Eigenlijk ben ik geen fan van eindejaarslijstjes. Geef toe: u zit er niet op te wachten om het mijne te lezen, en ik eigenlijk ook niet op dat van u. Maar toch ga ik er eentje maken, al was het maar om zelf in het jaar 2010 nog te kunnen nagaan wat me in 2006 zo allemaal heeft bewogen. Bovendien kan ik het toch niet laten om allerlei eindejaarslijstjes te lezen en vind ik sommige wel leuk.

Pitchforkheeft de slechtste platenhoezen van het jaar 2006 op een rijtje gezet en er zitten grandioze gedrochten tussen. In de lijst videoclips van het jaar 2006 vond ik zowaar ons Belgische An Pierlé en voor zover ik weet is die lijst niet samengesteld door Belgisch georienteerd volk. Humo's jaaroverzicht is normaal ook het lezen waard, maar dat houd ik voor na ik mijn eigen jaaroverzicht heb geschreven.

Het valt me telkens op dat ik in 2006 eigenlijk veel dingen heb ontdekt die al in 2005 uitgebracht waren en waar ik nu nog weg van ben. Dat maakt dat ik in 2007 pas echt zal kunnen oordelen over 2006, denk ik, en dat ik de namen die ik nu nog niet ken uit de Pitchfork platenrecensies van het jaar 2006 misschien volgend jaar retrospectief tot de beste van 2006 zal moeten hernoemen maar tegen dan zal ik mijn jaaroverzicht voor 2007 al aan het maken zijn. Zo zij het.

Op basis dus van de platenrecensies die Pitchfork Media heeft gepubliceerd in 2006, op basis van wat ik in mijn eigen doos met "cultuur 2006" heb gearchiveerd en op basis van mijn lekke geheugen: het jaaroverzicht!

#

The Strokesbrengen hun langverwachte derde CD uit en hij krijgt nog eens goede recensies. Had het niet in de lijst gestaan bij PM, dan was ik het vergeten, en dat zegt genoeg over die plaat. Zijn die eigenlijk langsgeweest voor een optreden om die plaat wat te promoten?

Bonnie Prince Billybrengt een plaat uit met Tortoise waarover ik in de wolken ben, omdat ik nu eenmaal altijd in de wolken ben van wat die man uitbrengt. Wist ik veel dat zijn geniaalste plaat sinds jaren nog in de pijplijn zat.

The Arctic Monkeysdebuteren met hun plaat meteen op nummer 1 in de Britse Charts en bewijzen dat je tegenwoordig je middelvinger mag opsteken naar platenbonzen mits vakkundig gebruik te maken van het internet. Alleen al daarom ben ik fan.

Cat Powerbrengt een plaatje uit dat "The Greatest" heet. Het is een schoon plaatje, maar ik vrees dat het een carrière stof vangen tegemoet gaat in mijn cd-rek, want ik heb er al lang niet meer naar geluisterd wegens te hoog "dertien in een dozijn"-gehalte.

John Calebrengt ook een nieuwe plaat uit, maar zijn vorige stond nog stof te vangen dus die heb ik dan maar overgeslagen. Naar John Cale luister ik met perioden en die vallen niet altijd gelijk met de perioden waarin hij CD's releast vrees ik.

Op De Nachten zie ik de legendarische The Fall. Hoe je je zo te pletter kan zuipen en toch nog zo'n knappe toetseniste kunt binnendoen is het raadsel van het jaar. Mark E. Smith is vooral luid. Het is mijn eerste keer in de Petrol en het mag wat mij betreft gerust ook de laatste keer worden: niks van karakter, niks van charme.

#

Tapes'n'Tapeshebben een plaatje uit. Naar het schijnt is dat heel goed, Weeping Willow Woodnotes is een fan en ik ben een fan van hem, dus dat moet ik eens horen, ooit. Heeft er iemand iets van hen op de radio gehoord? Op de wát??

Eelsbrengt een live-plaat uit van hun "with strings". De recensies zijn positief, maar ik heb een beetje een teleurstelling opgelopen aan hun optreden in de Elizabethzaal vorig jaar, dus dit wordt de eerste plaat van hen die ik niet blindelings koop. Later op Werchter bewijzen ze mijn ongelijk door een geniaal tegendraads optreden te geven en de interviewer van Studio Brussel genadeloos te kakken te zetten live in de ether. In de wat??

Jan Sprengers interviewt E

The Kooksbrengen een plaatje uit. De humo-recensie is positief, dus ik download dat eens. Blijkt nogal sympathiek te zijn, dus ik onthoud die naam. Blijkt op Werchter te staan dus ik ga eens kijken. Blijkt niet zo slecht te zijn en die jongen valt in smaak bij tienermeisjes. Blijkt een mega hit te worden. Dat vind ik dan weer ferm overroepen.

Nathan Fakeken ik op dat moment nog niet, maar krijgt op PM een recensie van 8.4 op tien voor een die ik nog niet heb gehoord, ook nog niet gedownload, maar als ik die zie dan koop ik die gegarandeerd want die was op 10daysoff dé revelatie voor mij. Het was lang geleden dat ik nog zo had gefreakt op muziek.

The Knifebrengt "Silent Shout" uit. Iedereen staat verstomd, voor mij is het een groeiplaatje waar ik van leer te houden. Op pukkelpop zorgen ze voor een zalig optreden, pure audiovisuele magie. En je kunt er op dansen ook!

Belle & Sebastianbrengen ook een plaatje uit, maar dat vind ik nu eens zo'n zemerige muziek dat ik er diarrhee van krijg. Op pukkelpop geven ze zo'n zalig sympatiek warm optreden dat ik er van moet bleiten.

#

Howe Gelbbrengt een plaat uit met een koor. Ik hoor er over in Cucamonga, een saai radioprogramma op radio 1 waar nog goede muziek in gedraaid wordt. Een radioprogramma met muziek op radio 1?

Iedereen is fan van de Yeah Yeah Yeahs, die volgens mij een jaar of 2 geleden al eens op de pukkelpop affiche stonden maar ter elfder uren hadden afgeblazen. Toen wou ik dat zien omdat die van Sonic Youth fan waren, nu omdat iedereen fan is, en op deze editie van Pukkelpop is het ook zover. Een klassedame, en dat blijkt ook uit de reactie van haar op de recentelijk gelekte opnames van solowerk van haar.

Op Ipecac komt Tango Saloonuit met daarop een fantastische versie van "Libertango" van Astor Piazzolla. Ik draai het grijs tot een heel eind in de zomer.

Television Personalitieswordt gedraaid op studio brussel in een programma dat Court Circuit heet en zo diep weggestoken in het programmaschema zit de samensteller van het nazomerse programma het gewoon over het hoofd ziet. Prachtige ruwe nummers en ik ben absoluut verkocht. In de zomer blijkt dat er aan de andere kant van de wereldbol in LA nog iemand is die deze plaat de max vindt. De absolute topper van 2006.

Isobel Campbell en Mark Laneganmaken samen wat ballads. Weet ik veel wie die Isobel is maar Mark Lanegan mag met al zijn afdankertjes altijd eens langskomen, dus ook met dit. In de AB blijkt later op het jaar dat Mark Lanegan onvervangbaar is en zorgt een saai concert er voor dat ik de plaat toch al iets minder ga vinden, en die Isobel Campbell een soeptrut. Later in 2007 komt ze nog eens langs in de Vooruit met Mark zelf, maar ik zal er niet meer bij zijn.

Coldcutwerkt op de nieuwe plaat samen met Roots Manuvamaar pakt het in de AB slimmer aan dan Isobelleke door Roots gewoon op een videoscherm te projecteren als vervanging van zijn levende persoonlijkheid. Na al die jaren blijft Coldcut respect verdienen.

I Love You But I've Chosen Darknessis een groep die ik pas tijdens de Gentse Feesten echt leer kennen, maar iedereen is er van tevoren al enthousiast over. Op de Gentse Feesten vind ik het gewoon "te pruimen" en een beetje "overhyped".

Mogwaibrengt ook nog eens een plaatje uit en komt dat ten gehore brengen op Werchter. Zelf zijn ze tot het besluit gekomen dat ze beter oordoppen dragen tijdens hun eigen optredens wat ik een beetje absurd vind. Desalniettemin geef ik toe dat met oordoppen in zelfs via de ribbenkas de weldoende vibraties die Mogwai door de lucht stuurt ferm te genieten zijn. Zelf ondervonden op Werchter.

#

Om het songschrijven niet te verleren laten The Arctic Monkeysnog een EP-tje los dat weer vol staat met nummers waar de Gallagher-broers een neusvleugel voor zouden over hebben.

Wolfmothermag een plaatje uitbrengen en de platenfirma gelooft er blijkbaar in want ze worden vanaf dan tot ieder's ergernis overal gesignaleerd.

Booka Shadeheeft blijkbaar een album uit dat van PM een 8.6 heeft gekregen. In de zomer zorgen ze voor temperaturen in de concertzaal waar het ze in de kerncentrale van Doel jaloers op zijn. Ik moet misschien dat plaatje eens kopen want dat was wel de moeite.

Tom Zébrengt iets uit waar ze bij Radio 1 helemaal van in de wolken zijn. Ook al omdat ze nu een goed excuus hebben om naar Brazilië te trekken, en heel hip verslag kunnen uitbrengen van de music scene aldaar. "It's mainly about sex", naar't schijnt. Dat hadden we nu zelf niet kunnen uitvogelen.

The Flaming Lipsbrengen een greatest hits uit en komen in de Vooruit eens demonstreren hoe zij een feestje bouwen. Met kerstmannen, marsmannen, superbalonnen en confetti alom zo blijkt. Een echt feel-good optreden waar je nog een paar dagen met een glimlach van rondloopt.

Lambchopbrengt wat rarities uit onder de naam "The Decline of the Country and Western Civilization". Nu ik ook "Damaged" heb, en heb mogen genieten van een optreden van hen in de AB vraag ik mij af waarom ik dat toen niet gekocht heb. De titel alleen al!

Jimmy Edgarhadden we gezien op De Nachten en heeft behalve een vette single ook heel wat experimentelere tracks die best wel te doen zijn. Daarmee is ook alles gezegd.

The Streetszijn helemaal terug dit jaar! Mike Skinner is gestopt met drinken en komt eens demonstreren dat hij nuchter tot grootser dingen in staat is dan toen hij aan de zuip zat in de Marconi studio bij Studio Brussel. Hij springt van het balkon in mijn nek en haalt daarmee de cover van de NME. Mooie foto, en helemaal het optreden van het jaar 2006. Later op het jaar moet het concert in de AB afgelast worden omdat een groepslid is opgestapt, dus misschien was die comeback wel van heel korte duur.

Ik hoor ergens dat Eagles of Death Metaleen spin-of van de Queens of the Stone Age is en ik krijg de kans om dat te verifiëren in San Francisco en daarna ook op pukkelpop. Het heeft niets meer met de QOTSA te maken, maar het gaat om onweerstaanbare vetkuiven-rockabilly met een snor en het is macho op het karikaturale af. Maar wel onweerstaanbaar.

Mi and L'autraden ergens in een voorprogramma op in de AB en ik heb onthouden dat zij een onwaarschijnlijk fotomodel was en hij een stille folkie en dat het mooi was. Dat ze een plaatje stonden te promoten is me niet opgevallen.

Nine Inch Nailskomt ook optreden en dat doen die enkel om plaatjes te promoten. Ik heb op Werchter maar een deel van het optreden gezien, maar het was wel de moeite. In de AB is het uitverkocht binnen de twee uur. Voor minder doen we het niet meer tegenwoordig.

Ook Daft Punkkomt hun greatest hits verdedigen en dat vonden wij dan weer strontvervelend. Maar het kan ook zijn dat de batterijen van ons dancing shoes op waren na 3 dagen pukkelpop.

In de AB krijg ik nog eens de kans om de corifee der corifeeën aan het werk te zien en dat laat ik niet liggen. Ik koop zodra ik het weet twee kaartjes voor Morrisseyen achteraf gezien was dat weggesmeten geld. Deze jongen zijn zelfrelativeringsvermogen is totaal nihil en sinds hij terug wat platen verkoopt is dat er niet op verbeterd. Dat kan allemaal met een vleugje ironie uitgelegd worden en zo, maar als er een mastodont gong midden op het podium hangt, er een portret van Oscar Wilde achter het podium hangt en hij een paar bezwete hemden in het publiek gooit denk ik toch "dat hoeft voor mij zonodig niet". Het zal wel aan mij liggen.

#

Toolbrengt nog eens een plaat uit. Ik spurt naar de platenzaak, maar ik kom thuis met iets wat toch een beetje veel leek op de vorige platen van Tool. Fantastisch allemaal, maar we hadden niet minder verwacht. 't Leven is hard. Live komen ze op Werchter demonstreren waarom ze normaal enkel in zalen optreden: de visuals zijn minstens even goed als de muziek, en op klaarlichte dag komt dat toch iets minder over.

We hebben nog levendige herinneringen aan die keer dat Pearl Jamhun optreden op Werchter afzegde omdat er ergens een tiener verpletterd geweest is in wat tumult en als ze zeggen af te komen naar het sportpaleis doen wij voor één keer mee aan de telefoneergekte die zegt dat je een uur of twee moet luisteren naar een bezettoon, je uiteindelijk met zijn allen 50 ticketjes hebt voor een concert en je dus onder elkaar de kaartjes kunt verder verkopen en toch nog het gevoel hebt dat je de loterij hebt gewonnen enkel en alleen omdat je in de bunker van het sportpaleis vanop een respectabele afstand Eddie Vedder en de zijnen aan het werk mag zien. Wat een tijden! Dat geschreeuw in het voorprogramma kwam trouwens van Wolfmother, de meest gehate groep van 2006.

Ik koop nog een technoplaat, namelijk die van Ellen Allien & Apparaten voor de drie keer dat ik die al beluisterd heb kan ik zeggen: dik in orde. Live blijkt dat Ellen Allien zo een beetje de Freya van de electro aan het worden is. Ze ziet er vooral goed uit, waardoor je je moeilijk op de inhoud kunt concentreren. Freya bewijst dat je ook op die manier een niet onverdienstelijke carrière kunt uitbouwen.

Placebobrengt ook een plaatje uit. Het gebeurt wel meer. Die cover van Kate Bush mag er zijn en hier en daar is er een goede single maar ik blijf de heisa rond dit groepje niet snappen. Ook niet na ze live aan het werk gezien te hebben, nee.

Iedereen is in de ban van Gnarls Barkleymaar het is zoals met de Chinese economie, dat geeft serieus wat kans op oververhitting. Na een tijdje kun je dus geen Gnarls meer horen en al zeker niet meer uitspreken, ook al klinken ze soms nog aanstekelijk. Outkastis een beetje jaloers omdat hun plaatje dat minstens even verdienstelijk is het met heel wat minder aandacht moet stellen.

