Je haalt tegenwoordig met het meeste gemak meer en grondiger artikels van het internet dan je vindt in de krant. Als je slashdot leest heb je meteen het techie-nieuws mee nog voor het je krant bereikt, en dan blijkt de reporter van dienst toch nog op de debielsten onder zijn publiek te mikken. Meestal is hij er ook nog in geslaagd om een kemel of drie in zijn artikel te verstoppen, waarschijnlijk om te zien of de kindjes in de klas opletten. En daar kun je niet eens reageren, wat ondertussen onmisbaar is, eigenlijk, want in de reacties vind je toch dikwijls de interessantste dingen.

Je mening over muziek haal je tegenwoordig net zo gemakkelijk van het internet. Humo zet zijn recensies online, maar ze hebben al lang niet meer het patent op goed geschreven recensies. Pitchfork Media heeft bijvoorbeeld minstens even goede recensies. Als je een plaat wilt leren kennen luister je even goed naar podcasts. Studio Brussel is er ook mee begonnen, maar je kunt ook de meeste programma's achteraf herbeluisteren en dat is minstens even handig. De Wack Attack Barrack heeft een golfje door de blogosfeer doen ontstaan toen ze even bovenaan de download lijsten stonden bij de Belgische iTunes podcasts, maar ze lijken tegenwoordig een beetje een dip te vertonen. Het was te mooi om te blijven duren? En dit jaar kende ik de plaat van dEUS al grotendeels vanbuiten nog voor ze in de winkel lag omdat Tom Barman zo vriendelijk was om ze grotendeels op Studio Brussel te komen presenteren. Wat prompt op mijn pod belandde, ja.

Kortom, mijn lijstjes. Het zijn top-een's dit jaar, dus er wordt geen vermelding gemaakt van alles wat niet gewonnen heeft. Het zijn bij voorkeur degene die in al die andere eindejaarslijstjes onvoldoende aan bod komen.

Het is het eerste jaar dat ik bijna niet meer in de cinema geraakt ben. Dat komt deels doordat ik teveel tijd spendeer op mijn laptop, maar ook omdat ik er gewoon een beetje teleurgesteld was door wat ik er wel zag. De enige film bij deze die het vermelden waard is was een curiosum van de vent van Bjork tijdens het filmfestival . Er wordt nauwelijks in gesproken, en hij duurt meer dan 2 uur, maar het was begoochelend.

Wat concerten betreft was het wel een heel goed jaar. Mijn favoriete concert was ontegensprekelijk dat van Low in de AB, tijdens de Duyster-avond. Nog nooit heb ik zo een aandachtig publiek meegemaakt, en ik vind de muziek gewoon zalig. Dat de zanger en draaispil van de groep achteraf bleek aan een depressie te lijden heeft alleen maar bevestigd wat ik al wist: die man is te goed voor de wereld.

Om enigszins te compenseren voor de nummer één in de concertlijst kies ik dan maar Noah's Ark van Coco Rosie als beste album van het jaar. En ook een beetje omdat Queer of the Year Anthony erin meedoet, want hoewel niet op één geëindigd in geen enkele categorie was het toch een beetje zijn jaar.

Naar het theater ben ik niet veel geweest. Wel ben ik naar Wie is er bang van Virginia Woolf geweest, en hoewel ik niet echt onder de indruk was op de moment zelf is het toch heel sterk bijgebleven. Misschien ook omdat de tekst er van een heel jaar overal rondgeslingerd heeft in boekvorm en ik er af en toe stukken uit heb geherlezen.

Het mooiste boek dit jaar was de opwindvogelkronieken van Murakami . Een dikkerd die leest als een trein.

Tenslotte tentoonstellingen. Ik ben in de Tate geraakt dit jaar, en ik was zeer onder de indruk van het museum en de tentoonstellingen die er liepen. Wat Bruce Nauman gedaan heeft met die grote hal beneden was heel indrukwekkend.

Vorig jaar wou ik nog voorspellen dat de paus eindelijk zou sterven, en had ik het gedaan dan kon ik nu zwart op wit bewijzen dat ik helderziende was. Dus proberen we't voor 2006 nog eens: de paus zal in 2006 sterven. Wie weet komt het wel uit. Duimen maar!

Ouder worden houdt me bezig. Sinds ik een pet heb, misschien. Dolle dagen bij Inno vorig weekend, en ik ben met een pet naar huis gekomen. Mensen zeggen me nu dat ik steeds meer op mijn grootvader ga lijken. Dat is goed, hij is over de negentig en nog kranig. Wat last van zijn suiker, dat wel, maar als de winter niet al te streng wordt overleeft hij hem wel. Global heating is voor hem uitgevonden. Hij heeft twee wereldoorlogen meegemaakt. Veel geschiedenis in een eenvoudige man.

Naast mij zit een bejaard koppel. Recht achter mij zitten twee bejaarde vriendinnen recht vanuit de West Vlaamse wei op stap met de trein naar de boekenbeurs. Links achter mij zit een Franskiljonse madame die daarnet nog de woorden "Ces gens là" in de mond nam op een toon die ze van Jacques Brel had geleend.

Het bejaard koppel naast mij zegt niets. Hij rochelt af en toe eens, maar daar let zij niet op. Daarnet riep zij plots iets van "Emiel heeft dat huis gekocht van op de hoek", en heel de wagon schrok van het volume van haar stem, maar hij mompelde slechts vaag iets en nam terug zijn krant. Zijn haar ligt in de plooi, hij moet mee naar Antwerpen (ook naar de boekenbeurs?) en het interesseert hem allang niet meer wie dat huis gekocht heeft, dus wat zou hij antwoorden?

De franskiljonse madam en de Westvlamingen achter mij roddelen dat het een lieve lust is. Het is zo als je de iets latere trein neemt. Dan kom je de dagjestoeristen tegen, die zitten te roddelen over de gebeurtenissen in't dorp. Ik ben op de hoogte van ongeveer alle dorpsroddels van alle dorpen in de nabije omtrek van de treinlijn tussen Gent en Oostende. Het leukst zijn degene die over mensen babbelen van mijn leeftijd. Jongere gepensioneerden die een dochter hebben die aan't scheiden is en die nu alleen gaat wonen en hij die al met een ander zit maar misschien nog wel terug zou willen komen maar zij die daar niet meer van moet weten. En iedereen "a ja tza wel zien zoej gie daar nog van moetn weetn?" en de moeder die ietwat twijfelachtig zegt "a ba neenek" maar er niet zo zeker van is dat haar dochter sterk genoeg zal zijn om nee te blijven zeggen.

Gisteren ben ik nog naar de Delhaize in Mortsel geweest. Mortsel is een bejaardengemeente. Of op zijn minst, de delhaize in Mortsel is een bejaarden cruising spot. Mannen van 70 duwen hun winkelkarretje voort met een sneetje kaas en een klein grof brood erin langs rekken en door gangen tot ze opvallen bij het vrouwtje van 67, een jonge weduwe die volgens de maten van't kaarten nog wel eens opnieuw zou willen trouwen. Hun dagelijks uitstapje naar de Delhaize is het hoogtepunt van de dag en ze staan er elke dag, 5 minuten voor de delhaize open gaat. Enkele luttele woorden wisselen met de kassierster, die best wel wil keuvelen met de lieve oudjes maar daar eigenlijk geen tijd voor heeft.

Ah ouder worden. Het houdt me wel bezig, maar ook niet teveel. Mijn lief zegt dat ik haar zal overleven, en ik zie dat cruising in de delhaize al helemaal zitten. Mijn pet heb ik al, laat de winter maar komen.

Ik had mijn haar niet gewassen en mijn stoppelbaard laten groeien, mijn hemd stond open en ik had een lijntje coke gesnoven. Ik was er met andere woorden helemaal klaar voor: een avondje postmodernistische rock, veelgelaagd en voorzien van de juiste intertekstuele referenties. Shake it like a polaroid picture en zo, ik heb het wel herkend! Fantastisch goed geamuseerd.

En nu ga ik effe mijn Evil Superstars collectie rerippen. Mauro... I miss your disease!

dEUS Pocket Revolution blogje

Het zou één van de zeven hoofdzonden kunnen zijn, en het komt gevaarlijk dicht bij hoogmoed, maar een portie gezonde arrogantie is mijns inziens in veel gevallen eerder een deugd dan een zonde.

