Mijn taxirit naar hier kostte 1 euro, mijn wijntje hier kost 15 euro. Thuis zou het misschien omgkeerd zijn, maar taxi's zijn hier basisbehoefte en de wijn hier is schaars. Bovendien ben ik vermoed ik beland in één van de duurste bars die er moeten te vinden zijn in Beijing, gevonden in een stadsgids die eerder op expats lijkt gericht dan op de gemiddelde toerist.

De man aan de receptie van ons hostel had nog aangeraden om naar het park te trekken waar veel bars zouden te vinden zijn. It is really famous zei hij, maar ik dacht so what, de Overpoortstraat is ook famous. De beschrijving van deze bar sprak me meer aan. S. bleef liever thuis, haar boek uitlezen.

Nu zit ik hier alleen. Helemaal alleen. Een grote bar, dure drank, een orkestje staat live te spelen en ik zet me in de lege ruimte aan een barkruk. De zangeres is minder verlept dan die uit Lost In Translation, maar dit alles doet toch even triestig aan.

Een vrouw komt rechtover me zitten aan één van de andere bartafels, met haar gezicht naar mij. We zitten met twee in een lege bar, de groep is kleffe romantische muziek aan het spelen en rechtover me zit een vrouw die in mijn richting kijkt. Wat moet ik nu? Ik begin in mijn schriftje te schrijven, om me een houding te geven. Mijn hemel, ze zwaait. Ze lonkt, doet teken dat ik naast haar moet zitten. Ik wimpel het af met een zelfgemaakte glimlach, en schrijf ijverig verder.

Wel lullig natuurlijk, misschien heeft ze wel goede bedoelingen, en tenslotte zitten we hier met twee alleen in de bar. Ik schep al mijn moed bijeen en ga een praatje maken, ze vertelt me in slecht Engels dat ze aan het wachten is op een vriendin, dat ze hier logeert, ze vraagt me wat ik doe en waar ik logeer. Ik zuig een antwoord uit mijn duim en beëindig het gesprek zo snel mogelijk. En dat ik wat verder ga schrijven.

Wat een genante situatie! Ik zit hier alleen in een bar met een dame die dit hier waarschijnlijk als haar territorium beschouwt. Het kan bijna niet anders dan dat zij hier zit omdat zij hier werkt, lonken naar klanten, hen verwennen in hun hotelkamer. Dit moet vast één van die dure luxeprostituées zijn waar ik over gelezen heb.

Ik heb nog nooit zo geconcentreerd in mijn schriftje geschreven. Zelfs naar de band kijken is genant, de zangeres is knap maar heeft een minirok aan die met moeite tot onder haar navel rijkt en ik ben de enige betalende toeschouwer.

Waar is Scarlett Johansson als je ze nodig hebt?

Een selectie foto's van onze China-reis vind je op mijn flickr pagina . Vorige chinaverhalen vind je hier en hier .

Het gebeurt niet veel meer, maar het gebeurt blijkbaar nog: voor één keer volledig akkoord met humo als ze het over I'm Not There hebben, de ietwat rare verfilming van het leven van Bob Dylan.

Hoe zou het nog met Charlotte Gainsbourg zijn, eigenlijk? Sinds The Science Of Sleep ben ik er van overtuigd dat ze het beste is wat de Serge ooit heeft gecreëerd. Als je nog één film moet zien dit jaar, laat het dan die zijn. Zalige bordkartonnen chaos die wél werkt.

Hoop doet leven! Music Mania, dat in 2007 failliet ging, is aan het denken om opnieuw op te starten , met een ander concept. Joepie!

Ook interessant om te weten is dat de oude winkel in december nog open is om de stock verder uit te verkopen.

Ik ga morgen eens langs!

De mooiste beelden laten zich niet vastleggen op de gevoelige plaat, ongeacht hoe duur je toestel is. Als je rondloopt in authentieke straatjes tussen gewone Chinezen, rondhangt aan het park waar de kinderen spelen en de grootouders zitten te kaarten of als de lokale imam door zijn tuin wandelt haal je niet ongegeneerd je fototoestel boven. In het beste geval zet je je ergens discreet op afstand met de zoom op maximum en probeer je wat beeldjes te schieten maar die benaderen nooit het zicht dat je voor je ogen hebt.

Zo komt het dat ik ook geen beeld kan tonen van de mooiste vrouw die ik hier gezien heb. Er lopen hier heel veel mooie vrouwen, maar deze was heel meisjesachtig en stijlvol gekleed in een roze manteltje in een zachte stof en een wit mutsje met ponponnetjes op haar hoofd. Ze had gitzwarte ogen en ze krijste van puberaal plezier toen ze de malle danspasjes imiteerde die we haar hadden getoond. Zo dansen wij in het Westen op deze muziek en ze was dolgelukkig dat ze het ook eens kon proberen.

Hier staat iedereen rumba, salsa, tango, jive of twist te dansen op om het even welke muziek uit de goedkope installatie schalt. Of het nu techno is of een Chinese traditional is maakt niet uit, het draaien houdt niet op. Het is volle winter en iedereen is buiten, midden in het park.

Wat zouden ze thuis zitten doen, de meeste van deze mensen hebben misschien slechts enkele vierkante meter om met de familie samen te hokken in een hutong, als die hutong al niet is afgesmeten om plaats te maken voor een moderne building. Ze lijken er niet minder gelukkig om, integendeel. Het gaat vooruit in dit land, en dat geeft hoop?

Een oudere man die verbazend goed Engels kan spreekt ons aan als we filmjes proberen te maken van dit tafereel. We moeten meedansen! Hij neemt S. vast en danst iets wat op een salsa lijkt met haar. Hij vertelt dat de regering indertijd voor hem had beslist dat hij aan de universiteit moest gaan werken aan 70 yuan per maand, omgerekend zowat 7 euro, twintig jaar geleden. Nu is alles veel beter.

Hij snapt niet dat we niet getrouwd zijn. Hij denkt duidelijk dat er iets verkeerd is met mij want anders had ik S. al lang het hof gemaakt. "You have to be generous!" is zijn advies. S. probeert uit te leggen dat we geen koppel zijn, en dat ze even veel verdient als ik en dus zelf haar boontjes dopt. Hij snapt er geen snars van, het is tevergeefs.

We moeten dringend werk maken van die T-shirts die we hier willen dragen. En van salsalessen misschien.

Vorig weekend, tussen de vele kerstgeplogenheden door, ben ik naar het SMAK geweest om nog de McCarthy-tentoonstelling mee te pikken. Wat moet het raar zijn als je McCarthy's vrouw bent en een kantoorjob hebt en je moet zeggen dat je vent thuis een kunstenaar is, die hele dagen doet alsof hij Piet Piraat is en mensen hun benen afzaagt, vrouwen verkracht, varkens namaakt en bomen neukt. De grens tussen hedendaags kunstenaar zijn en opgenomen worden in het zottenkot is dun in dit geval. Ook voor die vrouw.

Aan de andere kant, zo hele dagen Piet Piraat spelen met massa's ketchup, een videocamera en wat Bob De Bouwer-materiaal en daar je brood mee verdienen, wie wil daar niet voor tekenen?

Nog onnozelaars die goed bezig zijn om hun fratsen maximaal te laten renderen zijn die mannen van Little Britain. Op kerstavond was er een marathon op de VPRO en toonden ze een hele nacht de ene aflevering na de andere. Om 3 uur ben ik gestopt met kijken en meteen wist ik weer waarom ik geen TV in huis haal: ik zou toch maar een junkie worden.

Dat Little Britain immens populair is merk je aan het feit dat de zinnetjes eruit ondertussen zelfs in Vlaanderen ingeburgerd geraken, the only gay in the villagebijvoorbeeld. En aan het aantal filmpjes die je vindt op YouTube.

Daaruit deze, een fragmentje uit de zaalshow die ze in Groot-Brittannië hebben gedaan, waarin Anne de parttime gestoorde vrouw een impressie van Whitney Houston geeft. Zou McCarthy hier van houden?

Where is the toilet? Moeilijk lijkt het niet, maar de man kijkt van: oei! dat is iets raar, wat die nu vraagt. Het lijkt of ze er van uit gaan dat ze je niet zullen verstaan want of je nu één, twee of duizend poging doet om thee te bestellen - Chá, zoals in 't Portugees - ze kijken paniekerig van o nee, een buitenlander, ik snap er niks van. Gelukkig zijn ze heel, heel vriendelijk en heel behulpzaam en hebben ze geduld met hopen. Ze doen alle moeite om je te helpen.