Scott Walkerkrijgt een vijfsterrenrecensie in de humo . Zo zijn ze natuurlijk wel, eerst een systeem in het leven roepen met sterren van 0 tot 4 en dan 5 sterren weggeven. Dat heet dan buiten categorie. Zo buiten categorie dat de meesten er zich in verslikken, en ik moet toegeven zelf ook nog af en toe aan het kauwen te zijn.

Red Hot Chili Peppersbrengen ook een plaatje uit. Axl Peeleman ligt er nog van wakker, zelfs, namelijk die nacht dat hij naar de nightlaunch moet op studio brussel. Op Werchter vindt iedereen het ferm sucken, ik zie mensen die de Peppers zeggen al 10 keer gezien te hebben hun geld terugvragen maar in mijn vriendenkring is iedereen gelukkig met het optreden. Zelf stond ik in de tent naar The Streets te kijken op dat moment en ik heb daar geen spijt van.

Wel spijtig: Grandaddygeeft er de brui aan. Ze hebben voor mooie momenten gezorgd en ik zal er blijven goede herinneringen aan koesteren. Hun laatste plaat is evenwel, het moet gezegd, niet hun beste.

Artistieke integriteit kunnen we appreciëren. Jack White zet The White Stripes op hold en houdt zich bezig met The Raconteurs. Dat levert een optreden op Werchter én op Pukkelpop op en vooral een zalige live versie van Nancy Sinatra's "Bang Bang".

Voor zover ze ooit weggeweest zijn zijn ze terug: The Twilight Singers. Op pukkelpop zijn ze indrukwekkend, in de AB heb ik ze spijtig genoeg moeten missen.

Snow Patrolis de commerciële doorbraak van het jaar, op The Kooks na misschien. The Kooks moeten wel nog naar Amerika geëxporteerd worden en op de blogs wetten ze de messen alvast met een hilarische bespreking waarin fictieve brieven tussen muziekpromotors worden verzonnen. Op Pukkelpop klonken Snow Patrol een beetje als een goede versie van Live, maar de single "Chasing Cars" vind zelfs nu nog één van de beste van 2006.

#

Jamie Lidellbrengt de remixes uit van Multiply. Hij komt er zelfs voor langs in de studio van Antenna en maakt samen met Kirsten één van de leukste radioprogramma's van het jaar. Als represaille voor het maken van een goed programma op Studio Brussel wordt het programma na de zomer door de muzieksamensteller gevijvendeeld. Dat zal ze leren.

Sonic Youthbrengt een nieuwe plaat uit. Ze mogen All Tomorrow's Parties samenstellen en komen 's anderendaags in Brussel bewijzen dat ze zelf op halve kracht nog een bende jongere springers naar huis kunnen spelen.

Nelly Furtadoheeft ook een plaatje uit, en bewijst dat ze even goede shit kan maken met Timbaland als om het even welke black chick with titties. Way to go, Nelly, shake da bootie. En verdwijn.

#

Dit jaar heb ik TV on the Radioecht leren kennen: twee keer live gezien en één plaat gekocht, het ferme "Return To Cookie Mountain". Het is bij Pitchfork weliswaar opgenomen in de slechtste albumcovers-lijst , maar daar kan ik me niet in vinden. Misschien ook omdat ik niet meer gewoon ben om platen te zien en ik dus onder de indruk ben van het formaat van zo'n oude vinyl-hoes.

Thom Yorkebrengt een CD uit die hij geen solo-album wilt noemen maar ook geen Radiohead-album. Alle reporters lachen hem uit, om zijn voornaam, om zijn lodderoog, om zijn groene ingesteldheid, om zijn verwarrende communicatie in het algemeen, maar weinigen hebben door dat dit de plaat van het jaar is. Op één been geven ze ook nog eens het concert van het jaar weg, op Pukkelpop. Ze blijven buiten categorie.

Al twee keer live gezien en al twee keer belachelijk bevonden: Peaches. Zo hard proberen grenzen verleggen waar er al lang geen meer zijn wordt op den duur een beetje zielig, en niemand neemt nog aanstoot aan een dildo meer of minder.

Ook dit jaar ontdekt: James Figurine. Op Aim-Records wordt het ronduit fantastische "Rock My Boat" uitgebracht, van DNTEL. Niemand heeft het gehoord, gelukkig. De enige die het gedraaid heeft is Luc Janssens op Studio Brussel, in Court Circuit. Zoals al eerder gezegd: een programma dat prompt werd afgeschaft na de zomer. Zijn plaat "Mistake Mistake Mistake" is niet van hetzelfde niveau maar wordt wel gedraaid op Studio Brussel. Allez, af en toe, als het echt niet anders kan. Er zijn blijkbaar wat muziekrecensenten die de plaat in hun arriba-lijst stemmen dus we kunnen bijna niet anders. "Kunnen we dat niet afschaffen, die arriba-lijst?" denkt er iemand ergens op een bureau zeven hoog in de VRT-toren.

Depeche Modeis jeugdsentiment. Die mensen komen live op Werchter bewijzen waarom ze beter jeugdsentiment waren gebleven: zenuwachtig over en weer lopen op een veel te groot podium, de armen in V-vorm uitstrekken om de massa op te zwepen, zemerige electro-nummertjes brengen in een slechte versie en goede electro-nummers brengen in een saaie versie, ze doen het allemaal. Om één of andere reden ben ik de enige die dit saai vind.

Waar iedereen op zat te wachten komt in juli uit: Pharrell's solo-album. Zelfs degene die erop zaten te wachten moeten toegeven dat ze hun tijd beter hadden kunnen spenderen dan op die plaat te zitten wachten en ik was er gelukkig niet één van.

Midlakewordt sterk gepromoot nu Grandaddy dood is. Niet erg, het is best te pruimen, maar Grandaddy it is not.

#

My Robot Friendis van lotje getikt. Dat bewijst hij op een volledig agreeable manier op Ten Days Off.

I'm From Barcelonabrengt al in Augustus een plaatje uit, maar de marketing zal pas in 2007 op speed zijn. U las er het eerst over op "A Higher Ugliness"!, zegge het voort. Voorts weet ik ook niet zoveel van dit groepje behalve dat ze in januari op De Nachten staan en een beetje een rocky versie van die zingende lakens zijn die we een tijdje geleden moesten tolereren op menig festivalpodium.

Spijtig genoeg gemist in de Trix: Junior Boys. Weet er iemand of het eigenlijk de moeite was?

Ik heb een gesigneerd exemplaar van Lambchop's "Damaged" kunnen bemachtigen en ik heb Kurt Wagner zelf gezegd dat ik zijn show in de AB heel goed vond. Een heel beminnelijke gast, en hij maakt prachtige muziek.

Vroeger heb ik al eens een concert van Bob Dylanuitgezeten, dus ik ben vrijgesteld van mijn verdere plichten. Nu moet ik zeggen dat ik dankzij de laatste plaat misschien wel eens vrijwillig een tweede poging wil doen. Het was de iTunes-commercial die me overhaalde deze plaat te beluisteren, en het blijkt een trend die steeds meer opduikt: in plaats van dat de muziek gebruikt wordt in de commercial wordt de commercial opgehangen aan de muziek. José Gonzales is het markantste voorbeeld met de prachtige Sony-Brava commercial. Sony-Brava? Nog niet gezien? Sony-brava commercial googlen hé. Wat googlen? Sony-brava. Voila, zo werkt dat dus.

#

Kelisheeft ook een nieuw plaatje uit maar kan het niet komen voorzingen op Werchter. We zullen het dus nog een tijdje met de Milkshake van twee jaar geleden op Pukkelpop moeten stellen, toen ze voor een nog niet eens volledig gevulde Dance Hall eens toonde wat ze juist bedoelde met "My Milkshake brings all the boys to the yard". Memorabele momenten, maar vraag me niet meer naar de muziek.

Grizzly Bearis denk ik iets dat ik gemist heb dit jaar. Ik zal dus na dit overzicht wat eindejaarslijstjes assembleren van andere media (De Morgen, Humo) en dat allemaal gaan kopen in de Music Mania. Samen met Grizzly Bear dus. Ik ben alvast benieuwd.

De sixties zijn helemaal in. Ik ontdek allerlei psychedelische sixties-muziek van groepen van dewelke ik de naam vroeger al bij voorbaat uitspuwde. The Beach Boysbrengen een klassieker opnieuw uit die ik nog niet ken maar wel eens wil leren kennen: "Pet Sounds".

Charlotte Gainsbourgheeft een single die gezongen is in zo'n beschaafd Engels dat ik me niet kan voorstellen dat ze de dochter van een Fransman is. Na 21 grams nog eens herbekeken te hebben is het me opgevallen dat ze ook écht zo spreekt. Was dat in tijden van "The Cement Garden" ook al zo? Heeft er iemand die film nog eens ergens teruggezien?

Na een plaat met Tortoise eerder dit jaar brengt Bonnie "Prince" Billy"The Letting Go" uit, zijn beste sinds jaren. Hij wordt nu New Folk genoemd, omdat de tijden dat nu eenmaal zo vragen, maar voor de rest maakt dat weinig uit. Ik ben vooral benieuwd wat ik mag verwachten in de AB volgend jaar.

De derde plaat van DJ Shadowwordt gereleast, maar er kraait geen haan meer naar. Wat eens een pionier was is tegenwoordig gewoon een meeloperke geworden.

In tegenstelling tot The Scissor Sistersdie plots doorbreken bij een groot publiek met hun aanstekelijke disco. Na een zalig optreden van hen op Werchter kan ik dat alleen maar toejuichen, en ik kijk uit naar de tijd dat de glitterdisco niet alleen vrouwen en homo's op de dansvloer krijgt want why should they have all the fun? Waarom zou ik anders een nieuwe man worden als ik niet op disco mag dansen?

Ook Sparklehorsebrengt een nieuwe plaat uit. Hij komt naar de AB en brengt daar een optreden waar ik warm noch koud van word. Hij is nu -godbetert- gelukkig, en dat is allemaal goed en wel, maar zijn miserie knetterde live iets warmer.

Studio Brusselstelt zijn nieuwe programmering voor. Antenna is nog één dag in de week, Court Circuit is afgeschaft, Wondergrond is afgeschaft. In de plaats komen flauwe afkooksels die vooral mikken op pubers zoals Volt, of programma's die mikken op mensen die mp3-blogs niet kunnen uitspreken zoals Hype Channel. Luc Janssens mag zondagavond al lullend vullen en moet een kwisje presenteren waar je als je "Kelis" kan raden haar nieuwe plaat kunt winnen.

#

Heel de wereld is zot van The Hold Steady, vooral in Amerika, want in België is de plaat nog niet uit. Ook de vorige twee platen van deze groep niet. Heel frustrerend vind ik dat, zeker aangezien ik wat ik gedownload heb van internet heel hard kan appreciëren. Een vriendin van me gaat in San Francisco naar een optreden van hen kijken maar ze vindt er niet zoveel aan. Zelf vind ik de 5 nummers die ik in mijn mp3-collectie heb bij het sterkste van het jaar en ik kijk vol ongeduld uit naar pukkelpop 2007 waar ze zeker de revelatie zullen zijn.

Beckbrengt een nieuwe plaat uit, maar na wat ik gezien heb op Pukkelpop ben ik niet zo geneigd om die te gaan kopen. Ik hoor ook opvallend minder cheerio's dan na zijn optreden en ik denk dat dat vooral te maken heeft dat iedereen zich tijdens het optreden stond te vergapen op de visuals en vergat naar de muziek te luisteren. De visuals waren inderdaad sterk, dat is waar.

Ook Okkervil Riveris zoiets dat alleen in Amerika lijkt gekend te zijn, maar waar ik dringend meer van wil horen.

Dat ze tot een full album in staat waren dat dan nog 8.5 op de schaal van Pitchfork haalt had ik niet verwacht, maar Peter Bjorn and Johnhadden met het fluitlied in ieder geval dé zomerhit van het jaar te pakken. Eat your heart out Bob Sinclair.

LCD Soundsystembrengt een track uit van 45 minuten. Ze komen in 2007 nog eens naar de AB en hopelijk wordt dat een feestje. Nu alle hipcats ze gezien hebben blijven alleen de liefhebbers over, dus dat kan bijna niet missen!

#

Joanna Newsom's "Ys" komt uit. Ze wordt integraal gedraaid in Mixtuur, een programma op Klara waar je al eens muziek hoort die je ergens anders niet hoort. Klara moet binnenkort in het budget knippen, Studio Brussen niet. Zal ze leren. Iedereen houdt van deze muziek, die heel tegendraads is maar toch zo ergens vaag aan Kate Bush doet denken.

John Peel's nalatenschap bestaat uit een hele reeks sessions, en PJ Harveyhad er ook nog een paar liggen. Ze zijn stukken beter dan om het even wat we van haar hebben gehoord sinds... lang.

Sufjan Stevensbrengt wat kerstliedjes uit en zet die op internet. Sufjan Stevens is ondertussen heel beroemd bij liefhebbers want waar hij ook komt zijn zalen uitverkocht. Nochtans moet je je best doen om een nummer van hem te horen op de radio. Je weet wel, de radio. Die heb je dus duidelijk niet meer nodig voor je marketing als je een artiest bent.

Iemand die zijn marketing al een tijdje in orde heeft is Tom Waits. Hij zet wat mp3's op internet en brengt een driedubbel-CD uit in een heel beperkte oplage. Je moet lopen om een copietje te krijgen, zelfs in de CD-winkel, maar het loont de moeite. Hopelijk komt Tommeke ergens in het voorjaar nog eens naar Europa, en hopelijk kan ik ergens een ticketje bemachtigen voor dat concert.

Nog mensen die hun marketing in orde hebben: The Beatleszijn al een tijdje dood of tenminste versleten, maar slagen er toch nog in om een nieuwe plaat uit te brengen. Als ik ooit eens alle officiële platen heb van The Beatles zal ik eens overwegen om ook deze te kopen, maar zo ver zijn we nog lang niet.

#

Voor December zijn de platenbesprekingen op Pitchfork nog niet compleet. Ze blijkben uiteindelijk Tigabesproken te hebben, en geven dat een 6.2 waar Tiga, afgaande op wat ze gespeeld hebben tijdens de nightlaunch op Studio Brussel nog best tevreden mee mag zijn. Zijn maxi-singles zijn duizend keer beter. Zijn dj-sets zijn de max.

