Mijn taxirit naar hier kostte 1 euro, mijn wijntje hier kost 15 euro. Thuis zou het misschien omgkeerd zijn, maar taxi's zijn hier basisbehoefte en de wijn hier is schaars. Bovendien ben ik vermoed ik beland in één van de duurste bars die er moeten te vinden zijn in Beijing, gevonden in een stadsgids die eerder op expats lijkt gericht dan op de gemiddelde toerist.

De man aan de receptie van ons hostel had nog aangeraden om naar het park te trekken waar veel bars zouden te vinden zijn. It is really famous zei hij, maar ik dacht so what, de Overpoortstraat is ook famous. De beschrijving van deze bar sprak me meer aan. S. bleef liever thuis, haar boek uitlezen.

Nu zit ik hier alleen. Helemaal alleen. Een grote bar, dure drank, een orkestje staat live te spelen en ik zet me in de lege ruimte aan een barkruk. De zangeres is minder verlept dan die uit Lost In Translation, maar dit alles doet toch even triestig aan.

Een vrouw komt rechtover me zitten aan één van de andere bartafels, met haar gezicht naar mij. We zitten met twee in een lege bar, de groep is kleffe romantische muziek aan het spelen en rechtover me zit een vrouw die in mijn richting kijkt. Wat moet ik nu? Ik begin in mijn schriftje te schrijven, om me een houding te geven. Mijn hemel, ze zwaait. Ze lonkt, doet teken dat ik naast haar moet zitten. Ik wimpel het af met een zelfgemaakte glimlach, en schrijf ijverig verder.

Wel lullig natuurlijk, misschien heeft ze wel goede bedoelingen, en tenslotte zitten we hier met twee alleen in de bar. Ik schep al mijn moed bijeen en ga een praatje maken, ze vertelt me in slecht Engels dat ze aan het wachten is op een vriendin, dat ze hier logeert, ze vraagt me wat ik doe en waar ik logeer. Ik zuig een antwoord uit mijn duim en beëindig het gesprek zo snel mogelijk. En dat ik wat verder ga schrijven.

Wat een genante situatie! Ik zit hier alleen in een bar met een dame die dit hier waarschijnlijk als haar territorium beschouwt. Het kan bijna niet anders dan dat zij hier zit omdat zij hier werkt, lonken naar klanten, hen verwennen in hun hotelkamer. Dit moet vast één van die dure luxeprostituées zijn waar ik over gelezen heb.

Ik heb nog nooit zo geconcentreerd in mijn schriftje geschreven. Zelfs naar de band kijken is genant, de zangeres is knap maar heeft een minirok aan die met moeite tot onder haar navel rijkt en ik ben de enige betalende toeschouwer.

Waar is Scarlett Johansson als je ze nodig hebt?

Een selectie foto's van onze China-reis vind je op mijn flickr pagina . Vorige chinaverhalen vind je hier en hier .

Het gebeurt niet veel meer, maar het gebeurt blijkbaar nog: voor één keer volledig akkoord met humo als ze het over I'm Not There hebben, de ietwat rare verfilming van het leven van Bob Dylan.

Hoe zou het nog met Charlotte Gainsbourg zijn, eigenlijk? Sinds The Science Of Sleep ben ik er van overtuigd dat ze het beste is wat de Serge ooit heeft gecreëerd. Als je nog één film moet zien dit jaar, laat het dan die zijn. Zalige bordkartonnen chaos die wél werkt.

Hoop doet leven! Music Mania, dat in 2007 failliet ging, is aan het denken om opnieuw op te starten , met een ander concept. Joepie!

Ook interessant om te weten is dat de oude winkel in december nog open is om de stock verder uit te verkopen.

Ik ga morgen eens langs!

De mooiste beelden laten zich niet vastleggen op de gevoelige plaat, ongeacht hoe duur je toestel is. Als je rondloopt in authentieke straatjes tussen gewone Chinezen, rondhangt aan het park waar de kinderen spelen en de grootouders zitten te kaarten of als de lokale imam door zijn tuin wandelt haal je niet ongegeneerd je fototoestel boven. In het beste geval zet je je ergens discreet op afstand met de zoom op maximum en probeer je wat beeldjes te schieten maar die benaderen nooit het zicht dat je voor je ogen hebt.

Zo komt het dat ik ook geen beeld kan tonen van de mooiste vrouw die ik hier gezien heb. Er lopen hier heel veel mooie vrouwen, maar deze was heel meisjesachtig en stijlvol gekleed in een roze manteltje in een zachte stof en een wit mutsje met ponponnetjes op haar hoofd. Ze had gitzwarte ogen en ze krijste van puberaal plezier toen ze de malle danspasjes imiteerde die we haar hadden getoond. Zo dansen wij in het Westen op deze muziek en ze was dolgelukkig dat ze het ook eens kon proberen.