Neem nu die pipo die in de Tate exposeert, Jan De Cock. De arrogantie loopt er af! Hij weet het, hij staat er, hij twijfelt niet, hij is de coming man. Wat zou ik graag zijn expositie zien! Wat zou ik graag willen weten of het werkelijk iets voorstelt, die kunst van hem, want voor zover ik me kan herinneren heb ik er nog niets van gezien. Zonder die arrogantie had een dubbele hoeveelheid aan talent hem niet half zover van huis gebracht, daar ben ik van overtuigd. Onder moeder's rok zou hij vezelplaatjes zitten te verzagen, tot groot jolijt van de dorpsgemeenschap.

Nu denken jullie allicht dat ik ironisch ben en die De Cock het licht in de ogen niet gun. Niets is minder waar. Ik ben oprecht geïnteresseerd in alles wat talent heeft en het aan de man kan brengen. Niets is triestiger dan talent dat teloorgaat wegens gebrek aan ambitie of een teveel aan nederigheid. Wees toch eens wat arroganter!

Ook in de muziekwereld gaat het zo. Tom Barman zegt dat hij filmmaker is, en maakt een film. De arrogantie! Dat muzikantje gaat gewoon eens in andermans vakgebied freewheelen, krijgt in zijn eentje geld los waar Robbe De Hert al jaren naar loopt te bedelen bij allerlei comissies en maakt, als was het uit de losse pols, zijn film. Achteraf zegt hij doodleuk: en nu weer plaatjes maken, en maakt met dEUS een van de beste plaatjes van het jaar.

En die Gentenaars die Dewaele heten dan! Ze hebben een niet onaardig popgroepje en gaan -puur voor de leut- wat plaatjes draaien en worden en passant internationaal gerenommeerde dj's die volgens The New York Times the Face Of Music changeden. Door plaatjes te draaien? Godsammehalen!

Getalenteerden aller landen, wees arrogant! Laat je niet in de doeken doen door makelaars die je wijsmaken dat je tijd nog komt. Laat je niet vertellen dat je nederig moet zijn, kijk verder dan de kerktoren en ga er voor. Het is mogelijk!

Aan de andere kant, bij nader inzien en beter bekeken: moet alles altijd groter en succesvoller? Moeten we verder reiken dan de horizon en grenzen verleggen? Moeten we in Vorst Nationaal willen spelen voor een uitverkochte zaal? Moeten we willen exposeren met ons kunstjes in de Tate? Of zouden we moeten leren content te zijn, vezelplaatjes verzagend voor de jaarlijkse kerststal rond de kerktoren? Ik ben er nog lang niet uit... en soms ben ik jaloers op mensen als Tom Barman en Jan De Cock, die fluitend door het leven lijken te gaan en hun succes succesvol najagen. Oeps... jaloezie... één van de zeven hoofdzonden, jawel.

Jan De Cock in de Tate

Hi friends,

When coming to Argentina I did not know which people I would meet and I could not guess I was going to meet such friendly people as you all are. I agree I should have brought some Belgian chocolates for you as a welcome present, but in the hectic days of preperation for the trip I did not think of that. Now that I know you are all big music lovers like me I am glad I can offer you something more original than the Belgian chocolates, and almost as good: a selection of Belgian's finest music.

The selection is a result of one afternoon of gift hunting in the local record store. I have been trying to match personalities with music styles but I may not have done a good job at that. So, if for some reason you like other CDs better than the one I sent you, just try to convince the owner of the CD you fancy to swap. If that does not work, there is always the possibility of making a copy of the CD, even though I am sure you are aware of the fact that such things are illegal ;-)

So, the selection. I think a little background information might entice your curiosity and make you appreciate the music even more. The oldest CD in the bunch is the one of Jacques Brel. I was trying to find a CD which had some Flemish lyrics in it, but I realized that most Flemish music is not going to appeal much to you when you make abstraction of the text. Not so with Jacques Brel, I hope. His songs could be sung in Swahili, they would still stand out as excellent. If you search the internet for the long list of people that recorded versions of songs of his, you may be amazed. It is not exceptional to have a group giving a performance in Belgium and pointing the Belgian audience to their heritage by bringing a cover version of their favourite Brel song.

What is also nice about Brel, is that he is really Belgian. He is called a "French speaking Flemish guy" by some, which might make no sense but to someone who understands Belgium. Usually he wrote his songs in French but recorded some of them in Flemish too, that's one reason. He sings about really Flemish themes, not always very flattering ("Le Plat Pays", "Les Flamandes" of course, ...) like he knows it really well. But he also sings about the other side of the border and about Brussels, our capital. So, I think calling him a Belgian is very just. Whether in his mind he was more Flemish or more Walloon, I can't say.

Once I was in Barcelona, trying to order a café in a local bar on the Ramblas. The waitress did not pay much attention to me as she was annoyed I was not ordering my drinks on the terrace which was twice as expensive as the prices at the bar, and she was ignoring me for a while. Meanwhile however, she was singing loudly to this Hooverphonichit called "Mad About You", and I have never been more proud of being Belgian than I was then. I have since never enjoyed being ignored more than I did then. That's why I included them.

Hooverphonic started of as a Portishead-clone here in Belgium, but they soon found their own sound and now their back catalogue is at least twice the size of that of Portishead. They have been successful all over the world with hit songs like "Mad about You" and "2 wicky", but neither of them appear on this album. This album is to me their best, but I am sure others may not agree. The lead singer lives in Ghent, my hometown, I've been told, but I have yet to bump in to her. She doesn't look too bad, so I would not mind :-)

These days, Belgian media is full of dEUS. They have changed the music industry here in Belgium, not only by making some of the best music of our history, but also by having the ambition to take the music accross the borders. Before dEUS, only a handful of Belgian bands were known abroad, and in Belgium people looked at those bands like "nice folks from the hometown, but not at all like those real international stars". dEUS (you should officially spell it like that - a gag that has become annoying once everybody started putting special characters in their name) changed that by demanding proper places in the line ups of Belgian festivals, by not touring endlessly in cheap clubs in Belgium and most of all by setting a higher standard for Belgian music. Their first album was a smash hit, but the one I chose is the second album they made. It is the one I like best and I think it was not given the credit it deserved. People here were focusing a lot on the changes of members in the group and the group did go in different directions afterwards, but it's a testament to their first successful period. I feel like they will have a very good album coming up, and I am very anxious to get it next week myself. In october they are doing 4 concerts in Brussels, and I have tickets for the last one. I'll let you know how it went. Meanwhile, enjoy the album.

You may know 2 many dj's. They are worldfamous dj's these days, and the record I've sent you is their only album even though it says "part 2" and you might find other parts on the internet. Those other parts are illegal and caused them trouble at a certain time, as the tracks did not have clearance of the original artists to be put on a remix cd and these other artists blamed them for stealing the original song, which they hadn't. If you need references, David Bowie called these guys the future of music, and Britney Spears asked them to make a remix for her (which they refused). They have been dj'ing on every place to be in the world and they have changed the dj culture with this album at the time.

What they changed however, might have been less revolutional: actually, to me, they just brought party music back to the dancefloor in a time where dj's had the arrogance of thinking that whatever song was known to the audience wasn't worth being played anymore. They stripped down walls between popular oldies and hip dance music by making the most original and vibrant "mash ups": one song isn't mixed into the next song, but two songs are mixed over each other. A classic punk song would be mixed with a disco song, to make almost a new song, and you would wonder how those songs ever existed without each other. I still cannot hear that Destiny Child song without expecting that dreadlock holiday vibe coming into it.

Nowadays they're still doing djing, but have focused their creative energy more on doing what they used to do before they dj'd: soulwax, a rock band. They always called their dj'ing a joke that had run out of control. Soon, they will release a remix album of the Soulwax rock album they released last year. Always doing what is least expected.

I could have chose a lot of other old albums. Actually I was in doubt over some Flemish albums, or some real alternative classics, but I chose to add a contemporary pop album to the pack: Admiral Freebee. He's a local guy more than an international star, pretending more to be an All American Cowboy than trying to be one, with the necessary sence of humor. His first song is a kind of reference to another big hit in Belgium which was a romantic song called "The Best is Yet To Come" by Novastar. He makes some great music though.