Studio Brusseldoet waar het goed in is: populaire deuntjes brengen met wat schreeuwerige presentatoren daartussen en haalt zo een slordige twee miljoen euro op om wat prothesen te maken. De artiesten zijn een middel, de muziek liefst middelmatig. Iedereen applaudisseert. Ondertussen worden nog wat programma's afgeschaft, zoals de aangekochte show van Gilles Peterson en Punx. Benieuwd wat er in de plaats komt.

#

Wat 2006 betreft ben ik veel te weinig naar de film geweest. Ik heb veel meer boeken gelezen dan op andere jaren en heb Philip Roth ontdekt. Volgend jaar ga ik proberen Proust-kenner te worden aangezien ik overal referenties naar het werk van Proust blijf tegenkomen. Na het toneelstuk was er onlangs nog "Little Miss Sunshine", een zalige feelgood-film met een Proust-kenner. Dus heb ik me maar de "Proust voor Beginners" gekocht van Alain De Botton als inleiding en de bedoeling is om in 2007 eindelijk eens een paar delen van A la recherche du temps perdu uít te lezen.

Lijstjes

Zoals vorig jaar geen lijstjes. Wel telkens een onverbiddelijke nummer 1. De rest verdwijnt in de vergetelheid van bovenstaande tekst. Here we go.

Beste concert: Radiohead op Pukkelpop, maar dat is buiten categorie. Mariza op Blue Note dan maar.

Beste plaat: "My Dark Places" van Televison Personalities

Beste single: "Rock My Boat" van DNTEL

Beste boek: "Helaasheid der Dingen" van Dimitri Verhulst

Beste film: Marie-Antoinette vooral vanwege het gebruik van muziek en ook omdat ik eigenlijk wel een beetje een Kirsten-Dunst-gek ben.

Beste theater: "Magna Plaza" in het shopping center in het Zuid.

Wat mannen van het jaar betreft kan ik me bij Knack aansluiten: Tom Barman en Karel De Gucht.

#

Iets waar anderen zich niet aan gewagen vindt u wel hier: voorspellingen! Wat belangrijke sterfgevallen betreft kunt u traditioneel op "De Paus" gokken, dat spreekt, maar wat meer is: de muzikale tendensen van 2007 zijn hier al voor u uitgespeld.

Aangezien radio plat op zijn gat ligt en mp3-blogs springlevend zijn vermoed ik dat er ergens in 2007 wel een groep zal zijn die nog beter dan The Arctic Monkeys zal weten hoe ze de nieuwe media moeten bespelen en zonder platencontract volle zalen uitverkopen. Ze zullen geen singles meer uitbrengen aangezien die toch niet op de radio worden gespeeld, ze zullen live ferm ass kicken en iedereen zal er bij willen zijn. Wat meer is, iedereen zal zeggen er bij te zijn geweest nog vóór 2007. Benieuwd wie het wordt.

Dat Robert Long zelfs op zijn oude dag nog altijd intelligente dingen te zeggen had bewijst de heruitzending van de aflevering van titaantjes met hem op radio 1. Titaantjes heeft een podcast waarnaar ik ironisch genoeg om juridische redenen niet naar mag linken, maar die u via google gemakkelijk zelf kunt vinden. Een stukje:

Robert Long in Titaantjes

Gewoonweg zalig: de migrant van de dag . In de krant stond er nog bij: "in België sinds... " en "reden van migratie: huwelijk", en dat maakte het in de krant net iets leuker dan op het internet.

Het lijkt wel de tijd van het jaar. Vorig jaar is mijn grootvader gestorven, dit jaar is het bij een goede vriendin van me dat de dood lelijk heeft huisgehouden, de grootmoeder van mijn advocaat ligt op sterven en ook bij een deel bekende wereldburgers is Pietje langsgeweest.

Robert Altman is ondertussen al een goede twee weken dood. Hij heeft dat perfect geregeld: de nieuwste Altman is te zien in de cinema, en het verzameld werk is in de kerstselectie van de FNAC opgenomen zodat dit de ideale moment lijkt om nu zijn volledige oevre aan te schaffen. De film in de cinema is zelfs op een macabere manier als voorspellend te interpreteren. Heel verdienstelijk trouwens, maar Short Cuts en Mash blijven toch oneindig veel beter. De personages uit Short Cuts bevolken nog altijd die parallelle wereld in mijn brein waar ik op saaiere momenten mijn toevlucht zoek voor wat absurditeit of ander vermaak. Geen politieagent die me niet doet denken aan de macho bedrieger uit Short Cuts, geen bevallige celliste van wie ik niet vrees dat ze straks in haar garage zelfmoord pleegt. Het schaamhaar van Julianne Moore kan ik me nog nauwkeurig voor de geest halen indien nodig. Tom Waits blijft de jaloerse dronkelap die in een caravan woont en op het moment van een aardbeving vrolijk "this is the big one honey!" uitroept. Maar ook MASH natuurlijk. "Hot Pants" en "Suicide is Painless" zijn ook begrippen in die parallelle wereld van me.

Robert Long heeft het wat doodgaan betreft slechter getroffen, of het is toch een staaltje van bar slechte marketing om te sterven net voor kerstdag zonder dat er op zijn minst een overzichtscd in de rekken ligt. Hij blijft voor mij de protestzanger naar wie het leuk luisteren was op de achterbank van onze mazda toen we naar Zwitserland of door het Belgenland tuften en ons vader de cassette nog eens afspeelde. Hele flarden tekst kan ik uit het hoofd citeren, en af en toe zing ik er nog losse stukken van voor om een punt te illustreren. "Dat is allemaal angst" zou ik dan zeggen, maar niemand die ooit repliceerde met "hey, dat is een nummer van Robert Long!". En een profetisch nummer ook: "Wie het meeste angst heeft heeft vaak het minst te vrezen", ergens vooraan de jaren 70 of zo, toen er van het Vlaams Behang of Leefbaar Nederland nog lang lang geen sprake was. Of "Jesus redt! Alle mensen opgelet!". Of "Het leven was lijden als je danste een heiden als je lachte te luchtig als je kust te ontuchtig als je niet wilde werken of je ging niet ter kerke als je lui in de zon lag of je fietste op zondag, kortom, alles was verkeerd .... want dat had je geleerd."

Later is hij dan een beetje gezakt in mijn achting, maar ergens uit de tijd dat ik nog TV keek herinner ik me dat er een poging was om een show te maken met Robert Long als presentator. Ik weet niet of iemand anders zich dat nog herinnert maar er was een "kijkcijfermeter" die bestond uit een kartonnen pijl gemonteerd op een kartonnen doos en toen er ergens iets onnozels gebeurde dan zakte die kijkcijfermeter en was Robert zogenaamd in paniek, en werd er live ingegrepen aan de hand van -ik wil er van af zijn- een stel bikini-danseressen die gesommeerd werden een dansje te doen. Ook al relatief profetisch als je't mij vraagt.

Ook Lucien Goethals is dood. En nu hoor ik u vragen "Wie?" maar als u enigszins geïnteresseerd bent in hedendaagse avantgarde muziek is de kans klein dat u nog niet van hem heeft gehoord. Dat moet toch zowat 0.2 procent van de Belgische bevolking uitmaken volgens recentelijke marktonderzoek dat ik zonet uit mijn mouw schudde. Nu kan ik niet zeggen dat ik al Lucien Goethals' platen heb, om het met Urbanus te zeggen, maar ik heb de man wel twee keer in levende lijve ontmoet, telkens tijdens een uitvoering van zijn werk, dus dat maakte toch een beetje indruk.

Dat hele avantgarde muziekwereldje is een wereldje waar ik wel geïnteresseerd in ben, omdat ik het niet altijd begrijp. En wat ik niet begrijp fascineert me, en dus ging ik toen ik nog tijd op overschot had met graagte al eens naar zo'n tsjingel-tsjangel optreden met vier taperecorders in zeven dimensies om te kijken en te luisteren. De volgende keer zal dat dus zonder de levende aanwezigheid van de componist hemzelve zijn.

Op wikipedia. Altman was parodied on the radio program a few weeks before filming started in a Guy Noir skit on the June 4, 2005 edition of the show, recorded in Los Angeles. In it, he was portrayed as directing a film entitled People Standing Around Talking and Using Hand Gestures. Een gesprek met Robert Long Een gesprek met Lucien Goethals

Find 5 differences:

It looks like someone is making money on the back of another one, and I can guess who. The HP commercial has a non-existent url and a bunch of copyright legalese but nothing relating to the book. You can find the campaign here and not here , though the second URL is what is printed in the Belgian newspaper "De Morgen".

The designer does not mention any campaign for HP on his website .

You better buy the book in the bookstore

Everybody is getting anxious about the lists at the end of the year. Usually what happened in january has been long forgotten by now and recent releases benifit from that. This year will be no different, so I expect Joanna Newsom to end high this year. Really high, since really everybody on the internet and elsewhere is cheering it.

So am I. It is brilliant spending an extra hour in bed on a sunday morning with Ys in my new clock radio watching the storm shake the tree in the neighbour's garden. I've even spent 3 minutes filming it, in an "American Beauty" kind of way, so you can enjoy it if you want.

So is radio Klara. It is hard to find out about interesting music on radio stations here in Belgium these days, so when it comes down to finding out about new interesting music you're basically left to the internet. I first heard about the Ys-album through the mp3-blog called "The Rich Girls are Weeping", the only one I've found so far that is at least worth reading and is not just a series of posts of sometimes legal sometimes illegal mp3-files. It was long before the album was out that these girls had heard a song of it through a leak on the internet and were really enthousiastic about it.

But, here in Belgium, radio Klara played the album in it's entirety! At least if the website of the radio program is correct because I did not actually hear the transmission and it is unlike other episodes (understandably) not available online. Radio Klara is the only one still daring to do things like that, and I love it if only for that.

digg.be is a Flemish internet magazine that usually has quality reviews. Their review of Ys is worth reading if you know dutch. pitchforkmedia.com , you should know them by now. Giving 9.4 is extremely rare. humo.be is a weekly magazine with a very good music section. I stumbled upon this review which really wins the best review award so far for me. Joanna Newsom also reminds me of Kate Bush, in a strange way.

Deze zomer ben ik begonnen met lopen. Ik dacht niet dat ik het zou uithouden, zo met amateuristische schoenen aan en zonder iPod, maar ik vond dat het zonde zou zijn niet van de omgeving te genieten als je zo dicht bij het water en de velden woont. Ondertussen geraak ik in één sessie tot aan de E17, dat moet zo'n grote 4 kilometer zijn, en ik ben daar niet ontevreden mee. Ook al omdat ik normaal nog een bijna even lang eind van de terugweg loop.

Vorige zondag ben ik met de fotocamera gaan lopen net voor een ferme regenbui. Het leverde een paar mooie beelden op en een horrorfilmpje.

www.flickr.com

Eindelijk! De winter laat van zich horen, het werd verdorie tijd. De handschoenen liggen al een tijdje klaar, mijn fleecekes ook, maar ze waren voorlopig zo overbodig dat zelfs de liberaal van eskimokaka zich zorgen begon te maken . Iets te vroeg gepanikeerd, we hoeven de auto pas op stal te zetten als de zondvloed tot boven ons knieën komt. Zeker nu de botten van vorig jaar terug dienst kunnen doen mits aanschaf van een al dan niet bijpassende kniebroek lopen onze dames er alvast goed voorbereid, helemaal in de mode en totaal belachelijk bij. Als ik dat allemaal zo bezie kan die zondvloed niet snel genoeg arriveren.

Ook om naar uit te kijken is dat bric&brac thuis zich gaat vestigen in dit gebouwtje aan de gentse binnenring.

Mijn favoriete restaurant van vroeger verhuist zijn traiteurdienst naar mijn favoriet onderschat gebouw van Gent. Deze foto is van in de tijd toen er nog sneeuw was in de winter. Een jaar of zo geleden.

Nog omtrent de milieuproblematiek: in De Morgen van vandaag staat dat volgens de wereldorganisatie omtrent landbouw en voedsel een koe schadelijker is dan een auto. Dat zit al snor, koeien eet ik niet. En varkens ook niet. Ook Ine is er achter gekomen dat dingen doen voor het milieu niet altijd hoeft te betekenen dat je aan comfort inbindt.

Ondertussen sjees ik om de haverklap naar Brussel voor een concertje in de AB, kwestie van ook mijn bijdrage aan het milieu te leveren. Sparklehorse , Lambchop , John Zorn en TV On the Radio , allemaal gezien. Cimatics ? Geweest! Nog een vernissage erbij en een rit naar de Ardennen , af en toe eens naar Mortsel met de auto, en binnenkort een rit naar Charleroi , als 't milieu nog niet naar de knoppen is zullen ze mij niets moeten verwijten!

Een collega is al een tijdje bezig met het redden van het zeemanshuis. Ze gaan dat zeemanshuis, die modernistische blok in Antwerpen namelijk afbreken. Niet dat het gebouw in slechte staat zou zijn, maar gewoon, de buurt moet weer eens gerenoveerd.

Nu ben ik volledig voor renovatie, maar de manier waarop blijkt een beetje overal 't zelfde. We hebben al een soortgelijke situatie gehad in Gent waar ze vonden dat ze het volk moesten raadplegen omtrent de heraanleg van het Emile Braunplein, om dan uiteindelijk te beslissen toch hun zin te doen.

Dat is toch een schoon gebouw

Doen alsof het volk inspraak heeft is namelijk in. De enige manier, lijkt het, om nog een beetje dwars te liggen is tegenwoordig een buurtcomité oprichten en amok maken tot de mensen op zijn minst ook naar je standpunt luisteren.

Ze zijn daar goed bezig, in Antwerpen. Na een stuk of vier persconferenties beginnen ze nu wat aandacht in de media te krijgen. Ze hebben een journalist van de Knack die de zaak genegen lijkt te zijn en onlangs mocht de initiatiefnemer bij Koen Fillet in Wilde Geruchten op Radio 1 zijn zaak komen verdedigen. Live in de ether tegen Tuur Van Wallendael.

Het is spannend om te volgen, allemaal, en ik hoop voor hen dat het ze lukt. Ik vind het persoonlijk nog zo geen lelijk gebouw en als zo'n architectuurcomissie beslist dat het moet afgebroken worden kan ze er maar beter een ijzersterke motivatie voor op tafel leggen. Die heb ik vooralsnog nergens gehoord, en de actievoerders blijkbaar ook niet. Zelfs Tuur Van Wallendael wist van niks.

Tuur weet van niks

Misschien moeten ze in ware Greenpeace-stijl zich vastketenen aan het gebouw om afbraak te vermijden. Desgevallend wil ik misschien nog wel eens meedoen, kwestie van ook eens wat actie gevoerd te hebben in mijn leven.