Hier staat iedereen rumba, salsa, tango, jive of twist te dansen op om het even welke muziek uit de goedkope installatie schalt. Of het nu techno is of een Chinese traditional is maakt niet uit, het draaien houdt niet op. Het is volle winter en iedereen is buiten, midden in het park.

Wat zouden ze thuis zitten doen, de meeste van deze mensen hebben misschien slechts enkele vierkante meter om met de familie samen te hokken in een hutong, als die hutong al niet is afgesmeten om plaats te maken voor een moderne building. Ze lijken er niet minder gelukkig om, integendeel. Het gaat vooruit in dit land, en dat geeft hoop?

Een oudere man die verbazend goed Engels kan spreekt ons aan als we filmjes proberen te maken van dit tafereel. We moeten meedansen! Hij neemt S. vast en danst iets wat op een salsa lijkt met haar. Hij vertelt dat de regering indertijd voor hem had beslist dat hij aan de universiteit moest gaan werken aan 70 yuan per maand, omgerekend zowat 7 euro, twintig jaar geleden. Nu is alles veel beter.

Hij snapt niet dat we niet getrouwd zijn. Hij denkt duidelijk dat er iets verkeerd is met mij want anders had ik S. al lang het hof gemaakt. "You have to be generous!" is zijn advies. S. probeert uit te leggen dat we geen koppel zijn, en dat ze even veel verdient als ik en dus zelf haar boontjes dopt. Hij snapt er geen snars van, het is tevergeefs.

We moeten dringend werk maken van die T-shirts die we hier willen dragen. En van salsalessen misschien.

Vorig weekend, tussen de vele kerstgeplogenheden door, ben ik naar het SMAK geweest om nog de McCarthy-tentoonstelling mee te pikken. Wat moet het raar zijn als je McCarthy's vrouw bent en een kantoorjob hebt en je moet zeggen dat je vent thuis een kunstenaar is, die hele dagen doet alsof hij Piet Piraat is en mensen hun benen afzaagt, vrouwen verkracht, varkens namaakt en bomen neukt. De grens tussen hedendaags kunstenaar zijn en opgenomen worden in het zottenkot is dun in dit geval. Ook voor die vrouw.

Aan de andere kant, zo hele dagen Piet Piraat spelen met massa's ketchup, een videocamera en wat Bob De Bouwer-materiaal en daar je brood mee verdienen, wie wil daar niet voor tekenen?

Nog onnozelaars die goed bezig zijn om hun fratsen maximaal te laten renderen zijn die mannen van Little Britain. Op kerstavond was er een marathon op de VPRO en toonden ze een hele nacht de ene aflevering na de andere. Om 3 uur ben ik gestopt met kijken en meteen wist ik weer waarom ik geen TV in huis haal: ik zou toch maar een junkie worden.

Dat Little Britain immens populair is merk je aan het feit dat de zinnetjes eruit ondertussen zelfs in Vlaanderen ingeburgerd geraken, the only gay in the villagebijvoorbeeld. En aan het aantal filmpjes die je vindt op YouTube.

Daaruit deze, een fragmentje uit de zaalshow die ze in Groot-Brittannië hebben gedaan, waarin Anne de parttime gestoorde vrouw een impressie van Whitney Houston geeft. Zou McCarthy hier van houden?

Where is the toilet? Moeilijk lijkt het niet, maar de man kijkt van: oei! dat is iets raar, wat die nu vraagt. Het lijkt of ze er van uit gaan dat ze je niet zullen verstaan want of je nu één, twee of duizend poging doet om thee te bestellen - Chá, zoals in 't Portugees - ze kijken paniekerig van o nee, een buitenlander, ik snap er niks van. Gelukkig zijn ze heel, heel vriendelijk en heel behulpzaam en hebben ze geduld met hopen. Ze doen alle moeite om je te helpen.

De man haalt er iemand bij die Engels zou moeten kunnen en die me ook niet begrijpt maar er op zijn beurt iemand bij roept die nog beter Engels kan en die me ook niet begrijpt, maar op zijn beurt enzovoort. Ik moet echt wel dringend naar het toilet. Ondertussen haal ik mijn toeristenboek er bij en wijs op de tekentjes bladzijde 407 links bovenaan in de kolom naast "Where is the toilet?". De ondertussen zeven Chinezen die er bij staan schieten collectief in de lach en de man wijst me de weg. Ik bedank vriendelijk, toch iets dat ik al in het Chinees kan. Het andere is goedendag zeggen.