So no Belgian Chocolates from me. But next time I will bring them for sure, and I hope you enjoy the Belgian music longer and equally intensive as you would enjoy the chocolate!

Until we meet again!

Biography of Jacques Brel

Official Hooverphonic site

Hooverphonic is a switcher : dutch link with a localized version of the international switch campaign, featuring Hooverphonic.

Official deus site

Official 2many dj's site

Official Admiral Freebee site

Sinds wanneer gelooft iedereen dat muziek de wereld kan veranderen eigenlijk? Rock- en popmuzikanten spannen zich in om de G8 top te beïnvloeden door middel van heel veel muziek. Dat die rock- en popmuzikanten daar zelf ook wel beter van worden is een opmerking die alleen een cynicus zou maken. Hoewel.

Op Rock Werchter meldden de Kaiser Chiefsdat ze liever voor het goede doel op Live-8 spelen. Ze laten daarmee een deel fans in de kou staan die hadden betaald voor een programma mét hen op een lokaal festival met 60000 toeschouwers, en kiezen voor een wereldwijd evenement met drie miljard toeschouwers. Allemaal voor het goede doel, zogezegd. Er zouden krachtiger statements kunnen geweest zijn. Wat zou je denken van Wij zijn The Kaiser Chiefs, wij krijgen hier 5.000 euro voor ons optreden, en voor deze gelegenheid gaat die opbrengst, samen met de opbrengst van de T-shirts die hier verkocht worden, integraal naar de bestrijding van armoede? Dát zou een statement geweest zijn. Eéntje die de andere groepen op dit festival, en misschien zelfs de festivalorganisatoren, het schaamrood op de wangen had doen krijgen, want wat doen zíj?

De enigen die het waagden om iets op de korrel te nemen waren Garbage en Admiral Freebee, die sneerden dat ze niet begrepen waarom er zoveel plaats was voorbehouden voor de journalisten, en Luc Janssens die zei tijdens de stortbui dat voor één keer het water in Werchter gratis was. Dank u daarvoor! De punkers hielden zich zedig op de vlakte of hielden een discours in de trant van "fuck you motherfucking motherfuckers". Dat is de statement die zij de wereld in willen sturen blijkbaar.

De wereld veranderen, daar was het deze keer niet om te doen. De Schuur beproeft al enkele jaren zijn veilige succesformule met dit festival. Feel good muziek voor de massa op het hoofdpodium en de betere alternatieve (nou ja) acts in de Marquee. Geen gokje kon er af. Op de radio wel een pleidooi houden voor de promotie van "Belgische" muziek, maar zelf te lam om een Waalse groep te steunen. Wat hebben de Walen hem misdaan eigenlijk? Spreekt de Schuur geen Frans? Er is op dit moment een boeiende scene naar het schijnt, met groepjes die de AB in recordsnelheid uitverkopen, maar geen spoor daarvan op dit festival. De vele Waalse toeschouwers mogen meebetalen maar niet meewegen op het beleid. Ondertussen staat er wel een standje met Vlaamse vlagjes tussen de eet- en dranktenten op de weg. Ondertussen krijgt elke Vlaming met een hoed op en een gitaar onder zijn oksel een plaatsje op het programma, desnoods jaren na elkaar. Wil de Schuur separatisme aanwoekeren of zo?

Werchter is een feel good festival, zonder enige ambitie op relevantie. De examens zijn voorbij, laten we allen feesten en samen zingen. Laten we drinken en vrolijk zijn, 4 dagen lang. De wereld is in't gedrang, maar nu even niet.

Dat is ook de reden waarom ik zelf naar dit festival trek natuurlijk. Nieuwe muziek ontdekken doe je hier niet, verrassingen tref je hier niet. De organisatie is vlekkeloos en ongeëvenaard efficiënt. Je wordt afgezet, maar met mate. Je krijgt er ook wat voor terug. Als je zoals ik graag nog wat groepen aan het werk ziet die je tijdens het seizoen hebt gemist, dan is dit de ideale gelegenheid. Kraftwerkbijvoorbeeld, fantastische retro-futuristiek in de vorm van een afgewerkt totaalprodukt en voor mij ook een deel jeugdsentiment. Interpol, de kraftwerk onder de rockers, statisch en degelijk laten zij heel minimalistisch maar heel trefzeker hun laatste en excellente CD bijna volledig aan bod komen.

Ik ga ook om groepen waar ik fan van ben nog eens te zien, zoals het fans betaamt. Elvis Costellokan bijna niets meer mis doen, de manier waarop hij zo zelfzeker in het publiek kijkt, speurend naar die ene nog niet overtuigde toeschouwer, en die dan vlotjes voor zich wint met nog een zalig nummer uit zijn immense oeuvre. De manier waarop hij "I want you" telkens weer mét enthousiasme blijft brengen. Het zou een voorbeeld moeten zijn voor groepjes die een hekel krijgen aan hun eigen megahit en die dan maar niet meer spelen. Ook van Millionaireben ik fan. Die blijven compromisloos risico's nemen en spelen een voor hun doen strakke set met daarin plots een droge maar heftige guest appearance van Mauro. De weinige hits die ze spelen kregen een stevige onderhoudsbeurt en zijn amper te herkennen.

Ik ga om nog eens verrast te worden door groepen waarvan ik het al niet meer verwacht. Van Admiral Freebeeben ik misschien geen die hard fan, maar deze keer was hij echt in vorm, en rockte hij met nog meer enthousiasme dan gewoonlijk. Alsof de examenlast van alle toeschouwers samen van zíjn schouders was gevallen. De hoogtepunten van de laatste dag waren op papier Soulwax en QOTSA, maar de Foo Fightersspeelden alle andere groepen met het grootste gemak op een hoopje, en ik wérd fan.

En ik ga ook nog om groepen te zien waarvan ik vermoed dat ze niks voor mij zijn, maar waar iedereen mij van het tegendeel probeert te overtuigen. Faithless is een makke boel. De groep slaagt er in om de nummers die ik op plaat nog te pruimen vind live van alle punch te ontdoen. Rammstein vind ik bereslecht, en die show, die kleine lieve bunzenbranderkes op zijn arm, die domme grimas van begin tot eind, die verandert daar niks aan. Die massa toeschouwers die wel uit hun bol gaan maken minder indruk dan die ene toeschouwer naast mij die "Rechts zwei drei vier" scandeert op een nummer waar ik met al mijn goede wil geen gelijkklinkende woorden in kan herkennen. Ik vermoed dat hij op zijn manier hoopt dat muziek de wereld zal veranderen. Ik hoop voor één keer van niet.

Nog enkele blitzrecensies:

Het festivalseizoen is voor geopend verklaard nu Sonar er op zit. Al voor't derde jaar op rij kom ik naar Barcelona met enkele vrienden om te checken hoe het zit met de laatste trend in kapsels, kleren en uitgaan, om aan zee te liggen en om terrasjes en tentoonstellingen te doen, om lekker te shoppen, om cava te drinken bij lekkere tapas en ook wel een beetje voor de muziek.

Sonar in een notedop: electronische muziek waar alles kan. Naar het schijnt was John Peelhier elk jaar, en één van de podia staat helemaal in het teken van zijn nu voor eeuwig voortdurende afwezigheid. Hier staat Herbertelk jaar op de affiche, twee jaar geleden met zijn big band, vorig jaar als DJ en met zijn vrouw Dani Siciliano, dit jaar op een namiddag in het teken van geluid maken met voedsel. The Vegetable Orchestra sluit deze namiddag af en naar het schijnt zal er achteraf soep geserveerd worden met de groenten waar je net de muziek van hoorde. Hier staat Japanse design-electronica naast intieme folk-electronica en hier mag je al blij zijn als je als toerist een naam herként op de affiche. Hier worden de groepen gepresenteerd per platenlabel-block ipv in volgorde van populariteit, wat vermoed ik een overblijfsel is uit de tijden dat Sonar nog een exclusief evenement was om journalisten en programmatoren een kans te geven nieuwe groepen te prospecteren. Hier kan alles, zoniet heel veel.

