbs entwine.
But the ghosts that haunt me won't leave my mind.

Save me, Save me, Save me
Save me, Save me, from myself.

One sin leads to another one.
Oh, the harder I try
I can never, never, never find peace in this life.
I ask myself where does lust come from
is it something to yield to or be overcome.
I ask myself
Why love can never touch my heart like fear does.
Why can't love ever touch my heart like fear does?

Ja, opbeurend hé? Om de lezer terug enige verpozing aan te bieden, deze links:

Gegen Die Wand site... snippets.

Sibel fansite.

Sibel site . Sorry mensen, deze kon niet ontbreken, geen filmbespreking zonder titties-link :-) Sibel hield heel de film zedig haar kleren aan, en dat was voor ze bekend werd niet haar gewoonte... je kunt straffer materiaal vinden dan dit, maar dit vond ik nog mooi om naar te linken.

Heel interessant interview met deze dame , al snap ik er niks van.

Cahit interview . Niet echt interessant, maar bon... 't moet niet allemaal over Sibel gaan.

Theater in de Griekse oudheid . Ok, kon het niet laten... terug een beetje opvoeding.

What The Papers Were Saying , over Dusk van The The.

Interview met Matt Johnson , ten tijde van Hanky Panky

(*) Ik ken geen jota Duits, dit is met dank aan P.R. voor de vertaling van mijn zelfgebrouwde reconstructie!

Binnenkort vertrekken mijn ouders op reis naar Barcelona. Ze zijn nog niet veel in steden geweest, laat staan in grootsteden. Deze gids is voor hen. Hij is gedocumenteerd aan de hand van foto's van mijn laatste keer dat ik in Barcelona was en het is mijn persoonlijke visie op hoe een mooie stadstrip zou kunnen zijn.

Aankomst & Vervoer

Als je aankomt in de vlieghaven heb je maar één uitgang. Aan die uitgang, iets meer naar rechts, vertrekken bussen naar Plaza Catalunya. Het is een redelijk lange rit, en je herkent de Plaza aan de drukte. Een rit kost 3,5 euro.

De metro is ideaal om lange afstanden goedkoop te overbruggen in een korte tijd. Neem best een 10-rittenkaartje in't begin en zie hoe lang je er mee doet, daarna kun je beter inschatten hoeveel je er nog extra nodig hebt. Je kunt 1 metrokaartje met zijn tweeën gebruiken.

Taxi's zijn goedkoop. 's Nachts normaal gezien iets duurder, maar als de metro toe is twijfel dan niet om een taxi te nemen: voor 5 euro kom je een heel eind (ongeveer van de randstad tot 't centrum), daar kun je je zolen niet voor betalen als je't moet afwandelen. Voor de rest: wandelen. Altijd de leukste manier om een stad te leren kennen, en de afstanden zijn draaglijk. En je leert er je kaartje mee kennen.

Diefstal

Niet het leukste onderwerp, maar er is geen miskennen aan: diefstal komt voor in Barcelona. Misschien zelfs veel. Het lijkt wat afschrikwekkend om het er over te hebben, maar dat is helemaal niet de bedoeling. Zelf ben ik er al vier keer geweest, en ik ben nog nooit overvallen. Maar ik ken verschillende mensen die al hun portefeuille gestolen geweest zijn, dus dat het gebeurt valt niet te ontkennen. Alleen was het telkens als ze wat onoplettend waren. Een beetje zat, een beetje met iets anders bezig. En telkens op typische plaatsen, zijstraten van de ramblas vooral. Nooit was het erg, de diefjes hebben er ook niet teveel voor over om toeristen te bestelen: er zijn zoveel gemakkelijke toeristen, waarom moeite doen?

Maar je neemt misschien beter een paar kleine voorzorgen. Bijvoorbeeld, probeer er niet al te veel als toerist uit te zien: lange lichte broek in plaats van short, geen hoedje aandoen, niet al te duidelijk je portefeuille in een "veilig zakje" op je buik dragen. Neem zowiezo enkele copies mee van je identiteitskaart en neem niet teveel geld mee. Een gewone bankkaart en genoeg om de dag door te komen. Als je iets met VISA wilt betalen heb je wel je echte identiteitskaart nodig.

Metro's zijn een mogelijk punt waar je kunt overvallen worden. Eén keer gezien: op het einde van de roltrap net voor de uitgang neemt die persoon die achter je staat je portefeuille en loopt zo snel mogelijk weg. De Ramblas zijn ook typische plaatsen omdat je er zo snel afgeleid wordt. Volgens mij zijn sommige spelletjes zelfs bedoeld om de mensen te doen tonen waar hun geld zit (dat met "waar zit het muntje" bijvoorbeeld vertrouw ik voor geen haar).

Als je je onveilig zou voelen loop dan kalm door gewoon naar een plaats waar veel volk passeert. Als ze je zouden overvallen geef dan gewoon alles af, probeer niet de held te zijn. In't algemeen, zorg er voor dat je gewoon niets hebt om af te pakken, dan voel je je ook het best op je gemak.

Maar bon, dit alles gezegd zijnde, over naar vrolijker onderwerpen.

Eten

Het eten in Barcelona kan heel lekker zijn en is niet echt typisch Spaans. De meeste gewone restaurantjes zijn heel betaalbaar in vergelijking met België, dus daar moet je het niet voor laten. Zelf vind ik het het ideaalst om 's middags ergens te "picknicken" of een snelle tapa te eten of wat fruit onderweg en 's avonds fatsoenlijk te gaan eten, maar dat is persoonlijk.

Neem in het algemeen de restaurantjes uit de reisgids, maar ga wel minstens één keer sjiek eten, dat hoort een beetje bij op reis gaan vind ik. Je lekker laten bedienen en vragen waar je zin in hebt kan deugd doen! Er zijn honderden restaurants die de moeite zijn, veel met heel flashy design. Kijk maar in de B-Guided als je wilt, of wandel gewoon rond tot je er ééntje ziet die je aanstaat. Ga bij voorkeur waar heel veel Spanjaarden zitten en vermijd plekken waar heel veel toeristen zitten. Ze zullen bijna nooit Engels kunnen dus je vraagt best een Engelse kaart of je neemt je woordenboekje mee.

Het tijdstip van eten is ook wel belangrijk: voor 20.00h moet je geen restaurant binnenwandelen, want dan serveren ze nog niets. Barcelonezen beginnen pas aan hun avondmaal te denken rond die tijd. Dus je eet best nog een kleinigheid zo ergens rond 16u30 of zo, dat je op zijn minst die tijd doorkomt. Een tapa in een bar, of een bocadillo de queso (een broodje kaas - meestal met tomatensmurry er rond) of een stuk fruit of een koek bij een bakker of olijfjes van de markt of zo...

De Omgeving

Als je toekomt, verken dan best eerst eens je omgeving. Jullie hebben een kamer met half pension, maar het kan leuk zijn een typisch bartje in de buurt uit te kiezen waar je bijvoorbeeld 's ochtends een koffie gaat drinken. Koffie is trouwens ook speciaal: je kunt, als Belg, best een "Grande" of een "Americano" bestellen dan krijg je een grote. Als je gewoon koffie vraagt dan krijg je een cafeïne-shot met minder water dan koffie.

Geef die mensen af en toe eens wat kleingeld fooi (rond de rekening op de euro af naar boven), en kom er elke dag eens terug, met een beetje geluk krijg je er vriendelijkheid en herkenning voor in de plaats.

De Fonteinen, het Olympisch Stadion en Omstreken

Voor deze uitstap kun je best ergens 's namiddags vertrekken, want je mag niet voor zonsondergang naar huis. Als je wilt kun je dit misschien ook splitsen in twee afzonderlijke uitstappen. Moest je deze uitstap op een zondag kunnen doen kun je dit perfect combineren met een stukje aan een luxueus zwembad liggen. Aanrader!

Neem de metro naar Plaça Espagna. Daar ga je naar buiten en je staat op een groot rond punt. Daar ben ik ooit eens naar stierengevechten gaan kijken om dan vol walging weg te lopen. Ik denk niet dat ze er nu nog stierengevechten doen. Je ziet uit op twee grote torens. Deze torens leiden naar boven, naar een majestueus paleis. Dit is ergens het resultaat van een expo ergens in de jaren 20. De torens moesten doen denken aan de grandeur van de Eiffel toren op de wereldtentoonstelling in Parijs, maar dat is niet echt gelukt. Het is desalniettemin een hele mooie avenue om naar boven te lopen.

Gewoon op het gemak naar boven lopen. Tegen dat je aan de ronde fontein in het midden bent kun je eventueel een ommetje doen naar rechts langs het paviljoen Mies van der Rohe , een paviljoentje dat daar gereconstrueerd is en waar alle architectuurstudenten verplicht naar toe moeten. Er valt wel entree te betalen, en soms zijn er kleine tentoonstellingetjes in. Betaal er niet meer dan 5 euro voor, je kunt niet zoveel meer zien van binnen als je kunt zien van buiten.

Verder naar boven kun je op je gemak het olympisch stadium gaan bekijken en de omstreken. Eén van de grootste concertzalen is net naast het stadion, met allemaal palen en rare draden op het plein ervoor, de Palau Sant Jordi. Het Míro museum is ook in de buurt, maar jullie zijn niet echt voor musea en dit is, hoewel het een heel mooi museum is, misschien niet de moeite voor jullie.

Loop er evenwel voorbij en iets verder kun je dan de kabelbaantjes naar het kasteel boven nemen en nog iets verder vind je het zwembad waar de duikkampioenschappen van de olympische spelen . Op zondag kun je er gaan zwemmen voor iets van een 4 euro, en voor zwemliefhebbers is dat echt wel aan te raden. Toen wij er waren was er amper 20 man, maar het was net voor sluitingstijd (rond 18u?). En papa kan naar het zicht kijken (over de stad of naar de vrouwen) terwijl mama zwemt!

Daarna neem je de kabelbaantjes naar boven om nog tot aan't kasteel te gaan. Niet dat het kasteel bezienswaardig is, maar in de kabelbaantjes zitten alleen al is superleuk en het zicht daar is weer niet te versmaden. Bedien in je fantasie één van de kanonnen tegen de aanstormende vijand, zet je een uurtje met je humo van het zicht te genieten in de verste uithoek en kijk wat naar de voorbijwandelende toeristen.

Wacht lang genoeg, tot rond 21.00h of zo om naar beneden te gaan. Neem terug de teleferique naar beneden en wandel terug langs de fonteinen: 's avonds worden de fonteinen een zalig klank- en lichtspel, met muziek erbij. Voorstellingen duren een half uur en zijn om't half uur, ik denk altijd rond zonsondergang. Enkel van donderdag tot zondag in de zomer!

Daarna kun je iets gaan eten en naar huis wandelen. Mooie dag toch?

Ter info: de openingsuren van het picornell zwembad volgens hun website

Piscina d'estiu
Dilluns - Dissabte	10.00 - 19.00
Dilluns - Dissabte (estiu*)	09.00 - 21.00
Diumenges i festius	10.00 - 16.00
Diumenges i festius (estiu*)	09.00 - 20.00

Dit is raar, want we moesten er volgens mij vóór 20.00u uit als ik het me goed herinner, en het was "Diumenges i festius (estiu)", namelijk zondag in de zomerperiode. Misschien kloppen de uren niet helemaal. "Dilluns-Dissabte" betekent maandag tot zaterdag.

Gaudi's Casas en Plaza Del Sol

In het midden van de poepsjieke winkelbuurt liggen twee van Gaudi's mooiste huizen. Een ander ligt aan de Ramblas. Eigenlijk zijn deze allemaal binnen wandelafstand. In de buurt van Casa Battlo liggen de winkels van Chanel en van Louis Vuitton etc... Je kunt er gerust binnen gaan als je wilt maar ze kijken je soms wel buiten. Niet dat ik mij daar altijd iets van aantrek! De Casa Batllo is heel mooi en nog niet zo lang open voor toeristen, maar is relatief duur op zich, en de speciale effecten die ze gemaakt hebben zijn er een beetje over. Eén van de eerste huizen die Gaudi gebouwd heeft, het Palau Güell, is veel authentieker en is dichtbij de Ramblas. Dan is er nog het huis met de schoorstenen op het dak, Casa Milà of nog La Pedrera, dat is heel mooi.

Als je aan de Casa Batllo nog iets noordwaarts gaat, dan is een leuke plaats om naar op zoek te gaan het "Plaça del sol". Veel toeristen geraken daar nooit. Het is nochtans één van de meest authentieke buurten van Barcelona. Je kunt op de plaça zelf gerust een pintje drinken, en als je veel wilt eten voor niet teveel geld dan is het restaurant Sporting in die buurt een aanrader, als je het vindt. Je eet er bijna zoals in een refter, allemaal samen in de refterachtige ruimte, de TV staat aan en de obers zijn er snel. Het eten is er wel heel Spaans, wat wil zeggen nogal rudimentair, maar het is waar voor je geld. Ze bestellen wel enkel in het Spaans, en begrijpen met moeite Engels.

Tips: bekijk eens in het tourisme bureau of de "Ruta del Modernisme" niet interessant is om aan te schaffen wanneer je Gaudi's huizen doet. Het kost rond de 4 euro en geeft je korting op veel dingen, oa. de Sagrada Familia.

Ramblas en Omstreken

Jullie logeren rond de ramblas zelf, dus normaal zullen jullie vanzelf enkele bezienswaardigheden tegen komen, maar er zijn ook dingen die iets beter verborgen zitten en waar je naar op zoek zult moeten gaan.

Aangezien jullie hotel in de buurt van "de kathedraal" is kunnen jullie misschien eens op zoek gaan naar het klooster dat ik vorig jaar wel en dit jaar niet gevonden heb. Het gaat niet om de kerk die ondertussen in de stijgers staat, hoewel die ook een bezoekje waard is, maar om een monesteirio dat daar zo ongeveer in overloopt. Hoewel ik het vorig jaar niet gevonden heb en jullie ook het risico lopen het niet te vinden was de zoektocht op zich eigenlijk ook wel de moeite waard: je gaat in het historische centrum van't stad heel authentieke straatjes in en uit, en je vindt allerlei zichten die zowiezo heel erg de moeite zijn. Tussen al die straatjes door vond ik dit jaar een pleintje met een afgelegen leuk terrasje dat ik nog eens moet doen als ik volgend jaar terug ga. De buurt is zowiezo ook een leuke buurt om te winkelen, er zijn allerlei kleine winkeltjes die soms heel designer duur zijn, maar soms ook wel betaalbaar, en dikwijls de moeite.

Als je een beetje ronddrentelt kun je misschien best in de richting van de zee ronddrentelen, maar blijf aan dezelfde kant van de ramblas. Je zult het misschien vanzelf tegenkomen, maar misschien ook niet: Plaça Reial is een heel bruisend pleintje zo ongeveer tussen jullie hotel en de Ramblas. Daar kun je eventueel ook een terrasje doen, maar die zijn nogal "touristenvallen", te duur en niet altijd leuk van bediening. Nu, als je cuantanamera wilt horen spelen zoals ze het in Vlaanderen Vakantieland ongetwijfeld tonen kun je best efkens blijven zitten of 's avonds eens terugkomen. Als je er 's avonds passeert, schrik dan niet: het is echt het verzamelpunt van hippie jongeren en wat ze roken is meestal geen gewone tabak. Maar ze zullen je niks doen, laat hen gerust en zij laten jou gerust.

Misschien kunnen we best eerst ergens een middagmaal op de kop tikken, in de Mercado aan de andere kant van de Ramblas. Het is een beetje als de marktplaats in Barcelos in Portugal waar jullie ooit waren, maar dan overdekt. Als je een paar broodjes kunt kopen (bocadillos) en wat fruit en wat drank en om het even waar je zin in hebt dan ben je gezet voor een picknick op't strand. Kies best kraampjes waar veel Spanjaarden voor staan, zoals altijd, ook al zullen ze je niet al te vriendelijk bedienen en zul je een beetje moeten op je strepen staan als je niet wilt voorgestoken worden door de helft van Barcelona.

Nu, met de picknick in de hand, is het misschien tijd om naar't strand te gaan. Gewoon de Ramblas af wandelen en je kunt niet missen eigenlijk. Als je op't strand bent kun je zo ver gaan als je zelf ziet zitten, maar je kunt beter gewoon ergens gaan zitten en genieten van't zicht. In de verte zie je allicht wel een raar gebouw blinken in de vorm van een vis , dat is een gebouw van Frank Géhry, een gekende architect die ook dat raar museum in Bilbao heeft gezet. 't Is maar een beetje cultuur tussendoor.

Als je uitgerust bent en gegeten hebt is't tijd om de andere kant van de Ramblas te verkennen. Aan die andere kant is er nog één museum waar je op zoek naar moet gaan, het Macba, omdat het een mooi stukje architectuur is in het midden van een sociale woonwijk. Dat is bewust zo gedaan als poging om de buurt op te waarderen en het is betrekkelijk goed gelukt: ondertussen is de buurt één van de meest trendy buurten geworden en nochtans zijn er heel veel armen in deze wijk. Als je zin zou hebben in een "luchtwinkel", er is er eentje aan het Macba. Als je zin zou hebben in "foodballs", allerlei eten in de vorm van een bal, dat vind je daar ook. Het cafétje waar l'Auberge Espagnole is opgenomen vind je daar ook. Kortom, vanalles...

Als jullie tegen de vooravond een snelle hap willen voor je 's avonds deftig gaat eten kan ik de bocadillos aanbevelen van de straat waar wij inzaten, Carrer del'Hospital, die zijn hemels lekker. 's Avonds in de buurt kun je zeker iets vinden om te eten. En als het tegensteekt kun je rustig nog twee keer de ramblas op en af wandelen om eens op je gemak te kijken naar al die mime-spelers en hun fratsen.

Sagrada Familia en Hospital De La Santa Creu

Wat je natuurlijk absoluut niet mag missen is de Sagrada Familia. Nu we al wat vertrouwd zijn met de architectuur van Gaudi is het tijd om zijn grootste werk te bezoeken. Gaudi was een heel vroom man en zat heel de tijd met zijn hoofd bij God en zijn gebouwen en is domweg onder een tram gesukkeld terwijl ze bezig waren het gebouw te zetten. Hij heeft dus de plannen niet voltooid, maar de bouwwerken worden stelselmatig verdergezet door een vereniging die zijn belangen behartigt. Alles gebeurt zonder al te veel subsidies, dus jullie entreegeld is in die zin welbesteed.

Nu, wees niet teleurgesteld als je merkt dat het gebouw nog niet af is. Eén van de meest gefotografeerde zichten in de kathedraal is waarschijnlijk het zicht dat je hebt op de torenhoge stellingen binnenin. En het zicht op de trap natuurlijk. Het is misschien verleidelijk om de lift te nemen, maar eigenlijk is de ellenlange wenteltrap één van de hoofdattracties van dit gebouw. Zorg dat je goed uitgerust bent, en neem er je tijd voor, maar doe het met de trap. Er is geen leuning, dus het is een klein beetje akelig, maar wie zijn angsten niet onder ogen durft te komen is 't rijk van God niet waard. Of wat stond er daarover ook al weer in de bijbel? Je zult wel zien waarom de trap de moeite is.

Kijk vooral ook naar de mooie christusstandbeelden aan de achterkant van de Sagrada Familia, voor één keer zijn die het zien waard. Kijk ook naar het contrastverschil tussen de oude vleugels van het gebouw en de nieuwere vleugels, die ontworpen werden door nieuwe architecten. Etc etc... neem jullie tijd, het is de moeite.