Wat een schril contrast met het meisje dat me daarnet rondleidde in haar wijk. Are you looking for something sir? vroeg ze toen ze me aansprak. Ik had blijkbaar de indruk gegeven op zoek te zijn naar iets, wat eigenlijk niet het geval was want de galerij waar ik mijn zinnen op had gezet had ik net gevonden en bleek gesloten. Ik dacht van een beetje rond te kuieren in wat een afgelegen buitenwijk was en dat zei ik haar. It's beautiful here, I'm just walking around. Ze lacht luid. Beautiful? Deze collectie barakken waar asfaltwerkers voor stinkende dampen zorgen, waar mensen geen privé-WC hebben en op straat koken in het putje van de winter kon ik bezwaarlijk mooi vinden, als Westerling?

How big are houses in Belgium?

Twee, drie hoog, gemiddeld.

So small!

Yes, but we also have the taller buildings. It's similar to here.

Dat we allemaal privé-toiletten hebben, meestal zelfs twee, dat ik op mijn eentje in een huis woon dat groter is dan het hospitaal hier dat ze me zonet toonde, dat zeg ik er niet bij. Ze kent de galerij niet waar ik naar op zoek was geweest, ook al passeert ze er elke dag en is het het nieuwste modernste gebouw tussen de driehonderd schrale woninkjes die hier staan. Maar ze wilt me wel tekeningen tonen van iemand die ze kent, in het atelier van de kunstenaar. Ze troont me mee door kleine straatjes om de nog plakkerige asfalt te vermijden die haar goudkleurige schoentjes om zeep helpt en ze vraagt aan twee vrouwen die in een deurgat zitten te koken of we naar boven mogen.

De tekeningen zijn reproducties van stillevens, ik zeg dat ik ze heel mooi vind en we nemen een foto van ons twee in het leeg atelier. Ze heeft tijd en wandelt met me mee tot aan de bushalte. Ze legt me uit hoe ik terug moet, we nemen afscheid en ik stap op de bus. Na een flink aantal haltes in de goede richting stap ik af, stap in een taxi en wijs het olympisch dorp op de kaart aan. De taxichauffeur zet me af. Ik moet dringend naar het toilet.

Het is erg, maar ook wat jaaroverzichten betreft is het zoals met de Sint en met de Kerstman: ze komen elk jaar vroeger. Normaal gezien zou ik me daar weinig van aantrekken, maar dit jaar betekent dat wel dat ik dezelfde favoriete plaat van het jaar heb als Pitchfork Media . En dan krijg je al snel de naam een copycat te zijn, een hipster, die neerkijkt op humo maar dweept met Pitchfork Media.

Niet dus. Ik heb Person Pitch leren kennen in L.A., waar M. me de plaat liet horen nog voor ze uit was, en ik was er direct weg van. Eerst heb ik ze gedownload, en later gekocht in de Amoeba Record Store in Berkeley, waar ik ze meenam samen met Pet Sounds van de Beach Boys, een reissue op vinyl. Iemand maakte de opmerking: je beseft toch dat je daar eigenlijk twee keer dezelfde plaat meeneemt, hé? Wel, ja, en nee, toch niet. Person Pitch is Pet Sounds anno 2007, mét electronica.

Voor de rest is 2007 het jaar geweest waarin Radioheadop zijn dode gemak de hele muziekindustrie een schop onder de kont gaf. Het stond in mijn uitgebreid jaaroverzicht voor 2006 (helemaal onderaan) dat er zoiets zat aan te komen, alleen had ik niet verwacht dat het van een supergroep als Radiohead zou komen. Nu ja, als er één groep is die met elke plaat nieuwe risico's neemt is het deze wel, dus zo onlogisch is dat nu ook weer niet. Muzikaal gezien is In Rainbows niet de bokkensprong die ik van hen verwachtte , maar wat marketing betreft verslaan ze iedereen met mijlenverre voorsprong.

Het is ook het jaar geweest waar ik Wilcovoor het eerst live heb gezien, en wel meteen drie keer. Daarom, concert van het jaar, dat moet er één van die drie worden. Heel verleidelijk om dat concert in Chicago te verkiezen, omdat het heel erg indrukwekkend lijkt om Wilco in zijn thuisstad in die prachtige setting te zien, en dat was het ook, maar om eerlijk te zijn heb ik nog net iets meer genoten van hun concert in de Cirque Royal .