De man haalt er iemand bij die Engels zou moeten kunnen en die me ook niet begrijpt maar er op zijn beurt iemand bij roept die nog beter Engels kan en die me ook niet begrijpt, maar op zijn beurt enzovoort. Ik moet echt wel dringend naar het toilet. Ondertussen haal ik mijn toeristenboek er bij en wijs op de tekentjes bladzijde 407 links bovenaan in de kolom naast "Where is the toilet?". De ondertussen zeven Chinezen die er bij staan schieten collectief in de lach en de man wijst me de weg. Ik bedank vriendelijk, toch iets dat ik al in het Chinees kan. Het andere is goedendag zeggen.

Wat een schril contrast met het meisje dat me daarnet rondleidde in haar wijk. Are you looking for something sir? vroeg ze toen ze me aansprak. Ik had blijkbaar de indruk gegeven op zoek te zijn naar iets, wat eigenlijk niet het geval was want de galerij waar ik mijn zinnen op had gezet had ik net gevonden en bleek gesloten. Ik dacht van een beetje rond te kuieren in wat een afgelegen buitenwijk was en dat zei ik haar. It's beautiful here, I'm just walking around. Ze lacht luid. Beautiful? Deze collectie barakken waar asfaltwerkers voor stinkende dampen zorgen, waar mensen geen privé-WC hebben en op straat koken in het putje van de winter kon ik bezwaarlijk mooi vinden, als Westerling?

How big are houses in Belgium?

Twee, drie hoog, gemiddeld.

So small!

Yes, but we also have the taller buildings. It's similar to here.

Dat we allemaal privé-toiletten hebben, meestal zelfs twee, dat ik op mijn eentje in een huis woon dat groter is dan het hospitaal hier dat ze me zonet toonde, dat zeg ik er niet bij. Ze kent de galerij niet waar ik naar op zoek was geweest, ook al passeert ze er elke dag en is het het nieuwste modernste gebouw tussen de driehonderd schrale woninkjes die hier staan. Maar ze wilt me wel tekeningen tonen van iemand die ze kent, in het atelier van de kunstenaar. Ze troont me mee door kleine straatjes om de nog plakkerige asfalt te vermijden die haar goudkleurige schoentjes om zeep helpt en ze vraagt aan twee vrouwen die in een deurgat zitten te koken of we naar boven mogen.

De tekeningen zijn reproducties van stillevens, ik zeg dat ik ze heel mooi vind en we nemen een foto van ons twee in het leeg atelier. Ze heeft tijd en wandelt met me mee tot aan de bushalte. Ze legt me uit hoe ik terug moet, we nemen afscheid en ik stap op de bus. Na een flink aantal haltes in de goede richting stap ik af, stap in een taxi en wijs het olympisch dorp op de kaart aan. De taxichauffeur zet me af. Ik moet dringend naar het toilet.

Het is erg, maar ook wat jaaroverzichten betreft is het zoals met de Sint en met de Kerstman: ze komen elk jaar vroeger. Normaal gezien zou ik me daar weinig van aantrekken, maar dit jaar betekent dat wel dat ik dezelfde favoriete plaat van het jaar heb als Pitchfork Media . En dan krijg je al snel de naam een copycat te zijn, een hipster, die neerkijkt op humo maar dweept met Pitchfork Media.

Niet dus. Ik heb Person Pitch leren kennen in L.A., waar M. me de plaat liet horen nog voor ze uit was, en ik was er direct weg van. Eerst heb ik ze gedownload, en later gekocht in de Amoeba Record Store in Berkeley, waar ik ze meenam samen met Pet Sounds van de Beach Boys, een reissue op vinyl. Iemand maakte de opmerking: je beseft toch dat je daar eigenlijk twee keer dezelfde plaat meeneemt, hé? Wel, ja, en nee, toch niet. Person Pitch is Pet Sounds anno 2007, mét electronica.

Voor de rest is 2007 het jaar geweest waarin Radioheadop zijn dode gemak de hele muziekindustrie een schop onder de kont gaf. Het stond in mijn uitgebreid jaaroverzicht voor 2006 (helemaal onderaan) dat er zoiets zat aan te komen, alleen had ik niet verwacht dat het van een supergroep als Radiohead zou komen. Nu ja, als er één groep is die met elke plaat nieuwe risico's neemt is het deze wel, dus zo onlogisch is dat nu ook weer niet. Muzikaal gezien is In Rainbows niet de bokkensprong die ik van hen verwachtte , maar wat marketing betreft verslaan ze iedereen met mijlenverre voorsprong.

Het is ook het jaar geweest waar ik Wilcovoor het eerst live heb gezien, en wel meteen drie keer. Daarom, concert van het jaar, dat moet er één van die drie worden. Heel verleidelijk om dat concert in Chicago te verkiezen, omdat het heel erg indrukwekkend lijkt om Wilco in zijn thuisstad in die prachtige setting te zien, en dat was het ook, maar om eerlijk te zijn heb ik nog net iets meer genoten van hun concert in de Cirque Royal .