Als het bezoek afgerond is en je hebt alles gezien dan kunnen jullie het best de diagonale straat verder aflopen. Op het einde heb je zicht op een hospitaal, en eigenlijk is dat op zich ook een bezoekje waard. Niet dat het ook maar enigszins kan tippen aan de spektakelwaarde van de Sagrada Familia, maar onderweg zijn er leuke terrasjes en je zult ze kunnen gebruiken na die trap!

Tibidabo & Park Güell

Wat deze uitstap betreft mag je eigenlijk, als de tijd dat zou vereisen, tibidabo overslaan. Maar zeker niet park Güell!!! Als je al eens naar de horizon hebt getuurd dan zijn er een paar torens die zich duidelijk aftekenen. Centraal, de Sagrada Familia, die we ondertussen kennen en ten zuiden de zendtoren naast het Olympisch stadium. Ten noorden ligt er een minder bekende toren, van een heel bekende architect, Norman Foster. Mijn gezelschap zag het niet zitten om er nog tot aan te wandelen wat me eigenlijk nu wel spijt want voor 3 euro kun je tot boven op de toren met een lift, en het zicht schijnt magnifiek te zijn!

Maar zelfs als je er niet van aan denkt om op de toren te gaan zijn er dingen genoeg te zien. De weg er heen is niet gemakkelijk. Er rijdt een bus naartoe maar wij zijn in de hitte te voet gegaan tot aan het kabelbaantje zonder een bus tegen te komen dus heel frequent zullen die wel niet rijden. Na de lange wandeling volgt echter een leuke rit met het kabelbaantje, de funicular (3 euro).

Boven is er naast de toren nog vanalles te zien. Een jezus die met de armen gespreid uitkijkt over de stad bijvoorbeeld. En vooral het pretparkje, dat veel te duur is om te betalen (22 euro), maar ook van buitenaf de moeite lijkt vanwege de aandoenlijke oubolligheid er van, die meteen melancholisch stemt. Wat zou er mooier zijn dan in een speelgoedvliegtuigje te vliegen over deze stad?

Als je terugkeert kun je beneden aan de funicular (iets naar links) nog een pint drinken met het geld dat je bespaard hebt door niet in het pretpark te gaan, in een bar iets verderop in de straat. Er is een half open terras aan de kant waar je kunt uitkijken over de hele stad en met een beetje geluk kun je aan de balustrade zitten genieten van het zicht.

Als je terug bent moet je dan nog het Park Güell doen. Dit is het meest sprookjesachtige wat Gaudi ooit gemaakt heeft en is dus zeker niet te missen! Je kunt het eigenlijk beter gaan bekijken dan dat ik het voor jullie beschrijf, maar als afsluiter van een mooie vijfdaagse Barcelona kan het niet missen!

Musea en Tentoonstellingen

Eigenlijk heb ik jullie agenda al zo druk gemaakt dat het me zou verwonderen dat jullie nog tijd over hebben om een museum te doen, maar desalniettemin vind ik dat jullie toch een tentoonstelling moeten doen.

Er zijn op het moment dat jullie er zijn twee tentoonstellingen die in aanmerking komen. Als eerste is er in het Macba de tentoonstelling "At War". Het is een uitgebreide tentoonstelling, maar het loont de moeite. Ten eerste is het een mogelijkheid om eens een stapje te zetten in dit heel modernistisch gebouw en ten tweede is het een heel indrukwekkende tentoonstelling. Met indrukwekkend bedoel ik dan dat we met vier mensen serieus uit ons lood geslagen waren toen we buiten kwamen over de gruwel van de oorlog.

En dan klinkt dit alsof je enkel en alleen beelden van soldaten die sneuvelen zult zien, maar dat is niet zo. Eén van de opstellingen zijn toespraken van dictators die geprojecteerd worden op televisieschermen bijvoorbeeld. Of het contrast wordt getoond tussen echte beelden van de landing in Normandië en de landing in Normandië zoals verfilmd door Spielberg. Vrouwen die getuigen over hoe de oorlog hun leven heeft beïnvloed. Etc...

Het is een hele lange tentoonstelling en je kunt er waarschijnlijk een dag aan spenderen als je alles uitgebreid zou willen zien. Maar veel is in het Engels of Spaans, dus misschien doen jullie er het best aan de tentoonstelling op een fatsoenlijk tempo te doen en te blijven staan bij wat beklijft. Als er nog wat tijd overblijft om achteraf nog eens door het gebouw te wandelen en de hedendaagse kunst te gaan bekijken dan mag je dat zeker niet laten.

Een tweede tentoonstelling die ik zou willen aanraden maar die ik zelf niet gezien heb is die in het Picasso Museum, waar jullie niet ver vandaan logeren. Ze heet ook oorlog en vrede, maar is dan helemaal opgevat vanuit Picasso's perspectief. Nu, Picasso is één van de meest gerenommeerde schilders van de recente schildergeschiedenis, het museum zelf is een juweeltje van een gebouw, de vaste collectie loont al heel erg de moeite en over de tentoonstelling zelf heb ik ook goede dingen gehoord, dus ik denk niet dat het mogelijk is dat jullie daardoor teleurgesteld worden. Als ik voor jullie mag kiezen dan wordt het deze tentoonstelling.

Andere

Natuurlijk heb ik niet alles hier vermeld. Het belangrijkste waar ik aan voorbij ben gegaan tijdens mijn laatste bezoek is wel Forum 2004 geweest. Dit forum is georganizeerd door de stad om een beetje een vervolg te breien aan de Olympische spelen, en heeft als ambitie een soort Olympische spelen van de cultuur te worden.

De entree was me te duur, en ik had nog andere dingen te bezichtigen en ik wou een beetje shoppen en het deed me teveel aan de expo in Lissabon denken, maar achteraf gezien denk ik dat ik die 20 euro of zo misschien toch beter had opgehoest om te zien wat het was. Nu, binnen een paar maand is het evenement Forum 2004 voorbij en wordt heel de zone gewoon een deel van de stad en kan ik dus gratis en voor niks tussen de hypermoderne architectuur rondlopen, wat mij uiteindelijk het meest interesseerde. Voor meer informatie kun je de artikels lezen die in het het archief van De Morgen online zitten hierover.

Ook het Olympisch dorp heb ik niet besproken. Het is te lang geleden dat ik er geweest ben, en ik heb er niet zo'n uitgesproken herinneringen aan dus veel indruk zal het wel niet gemaakt hebben. Het Olympisch dorp begint aan die vis aan het strand trouwens.

En ik weet zeker dat jullie nog dingen zullen ontdekken die jullie heel erg de moeite vinden en waarover jullie me dan achteraf kunnen zeggen "hoe is het mogelijk dat je dat nog niet gezien hebt?". Maar het blijft een stad om af en toe eens terug te gaan. Jaarlijks voor sonar bijvoorbeeld...

Uitdrukkingen & Tips

In de FNAC kun je altijd eens in de reisgidsjes gaan kijken, dat is goedkoper dan ze kopen als je snel advies wilt. De FNAC kun je niet missen op Plaza Catalunya.

Aan de zee als je van de Ramblas komt is er ergens een kleine Champagneria, waar plaats is voor 50 mensen en waar er zeker 500 binnen staan. Dat is omdat je als je er een broodje koopt je een fles Cava er kwasi gratis bij krijgt. Je herkent de bar aan de politieagent voor de deur die de toeristen moet binnen houden of aan de toeristen die aan de overkant van de straat een foto proberen te nemen. Ik weet niet of ik het zelf zou terug vinden dus meer details kan ik moeilijk geven.

Het is interessant enkele woordjes bij de hand te hebben. Misschien best deze lijst altijd bij je hebben, in meervoud?

Tot Slot

Deze gids is geen routebeschrijving! Wees zelf creatief genoeg om eens je neus te volgen en af en toe te gaan waar je denkt dat je dingen kunt zien of beleven.

Geniet er van!

Het zit er weer eens op. Spijtig, maar onvermijdelijk. Morgen post Gentse Feesten depressie, ik had er zelfs vandaag al een beetje last van. Vandaag ben ik preventief met fotocamera op stap geweest om alles nog eens vast te leggen. Dan kan ik morgen nog een beetje kijken en nagenieten.

Het is moeilijk uit te leggen aan mensen die niet van Gent komen wat de Gentse Feesten voor mij betekenen. Of voor een andere Gentenaar. De stad waarin we wonen is gedurende 10 dagen een decor voor een massaal feest onder ons, de vreemdelingen vormen een deel van het decor, een middel tot ambiance. Ons ding is cultuur, de massa is er voor de kraampjes. Ons ding is genieten, de massa komt eerder zuipen. Ons ding is straattheater, maar velen vergapen zich op de zoveelste mime-speler in om het even welke straat. Ons ding zijn concerten, maar velen bleiren liever mee met de hits op de Groentenmarkt. Geen probleem mee, allen vormen deel van de ambiance. Dit jaar werden de Hollanders met bussen aangevoerd, en ook het WestVlaamse dialect was prominent te horen. Kom er effe lekker gezellig bij.

De Feesten zijn eigenlijk een organisme op zich, dat verandert van jaar tot jaar en waar de dynamiek niet van te voorspellen is. Er zijn dingen die spijtig genoeg zijn verdwenen en die ervaren worden als een gemis. Starbot, voornamelijk, goede fuiven op een mooie locatie, meestal niet evident om te vinden maar altijd wel pal centrum. Het Huis van Alijn heeft een jaar voor mooie concertjes gezorgd elke avond. Vorig jaar deed het Baudelopark concertjes overdag, nu enkel nog folky toestanden 's avonds. Lemotion was dit jaar plots verdwenen of toch bijna verstopt (weggepest?) in de cafetaria van het zwembad. De kunstwerkjes over heel de stad, in navolging van Over The Edges waren vroeger ook leuk om naar te kijken. Het podium op de Korenmarkt krijgt binnenkort zeker de naam "The Incredibly Shrinking Podium" als het zo verder gaat. Blue Note was ooit eens in het Gravensteen enzovoort. Maar er komen ook nieuwe dingen bij. Dit jaar is Boomtown doorgebroken bijvoorbeeld. De straat tussen de Oude Beestenmarkt en St Jacobs is sinds 3 jaar van een lege overgangsstraat uitgegroeid tot een straat waar het leuk wandelen is. Met dit jaar zelfs een uiterst originele Botrambar langs. Heel zeker gebeuren er volgend jaar terug dingen die we niet hadden verwacht.

Normaal is de traditie om de laatste dag nog door te gaan tot 11u 's anderendaagsmiddags, maar dat was er dit jaar niet bij. Het waren al bij al kalmere Feesten dan anders voor mij. Veelvraten als we zijn hebben we desalniettemin van alles geproefd, en zaten er altijd wel enkele dingen tussen die me hebben aangestaan. Een overzichtje.

Boomtown

was dit jaar drukker dan ooit. Wanneer je kwam voor de laatste groep kon je maar beter zorgen dat je ook een deeltje van de groep ervoor had meegepikt of je kon er gewoon niet meer in. Nochtans was er zelfs bij de melding "volzet" nog plaats te over maar blijkbaar waren er veiligheidsoverwegingen die beletten om meer volk toe te laten. De programmatie was een beetje op veilig gespeeld, want slechts 5 van de 28 groepen waren niet-belgisch, en we weten sinds Werchter dat Belgische groepen tegenwoordig garant staan voor een vol huis.

To Rococo Rot was zo een duitse groep van intellectuele electronici, zie ook Schneider TM, en was naar mijn mening een beetje te van "wij hebben gestudeerd en wij houden van Jeronimus Bosch en wij gaan nog een plaatje spelen". Lali Puna, waar ik nochtans redelijk fan van ben, klonk een beetje mat, maar dat kon ook aan de klankmix gelegen hebben. Nee, de Belgische groepen maakten gemakkelijk het mooie weer. Flip Kowlier heeft ondertussen zoveel hits op zijn naam staan dat hij moeiteloos ambiance kan maken, en zelfs al speelde hij het oevre van Jo Vally achterstevoren, met zijn hip hop attitude kan hij nog moeiteloos de mensen doen meezingen. Van Goose heb ik slechts de laatste twee nummers gezien, maar dat klonk heel krachtig. Maar mijn persoonlijke favoriet is wel Thou, die met een zwangere vrouw en het groepslogo in het groot op de achtergrond een heel mooi concert speelden. Het zou aan mijn licht benevelde toestand kunnen hebben gelegen, maar ik denk eerder dat het aan hun klasse lag.

Bij StJacobs

Hier tonen ze hoe een gewaagdere programmatie er uit kan zien. Een Raj avond bijvoorbeeld. Vorige jaar nog de Grease-sing-along. Afsluiten met Roland tot 6u. Willem Vermandre maar ook Waalse rock met Ghinzu. Gedichtenavond tussen de concerten door. En Flat Earth Society! Wat een band! Heb deze pas onlangs ontdekt, door eens out of the blue "The Armstrong Mutations" van hen te kopen, en ik ben er helemaal aan verkocht. Ze werden aangekondigd als "een bende, niet een band", en ze maakten dat helemaal waar. Het was een beetje te koud en er stond weinig volk, maar ik heb er helemaal van genoten. Ook De La Vega, die met hun radiohit "surely" (Put your hand between my legs and I'm sure I'm going to a high...) ook míjn aandacht hebben getrokken waren geweldig. Zelfs hun instrumentale nummers (3 in totaal) zijn heel krachtig en zitten heel goed in elkaar, en hun blanke negerinnemadam is eentje met meer karakter dan alle idol-finalisten samen. In de gaten houden die!

De La Vega

Flat Earth Society

Theater

Normaal gingen we elk jaar kwasi elke avond naar een toneelstuk, en door omstandigheden is dat dit jaar veel minder geworden. Maar, mijn persoonlijke favoriet van de Gentse Feesten is wel een theaterstuk geweest. Namelijk "Massis, The Musical". Het is een beetje verraderlijk om het over dit stuk te hebben want het is denk ik beter dat je er weinig van afweet voor je gaat. Maar aangezien het denk ik niet meer zal spelen kan ik er vermoedelijk toch over uitweiden. Het is namelijk helemaal geen Musical, en het gaat ook slechts indirect over John Massis. Johan Heldenberg gebruikt het leven van John Massis, misbruikt het misschien zelfs, om op een heel persoonlijke manier zich politiek bloot te geven en een gefundeerde kritiek te geven op de maatschappij, de verrechtsing, de individualisering, de kortzichtigheid en het egoïsme van de Westerse wereld. Hij doet het op zo'n confronterende manier dat het je niet koud kan laten. Mensen beginnen bijgevolg soms te roepen of gaan weg tijdens de voorstelling.

Heel moedig en bemoedigend dat iemand met toch enige carrière en populariteit zoals Johan Heldenberg openlijk standpunt durft in te nemen, ook zelfs tegen de vrijblijvendheid waarmee zijn kunst, de theaterkunst, in het algemeen wordt bedreven en zich in het algemeen bijgevolg te veel op de vlakte houdt in materie waar het echt om gaat. Echt een heel mooie en interessante voorstelling! Daarnaast ook nog Kommilfoo natuurlijk, vaste waarden van de Gentse Feesten en nog altijd met kop en schouders uitstekend boven alles wat enigszins in de buurt van cabaret komt in Vlaanderen dezer dagen. De Schedelgeboorten hebben een niet onverdienstelijke poging gedaan om een mooie voorstelling te maken en de try out was belovend.

Straattheater

Als er weinig theater was dit jaar dan was dit eigenlijk ook zo voor het straattheater. Volgend jaar moeten we zeker een schema uitdokteren om zoveel mogelijk gezien te hebben, zoals vele mensen doen. Het loont echt de moeite. Soms dekt de naam straattheater niet geheel de lading, zoals "De Man met Twee Oren" wat waarschijnlijk eerder locatietheater is, aan de mooie St Baafssite. Helaas niet gezien dus, net als "Mirando al Cielo", een dansvoorstelling op de Kouter, waar je onder het podium moest plaatsnemen. Wat we wel gezien hebben was "Ange", een voorstelling van een koppel in de Spiegeltent aan St Jacobs, die heel mooi was. En "The Bed", een man die met zijn bed komt aangereden en na de voorstelling met zijn bed en een willekeurige vrouw uit het publiek weer wegrijdt, da's kunst! Er was ook een Koreaanse Koorddanser, die heel ritueel van de ene kant naar de andere kant balanceerde vergezeld van authentieke muziek. Mooi allemaal, het had gerust wat meer mogen zijn.

10daysoff

Hier passeer ik meestal onderweg naar huis, want met een membercard kun je voor 65 euro 11 dagen lang genieten van een uiterst fijne staalkaart van de hedendaagse dansmuziek, en dan nog wel op 10 minuten wandelafstand van mijn deur in de mooie Vooruit. Dit jaar was daar ook het ICC bij, maar daar ben ik niet geraakt. Dat is verder, en ongezelliger

Hoogtepunten waren dit jaar Seelenluft, gekend van het hitje dat "Manila" heet, maar zijn set was strakker dan de single doet vermoeden. Hij heeft me aan het dansen gekregen op een moment dat ik eigenlijk te moe was om te dansen. Ook Munk was daartoe in staat op de laatse dag van de Feesten, met een set van goed gemixte heel goede dansmuziek. Hier wil ik ooit nog eens op dansen. Live sets waren er van The Freestylers, met hun megahit in wording "Push Up" die live werd gezongen door een negerin met ferm wat ballen. Drum'n'bass zoals van Kosheen, maar veel meer aan de goede kant van de smaakgrens dan Kosheen. Ook PitchTuner (foto), op de laatste dag met een Japans vrouwtje op bas (nooit te versmaden) maakte een heel goede indruk.

Op de openingsavond hadden we al zalig staan uitfreaken op Miss Kittin & The Hacker, dat was toen we nog energie te over hadden en euforisch waren dat het eindelijk Gentse Feesten waren. Ook hier trouwens Belgenmania: Stijn heeft een avond de café met mij erbij volledig plat gespeeld, ik ben nu echt een fan, en voor 2manydj's was het nodig om de concertzaal af te sluiten. Nog een klein lijstje in volgorde van goed naar slecht, zonder meer: Luke Vibert, Ricardo Villalobos, Hexstatic, Herbert, T-Raumschmeire, Captain Comatose, Jonathan More, Erlend Oye, Skalpel, Das Bierbeben, Spektrum en Apparat. De rest heb ik niet gezien of kan ik me niet van herinneren dat ik ze heb gezien.

Andere

Het vuurwerk heb ik gemist. Het bleek heel emotioneel te zijn, een vriendin zei dat ze moeite had om niet te beginnen bleiten. Geen slecht effect voor een vuurwerk als je't mij vraagt. Frank Boeijen trad op in het conservatorium, maar had er niet veel zin in: na een uur en 5 minuten gaf hij er al de brui aan, wat veel te kort was. Nu voor mij hoefde hij niet door te doen, want ik vond er eigenlijk niet veel aan. Ongevoelig gemompel van lullige teksten is wat mij betreft een accurate omschrijving voor zijn act. Maar dat zal wel aan mij liggen, ik ken mensen die hem goed vinden. Blue Note festival was veel te duur naar mijn zin en daar ben ik dus ook niet geraakt. De donderdagavond was oxfam verrassingsavond op St Jacobs en het schijnt Bjorn Again geweest te zijn. Dat is volledig in het water gevallen, dus ik denk niet dat er veel volk was.

De laatste doet het licht uit...

Eéntje met zingen of eentje zonder? Vraagt de krullenbol in het midden. De linkerhelft schreeft voor mét zingen, de rechterhelft schreeuwt voor zonder, het meisje naast mij schreeuwt voor een nummer waarvan ik de titel niet snap. Haar stem heeft ook al haar beste tijd gehad. Het wordt eentje met. Flat Earth Society werd aangekondigd als "geen orkest maar een bende" en dat blijkt voortreffelijk te kloppen. De blazers rocken meer dan blazen, de ritmes zijn heel dansbaar. Als jazz ooit dansmuziek was dan hoop ik dat het zo klonk. Na het bisnummer stuurt de krullebol, ik denk dat het Peter Vermeersch is, de toeschouwers zonder franje naar huis. "En nu naar huis!".

Graag, het was wel. Het eerste hoogtepuntje van de feesten, mijn eerste hoogtepunt, bijgewoond door 50 mensen. Het was een uur wachten in de koude geweest voor ze begonnen waren. Even rond de blok gewandeld in een zatte stad, waar ik me voor één keer niet goed in voelde. Alsof de mensen zich moed ingedronken hadden om hun frustratie af te kloppen op een willekeurige zwakke medemens. Alsof net vanavond die 24% was buitengekomen. Maar nu had ik er weer een beetje zin in. Mijn voeten doen pijn en mijn knieën ook, en ik ben nog niet in mijn nachtritme van andere jaren, maar ik geef nog niet op. In de Vooruit is er nog 10daysoff, mijn toevluchtsoord wanneer de rest van de feesten niet echt willen vlotten.

Ook daar weinig volk, maar iedereen staat te dansen. De balzaal is dicht vanavond. De drank is te duur en slecht. Hier kan het evenwel niet stuk. Zelfs al zou er maar 3 man zijn in heel de vooruit, ze zouden elk op een andere dansvloer de tijd van hun leven hebben. Luke Vibert speelt er acid-achtige deuntjes en ik zet me op het podium naar de dansende mensen te kijken. Eigenlijk ben ik moe maar de muziek zorgt ervoor dat ik wil blijven. Na Luke Vibert komt Seelenluft plaatjes draaien en hij krijgt me voorwaar helemaal wakker. Een uur later ben ik zelf één van de dansende menigte, en heb ik al geen zin meer om naar huis te gaan.

Zo zijn de Gentse Feesten. Zo zijn de Gentse Feesten dit jaar. Grillig, nu eens zonnig, dan een stortbui. Het is maandag en er staat vandaag niet zoveel op het programma. Normaal wil dat dan zeggen kuieren en slenteren en een beetje rondwandelen en een ijsje halen en een beetje naar de mensen kijken die dansinitiaties krijgen. Er is nog geen straattheater, dat begint pas woensdag. Enkel Kommilfoo hebben we al gezien, traditiegetrouw, en Massis The Musical, een heel moedige voorstelling. En enkele concertjes, maar die waren nogal mak. Behalve dat van Flat Earth Society dan. Er is hoop...

Elk jaar is het lang uitkijken naar de zomerfestivals en werchter is voor mij een van de belangrijkste. Naast alle grote Clear Channel kleppers slagen ze er toch in om in The Marquee, één van de leukste concertplaatsen die er in de buurt zijn een eigenzinnige selectie te brengen. Wie dus enkel voor de grote namen betaalt mist mijns inziens een heleboel. Niet dat ik niks mis. Als gewone sterveling moet je soms moeilijke keuzes maken en dan kies je er voor om voor de vierde keer naar PJ Harvey te gaan kijken in plaats van naar Wilco omdat je dan alvast een beter plaatsje denkt te zullen hebben om The Pixies te zien. Achteraf bekeken viel het aantal mensen dat The Pixies wou zien nogal mee. Of misschien is het zo dat de fans ondertussen al wat bezadigder zijn en niet meer zo nodig op de eerste rij hoeven te staan.

Papperige Robert Smith

En met Wilco heb ik meteen volgens De Morgen en volgens De Standaard een van de hoogtepunten gemist, en meteen ook één van de dingen die ik absoluut wou zien. Ook The Rapture, iets te vroeg geprogrammeerd om er te geraken, had ik graag gezien, zeker sinds ik ze live aan het werk heb gezien op het dvd-tje dat bij Humo zat enkele weken geleden.

Ondertussen ben ik ook iets ouder dan de doorsnee festivalganger en kies ik ook zwierig om sommige kleppers links te laten liggen. Niet dat ze me niet interesseren maar om het allemaal wat aangenaam ontspannen te houden. Als je op de main stage iets wilt zien dan doe je er namelijk best aan om op tijd te vertrekken zodat je niet belandt in het "tweede peleton", de mensen die festivalletjes wel leuk vinden en dan met een bende vrienden er naartoe trekken om vanop een afstandje een babbeltje te slaan en een pintje te drinken. Ondertussen storen ze natuurlijk wel een beetje als je echt wilt luisteren naar iets en dus sta je beter vooraan, tussen de meebrullende tieners desnoods.

Wat tieners betreft viel dat nogal mee bij The Cure. Plots voelden we ons weer van gemiddelde leeftijd, wat al direct pleitte voor de groep. Robert Smith bleek ondertussen ook een dagje ouder geworden en vooral veel pappiger dan in mijn herinnering. Ik herinnerde me van mijn eerste The Cure concert, mijn allereerste t/w, in Torhout, dat hij een grote voetballiefhebber was en daarom zelfs geeist had om laat op de avond te spelen maar daar was blijkbaar deze keer geen probleem mee. Misschien was de voetbal al gedaan of was hij geen fan van het Portugese team. Het concert was gewoon perfect, zoals we van hen gewoon zijn. Zalig lange intro's, donkere lange nummers afgewisseld met hits als "In Between Days". Bassment Jaxx heb ik nog even vanop een afstandje bekeken, maar ik was niet echt onder de indruk van hun drukdoenerij. Idem voor Cypress Hill eigenlijk, maar die hadden wel een hele Marquee voor zich gewonnen ondertussen, dus daar hebben we toch even op mee geshaket.

Eighties gehuppel

Op vrijdag wou ik op tijd zijn voor een groepje dat Modest Mouse heette en waar ik in mijn voorbereidingswerk (ahum) toch een goede recensie en een goede single van had gevonden. Het liet me nogal onverschillig, net als de rest van het publiek. Die bleken massaal op Triggerfinger te staan wachten, een Belgische groep die ik niet kende. Aangezien het regende buiten leek het me op zijn minst even interessant om te blijven staan als om weg te gaan en dat heb ik me niet beklaagd: ze speelden heel strakke powerrock, met een groot enthousiasme en met veel virtuositeit. Eerste bezienswaardigheid van de dag. Na Triggerfinger volgde Arsenal, en die vind ik op plaat heel goed. De Morgen en De Standaard vonden Arsenal de beste Belgische groep waren en dat kan best zijn, maar die zanger werkte danig op mijn zenuwen met zijn eighties gehuppel dat ik er jeuk van kreeg. De zangeres leek even te mooi om haar jas uit te doen, had haar dansmoves van MTV afgekeken en voor de spiegel ingestudeerd, aiming to please, maar leek eerder fake. Toen Gabriel Rios op het podium verscheen verdwenen deze twee naar de achtergrond en was het plots ook voor mij wél een goed concert. Nee, geef mij dan maar de Barbiepop van Nelly Furtado. Ze ziet er prachtig uit en ze heeft prachtige songs. Als een tiener heb ik staan meebrullen met hits als "I'm like a bird" en "Forza" en "". Ze vond het nodig om het publiek in twee gelijke helften te verdelen en te laten om het luidst roepen, die spelletjes zijn we beu ondertussen, maar dat was het enige minpuntje. Hoe ze dan op de shitlist van De Morgen geraakt is weet ik niet, maar ik vermoed dat de journalist een vrouw zal geweest zijn. O ja, The Von Bondies heb ik ook gezien, maar dat ben ik ondertussen bijna vergeten. Zegt op zich genoeg allicht.

Metallica hoeft voor mij niet nee, en Kosheen heb ik al eens te slecht zien zijn op Pukkelpop dus na Nelly was den dezen ribbedebie, lekker slapen. Zaterdag vonden velen op papier de minste dag, maar zoals dat gaat met op papier mindere dagen: die vallen reuze mee. Franz Ferdinand was de eerste groep op mijn menu, en na hun vettige "Take Me Out"-hit had ik deze voor geen geld willen missen. Ik bleek vroeg genoeg te zijn om ook nog een heel stuk Daan mee te pikken, en ik dacht vanop een afstandje een glimlach op de immer coole popster te ontwaren. Hij had dan ook heel de tent mee na enkele van zijn hits, met een enthousiasme waar niemand onverschillig kan bij blijven. Voor Franz Ferdinand stonden vooral Franstalige landgenoten aan te schuiven en die bleken bijna elk nummer mee te kunnen brullen. Ik vermoed dan ook dat de plaat meer - of ruimer - geplugd is op Radio 21 dan op Studio Brussel. Dit resulteerde in een ongelooflijk enthousiaste ontvangst, waardoor de verlegen nerds van Franz Ferdinand danig onder de indruk waren dat het eigenlijk dan al niet meer stuk kon. Toen ze midden in de set "Take Me Out" speelde stond heel de tent op zijn kop en beloofden ze op hun communiezieltje dat ze hier volgend jaar zouden terug staan. Dit leek hét concert van Werchter 2004 te worden. Ook nog op zaterdag was ene Joss Stone. Joss Stone moet en zal de revelatie van de soul worden de komende maanden. Ze brengt binnenkort het vervolg uit op haar ferm gehypete en ook ferm goede "Soul Sessions", en dat zullen we geweten hebben. De 17-jarige meid was dan ook geprogrammeerd in The Marquee, en aangezien ze 17 jaar is en naar het schijnt ook mooi had den dezen postgevat vooraan. Helemaal vooraan. Onderzoeksjournalistiek, niewaar. Bon, het is een schoon meiske. Maar giechelen tussen de nummers. Om grijs haar van te krijgen (nee, dat komt niet door de leeftijd, nee). Maar tussen de bindteksten! Wat een stem. Op één of andere manier slaagt ze er in om telkens wanneer een nummer bezig is je te doen vergeten dat daar een giecheltrien op het podium staat, en als ze zingt lijkt het alsof ze al de miserie van die oude soul nummers echt aan de lijve heeft ondervonden. Maar dat kan dus bijna niet, de herstellingsperiode van liefdesverdriet is op die leeftijd nog in de orde van dagen, maximum weken, en leidt nooit tot songs waar zielsheil uit moet komen. Dit tartte de natuurwetten. Het nieuwere (zelfgeschreven??) werk klonk meer op maat van MTV gesneden, maar was nog altijd verdienstelijk genoeg om niet af te steken naast de soul klassiekers van daarvoor. Op het einde stond Serge Simonart zelfs mee te shaken, hoewel zijn mondhoeken nog altijd een zuurtegraad uitstraalden waar menig Vlaams Blok kiezer van zou terugschrikken. Ik vrees dat het bij hem een beetje zo gegroeid is, en dus niks met Josske te maken had.

Wachten Op Lenny

Moloko, dat vorig jaar hét concert van Werchter 2003 gaf, stond voor de ronduit onmogelijke opdracht om op het hoofdpodium een gelijkaardige prestatie neer te zetten. Vanuit de tent geraakte ik maar halverwege, zodat ik dus tussen half geïnteresseerden stond, maar zelfs vandaar was het duidelijk dat dat niet zou lukken. De zangeres blijft een ongelooflijk zotte sexy cockteaser, en dat vonden de mensen naast mij zo plezant dat één er van er niet beter op vond dan "hiete pruume" te roepen zo luid hij kon. De anderen in mijn buurt vonden het zelfs plezant. Ze hield aandoenlijk vast aan haar glas wijn en dat deed me vermoeden dat ze eerder een stijlvolle fashion victim is op zoek naar aandacht en vluchtend in de drank dan simpelweg een hiete pruume, maar dat zal wel mijn mannelijke reddersgevoel zijn dat van zich liet horen. Ze veranderde van botten, deed een Venetiaans masker met veren aan, ze at rozen en droeg een brandweerhelm, maar het mocht allemaal niet baten: het publiek stond er bij als was het een kermisattractie. Wanneer op het einde van het optreden de computers het lieten afweten redde ze in haar eentje het concert door kwasi akoestisch "sing it back" te doen. Het blijft een klassevrouw en ik kijk al uit naar haar album dat ze samen met Herbert aan het maken is.

Aangezien ik dan toch al redelijk vooraan stond leek het me logisch te kiezen voor Muse op het hoofdpodium. Deze groep beschikt over voldoende afrekeninghits om alvast de helft van het publiek wild te krijgen en wat meer is: ik vind ze goed. Het was drummen geblazen, tussen de tienermeisjes die toen al voor Lenny Kravitz stonden aan te schuiven. Dat is een voordeel vind ik. Oom Luc Janssens kwam ons op het hart drukken om vooral niet te panikeren, er was plaats genoeg. Achteraan zal hij bedoeld hebben. Toen Muse begon heb ik gewoon mee staan bleiren en pogoën, de tienermeisjes moesten direct hun mooie positie voor Lenny prijsgeven. Helemaal neutraal objectief droog kan ik dus niet oordelen maar het was een heel goed optreden. De man speelde nummer na nummer zonder al te veel toenadering met het publiek te zoeken, maar het klonk allemaal fantastisch en het zag er allemaal een beetje theatraal uit. Zoals we verwachten van hen. Na het concert heb ik de meisjes beleefd hun plaats terug aangeboden en me uit de voeten gemaakt. Toen ik van de wei was hoorde ik nog net iemand "Where are we running" zingen, en ik denk dat hij het wel wist: naar huis. Ja, dames en heren, Lenny kan mij gestolen worden. Het is een zaag met een ego groter dan de twin towers op elkaar geplaatst waren en met slechts enkele goede songs en een vage herinnering aan een goede plaat. But maybe that's just me.

Vettige Amerikanen

Zondag dan. Vroeg uit de veren om toch nog net Girls In Hawaii te missen. Damn, zoveel kans krijg je niet om eens hypes van aan de andere kant van de taalgrens aan het werk te zien. Sioen dan maar, die ik graag zelf een beetje mond aan mond reclame verschaf, omdat ik zelf een beetje fan ben. De man, jongen eigenlijk, speelt nog altijd voornamelijk dezelfde nummers als in het begin dat ik hem kende maar hij doet dat nog altijd heel goed. Ook de nieuwe nummers die ik nog niet gehoord had waren mooi genoeg om nu al uit te kijken naar zijn tweede plaat, en ik ben er van overtuigd dat als zijn tweede plaat even goed is als zijn eerste hij een mooie toekomst tegemoet gaat. En dat voor een self made man van vooraan in de twintig! Om eerlijk te zijn: ik ben jaloers op het feit dat iemand op die prille leeftijd het lef en de ambitie heeft om iets te maken van zijn muziek. Hij zal allicht met een major een contract tekenen, maar ik hoop voor hem dat hij keihard onderhandelt. Uiteindelijk geraakt hij er. Met of zonder de steun van een major.

Daarna kwam ene Roy Paci of zo Ska dingen spelen. Didier en ik hadden hetzelfde idee: ideaal om op een bruiloft alle familieleden door het dak te laten gaan. Maar zelf dans ik daar niet op of het zou moeten zijn met een goede mix van cocktails en goed humeur in mijn lijf. Maar dat gebeurt zelden. Lamb dan maar. Deze zijn ondertussen al zo dikwijls op festivalletjes gepasseerd dat ik ze wel al zou moeten gezien hebben. Slechts vaag herinner ik me nog een paar optredens van hen waar ik ook bij geweest ben. Verschillende van mijn vrienden zijn ondertussen fan voor het leven geworden zonder dat ik goed begrijp waarom en dus dacht ik dat het de ideale gelegenheid was om nog eens te gaan kijken. We stonden iets te ver achteraan, zodat ik voor een groot deel op de schermen moest kijken. Maar zelfs vanop deze afstand was de zangeres heel innemelijk, sexy zelfs, en de muziek was veel jazzier dan ik me kon herinneren. De twee grote hits werden niet vergeten, Gorecki en ??, en dat zijn toch beiden ferme kippenvelnummers. Misschien kwam dat kippenvel ook doordat ik ondertussen naar't wc moest en ik niet wist of ik nog terug vooraan zou geraken om PJ Harvey te zien en mijn plaatsje voor The Pixies te bemachtigen. Net tijdens het laatste Lamb nummer heb ik dan maar mijn poging gewaagd, bijna naar het toilet gelopen over de mensen heen, en ik geraakte vlotter dan verwacht terug tot helemaal vooraan. Waar Didier ondertussen ook stond. Het begon dan nog te regenen natuurlijk, zodat ik voor het eerst dit weekendje mijn regenvestje moest aandoen.

PJ Had een geel pakje aan en roze plastieken hoge hakschoenen die ik onlangs nog in de Berschka heb gezien, en ze was wel in vorm. Maar ik was toch liever naar Wilco geweest, achteraf bekeken. Ondertussen heb ik PJ al iets teveel zien passeren en mijn favoriete PJ blijft die van pukkelpop vorig jaar: zij en haar gitaar, rauwe nummers uit haar beginperiode. Nu, luxegeneut, het blijft een hemelse artieste. Naast mij kregen ze telefoon dat Wilco schitterend was geweest, live verslaggeving niewaar, en dus dat wringde een beetje. The Pixies dan maar, de hoop van veel leeftijdsgenoten die hen nog nooit live aan het werk hadden gezien. Ik had ze wel al gezien, maar in een tijd dat The Pixies mij nog konden gestolen worden omdat ik een hardcore alternativo wou zijn. Nu kunnen The Pixies waarschijnlijk gestolen worden voor de jongeren die voor Muse en Placebo komen, want er stonden enkel leeftijdsgenoten vooraan. Ik kan me voorstellen dat er ergens anders achteraan in de wei veel "ah is dat van hen?" verzuchtingen te horen waren, tussen de jeugd. Ze kwamen op, zagen er vettiger uit dan om het even welke vettige TV-amerikaan, en ik vreesde. Kunnen die mannen eigenlijk nog bewegen? Hebben die een extra-large tourbus? Geraakt Frank Black eigenlijk nog uit zijn zetel zonder hulp van roadies? Maar het bleek nogal mee te vallen. De anger zat nog steeds diep in de keel, zo ergens in de ziel, en de nummers klonken nog steeds gevaarlijker dan om het even welk nummer van om het even welk gitaargeweld waar die jongeren van achteraan in de wei liever op staan te springen. Het was commercieel ja, het was een grab the money and run optreden, maar het was wel de muziek uit mijn jeugd. Genieten, ja dus, maar verwonderd extatisch zijn... nee. Dan hadden ze maar vroeger moeten komen. Laat ze in godsnaam beslissen geen muziek meer te maken, laat Kim Deal nog een paar fantastische intimistische Breeders platen maken, en dan sterven voor de rockgeschiedenis aub. Of toch op zijn minst: stillekes zijn. Waardig ouder worden. Na The Pixies dus, dit hoogtepunt dat er geen was, stond enkel nog NERD op mijn programma. Eigenlijk meer dat van Didier, maar bon, voor deze hype wil ik nog wel eens naar The Marquee trekken. Niet dat er doorkomen aan was, daar rond The Marquee en omstreken, maar we hebben ze nog net kunnen zien, zo van net buiten de tent. Enne... don't believe the hype. Redelijk pretentieus, en redelijk hitgevoelig, en helemaal niet slecht, maar helemaal niet zo opwindend als het geschreeuw van de meiden rondom ons deed vermoeden.