Het aantal keren dat ik nog in de cinema geraak is ondertussen niet meer zo indrukwekkend als het ooit was, maar misschien zeggen dat van de pakweg twintig films die ik dit jaar heb gezien vooral Jindabyneindruk heeft gemaakt. Ik heb enkele kleppers gemist, zoals er zijn Grindhouse en Dagen Zonder Lief. Volgend jaar beter. Inland Empire, de nieuwe David Lynch, was de grootste teleurstelling: erover is erover, en ik hoef niet alles van een film te snappen, van David verwacht ik dat zelfs al niet meer, maar als ik er niets van snap wil ik er wel nog door geboeid worden, en spijtig genoeg was Inland Empire gewoon saai.

Het was een Kassel-jaar, en ik ben heel blij dat ik er deze keer effectief ben geraakt . De mooiste tentoonstelling die ik gezien heb, evenwel, was er eentje in het begin van het jaar, toen ik in L.A. zonder enige voorkennis naar de overzichtstentoonstelling van Andrea Zittelging, een Amerikaanse kunstenares die structuren ontwerpt om in te leven zoals een nomade in de woestijn. Een soort supercompacte caravan, als je wilt. Het feit dat ik in die periode ook nog eens door Joshua Tree en omstreken heb gereisd en dat indruk heeft nagelaten. Woestijnlandschappen zijn zo fantastisch mooi!

Wat theater betreft zijn er maar enkele producties die blijven hangen zijn. Dé mooiste, de allermooiste, was voor mij Onegin, door Guy Cassiers . Spijtig heb ik Mephisto Forever gemist, maar Wolfskers heb ik wel gezien en dat was een stuk minder. Heel zeker vermeldenswaard vind ik de installatie Les Aveugles die te zien was in het kader van het Time festival in de Minardschouwburg, een installatie van geprojecteerde hoofden die een stuk van Maeterlinck opvoerden.

Als ik de boekenlijst van De Morgen bekijk, "de boeken die u volgens ons gelezen moet hebben" dan heb ik daar niet één boek van gelezen. Van Jeroen Brouwers heb ik nog niets gelezen (moet ik me schamen?), ook zijn nieuwste niet. Van Tokyo Zero had ik een recensie gelezen die me nieuwsgierig maakte en van Annelies Verbeke wil ik zeker nog eens een boek lezen, maar dat is er allemaal niet van gekomen. Ik heb Anna Karenina opnieuw gelezen, veel van Philip Roth, Arnon Grunberg's Tirza ligt te wachten en ik heb me iets van Doris Lessing aangeschaft om toch te weten wie dit jaar de nobelprijs literatuur heeft gewonnen, maar dat zijn allemaal oude boeken.

Er is maar één boek dat dit jaar is uitgekomen dat ik heb gelezen, en ik vind eigenlijk dat het in het lijstje van De Morgen had moeten staan, en dat u het dus zeker ook moet lezen: No One Belongs Here More Than You Do , van Miranda July . Allemaal kortverhalen met maffe personages die soms aan Murakami doen denken maar eigenlijk altijd duidelijk uit dat sprankelend brein van deze frisse dame zijn ontsproten waar we ook Me And You And Everyone We Know aan te danken hebben. In 2007 had ik het genoegen voor 5 minuten in haar gezelschap te mogen vertoeven tijdens de tentoonstelling in Eindhoven, maar spijtig genoeg had ik niet zoveel te zeggen. What else is new?

Tot zover 2007. Ik veronderstel niet dat er nog wereldschokkende dingen te gebeuren staan in de laatste twee weken van het jaar, maar je weet nooit. Voor 2008 zijn er geen bijzondere voorspellingen te noteren. Geniet er van!

De grote reis zit er op, en ik ben nog een beetje aan het bekomen. Het is hier ferm koud, maar dat deert niet. Eigenlijk geniet ik er van om weer gewoon thuis te zijn, ik ga me direct op mijn gemak zetten met een goed glas wijn naar een filmpje kijken zie.

Verwacht binnenkort foto's en tekstjes die ik geschreven heb onderweg. Voorlopig enkel een lijstje met wat kernwoorden:

• Beijing: stoffig, bouwput, geschiedenis, toekomst, gelukkige mensen, Huton, ontplofte kapsels, mooie vrouwen
• Xian: Belgen, krijgers, mistig, provincienest, moslims
• Yang Shuo: bargaining, blankenberge, rivier, bamboe, speeltuin, fietsen
• Hong Kong: expat, abfab, boot, eilandjes, shopping malls, crappy watch, kerstverlichting
• Macau: Portugal, Las Vegas, Azië, relaxt

Ons Chinees is nog altijd onbestaande, op twee woorden na: goedendag (Ni Hao) en bedankt (Xiu xiu).

Ondertussen bereid ik me voor op wat rocking around the christmas tree, zoals deze kinderen in één van de vele shopping malls in Hong Kong: