Je haalt tegenwoordig met het meeste gemak meer en grondiger artikels van het internet dan je vindt in de krant. Als je slashdot leest heb je meteen het techie-nieuws mee nog voor het je krant bereikt, en dan blijkt de reporter van dienst toch nog op de debielsten onder zijn publiek te mikken. Meestal is hij er ook nog in geslaagd om een kemel of drie in zijn artikel te verstoppen, waarschijnlijk om te zien of de kindjes in de klas opletten. En daar kun je niet eens reageren, wat ondertussen onmisbaar is, eigenlijk, want in de reacties vind je toch dikwijls de interessantste dingen.

Je mening over muziek haal je tegenwoordig net zo gemakkelijk van het internet. Humo zet zijn recensies online, maar ze hebben al lang niet meer het patent op goed geschreven recensies. Pitchfork Media heeft bijvoorbeeld minstens even goede recensies. Als je een plaat wilt leren kennen luister je even goed naar podcasts. Studio Brussel is er ook mee begonnen, maar je kunt ook de meeste programma's achteraf herbeluisteren en dat is minstens even handig. De Wack Attack Barrack heeft een golfje door de blogosfeer doen ontstaan toen ze even bovenaan de download lijsten stonden bij de Belgische iTunes podcasts, maar ze lijken tegenwoordig een beetje een dip te vertonen. Het was te mooi om te blijven duren? En dit jaar kende ik de plaat van dEUS al grotendeels vanbuiten nog voor ze in de winkel lag omdat Tom Barman zo vriendelijk was om ze grotendeels op Studio Brussel te komen presenteren. Wat prompt op mijn pod belandde, ja.

Kortom, mijn lijstjes. Het zijn top-een's dit jaar, dus er wordt geen vermelding gemaakt van alles wat niet gewonnen heeft. Het zijn bij voorkeur degene die in al die andere eindejaarslijstjes onvoldoende aan bod komen.

Het is het eerste jaar dat ik bijna niet meer in de cinema geraakt ben. Dat komt deels doordat ik teveel tijd spendeer op mijn laptop, maar ook omdat ik er gewoon een beetje teleurgesteld was door wat ik er wel zag. De enige film bij deze die het vermelden waard is was een curiosum van de vent van Bjork tijdens het filmfestival . Er wordt nauwelijks in gesproken, en hij duurt meer dan 2 uur, maar het was begoochelend.

Wat concerten betreft was het wel een heel goed jaar. Mijn favoriete concert was ontegensprekelijk dat van Low in de AB, tijdens de Duyster-avond. Nog nooit heb ik zo een aandachtig publiek meegemaakt, en ik vind de muziek gewoon zalig. Dat de zanger en draaispil van de groep achteraf bleek aan een depressie te lijden heeft alleen maar bevestigd wat ik al wist: die man is te goed voor de wereld.

Om enigszins te compenseren voor de nummer één in de concertlijst kies ik dan maar Noah's Ark van Coco Rosie als beste album van het jaar. En ook een beetje omdat Queer of the Year Anthony erin meedoet, want hoewel niet op één geëindigd in geen enkele categorie was het toch een beetje zijn jaar.

Naar het theater ben ik niet veel geweest. Wel ben ik naar Wie is er bang van Virginia Woolf geweest, en hoewel ik niet echt onder de indruk was op de moment zelf is het toch heel sterk bijgebleven. Misschien ook omdat de tekst er van een heel jaar overal rondgeslingerd heeft in boekvorm en ik er af en toe stukken uit heb geherlezen.

Het mooiste boek dit jaar was de opwindvogelkronieken van Murakami . Een dikkerd die leest als een trein.

Tenslotte tentoonstellingen. Ik ben in de Tate geraakt dit jaar, en ik was zeer onder de indruk van het museum en de tentoonstellingen die er liepen. Wat Bruce Nauman gedaan heeft met die grote hal beneden was heel indrukwekkend.

Vorig jaar wou ik nog voorspellen dat de paus eindelijk zou sterven, en had ik het gedaan dan kon ik nu zwart op wit bewijzen dat ik helderziende was. Dus proberen we't voor 2006 nog eens: de paus zal in 2006 sterven. Wie weet komt het wel uit. Duimen maar!