Way Too Many People for the DJ's

Enfin, er zijn nog Placebo en Too Many DJ's gevolgd en Placebo schijnt één van de hoogtepunten geweest te zijn. Ik heb ze gemist, ja. Niets ergs, ik word niet zo wild van androgyne zangers en hoewel ze een paar fantastische singles hebben bevat mijn CD collectie geen enkele van hun albums en dat zal waarschijnlijk nog wel een tijdje zo blijven. En op Too Many DJ's had ik gerust nog eens vettig willen staan dansen, maar het was te laat en op maandag moest ik terug werken, dus daar zou ik spijt van gekregen hebben. Zij zelf hebben er volgens een interview op stubru trouwens ook spijt van gekregen dat ze daar gespeeld hebben, omdat massaoptredens hun ding niet zijn. Ah, ja... weet je Stephen: jullie zijn zodanig populair dat de kleinere optredens waar jullie staan zo drukbevolkt zijn dat ze niet leuk meer zijn. We kijken al uit naar Soulwax, op pukkelpop. En misschien wel eens in de balzaal van de vooruit, zoals vroeger eens, moest dat nog kunnen... als jullie maar niet te populair worden.

Volgend jaar weer, ja!

Somnabula stopt er mee. Na één CD vond bezieler Mauro dat het tijd werd om het vampierenego ritueel uit te drijven en hij had die avond in de AB uitgekozen, in het kader van het Domino festival. De marge van de popmuziek, zoals de organizatoren dit noemen. Hij had via de krant beloofd te herrijzen als OTOT, en als eerste nummer Acirfa te brengen. Kere weer om, duiveltje duiveltje en je vindt een hint. Maar niets van dat alles, voorspelbaarheid is nooit de sterkste kant van het kwade.

Op het podium: een tafel, een altaar zo u wilt, met een knoppenbak waaruit muziek komt. De theme song van somnabula, de graaf neemt zijn gitaar en zingt . Een wekkerradio staat te pinken, het is slechts een paar minuten nadat de stroom is hersteld, de cijfers lezen 00:00u, zoiets als middernacht. Al na 3 minuten blijkt de knoppenbak evenwel niet geheel de oude te zijn, en neemt duivelse popmuziek het over. Somnabula wordt geterroriseerd, hij kan er niet tegen, en weet zich geen raad meer. De gitaar aan de kant, met enkele drumstokken gaat de graaf tekeer. Hij tovert nog een soortement achterstevoren gespeelde doodsmars uit zijn keyboard, maar het baat niet. Het keyboard vliegt, met graaf en al, het publiek in. Net na mij landt Somnabula, laat het keyboard achter en keert terug naar het podium. Wij sturen bij gebrek aan betere ideeën hem het keyboard achterna, maar het belandt gewoon aan de zijkant van het podium.

00:12 uur. Somnabula gaat nog steeds tekeer, de muziek blijft een klankband met flarden popmuziek en flarden noise, en het wordt tijd voor drastischer middelen. De drumsticks worden andermaal bovengehaald en na wat over en weer getimmer boven de hoofden van het publiek worden eerst symbolische maar later ook de enige echte genitaliën van het monster uit de broek gehaald en bewerkt met de drumsticks. Het baat niet. De gitaar wordt met tape aan de genitaliën bevestigd, maar dat wilt niet zo vlotten. Uit pure razernij klopt somnabula de gitaar kapot op zijn hoofd, en danst met wat er van overblijft, met de broek wijd open en met zijn hoofd achter de snaren en zijn mond voor het gat van de gitaar, als was hij gevangen, gevangen door het instrument.

00:25 uur. Na een laatste stuiptrekking met een raar soort apparaatje is Somnabula uit Mauro verdwenen, en de popmuziek haalt steeds meer de bovenhand. Vrolijk kopt hij naar de bekers die het publiek massaal naar hem toegooit, wat een leuk spelletje. Hij stuurt het keyboard terug in het publiek, geeft de gitaar weg, of wat er van overblijft, als souvenir, en gooit een massa prentjes van popidolen in het publiek.

00:35 uur. Einde "concert".

Benieuwd wat er van die OTOT wordt!

PS: alle feiten zijn waar gebeurd. De interpretatie is volledig die van de auteur. Ander interpretaties blijven mogelijk. De uren en de minuten kunnen er een beetje naast zijn, ik heb niet genoteerd.

Nu de jaarlijstjes gepasseerd zijn en 2004 gearriveerd is kan ik misschien van mezelf en voor mezelf een eigen jaarlijstje opstellen. De kerstvakantie heeft gediend om een deel van mijn boel op te ruimen, ook al ligt mijn kot er op dit moment bij alsof er een orkaan is gepasseerd, en een deel van de boel opruimen was door de concertticketjes gaan en ze klasseren. Het meest in de wolken was ik van Amon Tobin in de AB. Werchter met Moloko en Radiohead zal ik ook altijd blijven onthouden. Cd-gewijs, moet het me eerst van het hart dat Styrofoam in quasi elk lijstje schandalig over het hoofd werd gezien, en hoe spijtig ik dat vind. Voorts was The Mars Volta een redelijk fantastische ontdekking, Tom McRae een zalige bevestiging van wat we al van eerder kenden en ben ik op de valreep nog een crush op Ryan Adams aan het krijgen. Die komt binnenkort concerteren, dus dat is iets om naar uit te kijken. De beste single gaat naar The White Stripes, de grootste onderschatting was zeker Cody Chesnutt die door zijn huwelijk met The Roots een beetje in de schaduw is blijven staan maar een fantastische soundtrack leverde voor mijn Andalusië-reis. Ik blijf supporteren voor Sioen, een Gentse jonge snaak die in eigen beheer zijn cdtje aan de man brengt en zo een middelvinger naar de muziekindustrie opsteekt.

Volgend jaar brengt ons een reünie van The Pixies, een cd van Mauro & The Grooms straks, een concert van Ryan Adams en een nieuwe cd + tournee van Einstürzende Neubauten. Benieuwd!

http://www.styro.be/ http://www.codychesnutt.com/

http://www.sioen.net/

Right, picture this. There's this fellowship, right, and basically it's just this bunch of fellows, and there's this giant vagina, and all this giant vagina wants is a ring, right and everyone carrying this ring is like doomed by it and they just want to possess the ring because it gives them supernatural power and stuff, but this fellowship is a bunch of blokes, faggets, right, and they just want to destroy this ring by throwing it into the fire, off of the top of this hard rock long stone tower where this giant vagina resides upon.

And then, you're not going to believe this, there's agent smith, right, but he's not agent smith at all, he's more like an elf-man, he doesn't mention mr. Anderson at all, no, instead he's got this beautiful daughter, who is also the daughter of that Aerosmith guy, basically, but she's like - immortal and so is he but she doesn't have a big mouth like her father at all. But that's not all, you also have the white wizzard - you know the one from harry the potter, and he's capable of wizarding the bad guys into oblivion, and he's all in the complot to destroy the ring but it's not all that simple, because there's also the bad guys and they don't like the fellows and they want the ring as well, they're like the guys that are more into vaginas and smelly creatures and they don't mean it all too well with the world and so, and they are very much in the way. But this über fagget, Frodo, is the one, the chosen one, the only one really in the way of their plans, but he's a hobbit and he does not look like Neo, and he's so gay you can smell it from miles away from the screen and his friend probably is too, but there's this computer animated character, really well rendered, and it tries to put them up against each other and it even succeeds, but in the end true love wins and they're not gay at all, in fact one of them even gets married! Now that's an amazing story ain't it? Wanneer gaan die mensen in Hollywood nu eindelijk eens door hebben dat we't beu zijn om van die massaproducties te slikken in elvendertig delen, met een lange marathon van vechtpartijen in't laatste deel en twee karakters die op avonturentocht gaan en het wij versus de rest van de wereld gedoe en de obligate humoristische personages - te klein, te dom, te laf - enz... Allez, neem nu "gerry": twee jongens, op weg in de woestijn. Schone landschappen, en een eindeloze wandeltocht. Alleen... er is geen missie - het is zelfs onduidelijk waar ze naartoe willen, en ze lopen nog verloren erbij. Het enige waar ze over babbelen - en eigenlijk babbelen ze liever niet - is computerspelletjes. Twee conversaties, 10 minuten klank van menselijke stemmen, als het zoveel is. Voor de rest: eindeloos gewandel. En humor: één van hen belandt op een rots waarvan het eigenlijk redelijk onduidelijk is hoe het in godsnaam mogelijk is dat hij erop is geraakt - laat staan hoe hij er uiteindelijk af geraakt. Haha grappig. En nee, ze houden niet van elkaar, eigenlijk kunnen ze elkaar niet beter af dan om het even wie anders ze toevallig mee hadden opgetrokken die dag. Uiteindelijk vermoordt de één de andere, op een banale manier. Niets veelzeggend, gewoon banaal, even net over de grens gedreven worden - more than one can handle. Wie hierin nog een homo epos ziet is nog oversexter dan ... mij! En toch zegt deze film zoveel meer voor mij, over hoe ik me voel. De grote verhalen zijn verteld, we geloven niet meer in happy endings, in violen op het einde, in de schone, wachtend op het eind in de woestijn, en we geloven niet meer in goed versus slecht. Het mag dan misschien banaal zijn, en cynisch, maar het is wat we zijn: de huidige generatie, of toch op zijn minst een generatie.