Een video-project waarin allerlei Bekende Antwerpenaars hun zegje doen over de toestand , oa. Tom Barman, Luc Tuynmans en Bob Davidse. Antwaarp TV bericht er ook over.

Tegenwoordig ben ik de trotse bezitter van een vinylexemplaar van de laatste van Lambchop.

It has been a while since I was excited about a piece of software but now it is happening again. I have been playing with TextMate, ever since TheoCacao was plugging it heavily and I found that it did all I wanted a text writer to do or at least almost.

Which is to say, it is pluggable in exactly the way I want CCTunes to be pluggable, i.e. you are able to run scripts from within the program in whatever language you prefer and have all the information of your program available through environment variables.

Now, for those that don't understand the need to do this let me say that I've made this post almost automatically using my own blogging platform, a couple of simple php scripts. It is not difficult! It is as it should be! TextMate!

TextMate official site

Op de flap van "De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan" staat een bolhoed, en op de hoes van "This Desert Life" van The Counting Crows ook. Dat is een raar toeval, maar volgens Kundera zijn we enkel ontvankelijk voor die elementen van toeval die in ons levenskader passen. In mijn leven lagen deze twee bolhoeden de laatste weken naast elkaar op de salontafel.

"This Desert Life" is namelijk zo'n winterplaatje waar ik af en toe naar terug grijp. Meestal is de aanleiding een innerlijke stem die zegt "Thanks for the Weed Man, Thanks for the Weed". Soms komt die innerlijke stem naar buiten en zeg ik dat zinnetje tegen iemand als een soort "dank u" maar meestal bekijkt die persoon me dan raar. Dan moet ik uitleggen dat op het einde van die CD, één van mijn favoriete platen aller tijden, een hidden track staat waar de groepsleden een beetje stoned in de studio zitten af te tellen tot iedereen klaar is om aan de opname te beginnen en er plots iemand in de microfoon "Thanks for the weed, man" zegt, en hoe ik dat grappig vind. Ik sta in sommige kringen als "rare" bekend, dat zal u niet verwonderen.

Nochtans zijn de rest van de nummers allesbehalve om te lachen. "Things are getting worse / But I feel a lot better / And that's all really matters to me" gaat het in één nummer, "I woke up in mid afternoon cause that's when it all hurts the most / I dreamt I never know anyone at the party and I'm always the host / If dreams are like movies then memories are films about ghosts / You can never escape you can only move south down the cost" in een ander. "All my friends got flowers in their eyes / But I got none this season" in "High Life". "I got some things I can't tell anyone / I got some things I just can't say / They're the kind of things noone knows about / I just need somebody to talk to me" in "Speedway".

Enzovoort eigenlijk. Vrolijk word je er niet van. Ik heb de CD gekocht in de tijd dat "Long December" een radiohit was en ik gewoon in mijn dommigheid naar de winkel en tegen de platenboer "die van de counting crouws alstublieft". Dat was dan "This Desert Life", waar, zo bleek, het nummer niet eens op stond. Dat stond op hun voorlaatste plaat, één waar ik eigenlijk zelfs nooit toe gekomen ben. Maar "This Desert Life" heb ik wel grijs gedraaid en ik ben van elk nummer gaan houden.

Volgens mij heeft hij trouwens ook Kundera gelezen. Niet alleen is er de platenhoes, maar ook hier en daar een tekst. Het meest frappant is dit: "Just trying to give myself some gravity / Just trying to get me to stay / Sometimes I sit here looking down upon Los Angeles / Sometimes I'm floating away". Zwaarte en lichte, begrijpt u?

En dus, zo komt het dat telkens als december met de donkere koude dagen en de verplichte vrede en vreugde voor de deur staat, er wel een nummer in mijn hoofd opduikt uit die plaat. Soms haal ik de CD dan uit de kast en probeer die grijs te draaien maar met een CD lukt dat niet zo aardig. Nog een reden om een platendraaier te kopen, eigenlijk.

Of om naar L.A. te gaan, waar die charmeur met zijn zalige liedjes de zonnige Hollywood-sterren uit het firmament in zijn bed zingt. Hij heeft al een mooi palmares op zijn naam staan, met (volgens wikipedia) namen als Jennifer Aniston, Courteney Cox, Mary Louise Parker, Monica Potter en Winona Ryder.

Nog eentje: uit "I wish I was a girl": "For all the things I'm loosing / I might as well resign myself from trying to make a change / I am going down to Hollywood / they're gonna make a movie from the things that they find crawling in my brain". 't Is een gedacht, 't is een gedacht.

Counting Crows op myspace . This Desert Life op iTunes . Het is schrijnend dat This Desert Life nog niet op de Belgische iTunes Music Store is te verkrijgen. This Desert Life op Wikipedia . Adam Duritz , de lead zanger van The Counting Crows, op wikipedia.

Geluk bestaat uit herhaling volgens Kundera en dus heb ik maar voor de derde keer "De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan" herlezen. Het is zo een boek waar je eindeloos uit zou kunnen citeren, met verwijzingen naar filosofen en verhalen uit de geschiedenis en interpretaties van romans, en daar houd ik wel van. Ik vind er ook telkens andere betekenissen in, en het lijkt of ik telkens andere passages als favoriet onthoud.

Het hoofdstuk over de kitsch is heel mooi. De karakters van Franz en Sabina zijn veel belangrijker dan ik me herinnerde van vorige lezingen en waar ik me vroeger vooral concentreerde op Thomas en Teresa identificeer ik me deze keer eerder met Sabina en Franz.

De schrijver zegt op bladzijde 267 dat elk van de personages eigenlijk een uitvergroting van zijn eigen karakter is, dat elk personage een levenswandel bewandelt dat dat van de schrijver had kunnen zijn. "De personages van mijn roman zijn mijn eigen niet gerealiseerde mogelijkheden", schrijft hij. Dat was me nog nooit opgevallen, en het geeft een reden om het boek nog een vierde keer te lezen.

Een leuke passage op bladzijde 353: "De ware goedheid van de mens kan zich alleen in volstrekte zuiverheid en vrijheid manifesteren jegens hen die geen kracht vertegenwoordigt. De werkelijke morele beproeving van de mens, de meest essentiële (zo diep opgeborgen dat die zich aan onze blik onttrekt), berust op zijn verhouding tot wie aan hem zijn overgeleverd: de dieren." Het is voorwaar een pleidooi voor vegetarisme!

Het boek staat vol interessante overpeinzingen. Die over hoe schoonheid in Amerika echter is dan Europese schoonheid omdat ze toevalliger is en ongeplander is bijvoorbeeld. Je kunt het herhalen maar je kunt het nooit zo mooi formuleren als hij. Als hij het zegt heeft hij gelijk, als ik het hier herhaal klink ik als een boerenlul. Sabina's overweging over schoonheid is het aanhalen waard: "Onopzettelijke schoonheid. Ja. Je zou ook kunnen zeggen: schoonheid bij vergissing. Voordat schoonheid helemaal uit de wereld verdwijnt, zal ze nog een poosje blijven bestaan bij vergissing. Schoonheid bij vergissing is de laatste fase in de geschiedenis van de schoonheid." Of hoe Amerika toch altijd weer een stapje voor blijft op Europa.

Het boek is verfilmd. Uit mijn jeugd herinner ik me enkel een sexscène, en ik geloof dat de film in het algemeen ook door cinefielen als "kwaliteit" wordt aanschouwd. Twee goede redenen om ooit eens die film te bekijken. Misschien ooit komt het er wel van, maar dit boek herlezen, dat zeker, dat komt er zeker nog van.

Kundera op Wikipedia . Schijnbaar was hij zelf niet heel opgezet met de film. Kundera over het verfilmen van een roman Mijn versie van het boek op Amazon

Moest ik volgende vrijdag nu niet naar dit gaan, dan was ik vrijdag zeker daar . Thuis zitten, ik ga het nooit leren. Die nieuwe Trix in Antwerpen, dat lonkt al weken.

Bij De Kreun in Biss... eeh, Kortrijk waren ze zo content met hun nieuwe zaal dat ze in hun enthousiasme direct aan een podcast zijn begonnen. Ik dacht eerst dat het zo een goed voornemen zou zijn, zoals die Wack Attack Barrack weet je wel, maar vandaag kwam daar plots aflevering 2 binnen. Amai!

In aflevering 1 kregen we 3 nummers van Goose, een inleiding tot Glenn Branca door een professor, een stukje Tomàn, wat Hitch, in aflevering 2 nog een nummer van Goose en wat sfeerverslagen van het openingsfeestje.

De volgende aflevering is beloofd voor ergens in januari. Het klinkt alsof het daar nog leuk zou kunnen zijn, eigenlijk.

Trouwens, in de aflevering van mixtuur op klara van 5 oktober jongstleden vind je nog veel meer Glenn Branca, ook zeker het beluisteren waard en nog altijd te vinden online op de website van de vrt.

stukje van het interview met Goose uit de podcast

Kreun Podcast

Vanaf nu post ik hier met een grotere frekwentie kortere blogentries. Het was me in het begin allemaal te doen om hier mooie uitgewerkte teksten te plaatsen waar ik trots op kon zijn maar dat blijkt een onhaalbare taak. Meestal ben ik niet meer tevreden over een tekst nog voor hij online verschijnt en sommige teksten waar ik toendertijd wel tevreden over was kan ik nu niet meer herlezen zonder dat het haar op mijn achterhoofd recht komt te staan.

Bovendien behandelen de spammers mijn blog dus blijkbaar tegenwoordig ook als een echte blog, getuige deze post over dEUS , waar ondertussen al een paar honderd spamberichten in staan. Ik weet niet wie hier iets aan heeft, maar gelukkig heb ik op dit moment de zondvloed kunnen stoppen met wat eenvoudige aanpassingen.

Vanaf nu dus ook korte blogentries. Bijvoorbeeld:

Dimitri Verhulst was onlangs te gast in Brussel Midi. Hij neemt het onder andere op voor lange zinnen, iets waar ik me ook maar al te graag aan bezondig. Hoe ik lange zinnen in korte blogentries ga krijgen is me voorlopig nog een raadsel.

dimitri verhulst in brussel midi

Of dit: Tom Waits heeft de moderne techniek ontdekt en heeft al twee nummers online gezet om zijn binnenkort te verschijnen plaat te promoten. Je kunt het nummer dat hij schreef voor "Il Tigre e il neve" bijvoorbeeld downloaden en dat is een aanrader.

Tom Waits - You Can Never Hold Back Spring

Of ik kan flickrbadgekes posten, zoals van op verkiezingsdag, toen we naar Amsterdam zijn geweest om daar naar een paar tentoonstellingen en een verkiezingsdebat in De Brakke Grond te gaan.

www.flickr.com

En ik kan vrolijk luchtige meningen spuien over 0110, over de nederlaag van Philippe Dewinter, over de defenestratie van Jean-Marie De Decker en zovele andere dingen. Wat ik nooit ga doen, waar u mij moet voor behoeden is zinsneden gebruiken als "dit heerst grote tijd" zoals die van eskimokaka bijvoorbeeld. Nochtans één van mijn favoriete blogs. En er is een titel nu! Ik dacht dat het misschien toch niet zo interessant was om zo in koeien van letters mijn naam bovenaan deze pagina te zetten en ben dus op zoek gegaan naar een echte titel. "A Higher Ugliness", naar het nummer van The Evil Superstars, van op de maxi van Pantomiming With Her Parents . De titel mag u interpreteren zoals u wilt.

a higher ugliness

De Brakke Grond

Als dit een echte blog zou zijn dan was het hier geen seconde stil geweest. Er gebeurt zoveel dat ik de tijd niet vind om er over te schrijven.

Zo was er 0110. Er is al veel over geschreven dus nu hoef ik het niet meer te doen, maar zoveel wil ik wel kwijt: in de gietende regen staan meebleiren op "Ik ben zo eenzaam zonder jou" is goed voor je zuurtegraad. Dat ze me niet wijsmaken dat Tom Barman met 0110 voor geen kentering heeft gezorgd. Ik geloof echt dat dat voor een serieus deel verklaart waarom het Vlaams Behang niet meer plakte zoals vanouds.

Niets zo amusant als Philippe Dewinter op zijn bek zien gaan op VTM. Ik weet het, we zijn democraten en mogen niet te vroeg victorie kraaien maar het was toch zo plezant. En Jean-Marie is gedefenestreerd, ik wens het hem niet toe dat hij in een plas eindigt als die andere donkerblauwe corifee maar dat er eindelijk komaf wordt gemaakt met zijn gestook stemt me vreugdevol. Ik zou bijna gaan overwegen om voor de linkse liberalen te gaan stemmen, de volgende keer.

Ook op het internet was't allemaal goed nieuws. YouTube is overgekocht door google, het hing in de lucht, en hoe het verhaaltje zal eindigen zal me erg benieuwen. Als ze alle illegale content van de YouTube halen zal er niet veel interessants meer overschieten vrees ik. Het leukste commentaar daarbij was ergens in de tekstbaronnen op radio 1, waar iemand de vergelijking maakte tussen YouTube en windkracht 10: mijn tante laat een scheet voor een lucifer en dat haalt de eerste dag op YouTube al 10000 kijkers. Budget 0, windkracht 1, impact oneindig. Windkracht 10, de film met het grootste budget uit de Vlaamse geschiedenis, haalde op dag 1 amper 7000 bezoekers. Not impressed.

En dan waren er de BV's die de ronde deden de laatste tijd. Indrukwekkendst vind ik nog altijd Tom Barman, die als hij de media doet écht de hoedanigheid van God lijkt te benaderen en altijd overal tegelijk lijkt te zijn. Maar Bart Peeters was ook wel amusant, die zijn plaatje "slimmer dan de zanger" kwam promoten en overal kwam demonstreren hoe bescheiden hij wel niet blijft onder al dat succes. Het is hem gegund, hij heeft namelijk een fantastische versie van "Starfish and Coffee" gemaakt, beter dan het origineel van Prince vind ik.

Ryan Adams is eindelijk eens langsgeweest in België. Ik had hem al twee keer gemist omdat hij niet kwam opdagen en bijna was het me de derde keer weer gelukt omdat ik het zelf was vergeten maar dankzij een geheugensteuntje van een vriendin heb ik nog een spurtje kunnen trekken en zat ik in recordtijd op mijn stoeltje in de zaal. Het was goed, maar op plaat is hij beter. Let op: op plaat is hij geniaal, dus misschien is "goed" een understatement.

Studio Brussel heeft zijn programmering terug aangepast, en het wordt er niet beter op. Misschien word ik oud, daar ben ik nog niet uit, maar ongeveer alle aanpassingen aan de programmering zijn wat mij betreft erbarmelijk te noemen. Courtcircuit is afgeschaft en vervangen door een meer doorsnee programma, dat ondanks zijn Duitse naam, "Luftwaffe FM", tegen geen scheentjes meer schopt. Het is op de plaats gekomen van "Wondergrond", één van die programma's die nog boven het niveau "te pruimen" uitstaken. De zendtijd van "Antenna" is gedeeld door vijf, dus muziekactualiteit moet u ook al niet meer bij Studio Brussel gaan zoeken. Of het zou bij "Volt" moeten zijn misschien maar dan moet u er wel de springpunk tussendoor als lief bijnemen. "Headroom", die spacey muziek waar u op donderdag tussen 22u en middernacht wel eens van verwonderd werd is verplaatst naar, u raadt het nooit, vrijdagnacht 4u en zaterdagnacht 5u. Als u dan nog wakker bent is de kans groot dat u ergens tussen La Rocca en The House Temple langs een snelweg scheurt en helemaal geen boodschap meer heeft aan intelligente soundscapes. Ik zou zelf niet anders zijn als ik 20 was. De geest van Chris Dusjooswat is wedergevaren in giecheltrien ... die in "Bestofbest" mag proberen u te amuseren met onnozele vragen aan ongeïnteresseerde groepen die vooral niet moeten proberen om grappig uit de hoek te komen.

Studio Brussel's luistercijfers gaan er op vooruit, en dat kan enkel komen door Van De Veire en De Soete, die tieners amuseren met geschreeuw en onderbroekenhumor. Amusant voor efkens, maar ik denk dat zelfs tieners dat vroeg of laat beu zullen worden. Nee, bij Studio Brussel moet je niet meer zijn.

Waar dan wel? Radio 1? Cucamonga is een muziekprogramma op zijn Radio 1: grondig, interessant, en vooral ... doodsaai. Dit is aflevering 732, mijn naam is Hilde Walschaerts en u luistert naar Cucamonga. Het slechtste Engels hoort u hier, de lulligste vragen worden hier gesteld, maar de muziek tussendoor is tenminste goed.

Klara dan? De enige zender die zonder reclame functioneert en ik denk zeker nog 5 luisteraars heeft. Ik ben er, via het internet, één van als ik "mixtuur" herbeluister. Het enige programma waar ik soms van denk "is dat niet een beetje extreem?". Het is een opgekuiste versie van "courtcircuit" maar waar je bij court circuit wild uit de bocht kon gaan als je in de keuken de veggie burger naar de pan aan het smijten was op de tonen van de b-side van de laatste remix van Felix Da Housecat moet je bij mixtuur eerder met je zwart pakje en je montuurloze bril achter je designbureatje gaan zitten en aandachtig luisteren. Kortom: arty in plaats van rock'n'roll.

Vandaar: internet to the rescue. Het blijft me verwonderen dat mensen nog altijd niet up to date zijn met rss-feeds, dat mensen geen podcasts beluisteren of digg.com en del.icio.us illustere onbekenden vinden. Dat ik ze moet wijzen op YouTube is de laatste maand gedaan, beeldekes spreken altijd net iets sneller aan blijkbaar. Maar de schat aan informatie die je vindt in mp3-blogs, hoeveelheid podcasts en vodcasts die er te ontdekken vallen en het aantal blogs dat het waard is om gelezen te worden dag na dag zijn ontelbaar aan het worden.

De laatste tijd haal ik dus mijn informatie daar. Als ik nieuws wil lezen dan moet ik al niet meer naar De Standaard gaan (Christina Aguileira plast in een emmer! Zet het op de voorpagina!), maar naar news.google.be. Als ik het filmpje van Dewinter wil zien dan vind ik dat wel via een Belgische blog, als in Gent een buis in de riolering verkeerd aangesloten wordt dan staat het 3 seconden later op gentblogt.be en kan ik er nog een boompje over opzetten ook.

Muzieknieuws vind je op pitchforkmedia.com, Belgisch cultuurnieuws op digg.be of via Weeping Willow Woodnotes. Dat die nog niet gerecruteerd werd door een krant bewijst mijns inziens dat die verkeerd bezig zijn. Was ik Yves Desmet, ik had hem al lang een contract aangeboden.

Als je nu in Dendermonde in de gevangenis zit, waar vul je dan je dagen mee? Je masturbeert je suf, je mept al eens een zwakkere af, je doet eens een biechtje bij de priester van dienst, alles om de tijd te doden. Dat gaat al snel vervelen en voor je het weet beraam je een ontsnappingspoging. Voor Dendermonde zelf moet je het niet doen, in dat provincienest kun je maar beter in de gevangenis zitten. Nee, naar de gevangenis van Brugge, bijvoorbeeld, daar zitten de vrouwen, het schijnt. En jacuzzi's en breedbandinternet zonder downloadlimiet. Dan weet je het wel, hoe zou je zelf zijn.

En dan ontsnap je, eindelijk, met een slordige 30 man samen, een groepsuitstapje in de zomer, picnickmandje gevuld met vers fruit, en heel het land staat in rep en roer. In Dendermonde weten ze van niks, daar lezen ze enkel de lokale kroniek die het vooral heeft over de voorbereidingen van de volgende Ros Beiaardstoet in het jaar 2009 en hoe Jef van café De Gouden Kalfskop weer aan het dwarsliggen is, maar de rest van het land schreeuwt om het luidst. Wat ze schreeuwen is voorspelbaar.

"'t Is de schuld van de Walenkoppen!", de standaard eerste reactie voor alles wat fout gaat. Wat Waalsch is, valsch is, en aan ons kan't niet liggen dus't moet wel de schuld zijn van die vuile Walenkoppen, dat kan niet anders. Sterke redenering, als je daarmee al geen voorpagina haalt. "We moeten de boel privatiseren!", God, dat ik daar zelf niet opgekomen ben. Een sale en leaseback operatie kan heel zeker helpen de begroting van het jaar 2007 in evenwicht te brengen en zal zoals altijd automagisch heel het probleem oplossen, dat is bewezen. We laten die gevangenen sjaaltjes crocheren en die verkopen we op de rommelmarkt van Dendermonde aan dumpingsprijzen waar zelfs de Chinezen niet onder kunnen. Met de opbrengst kopen we de gevangenen een nieuw slot voor hun eigen cel. Sterk business plan, al moet je een minister van de minder snuggere soort zijn om er in te geloven.

Een enquete op de standaard! "Is het slecht gesteld met de Belgische gevangenissen?" Enkel ja of nee als mogelijk antwoord, terwijl de belangrijkste optie "hoe kan ik dat weten? Ik heb er toch nog nooit een poot binnen gezet!" natuurlijk ontbreekt. Natuurlijk stemt een aanzienlijk percentage op ja, de VLD heeft het gezegd en de sossen hebben 't niet ontkend dus het zal wel zo zijn zeker? In De Standaard zullen ze je niet tegenspreken.

Groen zit er een beetje bij en kijkt er naar. Die misdadigertjes, 't is spijtig, maar je moet de sociale context bekijken en die jongetjes zachtjes heropvoeden zodat ze netjes hun breekijzers bij het grof huisvuil en hun nylonkousen bij het brandbaar afval sorteren en dan komt dat vanzelf in orde. Dat is een boodschap die je met de beste wil van de wereld aan de noeste Vlaamsche arbeider niet uitgelegd krijgt. Die zwoegt zich te pletter voor zijn pensioen en ventileert tussen pot en pint zijn mening aan de toog van café De Gouden Kalfskop. "Ze moesten ze al castreren zeggek u gast! Moesten die mannen van De Winter 't voor't zeggen hebben, 't zou zo lang niet duren. Eddet gezien, 't waren toch allemaal weer van die broin mannen zeker, da'k het al 10 jaar zeg!"

En wie zit daar in een donker hoekske van het politieke spectrum zich te verkneukelen in zoveel ongein? Juist, ja...

Quelle farce!

Leve globalisatie!

Zeven jaar of zo geleden, toen snorremans McDonalds aanpakte onder het mom van antiglobalisatie zou ik zoiets nooit gezegd hebben. Nochtans meen ik het: leve globalisatie. Ik kom net terug van San Francisco, en ik haast me naar pukkelpop, om daar andermaal naar The Eagles of Death Metal te gaan kijken. Ze zaten nochtans niet met mij op het vliegtuig, maar ze hebben dezelfde weg afgelegd. Ook Hot Chip is hier van de partij en was vorige week nog in San Francisco. Hebben zij allemaal die ellendige security wachtrij samen met mij moeten passeren?

Geef toe, de wereld een dorp, het heeft iets. En ja, dat betekent dat wij McDonalds krijgen als American Cuisine, maar dat we zo dom zijn om er ook nog eens een hamburger te gaan kopen bewijst dat we niet veel beter zijn dan die Americano's, toch? En dat je in SF heel lekker Indisch of Pakistaans of Italiaans of Thai kunt gaan eten, zalig! En in de nachtwinkel een fles chimay kopen, of aan de toog een (meestal slecht getapte) Stella, een mens voelt zich direct thuis.

Om niet altijd iets van Haruki Murakami te lezen heb ik en passant maar "In the Misosoup" van Ryu Murakami gelezen, over een Amerikaanse seriemoordenaar die in Japan zijn lusten wat botviert. Eén scène is bijgebleven, uit heel dat boek, die waarin een Japanse griet vraagt hoe Niketown is, omdat ze dacht dat het hemels zou zijn. Voor SF wist ik niet eens dat zoiets bestond, Niketown, maar het verwondert me niet. Het is gewoon een heel shopping centrum vol Nike-producten, mocht u twijfelen. En ik kan me heel goed voorstellen dat er mensen zijn in Japan die denken dat dat de hemel moet zijn. Maar die Amerikaanse seriemoordenaar is van de slechtste nog niet, en amper een paar bladzijden verder snijt hij het wicht vakkundig de keel over.

Terwijl ik het zat te lezen zat ik in SF in een Italiaans restaurant, en de ober kon er maar niet over dat ik flutrommannetjes aan het lezen was. Hij heeft me een hele lectuurlijst meegegeven met hedendaagse filosofen, waarvan enkel Chomsky is bijgebleven. Die zijn taalkundige theoriën hebben we aan de universiteit al moeten verslinden, dat scheelt. Ik wil maar zeggen, in Amerika komt een ober me verwijten dat ik flutromannetjes zit te lezen! In België nog niet meegemaakt hoor!

En mensen ontmoeten aan de andere kant van de wereld die het volledige oevre van Murakami achter de kiezen hebben (Haruki dan wel). Mensen ontmoeten aan de andere kant van de wereld die fan zijn van Styrofoam. Zelf fan worden van een band uit L.A. die op een Belgisch label zit. Mensen leren kennen die naar TV Personalities luisteren, ik ken er in België weinig tot geen.

Wat heeft dit in godsnaam met pukkelpop te maken? Niets, behalve dat pukkelpop een fantastisch einde van een zalige zomer was. Er was radiohead, meer moet dat niet zijn. En er was meer, zelfs veel meer.

Er was de wablief-stage, een podium voor Vlaamsche groepkes. Een symbool tegen globalisatie, dat ik dan ook geboycot heb! Aan death-metal-rock uit zichem-zussen-bolder heb ik over het algemeen geen behoefte en als onze Waalse spitsbroeders nergens op de affiche te bespeuren zijn dan pas ik liever, als nutteloos symbool, als een globalistische snorremans.

Geen probleem want er was zoveel anders te doen. Er was The Knife, fantastisch, zelfs in SF stonden die op de voorpagina van de muziekboekskes. Er was José Gonzales, die Kylie en The Knife covert maar toch geen pingpongballen kan doen vergeten (SF!). Er was Jerboa, een Belg die beter verdient en gelukkig beter kreeg dan een Wablief-plaatsje. Er was Be Your Own Pet, lekker meejumpen op trashpunk van en voor tieners. En het begon te regenen tijdens de Arctic Monkeys. Mijn eerste regen van de zomer, om van te genieten. Er was 65 days of static, een soort Mogwai op speed, en er was Belle and Sebastian, zotte popmuziek waar je zelfs op de noordpool warm van zou worden.

Het was fijn! Laat de herst en de winter maar komen, ik kan ben er klaar voor.

snorremans Chomsky In The Misosoup Los Angeles based DNTEL , waarvan de laatste (en zaaaaalige) single Rock My Boat uit is op aim records , uit Gent zo ongeveer. Sony bravia advert met muziek van José Gonzales (en eigenlijk van The Knife). Kindamuzik review van Radiohead oor op pukkelpop , zoek zelf dag 2 en dag 3

Walking down Eddy Street... A black guy is shitting in public, it looks like a bad case of diarrhea to me, but I don't dare or don't want to look any closer. A black guy is buying drugs from a black woman. I can see the merchandise changing owner, but I wouldn't be able to say whether it was crack or heroin or coke or something else. A black guy, or is it a black woman, is sleeping on the street, his or her feet uncovered by the sheets, his or her belongings in a supermarket trolley. Further up, on Eddy Street, a black guy is harassing a latino woman, but she isn't screaming hard enough, so she is not getting raped, she can't be getting raped, or at least I can't get involved.

I am coming down from the developer conference at the Moscone Center in the Financial district. Like a business man, having accidentally booked the wrong hotel, on the wrong side of the city. I keep my face down, I concentrate on looking straight, I walk firmly. How do you blend in if you are a welthy white guy in a poor black neighborhood and you are carrying a laptop case? I will drop of my bag in my hotel room, just around the corner down on Eddy Street, and I will walk further up, to Fillmore street. A night shop is crowded with young black loud girls, fighting over who saw the black guy first, but it doesn't seem to be an argument of the violent kind. Black kids are playing basketball. A black guy is passing in a pimped up car, if he would rise the volume level one unit his car would fall apart. A guy is dancing to a McDonalds commercial from a radio station, his eyes unfocused like he's from another planet. "All cracked up" is the expression they use around here, I think.

Walking down on Eddy street, and I can't help but thinking: this is where Massive Attack must have recorded the "Unfinished Sympathy" video clip. I'm all stuffed with food they served me at the WWDC, there was more than 4000 developers could eat. I am walking down this street because it leads to Fillmore Street, and that's where I want to see this band I like. Reaching the venue, a black guy sells me a ticket, illegally. I bargain and get a ticket for only 7$ above the official price. After all, it is sold out and this is probably the closest to making an honest living this guy is ever going to get. I pay and get inside, go to ATM and get some extra cash. The Editors are playing a beautiful set, the crowd is loving it, and afterwards I buy the CD.

Walking back down Eddy Street, there's only some vomit on the sidewalk to help me remember: I am on the lucky side of society. I can afford the WWDC, I can afford a concert at The Fillmore. I can afford walking down Eddy Street, in the middle of the night.

The legendary fillmore club ( wikipedia gives a bitter history overview ) where the editors played

So the WWDC is nearing an end. Still 5 sessions to go and we will all be heading home without hand luggage it seems, stripped to our underpants. Flying is not my favourite way of travelling and it does not seem like that is about to change anytime soon.

As for what happened on the WWDC, it's simple: I can't tell. Everyone here is under an NDA, and it is a bit of a running gag because anyone that has been following digg can get a lot of information. Of course, since we can't comment on it, we are not allowed to say whether it is accurate or not.

What was not covered by the NDA however, is the keynote speech of mister Jobs. So you can just download that from the apple website and look at it all over again, maybe even giving enthousiastic cheers from your living room couch. I don't need to say what was in there, you should know by now.

It seems this year the tendency in comments is towards the negative. Steve was not his good old self, he looked thinner and unhealthier and last but not least, he did not do the "One more thing" gag we all learned to love. Apple fans are getting slack for clapping too enthousiastically and for bashing Microsoft a little too hard. Hey have you seen a crowd go wild on Steve Ballmer or is that too long ago for anyone to remember?

So, what was it like? I can't say of course, but I will tell you anyway: it was fun. My only experience with conferences so far (ignoring a faint memory of a European Developer Conference in Brussels somewhere around '97) is at the FOSDEM in Brussels. That one is a lot cheaper, at least, and you don't need an airplane to get there if you live in Ghent, like I do.

The WWDC is more of a "We tell you where we want you to go with your applications" conference. That is basically the message here and although a lot of it is fabulously interesting, it generally is only of interest to you if you want to start preparing an application now to be shipped when Leopard ships. The guys at Apple want your applications to be available with all the newest bells and whistles when they ship their next OS, so that many people would be enticed to upgrade.

The FOSDEM, on the other hand, is totally different. There we have a gathering of people that usually just communicate over irc and now finally have a chance to meet, and to code together on the project they have been remotely working on. The atmosphere is one of no secrets, no lies, no tricks, let us all build together towards a better world of software.

Maybe that is why I found the sessions on WebKit here at the WWDC to be the most interesting and fun. Since that is an open source project, coming from an open source environment and still with a big foot in the community they have adopted that atmosphere. I love it when the answer to a question like "when MathML?" is "well, when somebody steps up and codes it we would be happy to integrate it!". For other projects the answer would invariably be "We cannot comment on future directions we are thinking of at this particular moment.", how boring is that?

Other things I can't comment about, but will do anyway: the food and general organization was great! Food and drink was provided in all you can eat or drink quantities and more than decent quality, wireless internet just worked, battery charging stations are all over the place and people are very friendly and always willing to help. That is worth nearly a 1000 dollars to me.

If I will be back next year is hard to tell. San Francisco has been and is great, going out here is amazing, I love to be in the neighbourhood of the sea, but it is a costly adventure and it does take up a big chunck of my time that I could have spent otherwise. I don't know, maybe.

I will be checking out that Leopard DVD however... I am too curious and enthousiastic about all those new features to just let it lie on my desk for too long. I have been underimpressed with Tiger's features, I have disabled spotlight and hardly ever use that sloppy dashboard while everyone else was cheering over it. I may be impressed with Leopard's feature set now that everybody seems to be disappointed I guess. It's the nature of the beast.

the WWDC site the keynote speech FOSDEM There are a lot of opinions about WWDC out there.

Er is alles in de wereld, het is alles... Het is de eerste lijn van een gedicht van Lucebert dat ik heb leren kennen op één van de vorige jaargangen van Watou, en waar ik aan moet denken terwijl ik op het werk zit, de laatste loodjes in orde brengen alvorens ik naar San Francisco vertrek. Op mijn koptelefoon speel ik nog eens de best of-aflevering van "Het Beste Moet Nog Komen", een programma dat ik dit jaar heb ontdekt op Radio 1.

Elke dag zit er één gast in de studio bij Friedl Lesage, die een interview afneemt met als thema het mensenleven dat voorbij is, en het beste dat altijd, hopelijk, nog moet komen, zelfs al heb je het grootste deel van je leven al achter de rug. Het is een programma waar mensen nog de tijd krijgen om een verhaal te doen, iets wat steeds zeldzamer wordt in het springerige medialandschap. Friedl heeft meestal haar interviews goed voorbereid, soms op het onwaarschijnlijke af, zodat je je afvraagt waar ze haar bronnen haalt.

De eerste aflevering die ik er ooit van gehoord heb was met Jean-Marie De Decker, niet echt mijn beste vriend om het zacht uit te drukken, maar dat belette niet dat ik onder de indruk kwam van de man achter de ruwe bolster. Vooral omdat Friedl hem tot tranen toe wist te ontroeren door de vragen die ze stelde, en de verhalen waar ze zonder onbeleefd of opdringerig te worden naar viste. Vanaf toen was ik verkocht.

In de best-of aflevering passeren de aangrijpende momenten nog eens. Sylvia Kristel vertelt over haar geliefde die ze nog altijd mist en van wie ze nog altijd het jasje draagt. Liesbeth List vertelt over hoe ze na de dood van haar vader ontdekt heeft dat hij altijd naar haar luisterde op de radio en ze zich daardoor een beetje minder in de steek gelaten voelt. Over hoe haar moeder zelfmoord had gepleegd na de Jappenkampen in de tweede oorlog te hebben overleefd. Jan De Korte vertelt over zijn collocatie, Carl De Keyzer over een neo-nazi kamp waar hij geen foto's mocht trekken.

Enzovoort: er is alles in de wereld, het is alles... ik wil naar Watou in plaats van naar San Francisco. Op zijn minst één dag tot rust komen in een onooglijk dorpje waar geen zak te beleven valt, behalve neerzitten in een wei, rondlopen op een boerderij, een gedicht lezen, naar een schilderij of hedendaagse toestand kijken, impressies opdoen, van de zon genieten, van de schoonheid genieten, want ook die is in de wereld.

Maar ik vertrek maandag, moet nog rennen springen vliegen duiken vallen en weer opstaan om er op tijd te geraken. Vanavond nog rennen naar een concert van Low, die naar het schijnt in De Standaard toepasselijk maar verkeerdelijk Slow werden genoemd. Daar kan ik effe snel onthaasten, ook genieten van de schoonheid van de traagheid.

Het iets kalmer aan doen is weer mijn ambitie. Daarom: ik ga naar San Francisco, maar ik doe het op het gemak. Ik rijd over de Golden Gate met een mountain bike en ik rijd naar Napa Valley om naar onooglijke dorpjes in een wijnstreek te trekken. Ik kan er me vooralsnog niets bij voorstellen, maar met een beetje geluk moet het me lukken om in een wereldstad tot rust te komen. Zolang ik kan weerstaan aan die overvolle agenda die je op het internet vindt.

De tweede week is het Developer Conference. Er zullen snellere computers worden aangekondigd, en flashier iPods, en je krijgt de kans om met het nieuwe Operating System te werken van Apple, dat beter groter prachtiger sneller en handiger zal zijn dan alles wat voorafging. Je zult niet meer tevreden zijn met minder.

Er is alles in de wereld, het is alles... het gedicht eindigt met een regel bestaande uit één enkel woord: slaap. Is dat een hint? Nee... Het is de titel van Annelies Verbeke's debuut dat ik dringend nog eens moet herlezen. Kan niet anders.

Al zoekend naar links over Lucebert vond ik deze blog , van iemand die grote woorden en lange zinnen schrijft en nog interessant kan blijven ook. Helemaal mijn ambitie. Lucebert volgens wikipedia . En het gedicht zelf natuurlijk. Het beste moet nog komen , waar je afleveringen kunt herbeluisteren zoveel je wilt. Developer Conferentie in san francisco . Een gedicht van vorig jaar , van Rutger Kopland, in Watou, zelf gefilmd.

Dé zomerhit van het jaar 2006, dat is nu al beslist, dat is het nummer van Peter Bjorn en John , en dat gaat als volgt: "We don't care about the young folks, talking about the young folks, we don't care about the young folks, talking 'bout you and me."

En zo gaat dat voort met gefluit en van dat vrolijk gedoe, echt een deuntje waar je humeur van in overdrive gaat. Op Werchter was het een hit. Op ten days off, dag 1, daarentegen, is Ellen Allien te gast en zij en haar compagnon genaamd Apparat staan daar zo modieus en trendy te wezen dat ik er mijn vrolijke mood bij verlies. "What would Iggy do?" vraag ik mij in zo'n omstandigheden al eens af, en ik weet zeker dat Iggy om te beginnen alle logo's van het politiek incorrecte bacardi met de grond gelijk zou gemaakt hebben alvorens hij aan een optreden begon. What did My Robot Friend do? Vraag ik me vanavond af, en ik weet dat My Robot Friend me vrolijk heeft gestemd met zijn pak met LEDjes en zijn iggy-aandoende electro deuntjes. My Robot Friend is Kraftwerk met heel veel humor. Beter zien we niet meer op deze Gentse Feesten.

Al fluitend rijd ik dan maar naar huis, wetend dat de Gentse Feesten weer zijn begonnen en we samen met Peter Bjorn en John nog een fijne tijd tegemoet gaan. We don't care about the young folks ...

Dag 3: Weet ik veel wat fado met jazz te maken heeft, of jazz met fado. De soundtrack van deze feesten is ondertussen volledig samengesteld uit fado muziek van Mariza, die op het Blue Note Festival volledig absoluut indrukwekkend was na een teleurstellend optreden van Madredeus. En te zeggen dat ik eigenlijk voor Madredeus mijn ticketje had gekocht. Maar Madredeus was te statisch, te saai en die synthesizer zat ferm in de weg, en het was bijna te warm om het concert uit te zitten, maar het was ook te warm om weg te gaan en met je pint rond te wandelen. Op Blue Note is dat zowiezo onbegonnen werk: je mag er niet mee bewegen of een security-man houd je tegen en zegt dat je het moet overgieten in een bekertje. Dat ze het dan beter direct in een bekertje zouden serveren vinden ze daar een ongepaste opmerking want ons kwaliteitsbier drink je beter uit een glas. Duh! Soit, na Madredeus kwam Mariza en die was niet de ongenaakbare diva die Madredeus probeerde te zijn maar een beminnelijke charmante dame met een stem als een klok en het enthousiasme van een kind. Haar fado bracht ze zonder gedoe met goedkope synthesizer geluidjes maar puur natuur, en toen ze op het einde een nummer bracht zonder microfoon voor de paar duizend man in de tent lukte dat formidabel. Een absoluut hoogtepunt.

We waren direct in een feestelijke roes en zo zijn we dan via een pintje op de vlasmarkt nog naar 10 days off geweest, naar Herbert en Ricardo Villalobos. Dansen tot het ochtendgloren en dan naar huis rijden bij het krieken van de dag. Zalig gewoon, en ik weet weer waarom ik van de Gentse Feesten houd.

Dag 4: Het gebeurt natuurlijk ook dat je niet van die stomme vlasmarkt geraakt, maar dat probeer ik niet te laten gebeuren. Dan zap ik even weg naar de Vooruit, zonder verwachtingen want de enige naam die ik ken is Marco Bailey, en dat is niet mijn genre. En het leuke aan 10 days off is dat je dan totaal van je sokken kunt worden geblazen door iemand van wie je nog nooit de naam had gehoord. Deze keer twee piepjonge gastjes die achter hun laptops in de café stonden en de muziek was echt onaards. Chaotischer en tegelijkertijd melodieuzer dan Aphex Twin, en, ik had nooit gedacht dat ik het ooit zou meemaken, beter. Met live graphics er bij die uit de ene laptop blijken te komen en totaal geflipte muziek die uit de geest en laptop van de 21-jarige Nathan Fake komt ga ik volledig uit mijn dak. Echt magisch!

Dag 12: Het is weeral twee dagen gedaan en de kater is stilaan verwerkt. Mensen vragen me weeral wat ik in Godsnaam zo allemaal doe, die tien dagen aan een stuk, en ik doe geen moeite meer om het uit te leggen. Op enkele commentaren kan ik het niet laten te reageren:

"10 days off was over zijn hoogtepunt", volgens sommigen. Er was minder volk, maar ik ben 9 van de 10 dagen geweest, en in tegenstelling tot andere jaargangen heb ik me dit jaar niet één moment minder aangesproken gevoeld. Dorfmeister, Prins Thomas, Nathan Fake, Jazzanova, Kenny Dope, Buckashade, Bushuaka, DJ Hell, My Robot Friend, Herbert, Ricardo Villalobos en al die anderen, het waren mijn muzikale hoogtepunten van de Gentse Feesten.

"Het was te warm", volgens anderen, maar het was zalig weer om op de Bataklan je kindjes in een zwembadje te dumpen en zelf te genieten van de gezellige onnozelheid van de cIRQ, met een pintje of een water op het terras, terwijl de knedende dames het ene slachtoffer na het andere uit het publiek pikken, de sterkste man ter wereld het treintje naar de kelders van Jemeppe trekt, kindertjes incluis, je je af en toe eens kunt laten gaan op het Lunapark of kunt gaan kijken naar een absurde show, met freaks en bebaarde dames, om maar een paar voorbeelden te geven. Dit was zonder meer de hit van de Gentse Feesten, daar was iedereen die er was het over eens.

"Het is een zatte boel", maar nu ik niet meer in de buurt van de Vooruit woon heb ik zelfs de Vlasmarkt, dat duivelse centrum van zatlapperij, leren appreciëren als de ideale plaats om de laatste te nuttigen, omdat je er altijd wel de mensen tegen het lijf loopt die je eerder op de dag hebt misgelopen wegens een andere agenda.

Bij St. Jacobs heb ik goede concerten gezien, van Thé Lau bijvoorbeeld, op Boomtown van Girls Against Boys bijvoorbeeld, en op Blue Note van Mariza.

Wie zich op de Gentse Feesten 10 dagen kan vervelen is een kniesoor. Volgend jaar weer, het aftellen is begonnen: nog 363 dagen! Allez huppa...

My Robot Friend is ook een humo-favoriet Recensie van Mariza van al even geleden. Ook op youtube vind je leuke Mariza-opnames . Gent Blogt had uitgebreide coverage, sinds kort gerangschikt volgens tags als er zijn: blue note of gentse feesten of boomtown , en wordt elke dag een beetje onmisbaarder. Hét hoogtepunt, de bataklan, is ook online te vinden, via de cirq website of via het onvermijdbare flickr . Je vindt ook wel een leuk artikel ergens. Oh ja... Peter , Bjorn and John . Fluiten is in :-)

Vorig jaar nog smeekte De Standaard jan en alleman om hun blog vol te schrijven over alles wat er te bloggen viel op de weide. Bitter weinig, zo bleek achteraf, en dit jaar is dat experiment dan ook maar wijselijk stopgezet. Nog veranderingen: de pintjes waren dit jaar duurder, als ik het me goed herinner kon je vorig jaar nog voor 5 euro 3 drankbonnen krijgen, nu werd dat gewoon vereenvoudigd tot 2 euro per drankbon. 1000 drankbonnen kopen was 2000 euro betalen, zo leerde de tafel van 2 keurig aan het drankbonnenkotje. Of hierop af te dingen viel heb ik niet geprobeerd. Water binnensmokkelen bleef verboden ondanks de tropische temperaturen en de belachelijke prijs van 2 euro voor 25 centiliter schraal water. Er waren naar het schijnt extra kraantjes geplaatst naast de toiletten voor de behoeftigen, smakelijk!

We wisten het al langer: "u bent hier omdat wij uw geld nodig hebben om de dure artiesten te betalen die dan verwend worden backstage", waarvoor dank. Want dat rock werchter het beste festival in het heelal is, dat willen we weten, maar dat dat vooral komt door beoordelingen van de behandeling backstage, dat vermelden we er niet bij.

Waarom dan toch nog gaan? Wel, sinds dat er een paar doden zijn gevallen in Roskilde is de organizatie van Werchter voor wie niet op een 10 euro meer of min kijkt vlekkeloos. Er zijn plastieken matjes voorzien, ruime toegangswegen, voldoende security, er is ten allen tijden voldoende ruimte voor wie ruimte opzoekt en er is een fantastische sfeer. Vooral die sfeer.

De fans van mijn blog kunnen een referentielijst opstellen: ik heb het al eerder gezegd, maar de tent op Werchter is de zaligste zaal waar een groep kan optreden en menig groep overstijgt er zichzelf door het enthousiasme waarmee zelfs de grootste nitwit wordt onthaald. Het zal wel te maken hebben met het feit dat Werchter net na de examens valt, maar als daar een roadie "two two tswwoo tswooooo check check" roept in de microfoon dan wordt er enthousiaster gereageerd dan tijdens de bisnummers van een topconcert voor de incrowd in de AB. Enkele vriendinnen van mij niet te na gesproken. Dat is gewoonweg zalig.

Dit jaar mochten vooral The Scissor Sisters van dit effect genieten. Dicht tegen het einde van het weekend aan zorgden zij met hun discokitch voor een wervelend concert dat ze zich nog lang zullen herinneren, en ik werd voor de duur van het concert en nog 10 minuten daarna verliefd op de zangeres en haar neukteugeltjes. Ook The Streets, Elbow, Laurent Garnier en The Kooks konden hier bekoren en maakten van hun concerten ferme feestjes voor fijnproevers. De souldames Betty Lavette en Leela James zijn zetten het van zo'n warm onthaal zelf op een wenen, maar dat zijn gevoelige zieltjes natuurlijk.

Er waren ook teleurstellingen. Goldfrapp was bedroevend, Depeche Mode was volgens mij vervangen door een slechte covergroep van Depeche Mode, Manu Chao was enerverend, en Clap Your Hands Say Yeah was ondanks de hype en de goede recensies mijn ding niet.

Het hoogtepunt, voor mij, was dEUS. Niet omwille van hun concert, hoewel dat zoals in de AB voortreffelijk was, maar omwille van hun engagement. Eindelijk iemand met wat invloed die de moed en het verstand heeft om tegen de stroom in te roeien. En niet met een egotripperig onderonsje, maar met een initiatief dat zonder muzikale grenzen durft te pleiten voor een wereld zonder vooroordelen. Helmut Lotti, Laura Lynn, Clouseau en dEUS op één affiche, allen tegen onverdraagzaamheid een week voor de gemeenteraadsverkiezingen, het is bijna te mooi om waar te zijn. Barman vroeg om 1.50 euro te storten via sms (0110 sms'en naar 3699, zie www.0110.be ) en ik heb dat prompt gedaan. En met mij hopelijk nog wat anderen. Neem hier een voorbeeld aan, Kaiser Chiefs, die vorig jaar Live-8 verkozen boven Werchter om zogezegd de wereld te verbeteren. Neem hier een voorbeeld aan, eigenaar van het kraampje met Vlaamse vlaggen op de toegangsweg naar Werchter, en kraam je kraampje op. Weg ermee! En volgend jaar willen we ook Waalse groepen op de affiche, ik herhaal het en ik blijf het herhalen! En al mijn 7 lezers met mij!

Respect ook voor Eels, die bewijst nog maar eens dat hij zelfs na een lange carrière - hoeveel jaar is het ondertussen? - nog altijd een oorspronkelijk en orgineel artiest is die los van de conventies zijn ding durft te doen. Een set met amper 3 of 4 eigen nummers, maar met 5 zalige covers en veel gevoel voor humor, ik had het niet verwacht. Ik had verwacht dat het Eels with strings all over zou geweest zijn, en dat dat niet zou werken op een festivalwei. Integendeel, in ware punkmentaliteit zwiert hij alle conventies overboord, lapt verwachtingen aan zijn laars en rockt er nog eens stevig tegenaan.

Nog hoogtepunten? Muse! Ik kon elk nummer van hun nieuwe CD al meezingen en vond die telkens beter dan hun oudere werk, maar deze groep blijft verrassen en meneer Bellamy schrijft zalige nummers. Dat ik dan als een enthousiaste tiener kan meespringen met mijn 34-jarige knoken tussen de andere tieners en refreintjes meebrullen als een dwepende fan vind ik een aangename ervaring, ook al doen mijn knoken er nu nog pijn van.

Nog hoogtepunten? Tool! Hoewel het een tijdje duurde voor ik in de flow zat - je concentreren op de beelden bleek de truuk - was het een overweldigende ervaring.

Nog hoogtepunten? The Raconteurs. Jack White is geniaal. Mogwai. Voor het eerst oordoppen gebruikt, wegens de vorige keer een beetje tinnitus overgehouden aan hun concert op Pukkelpop, maar ik voelde me als een vis in mijn bad op zondagavond met Duyster op toen de Schotten hun muzikale landschapjes op mijn trommelvlies mochten projecteren.

Dansen hebben we gedaan op Roger Sanchez, van wie ik ook na het beluisteren van de radio-opnames op studio brussel de indruk had dat hij zijn geluid overstuurde. Los uit de bol gaan hebben we gedaan op tiga en 2manydj's voor de elvendertigste keer. Ze blijven op mijn dansspieren werken als ajuinen op mijn darmstelsel.

Als ik het over zou doen zou ik iets aandachtiger gaan luisteren naar die Marley junior, en naar Betty Lavette, want de korte stukjes die ik meegepikt heb klonken heel goed, maar los van dat: perfecte jaargang.

Als je niet genoeg zou hebben aan dit stukje vind je op het web een overdaad aan informatie en recensies over rock werchter 2006. Enkele tips: Zoek op technorati in alle blogs naar werchter en je vindt de meest recente eerst. Meestal niet echt de moeite, maar soms vind je er wel leuke stukjes tusen. Nog een tip, altijd, is google news . Ook daar vind je veel artikels die in allerlei nieuwsbronnen op het net zijn verschenen als je zoekt naar werchter. Goede recensies die ik op die manier vond kwamen vooral van oor en goddeau . Als je ook dingen wilt herbekijken en/of herbeluisteren zijn er de officiële kanalen, om mee te beginnen. De website van rock werchter heeft een persoon aan het werk gesteld die artiesten interviewt, maar de cameraman leek wel een beetje de bibber te hebben en de vragen van de interviewer zijn niet bijster origineel. Kijk vooral eens naar de reactie van E. (van Eels) op de vragen van deze man! Op goformusic vind je de volledige setlists van alle optredens, en een korte bespreking, en op stubru.be kun je alle live-verslaggeving herbeluisteren. Ook daar was E. zijn beminnelijke zelf en zette hij Jan Springers gemoedelijk te kakken toen uit zijn vragen bleek dat hij geen noot van het werk van Eels had beluisterd en enkel "I put a spell on you" had herkend van de 5 covers die ze gespeeld hadden (Springers: "Screaming Jay Hawkins is a great guy" - E.: (droog) "Well he's a dead guy."). Ook het interview met Elbow is zeer de moeite, en de korte reportagekes van Thomas De Soete (en zijn vrouwelijke collega Elke) zijn ook wel tof. Vooral het moment dat Thomas twijfelt om tegen de plooicaravan van The Who te pissen was absoluut "niveau" :-) Mauro ook niet te vergeten - hilarisch! Enzovoort, maar het belangrijkste is natuurlijk dat je veel fragmenten van bijna alle concerten kunt herbeluisteren. Natuurlijk hoef je je niet tot de officiële kanalen te beperken. Op youtube.com vind je volledige filmpjes van optredens die soms heel professioneel opgenomen zijn ( Elbow! ), soms met een mini-cameraatje uit het publiek ( Frusciante's cover van How Deep is Your Love ). In beide gevallen leuk om te bekijken. Ook op flickr vind je foto's met de tag werchter 2006, maar vooral van het soort "jos komt met een kater uit de tent gekropen". Moest ik nog leuke links vinden dan vind je die wel op mijn del.icio.us , met rss-feeds voor uw gebruiksgemak.

In verband met afscheid nemen is er nog één monument van het Nederlandstalige lied die er een onevenaarbare liedjestekst over heeft geschreven en waar we spijtig genoeg ook al afscheid van hebben moeten nemen, namelijk Bram Vermeulen.

Zijn "Rode Wijn" is een lied dat ik heb leren kennen als jonge adolescent, toen mama nog de boterhammen maakte en de radio nog elke ochtend stond afgestemd op Michel Follet, op radio 2. Het programma is legendarisch onder leeftijdsgenoten, iedereen leek er naar te luisteren en er zijn zoveel auditieve herinneringen aan verbonden. Er was toen maar één zender, en Michel Follet presenteerde het ochtendprogramma zoals Wim Oosterlinck (of Van De Veire) nu. De scène uit Monthy Python waarin alle vissen "Morning" tegen elkaar zeggen was een jingle in zijn programma. George Delrue's filmmuziek passeerde elke ochtend, Kinderen voor Kinderen, The HouseMartins en The Smiths werden broederlijk naast elkaar gedraaid. Waar zijn de tijden?

De eerste zin uit "Rode Wijn" die me opviel was, hoe kan het ook anders, "ik pis weer net als vroeger in de wasbak". Voor mij was dat een vreemd idee, bij ons thuis piste namelijk niemand in de wasbak en het was nog nooit in mij opgekomen dat die wasbak daar in essentie misschien zelfs beter toe geschikt was dan het toilet, waarbij toch geconcentreerd mikwerk nodig is om al rechtstaand doel te raken. Later op studentenkot heb ik het nog eens geprobeerd, in de wasbak pissen, omdat ik de concierge van het gebouw er over had horen klagen dat dat een plaag was en er nogal veel zeikgeur in de leidingen was waar er eigenlijk zeepgeur had moeten zijn en omdat ik eigenlijk wel benieuwd was naar de ervaring. Maar ik heb dus nooit gesnapt wat er aan is. Het mikwerk dat er bij komt kijken om het water in de WC te passen is wat voor mij het plassen nog een beetje een uitdaging maakt, dus daarom misschien.

Ook de rest van het lied is me evenwel bijgebleven, zelfs op die leeftijd, toen ik nog te jong was om de gevoelens doorleefd te hebben. Waarschijnlijk omdat ik zat te zoeken naar het waarom van het in de wasbak pissen van die man beluisterde ik de tekst aandachtiger dan dat ik normaal deed en tot nu nog staan de woorden "Rode Wijn" voor mij gelijk aan de melancholie van het aflopen van een relatie. "Niemand, niemand heeft zich vergist, 't is wennen aan mijn eigen leven". Muziek en rode wijn als troost.

Rode Wijn was ook een van de nummers in het programma "Zo is er maar één" Vorig jaar nog hommage aan Bram Vermeulen op de Gentse Feesten Eén van de blogs in mijn rss-feeds heeft het er ook al eens over gehad . (we zijn naamgenoten maar verschillende personen).

Hoe mooi kun je een titel verzinnen? Al een tijdje verwar ik Dimitri Verhulst met Peter Verhelst. Beiden stonden al geprogrammeerd op De Nachten, en zou ik een paar edities mogen overdoen dan zou ik alvast Dimitri Verhulst met een vette alcoholstift aanstippen om te horen voorlezen uit eigen werk. Deze man is een zielsverwant en een vriend voor het leven, ook al zal ik hem misschien nooit ontmoeten. Meer zelfs, misschien wil ik hem nooit ontmoeten en misschien wil ik geen enkel ander boek van hem nog lezen, het beeld dat ik nu van hem heb wil ik zo houden. Zou ik een tienermeisje zijn ik werd verliefd als een bakvis, zoals Annelies Verbeke indertijd op Stuart Staples van de Tindersticks. Allemaal al op De Nachten.

Volgens literatuurkenners zit er een Nieuwe Vlaamse Lichting aan te komen en is één van de kenmerken er van dat ze de verhaallijn niet chronologisch uitwerken. Dat is bij dit boek in elk geval al zo, en bij Annelies Verbeke's "Slaap" was dat ook zo, en bij Peter Verhelst's "Zwerm", laten we simpel wezen, ook, dus dat kan kloppen! Verhulst gaat terug naar zijn geboortedorp staat er op de achterflap en ook dat klopt. Er staan zalig mooie zinnen in werd me verteld in Mekka, het cultuurprogramma op studio brussel, en dat klopt ook! Kortom, de media informeren zo slecht nog niet in dit geval. Believe the hype!

Binnenkort wordt het boek verfilmd, en daar wil ik alvast voor passen. Prachtige zinnen verfilmen zich niet, en hoewel er heel verfilmbare scènes in zitten wil je de poëzie in dit boek niet missen. De film zal - daar durf ik nu al op wedden - de indruk wekken dat dit boek gaat over een bende zware gasten die het Vlaamse Reetveerdegem totaal marginaal op stelten zetten met zuipen en vechten en vrouwen zwanger maken.

Daar gaat het boek dus niet rechtstreeks over. Het gaat over afscheid nemen. Afscheid van het geboortendorp waar je opgroeide en vrijelijk van de natuur genoot. Van familieleden die gestorven zijn of familieleden die je eigenlijk liever niet meer onder ogen komt. Van leeftijdsgenootjes die ooit eens niet meer met je wilden spelen. Van geliefden waar je een toekomst mee deelde tot je besefte dat je eigenlijk geen geliefden was maar lotgenoten die gedurende een periode troost hadden gevonden in elkaar's armen.

Laat afscheid nemen nu net iets zijn waar ik niet goed in ben. Aan gebrek aan training kan het niet liggen. Een jaartje erasmus in Porto, en je ziet meer vrienden voor het leven komen en gaan dan goed voor je is. Van mijn geboortendorp ben ik gescheiden, en hoewel mijn wortels er nog liggen voel ik niet de minste aandrang meer om er terug te gaan wonen. En ondertussen ben ik afscheid aan het nemen van nog maar eens een lief, de derde serieuze relatie die ik ben aangegaan moet er finaal bij inschieten. Het laat je altijd wel wat leger achter. Uiteindelijk is elk afscheid een nieuw begin, zo wil het cliché, maar soms ontbreekt de moed om opnieuw te beginnen. Ook al weet je dat wat komt enkel beter kan zijn, de zomer komt er aan, de vogeltjes fluiten sinds kort in een tuin die ik mijn eigendom mag noemen, ook al is er objectief gezien geen reden tot paniek, de zoveelste faling laat me een beetje bedeesd achter.

Het volgende boek dat ik ga lezen is heel waarschijnlijk "Luctor et Emergo", het levensverhaal van Wilfried Martens. Ik worstel en ik kom boven. Levenslessen betaal je nooit te duur.

Humo's bespreking van De Helaasheid der dingen De droge feiten volgens Wikipedia De leesblog op de standaard van Mekka , waar mensen die blijkbaar met moeite een boek kunnen uitlezen, cfr. een blogger, een forum krijgen in de nationale media om hun mening te spuien. Moet kunnen. Memoires van Martens

Plots was ze terug! Ze liep daar langs het water en ik had ze direct herkend enkel en alleen aan de manier waarop de kaken van haar achterwerk ritmisch mee schudden met elke slag die haar voeten deden belanden op de stenen van het trottoir. Ook wel een beetje aan haar paardenstaart, die al even ritmisch meebewoog op de cadans van de looppas, maar in geen geval had ik haar gezicht hoeven te zien om haar te herkennen. "Poepke", bij leven en welzijn, was aan het joggen geslagen.

Al een tijdje noem ik haar zo, en ik kom haar dikwijls tegen op de trein. God bless you, lonely souls, zoals UNKLE zingt, ze is bijna altijd alleen en ik kwam haar elke dag minstens twee keer tegen. Eén keer als ze op de trein stapte, en één keer als ze te voet over de brug wandelde, de kilometer tussen station en kantoor te voet afleggend. Ze wandelde stevig door en ze droeg telkens katoenen zwarte broeken met een vouw in, nauw aansluitend, zodat haar achterwerk goed tot zijn recht kwam en telkens ik haar inhaalde en passeerde kon ik mijn ogen niet af houden van de welgevormde derrière die daar zo massief maar elegant hing te klutsen in die spannende katoenen broek met vouw. Eronder droeg ze botten, maar iedereen droeg botten in die tijd. Nog goed dat tijden veranderen.

Een paar keer kwam ik haar tegen in't stad, een enkele keer zat ze op restaurant te eten met een vriendin. Ze ziet er niet ongelukkig uit, niet overdreven gelukkig ook, ze is in balans, vrijgezel, working nine to five what a way to make a living maar voor de rest gaat alles goed dank u. En de liefde van haar leven wil ze zo onderhand ook al eens tegenkomen, ze is ook al de dertig gepasseerd, maar op zichzelf redt ze het zolang ook wel.

Er zijn zoveel mensen die ik zou willen beschrijven op de pendeltrein. Louis Paul Boon deed het op geniale wijze en er is geen manier waarop ik ook maar tevreden zou kunnen zijn met een stuk tekst dat me aan zijn boontjes doet denken, aan zijn dagelijkse boemel tussen Aalst en elders. Maar er zijn zo'n types die de trein nemen dat ik het soms moeilijk heb om me in te houden. Poepke is er zo eentje van, maar er zijn er nog. Mensen die ik elke dag tegenkom, ze zijn even thuis in mijn dagindeling als een boterham met kaas, digg.com en een verlossende plas 's ochtends. Misschien moet ik er toch maar een vervolgverhaaltje van maken, ook al kan ik nooit in de voetsporen van Boon hopen te treden.

In de tussentijd, zo je dit leest, wil ik graag vragen, Poepke, wat is je echte naam? Ben je van werk veranderd, was je het pendelen beu of ben je ontslagen? Heb je echt geen lief en ervaar je dat als een gemis of vergis ik me en heb je een ventje thuis zitten maar vlucht je van hem weg? Of leef je bij je ouders? Hoe gaat het op je nieuwe werk? En, als ik zo vrij mag zijn, wil je nog eens die brug op en af wandelen terwijl ik hier zo zit en kijk?

Het ga je goed, Poepke. We zien elkaar nog.

De boontjes van Louis Paul Boon . Er is precies betrekkelijk weinig informatie hierover te vinden, en ik vind nergens een voorbeeld van zelfs maar één enkel miezerig cursiefje. Spijtig.

Het is onvoorstelbaar hoe Houllebecq er telkens opnieuw in slaagt om de wereld van mijn gedachten binnen te dringen en er zijn vocabularium van ideeën in te herbergen als was het sinds jaar en dag kind aan huis. Ouder worden hield blijkbaar ook hem bezig , en met dezelfde thema's als in zijn vorige boeken maakt hij "De Mogelijkheid van een Eiland". De maatschappij is geobsedeerd door jeugd en ouder worden in waardigheid is een illusie. Het lichaam takelt af en het is niet om aan te zien.

Het spookt weer allemaal door mijn hoofd de laatste dagen, weken, maanden. Muzikaal gezien ga ik ondertussen lang genoeg mee om het origineel van de retro meegemaakt te hebben en is het precies of alles bij het begin begint. Alleen is de kringloop gekend, de eerste versie van de oercirkel is uitgetekend en in kaart gebracht, en tijdens de tweede rit zullen we deze informatie in ons voordeel gebruiken of bewust naast ons neerleggen - de aard van het beestje. Waar dit heen zal leiden blijft een raadsel zelfs na de zoveelste omloop.

En dus sta ik in de AB een feestje te vieren. Mijn eerste concert hier was er ééntje van Front 242 en mijn laatste concert hier is er ééntje van Front 242, die om hun 25ste verjaardag te vieren deze zaal hebben bezet en gedurende twee dagen twee concerten geven. Indertijd was het uitverkocht en de trip naar de hoofdstad was voor een student uit Gent niet evident. Het Front was gevaarlijk, donker, misschien wel militaristisch. We hadden al hun platen en hier en daar ook een tape van een bootleg. We kochten de T-shirts, het waren grafische meesterwerkjes, subtiel ook, meestal enkel begrijpbaar voor de ingewijden: een vizier voor "Tyranny for you", een cijfercombinatie die de titel van het laatste album codeerde, een enkele slogan uit een song. We waren lid van de electro-sekte, de AB was onze tempel.

Nu staan de videos van toen tentoongesteld twee hoog in de toren van de AB. De bootlegs liggen er in hun originele versie, achter glas. De pakjes van toen staan er op modepoppen en de video van een heel oud concert wordt getoond. Recensies uit een ver verleden laten lezen hoe avantgarde de groep was, hoe de tijdgeest door hen werd bepaald. Relikwieën van een verleden waar ik me niet meer verwant mee voel. Bootlegs zijn podcasts geworden. De video toont hoe overmatig de rookmachine in die tijd gebruikt werd, en hoe slecht de opnametechniek wel niet was. De pakjes die eens militaristisch en gevaarlijk leken lijken nu zo van de catwalk geplukt, enkel nog aanlokkelijk voor een trendy nicht met slechte smaak.

Er zijn bevriende groepjes uitgenodigd, maar de twee die we zien zijn zo erbarmelijk triestig, zo onorigineel, zo camp dat zelfs Griekenland ze niet naar het songfestival zou durven sturen uit angst om zichzelf belachelijk te maken. Als het front begint staan we vooraan op post, en wanneer de mannen energiek het podium op springen springt dit lijf nog even mee uit enthousiasme. De zanger blijkt een nieuw pakje te hebben en het lijkt een beetje op de pakjes van die dode donkere ruiterwezens uit Lord Of The Rings, het lijkt zelfs weer een beetje gevaarlijk.

Maar we zijn niet meer zo energiek als vroeger. Pogoën gaat ons niet meer zo goed af, en ook al doen we nog zo ons best na een half nummer zijn we bekaf. Er volgen nog wat pogingen om de zaal op te peppen, maar elk nummer klinkt gedateerd, elk geluidje klinkt achterhaald als komt het uit een goedkope beatbox van de aldi, en ik bedenk dat er misschien toch niet zoveel verschil zat tussen het mainstream Human League en het alternatieve Front 242 als ik me toen heb ingebeeld. Het is, kortom, geen zicht. De bezadigde kalmere nummers overtuigen mij nog wel, maar niet het publiek, dat gekomen is om nog een laatste keer te springen als in de tijd van toen. Nog één keer uit de bol gaan en dan een week revalideren en mijmeren vanuit de zetel dat het vroeger beter was. Papa is blijven hangen in de eighties.

Wie verdient het om gecloond te worden? Wie verdient het eeuwige leven? Het is ook de ondertitel van Houllebecq's roman, en ik vraag me af waarom dit concert me niks doet, waarom ik me absoluut geen fan meer kan noemen van Front 242, waarom ik vind dat zij tien jaar geleden hadden moeten stoppen, hadden moeten gestopt worden, terwijl andere corifeeën uit die tijd me wél nog iets doen. Een groep als Einstürzende Neubauten vierde vorig jaar ook zijn 25ste verjaardag, maar heeft zichzelf ondertussen al tien keer heruitgevonden en is nog steeds vooruit op zijn tijd. Ze zoeken naar nieuwe manieren om hun muziek aan de man te brengen via een website, ze maken terplaatse van elk concert een bootleg en verkopen dit direct na het concert. Ze zoeken muzikaal en commercieel nog altijd naar de volgende stap in hun evolutie, en als iemand een verzoeknummer roept naar Blixa Bargeld antwoordt hij "You make me feel so old", en speelt het volgende nummer op de setlist. Een greatest hits tour lijkt me bij hen onvoorstelbaar.

Zij mogen tot in de eeuwigheid muziek blijven maken. Het Front is een zielige oude groep geworden, dat ze de AB uitverkopen voor een schare trouwe aanhangers verandert daar niks aan, het is slechts een illustratie van het aftakelingsproces. Een aantekening in een dagboek van een leven dat zijn einde nadert.

The observer about Houllebecq

Het abc van Houllebecq

VRT Nieuws over Front 242

Cutting Edge photo report van concert

Je bent een samenraapsel van de mensen die je leuk vindt. Er circuleert een citaat dat dit iets catchier verwoordt, maar dat vind ik niet terug op het internet. Ik kan me daarin wel vinden. Een eigen persoonlijkheid is een illusie. Iets wat slimme reclamejongens je proberen aan te smeren. Zo geloof ik ook niet in mensen die zeggen dat ze niet beïnvloed worden door reclame. Die lijken me juist het best beïnvloedbaar door reclame.

"Zwerm" van Peter Verhelst werd me aangesmeerd door een recensie in Rekto-Verso. Dat is een magazine van en voor would-be mediafilosofen, het kringetje net-niet-bv's die gesubsidieerde teksten produceren over alles wat reilt en zeilt in het gesubsideerde cultuurwereldje. Fantastisch tijdschrift, ik mis er geen editie van. Ooit ploeterde ik me door Andere Sinema, dat in maatschappijkritische verhandelingen probeerde uit te leggen aan de hand van hedendaagse filosofische principes gebaseerd op de rhizomen van Deleuze waarom de tv-omroepster het best iets rechts midden van het scherm zit in een witte canapé, met een diep decolleté en gekruiste benen. Ik snapte er niets van, en ik vond het geniaal. Ik was waarschijnlijk één van die 20 mensen die voor dat boekje betaalde. Ik vraag me af of het nog bestaat. Ik ben een would-be would-be mediafilosoof. Mag ik geen rubriekje in uw gesubsidieerd tijdschrift? Of zal deze blog voorlopig volstaan?

Peter Verhelst zelf lijkt me ook zo'n samenraapsel van mensen die hij leuk vindt. Een deel Houllebecq, wat American Psycho, Quentin Tarantino allicht, George Orwell, Neo uit The Matrix. Wedden dat hij een openklapbaar gsm-model heeft? Maakt niet uit, wat hij samengeraapt heeft geleid tot een boek dat zeker het lezen waard is. De adoratie van die interviewer van Rekto-Verso was er een beetje over, maar de vermelding in de lijst van boeken van het jaar 2005 in Humo kan ik wel begrijpen. Ook zonder al die andere boeken gelezen te hebben natuurlijk, ik ben would-be, en ik heb een mening. Gefundeerd of niet doet er al lang niet meer toe, dit is het blogtijdperk.

"Zwerm" gaat over terrorisme. Over politiek. Over Internet. Het is een liefdesverhaal, een verhaal over Vietnam, een verhaal over een geniaal geleerde. Dit alles door elkaar, en achterstevoren, met bladzijden genummerd van 666 tot -6. Er is over nagedacht, gebrainstormd zelfs. Als je de sleutels leest en ze intikt in google kom je vast allerlei interessants te weten. Achterstevoren en als de server niet down is, dat spreekt. Ik had af en toe de indruk dat ik er iets van begreep, zelfs zonder er mijn laptop en google bij te halen. En het is heel mooi geschreven, precies een actiefilm bij momenten, precies poëzie op andere momenten.

Misschien moet ik me weer eens leren beperken tot boeken van schrijvers die al minstens twintig jaar dood zijn. Ook dat blijf ik een aangenaam idee vinden, de tand des tijds zijn oordeel laten vellen. Misschien ook niet, want ik wil nog wel wat Claus herlezen binnenkort. En Houllebecq en wat andere chroniqueurs van ons tijdperk. Peter Verhelst komt naar de nachten trouwens. Een zerm gesubsidieerde hipcats op een hoopje. Ik zit vooraan, je herkent me aan mijn zwarte zonnebril en mijn zwart Armani pak! Call me, I'm in your house right now, hahahahaha...

Website Rekto-Verso . Rekto-Verso

Korte inhoud van bespreking Zwerm

De eerste pagina's uit Zwerm

Bespreking Zwerm op noxa.net

Bespreking Zwerm volgens De Tijd

Verhelst op Wikipedia

Andere Sinema . Aan u om uit te maken of het nog bestaat of niet.

Het Rhizoom in Gent . Zoek vooral op "rhizoom" in de tekst. Blijkbaar een interview van tienstiens , een Gents stadsmagazine dat steun zoekt (en verdient).

Gilles Deleuze op Wikipedia