Er is een amalgaam van hipcats verzameld, en het is een meeting point voor multimediale kunstenaars, graffiti-artisten, animatoren en grafici van allerlei soort en hier lopen meisjes rond die denken de eerste stap te zetten in hun modellencarrière. Sonar is nog altijd het festival met het grootste aantal backstage-pasjes waar ik ooit was, zo erg dat mensen eigenlijk gewoon aannemen dat je in de muziekbusiness zit als je ook maar op sonar rondloopt.

Overdag is het centrum van de activiteit het Macba, het Museum por Arte Contemporeana de Barcelona. Dit museum is opgetrokken in wat ooit een achterstallige buurt was, maar nu een trendy coté is niet ver van de Ramblas. Wat het dagprogramma betreft kun je je beter niet vastpinnen op grote namen: de plaatsjes zijn beperkt en een naam als Herbert zorgt hier voor hectische toestanden. Ik loop er van concert naar concert, maak mijn keuze op basis van de korte beschrijvingen in het krantje en zie wat er te beleven valt. Soms is dat saai, dit jaar uiterst zelden, en soms is dat goed, maar meestal is't op zijn minst verrassend. Verrassend waren dit jaar Subtle, een hiphop collectief dat me nog het meest deed denken aan Think Tree, iets waar ik vroeger veel naar heb geluisterd. Uit Brasilië kwam een samenwerkingsproject tussen Hurtmold en Rob Mazurekdie als enige die ik heb gezien het vooral zittende publiek aan het dansen kregen. Inderdaad, de mensen zitten hier veelal het hele concert uit, soms omdat de muziek niet dansbaar is, maar waarschijnlijk eerder aangemoedigd door het warme weer, de ontspannen sfeer en waarschijnlijk ook om energie te sparen voor 's avonds.

's Avonds wordt de actie verplaatst naar een buitenwijk van de stad, om de geluidshinder van de omwonenden tot een minimum te beperken. Wat wel betekent dat het comfort aanzienlijk wordt gereduceerd en dat het festivalgedeelte daar nog het beste kan omschreven worden als I Love Techno neemt risico's. Grote sterren, ja, maar ook hier nog onbekende DJ's en alternatievere acts.

Die grote sterren kunnen hier ook ontnuchteringen meemaken. Hoe klein zou Roisin Murphyzich voelen als ze na een paar jaar grote succesconcerten te doen met Moloko plots merkt dat haar naam als leading lady slechts goed is voor een handvol enthousiastelingen in een veel te grote hal? Iederéén stond plots op de eerste rij om getuige te zijn van wat overblijft van Moloko en slechts dankzij de grandioze Herbert productie op CD weet te overtuigen. Ook het feit dat de CD nog geen week in de winkel ligt heeft daar mee te maken, natuurlijk, maar dat nam niet weg dat miss Moloko onzeker leek. Ze besloot het beste van zichzelf te geven en dartelde zoals vanouds het podium over in afwisselende pakjes, maar die zaten hier de muziek in de weg in plaats van zoals vroeger aanleiding te geven tot meer jolijt en feestgedruis. Jamie Lidelldeed iets later precies hetzelfde, maar op een parodiërende manier. Ik vraag me af of hij haar aan het werk had gezien.

Ook voor de Dewaele broertjes kwam heel weinig volk opdagen. Ze waren allicht nog niet goed uitgeslapen van hun DJ set waar ze een wél grote menigte enthousiaste mensen tot na zonsopgang hadden laten dansen met een strakkere set dan we van hen gewoon zijn, of ze stonden alweer op het podium met dat zijprojectje van hen, Soulwax. Waarschijnlijk is het masterplan ondertussen aanzienlijk bijgestuurd, want waar ze zich op Pukkelpop vorig jaar nog hielden aan een rock uitvoering van de nummers zoals ze op de plaat staan, met pauzes en bindteksten, was de hele Soulwax CD nu herleid tot één lange dj-set waar slechts flarden van Stephen's stem in werden gemixt en waar ik slechts af en toe een Soulwax-nummer in kon ontwaren. Het kan ook natuurlijk een speciale Sonar behandeling geweest zijn, of misschien zelfs gewoon een handigheidsoplossing wegens gitarist met vakantie naar frissere oorden. Alles is mogelijk, maar waar Roisin faalde slaagden wat mij betreft de Dewaeles grandioos: ze gaven een heel goed concert en overtuigden ruimschoots het publiek. Waar ik vroeger dacht dat de 2manydjs beïnvloed waren door de rockmuziek van Soulwax begin ik nu te denken dat Soulwax zal beïnvloed worden door de dj ervaring, en ik houd er enorm van.

Wat hebben we dit jaar geleerd? Iedereen is fan van M.I.A., dus die gaat het helemaal maken als je het mij vraagt. Het is een iets poppier versie van wat Dizzee Rascal deed, en het is live naar het schijnt overtuigend (ik heb het spijtig genoeg gemist). Dansen is vermoeiend, van te veel drinken wordt je zat, siliconen borsten kunnen ook hangen en als je slaapt op 't strand heb je zonnefactor 50 nodig. Meer details volgend jaar.

Nog enkele blitzrecensies:

Sonar site

M.I.A. in de AB binnenkort!

Subtle review

Think Tree - Hire a bird and sing a song

Mijn beste P,

Hoe lang is het ondertussen al geleden dat we de discussie popmuziek versus klassieke muziek hadden? Het moet zowat een jaar zijn? De inspiratie om je van repliek te dienen is sindsdien met vlagen op en af gegaan, en op sommige momenten dacht ik echt dat het onbegonnen werk was om wat mij passioneert in popmuziek zodanig te verwoorden dat ik jou er van zou overtuigen dat wat je hoort op de radio slechts het topje is van een ijsberg die je niet kiest te verkennen. Nog altijd ben ik daarvan overtuigd, maar bij deze doe ik toch een poging om de discussie aan de gang te houden. Ten slotte, P, met jou discussiëren over muziek is voor mij bijna even leuk als naar muziek luisteren zelf. En dat is een groot compliment!

Toen heb je mij een CDtje meegegeven met muziek waar jij op dat moment weg van was. In mijn iTunes is het nog altijd terug te vinden onder "Turangalîla-Symphonie" van Kent Nagano, Pierre-Laurent Aimard & Dominique Kim. Kijk eens daar heb je mijn eerste puntje van verschil al. Weet je hoe pretentieus dit overkomt voor iemand die gewoon is te luisteren naar popalbums? Hoe heten de klassiekers eigenlijk in klassieke muziekland? In popland is dat "Nevermind" van "Nirvana", of "de bananenplaat" van "The Velvet Underground".

Toch had ik je beloofd om er naar te luisteren, en je mijn mening te geven erover. Het was zo dat ik slechts een paar luisterbeurten had kunnen uitzitten, en het me niet echt veel had gedaan. Ik had het gevoel gehad dat de pauken erin liepen om bombastisch te doen en de violen erin liepen om stroperig te doen en dat dit alles ferm intellectueel uit de doeken kon gedaan worden als je de handleiding las, daar heb je die drempel weer, maar wat belangrijker was: ik had er geen gevoel bij, het sprak enkel tot mijn verstand. En dan nog in een taal die de mijne niet was.

Dat was mijn mening over wat je me naar had doen luisteren. Jij vindt de muziek mooi en ik niet, zo kunnen we het wat samenvatten. Ik had je toen ook beloofd om uit mijn collectie van popmuziek een plaat te kiezen om jou kennis te laten maken met de popmuziek die voor mij echt van betekenis is. Ik dacht toen in de richting van iets van Tom Waits, of Blemishvan David Sylvian, of iets van Einstürzende Neubauten, of Sgt Peppersvan The Beatles, of iets van Aphex Twinof (Smog), of een van de latere RadioHeadalbums. Allemaal popmuziek in de brede zin van het woord, maar popmuziek die óók op een intellectueel niveau aanspreekt.

Onbegonnen werk. Gelijk welke van deze platen zou je hebben kunnen afdoen als een "verdienstelijke poging". Een verdienstelijke poging om een stuk te maken met de omvang van een symphonie, een verdienstelijke poging om nuance in een compositie te brengen, een verdienstelijke poging om een kunstwerk te maken. Een verdienstelijke poging, maar net niet.