Misschien loop ik wat te hard van stapel. Ten slotte verkopen The Matrix, Lord Of The Rings en Harry The Potter nog telkens uit. Met mensen van mijn leeftijd. Misschien blijft het succesverhaal zelfs duren. Maar ik denk het niet. Om één of andere reden hoop ik zelfs van niet. Al die prefab-sprookjes, niks voor mij. Of misschien was ik gewoon niet in de stemming... Mooi homo epos, mooie verfilming van een waarschijnlijk heel klassiek boek, mooie special effects, mooie landschappen - so what? No boobies.

Stonehenge is a giant vagina too

Lord Of The Rings gay images

Mauro

Mauro is er weer. Mauro rules. Hij heeft weer een groep die rockt gelijk de beesten, en hij schrijft weer songs waar geen hark op kan blijven stilstaan. Als je kunt moet je zeker proberen een concertje van Mauro mee te pikken, zoals in de Handelsbeurs, of op stubru.uit, en je moet je vooral niet inhouden om te dansen. Niet staan kijken, het is een knappe gast, ok, maar vooral dansen! Dan kan ik eindelijk eens ongegeneerd meedoen :-)

Review van De Morgen op mauroworld.com van het concert in de AB (I was there and it was great)

Somnabula

Er is een vampier en die lijkt een beetje op Mauro en die komt binnenkort optreden op het Domino festival en hij komt samen met Peaches. Hey chou, fock the pain away!

http://www.abconcerts.be/ab2/concerts/concerts-detail.html?c=100702

Stubru.uit

Ik ga op vrijdag, maar Mauro komt op zaterdag. Maar mauro komt ook nog naar de Handelsbeurs!

http://www.stubru.be/stubrumaster/programmas/allareas/puntuit04/index.html

Ninja Tune

Ha ja, dansen voor intellectuelen tiens!

http://www.abconcerts.be/ab2/concerts/concerts-detail.html?c=100672

Elbow

Binnenkort live in de AB, Elbow. Volgens De Morgen de cd van het jaar 2003, en het zal toch zeker in de buurt zijn.

http://www.abconcerts.be/ab2/concerts/concerts-detail.html?c=100696

Einstürzende Neubauten

Vroeger maakten ze muziek onder het motto "klinkt het niet dan botst het", en hamerden ze in het kader van Der Künst op een Berlijnse brug. Ondertussen bestaan ze meer dan 20 jaar en kloppen ze niet meer zo hard als vroeger. Hun vorige CD heette "Silence is Sexy", en hun passage in de AB was heel memorabel. En trouwens vastgelegd op een live CD. Of dit met het mindere "Perpetuum Mobile" ook zal gebeuren benieuwt me zeer, want ook zij zullen van de partij zijn op het Domino festival.

http://www.abconcerts.be/ab2/concerts/concerts-detail.html?c=100611

Lambchop

De vorige CD van deze groep is één van mijn favoriete CDs aller tijden, en binnenkort zie ik ze voor het eerst live. Ik ben nu al gestresseerd!

http://www.abconcerts.be/ab2/concerts/concerts-detail.html?c=100624

The Darkness

Heb ik hier toch wel een kaartje voor gekocht zeker. Ik dacht indertijd dat het nog wel een leuke ervaring kon worden, een beetje slapstick, maar die tweede single trekt echt wel op niets. En die kerstsingle was ook bijna onvergeeflijk. Maandag in de AB, ik probeer mijn ticketje nog te verkopen.

http://www.abconcerts.be/ab2/concerts/concerts-detail.html?c=100622

Waarom maakt Jane Campion plots een fluttig who's the serial killer filmpje? Dat vraag je je af bij "In the cut", en misschien ook... rare titel als je dat zo vraagt aan de kassa: voor mij éémaal in the cut alsjeblieft. Het meisje heeft er me van de wederomstuit 1 euro minder voor teruggegeven dan ze me eigenlijk moest.

Ah ja... je vraagt het je ook maar de eerste 15 minuten af hoor, uiteindelijk blijkt het een heel degelijke film te zijn, heel donker en gaat het over veel meer dan who's the serial killer, als je een beetje van goede wil bent tenminste. De teloorgang van romantische idealen, en de gevolgen ervan op de generatie singles van 30 die eenzaam in de grootstad leeft, het wantrouwen tegenover de medemens, en ook vooral sex... het moesten Meg Ryan en Jennifer Jason Leigh zijn, kwestie van grote namen verkopen beter, maar de eerst d'er borsten komen ruimschoots in beeld. Dat zorgt altijd voor een extraatje als je In The Cut bent, vind ik.

In The Cut op imdb

De borsten van Meg Ryan

Le meglio gioventu is een heel mooie film, maar hij verknalt wel even mijn filmplezier in de Studio Skoop. Om acht uur in de rij gaan staan, in de kou, om aan de kassa te merken dat de film die je eigenlijk wou zien (21 grams) al uitverkocht is, net als Il Meglio Gioventu natuurlijk. De eigenaar van de Studio Skoop roept eens om dat Steve+Sky maar vanaf morgen draait, dus dat het geen zin heeft daar naar te vragen. Goed om weten, maar dat wist ik al, het staat zo netjes in het programma. Whatever... Thirteen dan maar, de zaal zit ook overvol, iemand zit zelfs op de trap. De film is nog maar pas bezig en een ander iemand voelt al behoefte om een meegebrachte zak chips te openen. Naast mij zitten twee zewelteven constant op hun gsm te kijken, te babbelen en in hun stoel te wippen. Achteraf vertellen ze me exuserend dat de beelden iets te schokkend waren. Ja, 't waren zo van die real life bewegende beelden, niet echt stabiel gefilmd, da's niet zo wat we gewoon zijn hé. En ik moest dan op de koop toe nog dringend naar't wc ook. Hm... geen echt goede filmervaring, maar bon, 't was wel een leuke film. Leuke pasteltintjes en zo, flitsend en een beetje shockerend maar niet teveel. En de twee tienertrienen draaien elkaar ferm tongen op een gegeven moment. En Holly Hunt komt vanonder de douche zonder kleren aan. Niets te klagen. Maar wel eerst naar't wc gaan!

official site (boring stuff)

holly hunter's borsten

waarom we holly's borsten moeten appreciëren

nog veel redenen waarom je deze film moet zien

Vandaag heb ik de humo muziek recensies bewust niet gelezen. Er staat een bespreking in van de eerste van LCD Soundsystem en die heb ik ook gekocht, vorige zaterdag. Ik wil eerst nog een paar keer onbezoedeld kunnen luisteren en waarom niet: ook mijn eerste indrukken neerpennen voor ik Humo's mening lees. Dus heb ik direct die ene bladzijde overgeslagen.

Wat de vraag doet rijzen hoe beïnvloedbaar we zijn door deze recensies. Zou ik Madonna's "Ray Of Light" gekocht hebben ware het niet dat Humo plots, tegen alle verwachtingen in, uitermate positief was? Zou ik ooit Elbow ontdekt hebben moesten ze niet de CD van het jaar gemaakt hebben volgens De Morgen? Niets is zo leuk als zelf ontdekken, maar in een overgemediatiseerde samenleving is het niet eenvoudig om alle hypes over je te laten gaan zonder ooit eens meegesleurd te worden. Het enige wat je kunt doen is je invloeden kiezen, me dunkt.

Dus keek ik al een tijdje uit naar de cd van LCD Soundsystem. Toen ik eerst de single hoorde in de Arriba-lijstjes op Stubru (ook in samenwerking met Humo), was het nummer "Yeah" een instant hit in mijn living en sprong ik terplekke mijn plankenvloer krom van enthousiasme. En voor wie 's nachts luistert naar Studio Brussel, de hele CD is al uitgebreid de revue gepasseerd in courtcircuit, bij Luc Janssens. Luc heeft me muzikaal zowat opgevoed, dus als hij iets plugt dan volg ik dat meestal met iets meer aandacht. Dikwijls is dat dan ook de moeite gebleken, enkele uitzonderingen (Skunk Anansie!) niet te na gesproken. Ook de broertjes Soulwax, nog zo'n mensen die hoog scoren op mijn respectmeter, hebben al een tijdje de naam van LCD Soundsystem laten vallen.

Kortom, hoe onbeïnvloed was ik nog toen ik zaterdag in de Music Mania stond om hem meteen te kopen? Weinig denk ik. Maar wat maakt het uit? De muziek van LCD Soundsystem zelf maakt duidelijk dat invloeden ook creatief kunnen werken. Meneer LCD Soundsystem blijkt een aanhanger van zowat alles te zijn waar ik ooit zot van was. Samples van of referenties naar Kraftwerk, The Fall, Brian Eno, Orbital, The Neon Judgement, gewoonweg heel mijn muziekgeschiedenis zit verwerkt in de muziek. Hoe kan het anders dan dat dit me aanspreekt?

James Murphy heet de meneer blijkbaar, en hij spring even creatief om met al deze invloeden als de 2manydj's met hun platencollectie. Hoe kan het anders dat dit hén aanspreekt? Nummers variëren van psychedelische chemical beats tot melancholische electro tot punk tot disco rock. Rockmuziek voor dansliefhebbers of dansmuziek voor rockliefhebbers. Ook The Rapture wordt vermeld in de credits van de hoes.

Het lijkt me onmogelijk dat dit live geen vette ambiance oplevert, dus hopelijk komen deze ergens heel hoog op een affiche van de zomerfestivals te staan. Ze stonden al op pukkelpop, een vriend zei me dat het heel goed was (nog een invloed), maar toen stond ik ergens voor een ander podium. En ze waren al op Petrol, maar ook toen had ik iets anders te doen. En ik wil een herkansing!

Voor de geïnteresseerden: het is een dubbelcd, 15 euro in de Music Mania, en het is copy controlled, maar met zo'n copy control systeem waar je computer niks van merkt (handig). Zo kan het tenminste op mijn iPod. Iemand moet mij eens uitleggen hoe die copy control systemen eigenlijk werken.