Nee, met een van deze platen zou ik je niet hebben kunnen overtuigen. Het begon er hopeloos uit te zien en ik had het bijna opgeven, maar onlangs begon het me te dagen. Niet in die platen zit de essentie van wat ik mooi vind aan popmuziek, eerder integendeel. Het zijn verre uitwasemingen van mijn excursies in popmuziek maar ze hebben eigenlijk nog weinig met popmuziek an sich te maken.

De essentie van popmuziek ligt elders voor mij, en ik zou mijn punt niet slechter hebben kunnen illustreren dan met één van deze platen. In wezen zie ik het verschil tussen popmuziek en klassieke muziek als volgt: een componist van een klassiek werkstuk heeft ambitie. Hij wil kunst maken. Hij wil een Nieuwe wereldsymphoniemaken die de vooruitgang in muzikale kaart brengt. Hij wil een Ode aan de vreugde makenof een Etudevan pianotechnieken, of een hoogmis die met een passie uit de bijbel God zelve eer aan doet. Een popmuzikant neemt zijn gitaar, klimt op een podium en zingt een liedje ... en eigenlijk dan nog enkel voor de vrouwen in het publiek. Het thema is "I love you" en als je niet op je woorden kunt komen vul je dat aan met "Yeah Yeah Yeah" en het aantal akkoorden waar je je toe moet beperken is te tellen op één hand. Je moet van goede huize zijn om daarin nog het verschil te maken.

En toch zijn er mensen die het doen. Daarom, beste P, is mijn keuze voor jouw luisterhuiswerk gevallen op een liedje. Eén enkel liedje van een Vlaams artiest wiens carrière lang is en die dus eigenlijk op de terugweg zou moeten zijn, maar zoals goede wijn beter wordt met de jaren. Het is een onbenullig liedje, maar in al zijn onbenulligheid illustreert het het punt dat ik wil maken juist heel goed.

Luister de komende twee weken herhaaldelijk naar 2 meisjesvan Raymond Van Het Groenewoud. Ik weet het, je kent het nummer waarschijnlijk van de radio, en misschien, waarschijnlijk, vond je er niks aan, maar afspraak is afspraak en dit is mijn opdracht: luister en herbeluister dit nummer.

Om nog een ander punt duidelijk te maken: de context is belangrijk. Nu weet ik niet of je op de hoogte bent van Raymond Van Het Groenewoud's doen en laten, dus laat ik het eens schetsen, ook al weet ik niet of ik zelf voldoende op de hoogte ben om het accuraat te schetsen. Desalniettemin: een poging.

Raymond bezong in zijn carrière meermaals het genot van het vrouwelijk schoon. Soms te veel op maat gesneden van Vlaamse bierfeesten, laten we wel wezen, maar soms heel mooi en altijd spits in zijn taalgebruik. Maria, Maria, ik hou van jou, voor jou sta ik uren in de kou. Meisjes, ze maken je kapot meneer. Ze kan zo lekker koken, ze kan zo lekker lopen, ze kan al wat ik wil dat ze kan. Vrouwen, het is me toch wat, van boven de hersens van onder het nat. Raymond heeft er zijn carrière al op zitten, voor het geld hoeft hij het niet meer te doen en in het Vlaanderenland kan hij enkel nog de zalen afschuimen en de Gentse Feesten afsluiten om de mosterd op de kaas tussen zijn boterham te verdienen.

Context is belangrijk. Als zo iemand dan een nummer maakt als "2 meisjes op het strand" dan hoor je extra onderlagen. Misschien zijn die er niet eens, misschien bestaan ze alleen in mijn verbeelding, maar ik hoor ze wel. Het nummer begint eenvoudig: een pianodeuntje van een paar noten en een baslijntje zetten het thema neer. De expositie noemen ze dat zeker in klassieke muziekmilieus? De zanger vertelt waar het om gaat. Niks speciaals, twee meisjes op het strand, ze lezen modeblaadjes, ze kijken in het rond, ze dromen van een prins. Dat is een beeld dat we kennen, zomers, op het strand liggen en kijken naar de twee meisjes die iets verderop liggen, en die prins dat ben jij (of ik). Maar dit is Raymond. Kijkt hij ook nog op die manier naar de meisjes? Hij is over de vijftig, en hij heeft een nieuw lief. Nooit rust?

De gitaar valt in, het thema wordt herhaald, het nummer komt los. Het heeft weinig om het lijf, bijna letterlijk. De tweede strofe vertelt niks verrassend, eigenlijk net hetzelfde en vervolgt met even banale feiten: ze zoeken in hun tas, ze wijzen naar de foto's, ze schudden met hun haar, ze praten met een vriend. Wat zou ik graag deelnemen aan dit tafereel! Nog zo een strofe, twee meisjes op een plank gedragen door de golven het branden van de zon, de wijzers houden op, de dag ten einde.

En dan het vervolg: de dag brengt ouderdom, de nacht brengt vreemde uren, het deken is zo zwaar, een bladzijde slaat om. Over wie gaat dit hier? Is het Raymond zelf die niet kan slapen met in de herinnering deze meisjes die stoeien op het strand? Slaat hij een bladzijde uit zijn leven om of slaat hij een bladzijde om uit het boek dat hij er bij heeft gehaald om zijn gedachten van die meisjes af te houden? Of zijn het de meisjes, die nog te pril zijn om een man te vangen en samen in hetzelfde bed slapen, en samen een boekje lezen? Het wordt in het midden gelaten en een gitaar valt in met één langgerekte klagerige noot en vervolgt met een scheurende solo.

Dit is waar de radiopresentator meestal invalt. Radio dient niet om naar te luisteren. Deze solo duurt te lang voor de radio, hij scheurt maar door, en vertolkt een schrijnend verlangen. Van beiden: de meisjes, verlangend naar hun eerste speklief. Van Raymond, berustend in zijn strandzetel, maar toch niet kunnen nalaten van te kijken en te fantaseren hoe deze meisjes straks in bed liggen.

Deze solo is het nummer zelf, en leidt ons terug naar het deuntje van in het begin, in al zijn eenvoud, de twee meisjes op het strand. Welke foto van Helmut Newton kan tegen dit portret op? Welke goddelijke meisjes en welk ongelooflijk getalenteerd fotograaf zouden nodig zijn om deze schets van Raymond in al zijn nuances in één beeld te vatten? Het is onmogelijk. En dat is waar het me om gaat, mijn beste P. Eenvoud. Schoonheid door eenvoud. Dat is wat popmuziek voor mij is.

Als een boer over zijn land loopt dan ziet hij planten van soorten waar wij als stadsmensen het bestaan niet van afweten, in toestanden die we niet konden vermoeden te bestaan. Die gevarieerdheid aan planten is zijn leefwereld en hij kan de schoonheid van die planten appreciëren op een manier die ons petje te boven gaat. Voor ons stadsmensen bestaan er mooie planten en lelijke planten, planten met bloemen en planten met stekels.

Omgekeerd ziet een boer in de stad enkel beton en ziet hij niet de nuances tussen een fijn gestileerd art déco gebouw en de publieksbibliotheek. Allemaal beton. Hij denkt in termen als "grote schuur" en "stevige schuur" en "mooie schuur", maar als hij de stad moet omschrijven: veel schuren, veel beton.

Zo is deze discussie P, en zo is mijn opdracht aan jou: luister naar Raymond's "Twee Meisjes" en probeer het te doen zoals ik dat doe. Zoals een boer kijkt naar een koe, misschien. Maar wat een koe, zo een koe vind je niet meer, zo een koe vind je nergens. Zo maken ze ze niet meer, meneer.

Tot wederschrijfs, Kristof

Interview met Raymond

We moeten naar het schijnt iets daan aan de woekerprijzen die mensen soms betalen om naar een concert te gaan. Via e-bay en Yezz kun je ticketjes kopen voor lang uitverkochte concerten aan een veelvoud van de prijs. U2 in de Heizel, Oasis in de AB, Tom Waits in de Bourla, etc... tegenwoordig lijkt het bijna zo dat een concert dat niet uitverkocht is als een mislukking beschouwd wordt.

Toen Front 242 furore maakte in binnen- en buitenland, en ze met hun laatste werk tourden was de AB 3 dagen aan een stuk uitverkocht. De kranten schreven het in hun grootste letters: "Belgische groep verkoopt AB 3 avonden na elkaar uit". Ondertussen hebben oa. Ozark Henry, De Mens en Gorki het hen nagedaan, heeft Clouseau er een sport van gemaakt het sportpaleis te vullen en vinden groepen als dEUS en Soulwax het zelfs de moeite niet meer om extra avonden naar de AB te komen: de laatkomers worden bediend op de festivals. Waar op werchter vroeger 1 headliner stond en een rits voorprogramma's staan er nu eigenlijk alleen nog hoofdprogramma's. Een Belgische groep op Werchter is ondertussen heel gewoon.

De tijden veranderen, en dat is voor muzikanten zo, voor muziekzakenlui zo en ook voor muziekliefhebbers zo. Als je nu naar een concert wilt gaan van een groep met 1 hit, zoals LCD Soundsystem gisterenavond dan sta je in een uitverkochte AB tussen een bende mensen die eigenlijk met moeite weten waar die groep voor staat. Toen wij naar Front 242 gingen kijken, in onze goede oude tijd, scandeerden we elk nummer mee van begin tot einde, gisteren tijdens LCD Soundsystem kwam plots de dame voor mij vertellen aan de dame achter mij dat het vorige nummer "hun bekende liedjes was, dat van daftpunk is playing in my house". De tijden veranderen voor dansliefhebbers. Daar waar vroeger een hele zaal plat zou zijn gegaan voor een vette dansgroep als LCD Soundsystem stonden er nu enkele rockliefhebbers verdwaasd te kijken, met een blik van "Is dat hier een dansgroep of wat?". De tijden veranderen voor rockliefhebbers. Daar waar vroeger een voorprogramma werd verzorgd stond er nu een 1manydj te spelen en werd de set gewoon naadloos in de live set van LCD gemixt.

LCD Soundsystem zette het soundsystem wijd open, haalde de extra bas uit de slof en deed wat je kunt doen voor een zaal met apathische fans: er de ene lap na de andere op geven. Het zal een tijdje niet anders zijn, vrees ik. Mensen geven hun geld liever aan een concert van een groep die ze half kennen (omdat de Jef dat goed vindt en hij kent altijd alle groepkes eerst), om zich dan live te laten overtuigen en eventueel later de CD te downloaden. Dat zorgt dan voor een publiek dat vindt dat een half uur voor de spiegel staan om het haar te kammen een goede voorbereiding is voor een concert. Of een publiek gelijk de Jef, die een pintje wil drinken samen met de Frans en zijn vrouw, zo komen die ook eens buiten en kan de Jef nog eens stoefen met zijn goede smaak. Dat de Jef dan een beetje staat te neuten tegen mij omdat mijn ledematen volledig in het ritme van de muziek 2 cl uit zijn pintje stampen moet ik er dan maar bijnemen.

Ook voor de muzikanten verandert er veel. Platenmaatschappijen willen return on investment en als een eerste CD een beetje succes heeft moet de tweede met een marketing plan gemaakt worden en een grote naam als producer. Als die dan faalt wordt de groep losjes gedumpt. Er zijn er die dan zitten te kniezen en de pers inschakelen om met gezeur een andere platenfirma te vinden (Arid, Novastar, ...) en er zijn er die het heft in eigen handen nemen, een eigen website bouwen en de fans inschakelen om de CD en de concerten te financieren, zoals Einstürzende Neubauten.

Zij kunnen dat doen, ze hebben na 25 jaar activiteiten een schare fans die blindelings alles koopt van hen, en ze maken na 25 jaar muziek die nog altijd aktueel genoeg is om zelfs niet-fans te overtuigen. Ze hebben geïnvesteerd in een CD-copieermachine en verkopen na hun concert live opnames van het concert dat je net hebt gehoord. Sommige fans kunnen zelfs niet geloven dat het mogelijk is, en de vraag overtreft telkens vele malen het aanbod. Maar de abonees van de website krijgen voorrang.

Zoals wanneer je ticketjes voor U2 wou. Abonnees van de website geraakten vlotjes, zonder aanschuiven en zonder frustrerende telefoon- of internetervaringen aan een kaartje voor hun concert in België. Heb ik het verkeerd of zijn dit gewoon twee groepen die begrepen hebben dat in tijden van internet het business model om muziek aan de man te brengen gewoon moet veranderen?

Als domino dit jaar kritiek kreeg op namen als LCD Soundsystem of Einstürzende Neubauten, dan bleek die wat mij betreft misschien wel ongegrond. Op een manier passen beide groepen perfect in een programma dat zich specialiseert in "muziek in de marge van de popmuziek", alleen misschien niet zoals het door de organizatoren bedoeld werd.

Voor de echte muziek-ontdekkingsreiziger viel er vast ook heel wat fraais te snoepen. Het programma was weer zo druk dat de keuze moeilijk was, en naast de vorige namen die ik absoluut niet wou missen ben ik dit jaar maar één avond op verkenningstocht gegaan. Het loonde de moeite: Feist was een echte ontdekking. Ik kende deze dame niet op voorhand, maar wat een présence, wat een songs, welk een stem en welk een mooie interpretaties van anderman's songs. Echt indrukwekkend en wat mij betreft een ontdekking waar ik domino heel dankbaar voor ben.

Zou Roots Manuva zich eenzaam voelen in hiphop-land? Zou hij hiphop vriendjes hebben of lachen ze hem uit in de buurt waar hij vandaan komt? Om zijn witte dock-side schoenen bijvoorbeeld. Om zijn on-streetwise muziek. Omdat hij "absolutely stupendous" zegt in plaats van "motherfucking great".

Hij moet niet alleen concurreren met meaner volk in Engeland, die het meer van hun rudeness (Dizzee Rascal) of van een verhaallijn (The Streets) moeten hebben, maar hij moet met lede ogen toezien hoe een hele sloot Amerikaanse halftalenten met meer aandacht gaan lopen dan hij, omdat ze met een geweer zwaaien, of het woordje "dick" live op MTV correct kunnen spellen ("d to the motherfucking i to the motherfucking c to the motherfucking k"), of omdat ze hun naam kunnen onthouden ("what's my name yo?"). Kom daar dan maar eens tussen met veel tekst en dromerige refreintjes, je zou je van minder eenzaam en verlegen gaan voelen.

Misschien beeld ik het me in natuurlijk, en is hij even badass als de volgende, maar ik zit zelf nog een beetje met mijn kop in de dromerige tienerwereld van "Norwegian Wood" van Murakami. Daar waar tieners eenzaam door de stad dwalen, op zoek naar iemand die hen begrijpt, een lief of een vriend. Om gewoon wat rond te hangen, of eventueel een leven te delen. Het leek of de AB Box vol stond met van die tieners en doordat ik net dit boek heb gelezen voelde ik me die avond zelf meer tiener dan ik me ooit gevoeld heb in mijn tienerjaren. Allemaal op zoek naar een plaats in de "silly world of ours". Sommige zullen het niet halen. In Murakami's boeken verdwijnen ze, of plegen ze zelfmoord.

Al deze tieners in deze zaal keken duidelijk op naar Roots Manuva. In hun subcultuurtje lijkt Roots Manuva god. Ze smoren een jointje of dansen heel dicht met hun liefje dat vanavond nog minstens voor twee maanden het lief van hun leven is. En morgen op school vertellen over hoe goed hij was, welke nummers hij gespeeld heeft en hoe hij bewoog op het podium, over zijn dock-sides, en zijn puma-broek en nike-kousen. Iedereen hangt aan zijn lippen als de coolste uit de klas verslag uitbrengt.

Dankzij Murakami kan ik vanavond helemaal meevoelen met die tienersentimenten. De sfeer zit er goed in, en de muziek werkt ook op mijn wat oudere ledematen. Als Roots eindelijk, als letterlijke toegift, het lang aangevraagde "Witness The Fitness" inzet gaat de zaal los uit de bol en spring en schreeuw ik nog eens mee, net als toen, in die tijd.

Als 't aan De Morgen ligt wordt Murakami een hype morgen. Net als Bloc Party en nog wat anderen. Seflfulfilling prophecies. Murakami kan er tegen. Hij heeft het al meegemaakt in Japan, toen zijn boek een monstersucces werd en hij moest uitwijken naar het Europese vasteland. Hij zal er ook tegen kunnen als het fenomeen zich herhaalt wereldwijd. Misschien kan Roots Manuva ook een hype worden, maar het hoeft niet. Zolang hij maar blijft leven en niet verdwijnt. Dat is al veel.

Errata in de vorige artikeltjes

Een lezeres meldt dat er enkele foutjes in de vorige artikeltjes zijn geslopen, waarvoor onze oprechte excuses.

Een klein overzichtje.

• fluttig: niet te vinden in Groene Boekje, dichterlijke vrijheid ;-) - alternatieven: flauw, afkooksel van, tweederangs, etc; maar zoals ik al zei, in zulke teksten is dichterlijke vrijheid wel toegestaan. Antwoord: noem het dichterlijke vrijheid, maar het is mijn vrijheid om in the cut fluttig te vinden, en geen flauw afkooksel of tweederangs of flauw tout court, gewoon, fluttig.
• In the Cut: consequent bij gebruik van hoofdletters in de tekst, op het Net wordt het zo geschreven: In the Cut. Dubbele aanhalingstekens zijn enkel nodig als je iemands woorden letterlijk aanhaalt, niet voor een titel, tenzij je die ironisch gebruikt, maar dan moeten het enkele aanhalingstekens zijn. Antwoord: in the Cut of In The cut... niet op gelet. Questie van consequent inconsequent te zijn.
• eenmaal: zonder accenten (geen gevaar voor verkeerd lezen hier) en met -n, maar dat is een typo. Antwoord: ik ga er op letten.
• wederomstuit: ook niet terug te vinden, maar iedereen weet wat je bedoelt, ook deel van dichterlijke vrijheid. Antwoord: dit moet om een vergetelheid gaan in het groene boekje. Ik heb het alvast gecorrigeerd in't mijne, ik stel voor dat iedereen dat doet, dan is dat ook opgelost.
• 1 euro: normaal gezien is het de regel om alle getallen tussen een en tien met letters te schrijven, en verder met cijfers, maar niet echt dwingende regel. Antwoord: dan is't goed.
• je vraagt het je ook maar de eerse 15 minuten af...: die ‘het’ verwijst nergens meer naar, teveel tekst tussen waarnaar het verwijst, beter herhalen wat je precies met “het” bedoelt. Je kunt er vast iets gevats voor vinden. Antwoord: het gaat om de vraag die 2 zinnen geleden gesteld is, namelijk de waarom-vraag. Mijn site is niet bedoeld voor mensen met een kort geheugen, of voor mensen die problemen hebben met zinnen waar meer dan 2000 woorden in staan, want ik heb nogal eens de neiging om dit te doen, en ik weet het niet zeker, maar ik denk dat dat komt omdat ik vroeger Latijn heb gevolgd en daarin was het de gewoonte om zinnen te maken die 3 boekdelen in beslag namen en de woorden erin dan ook nog eens zodanig rangschikken te dat den duur op niemand eraan uit geraken nog, en dan moesten vertalen wij ook nog die teksten en uiteindelijk een kakafonie dat het niet mooi meer was, maar wel weer mooi werd was eigenlijk een heel eigen soort poëzie werd het zoals deze site. Dieromeinenschreventrouwensookalhunwoordenaanelkaarineenzin, dat is iets waar moderne html niet tegen kan en waar ik dus op deze site enigszins van afzie.
• s-e-k-s Antwoord: waar en wanneer?
• Ik zou een nieuwe zin beginnen voor “Het moesten Meg Ryan...” Je maakt graag lange zinnen... Antwoord: ja da's waar.
• “kwestie van grote namen verkopen beter” zou ik “omdat grote namen nu eenmaal beter verkopen” van maken, maar up to you, de “kwestie van...” wending is dialect, but again... Antwoord: "up to you" is Engels en "but again" ook, ik zou die vervangen door hun Nederlandstalige equivalent, but then again...
• de eerstE haar borsten, “d’er borsten” is nogal Hollands en dan moet het “der” zijn. Antwoord: asjemenou dat lijkt me helemaal besodemieterd. Dat laat ik voorlopig maar voor wat het is, hoor.
• gearriveerd is kan ik misschien...: tussen twee werkwoordelijke groepen van verschillende deelzinnen moet er een komma staan, dus: is gearriveerd, kan ik misschien... Antwoord: moet er een komma staan of mag er een komma staan? Kun je't bewijzen?
• van mezelf en voor mezelf een eigen...: “een eigen” is overbodig vind ik, als het al twee keer van ‘jezelf’ is ;-) Antwoord: ik vind dat daar niet genoeg nadruk op kan liggen.

Tot zover een overzichtje van de ellenlange lijst met fauten op deze websaait. Somige mensen hebben echt niets nuttigs te doen hé...

;-) Thanks, Hiedi! ;-)

Naar The Mars Voltahad ik al heel lang uitgekeken. Blijkbaar was ik niet alleen, want dit concert was lang op voorhand uitverkocht. Het blijft me verbazen hoeveel dingen tegenwoordig uitverkopen. Zelfs moeilijke muziek als The Mars Volta vindt blijkbaar tegenwoordig vlotjes zijn weg naar een groter publiek. De nieuwe CD lag pas vorige zaterdag in de winkel en de verkoper zei me dat hij als zoete broodjes over de toonbank ging. Aan het illegaal kopiëren zal het dus wel niet liggen. Misschien is de eerste CD wel veel gekopieerd en koopt iedereen nu de tweede op basis van de reputatie.

De eerste dat ik The Mars Volta heb gezien was op Pukkelpop, bijna twee jaar geleden en toen was hun eerste CD nog niet lang uit. Hij had overal uitstekende recensies gekregen. De Morgen schreef toen zoiets als "de beste CD van 2003, 2004 en 2005". Humo vond het het debuut van het jaar . Kortom, wie ook maar een beetje bij wou zijn moest die plaat gehoord hebben. En gehoord heb ik ze, grijs gedraaid zelfs, ook al vermoed ik dat de eerste luisterbeurten niet overweldigend positief zullen geweest zijn. Maar uiteindelijk was ik een fan, en stond ik daar in die tent op Pukkelpop vooraan te blinken. Ze hadden 70 minuten of zo, het eerste nummer duurde er 25 en het tweede vulde de overige 45. Ellenlange nummers, eindeloze jams, echte psychedelica van toen de hippies nog niet uitgestorven waren.

In de AB was het dus weer van dat. De belegering van de stad door Laura en George en hun circus zorgde er voor dat aangekondigd moest worden dat het concert stipt op tijd zou beginnen en op tijd zou eindigen zodat iedereen met de trein naar huis kon. Maar dat wou niet zeggen dat de heren geen tijd namen om de songs te rekken zoals de vorige keer. Slechts één nummer werd gebald gehouden en gespeeld zoals het op de plaat staat, al de rest van de nummers werden gelardeerd met solo's van saxofoon, gitaar, keyboard, dwarsfluit of drums, met tempowisselingen en epische intermezzo's, en slechts af en toe dook een herkenbaar stuk op, soms voorspelbaar, soms uit het niets, maar altijd alsof het zo logisch was dat het daar zat, op die plaats en op die manier. Vakkundig de bocht uit scheuren en toch nog terug op de baan geraken, het is een kunst die alleen de beste rijders gegeven is.

Niet dat het altijd werkte. Ok, er zullen wel enkele liefhebbers in de zaal gestaan hebben die genieten van de virtuositeit van een solo en daar dan graag naar gapen, maar als die solo's iets te lang duren betrap ik mezelf al eens op afdwalende gedachten of onverholen neuspeuterij. Niet altijd bevorderlijk vind ik dat, en als de rock dan al eens ferm raasde dan bleef het publiek er bij staan kijken als een koe naar een trein, terwijl ik dan sta te denken "dans! In godsnaam shake da booty. Er valt toch niets te zien." Maar dat zal wel aan mij liggen.

Van de nieuwe CD, Frances The Mute, moet je maar de recensie lezen in de humo . Die hadden hem al eerder dan ik, en ik heb er nog maar een goede vier keer naar geluisterd. Te weinig dus om er al iets zinnigs over te zeggen. We zien ze nog eens terug op pukkelpop, wedden?

Net als Low, trouwens, als het even kan. Ik ben er nog niet echt uit in welke tent ze't beste passen, maar anders vinden ze maar een tent uit, speciaal voor hen. Zij waren een dagje eerder in de AB (jaja, drukke week), ter gelegenheid van de 5 jaar Duyster avond. Charmant om te zien trouwens, hoe Ayco nog zenuwachtig kan zijn om een groot publiek toe te spreken. Trage, zalige nummers, en een enkele rocker uit hun laatste CD ("Monkey"), en veel oudere nummers. Pas onlangs heb ik "Things We Lost in the Fire" ontdekt, en sindsdien ben ik nog meer fan.

Ook The American Music Club mag gerust naar Pukkelpop komen, want na hun laatste passage in de Ancienne Belgique ben ik opnieuw fan. Ik was hen een beetje uit het oog verloren wegens net iets te teleurgesteld door het solowerk van Mark Eitzel, maar met zijn allen terug op het podium werkte de magie wonder boven wonder als vanouds. Achteraf wou ik nog de oude CD's van hen kopen maar de gitarist vertelde me dat ze zelfniet eens de rechten hebben om die CD opnieuw uit te brengen. Klinkt absurd, niet? Nochtans, ook Einstürzende Neubauten vertellen een gelijkaardig verhaal over hun vroegere platen. Ze verdienen er niks aan als u zich alsnog de magistrale klassieker "Haus der Luege" aanschaft, en ze vragen zelfs van die niet te kopen, maar geef toe: uw platencollectie lijkt zo onvolledig zonder. Ook die staan in de AB binnenkort, op domino, dat meer en meer evolueert van "een festival met muziek uit de marge van de popmuziek" naar "een festival tout court" trouwens.

Nog in de concertkalender nieuwtjes: mijn gebeden zijn verhoord, en ook LCD Soundsystem komt naar Domino. Om te oefenen voor Pukkelpop natuurlijk, en daar zal ik dus ook eindelijk nog eens mijn danspasjes kunnen oefenen als alles goed is. En Prefuse 73, maar ik vrees dat ik mij toch een beetje ergens ga moeten inhouden wil ik die week overleven. Of misshien ook niet.

Vergelijk trouwens eens deze humo recensie met deze recensie en zie de truken van de foor in humo. Blijkbaar geraken zelfs de besten niet altijd vlot aan een openingszin zonder in herhaling te vallen.

Nog een overzichtje:

• concert LCD SoundSystem
• concert Einstürzende Neubauten
• recensie laatste cd van Low
• Low live in de ab (Stubru)

Groeiplaatjes. Het gebeurde me vroeger, toen ik nog jong was en nog naar weinig muziek had geluisterd. Mijn oren waren eigenlijk vooral getraind door mijn ouders, die me hadden opgevoed met Elvis, James Last en vooral veel radio 2. Muziek was heel belangrijk en elke ochtend was het eerste wat mijn moeder deed de knop van de radio aanflippen, nog half in slaap. Michel Follet was toen nog heel gewoon. In de apejaren kreeg ik dan een stereorecorder en kon ik naar hartelust plaatjes copiëren op mijn cassettes. Mijn vader liet me gaan snuffelen in de platencollectie van mijn nonkel, die wel zeker meer dan duizend platen had en er zijn deugd in had om de meer extreme dingen te laten horen. De eerste keer dat ik Radioactivität van Kraftwerk hoorde dacht ik dat het eerste deel van de plaat gewoon geschonden was.

En van mijn beste vriend kreeg ik cassetjes mee van platen waar zijn grote zus naar luisterde. Die mocht al uitgaan en zat een beetje in de lokale alternatieve scene. Daaruit moet mijn eerste groeiplaat zijn gekomen: The Queeen is Dead, van The Smiths. Ik vond er eerst eigenlijk maar niks aan, maar omdat ik nog veel te weinig cassetjes had en ik ze uiteindelijk toch zoveel kon overschrijven als ik wou nam ik zowat alles over. En dus ook The Queen is Dead. Het was één van mijn eerste cassetjes en dus luisterde ik er regelmatig naar. Waarschijnlijk zelfs elke avond terwijl ik huiswerk maakte. Ik zat het in het begin eigenlijk uit, me afvragend wat mensen er eigenlijk zo fantastisch aan vonden. Maar plots begon het dan te klikken, zoals het sindsdien telkens gebeurde: eerst een flard van een enkel nummer ergens halverwege, dan een heel nummer nog ergens anders en beetje bij beetje heel de plaat: bij elke luisterbeurt wordt het beter en beter, alsof de muziek een deel van je hersens aanvreet en uiteindelijk vraag je je af waarom je die muziek in het begin zo middelmatig vond. Uiteindelijk volgden er nog veel groeiplaten, en keer voor keer bleken het blijvers te zijn.

Nu ben ik blij dat ze nog altijd bestaan. Na al die jaren muziek beluisteren, opeten bijna, zijn er nog altijd platen waar ik in eerste instantie lauw op reageer, maar om één of andere reden toch in de CD-speler blijven plakken. Nick Cave's dubbelelpee had ik leren kennen via de single. Niet onaardig, ver boven het gemiddelde studio brussel niveau, maar niet echt om over naar huis te schrijven. Als ik dan toch naar het concert ging dacht ik dat ik evengoed eens de plaat volledig kon beluisteren, maar ook daaraan vond ik in eerste instantie niet veel. Het is pas omdat de plaat om mijn iPod is beland en ik die te weinig update dat ik er uit armoede nog een paar keer naar heb geluisterd, een paar weken later. En plots is het daar: dat nummer, "Babe, You Turn me On", met die "Like an Atom Bomb" erachter, dat was wél een fantastisch nummer. En die tweede single (denk ik), "There She Goes, My Beatiful World", dat koor daarin, dat werkt wel, dat zou live wel eens fantastisch kunnen geweest zijn. En zo begint het, en zo gaat het verder.

Niet dat ik ondertussen alles fantastisch vind hoor, er staan ook "gewoon" heel goede nummers op, maar minder dan "heel goed" is het nooit, en het is zo dikwijls fantastisch! De lyrische Cave, als hij het heeft over "The Lyre Of Orpheus", met het snijdende "This one is for Mama", is bijvoorbeeld zo'n fantastisch nummer: een murder ballad die drijft op een simpel gitaarrifje, maar het werkt en het gaat zo zalig over in "Breathless" (is dat een lier?), een liefdesnummertje op gitaar. Daarna het -nog altijd- hoogtepunt, "Baby You Turn Me On", een nummer om op repeat oneindig te zetten, sober met een pianoriedeltje over en de fantastische zinsnede "I put one hand on your round ripe heart and the other down your panties".

Eigenlijk zou ik die dus wel live hebben willen zien. Volgende keer sta ik op de eerste rij. Niet een uur te laat, maar misschien wel een plaat te laat en zeker een tournee te laat.

De officiële site van Nick Cave & The Bad Seeds

Het verhaal van Orpheus in een notedop

Pitchfork Review

Humo Recensie

Bloggers zijn de mensen van het jaar 2004, naar het schijnt. En ik was net met mijn blog begonnen in het jaar 2004. Niet echt natuurlijk, ik schrijf al blogs sinds mijn jeugd, net als zovelen. Ik heb al blogs gepubliceerd toen ik een jaartje op Erasmus zat in Porto. Kortom, ik ben geen copycat maar een trendsetter! 't Is maar dat je't weet.

Blogs zijn ook maar tijdelijk, veelal. Ze duren gemiddeld 6 maanden. Deze duurt dus al iets langer, en hij is vernieuwd. Eindelijk begint hij nu pas een beetje op een echte blog te lijken. Je kunt feedback geven en het is allemaal wat strakker gestileerd. Alles gebaseerd op mijn eigen xml-scriptjes, dus voor uitbreiding en restyling vatbaar.

Kortom, het wordt een mooi 2005. Gelukkig nieuwjaar!