Het aantal keren dat ik nog in de cinema geraak is ondertussen niet meer zo indrukwekkend als het ooit was, maar misschien zeggen dat van de pakweg twintig films die ik dit jaar heb gezien vooral Jindabyneindruk heeft gemaakt. Ik heb enkele kleppers gemist, zoals er zijn Grindhouse en Dagen Zonder Lief. Volgend jaar beter. Inland Empire, de nieuwe David Lynch, was de grootste teleurstelling: erover is erover, en ik hoef niet alles van een film te snappen, van David verwacht ik dat zelfs al niet meer, maar als ik er niets van snap wil ik er wel nog door geboeid worden, en spijtig genoeg was Inland Empire gewoon saai.

Het was een Kassel-jaar, en ik ben heel blij dat ik er deze keer effectief ben geraakt . De mooiste tentoonstelling die ik gezien heb, evenwel, was er eentje in het begin van het jaar, toen ik in L.A. zonder enige voorkennis naar de overzichtstentoonstelling van Andrea Zittelging, een Amerikaanse kunstenares die structuren ontwerpt om in te leven zoals een nomade in de woestijn. Een soort supercompacte caravan, als je wilt. Het feit dat ik in die periode ook nog eens door Joshua Tree en omstreken heb gereisd en dat indruk heeft nagelaten. Woestijnlandschappen zijn zo fantastisch mooi!

Wat theater betreft zijn er maar enkele producties die blijven hangen zijn. Dé mooiste, de allermooiste, was voor mij Onegin, door Guy Cassiers . Spijtig heb ik Mephisto Forever gemist, maar Wolfskers heb ik wel gezien en dat was een stuk minder. Heel zeker vermeldenswaard vind ik de installatie Les Aveugles die te zien was in het kader van het Time festival in de Minardschouwburg, een installatie van geprojecteerde hoofden die een stuk van Maeterlinck opvoerden.

Als ik de boekenlijst van De Morgen bekijk, "de boeken die u volgens ons gelezen moet hebben" dan heb ik daar niet één boek van gelezen. Van Jeroen Brouwers heb ik nog niets gelezen (moet ik me schamen?), ook zijn nieuwste niet. Van Tokyo Zero had ik een recensie gelezen die me nieuwsgierig maakte en van Annelies Verbeke wil ik zeker nog eens een boek lezen, maar dat is er allemaal niet van gekomen. Ik heb Anna Karenina opnieuw gelezen, veel van Philip Roth, Arnon Grunberg's Tirza ligt te wachten en ik heb me iets van Doris Lessing aangeschaft om toch te weten wie dit jaar de nobelprijs literatuur heeft gewonnen, maar dat zijn allemaal oude boeken.

Er is maar één boek dat dit jaar is uitgekomen dat ik heb gelezen, en ik vind eigenlijk dat het in het lijstje van De Morgen had moeten staan, en dat u het dus zeker ook moet lezen: No One Belongs Here More Than You Do , van Miranda July . Allemaal kortverhalen met maffe personages die soms aan Murakami doen denken maar eigenlijk altijd duidelijk uit dat sprankelend brein van deze frisse dame zijn ontsproten waar we ook Me And You And Everyone We Know aan te danken hebben. In 2007 had ik het genoegen voor 5 minuten in haar gezelschap te mogen vertoeven tijdens de tentoonstelling in Eindhoven, maar spijtig genoeg had ik niet zoveel te zeggen. What else is new?

Tot zover 2007. Ik veronderstel niet dat er nog wereldschokkende dingen te gebeuren staan in de laatste twee weken van het jaar, maar je weet nooit. Voor 2008 zijn er geen bijzondere voorspellingen te noteren. Geniet er van!

De grote reis zit er op, en ik ben nog een beetje aan het bekomen. Het is hier ferm koud, maar dat deert niet. Eigenlijk geniet ik er van om weer gewoon thuis te zijn, ik ga me direct op mijn gemak zetten met een goed glas wijn naar een filmpje kijken zie.

Verwacht binnenkort foto's en tekstjes die ik geschreven heb onderweg. Voorlopig enkel een lijstje met wat kernwoorden:

• Beijing: stoffig, bouwput, geschiedenis, toekomst, gelukkige mensen, Huton, ontplofte kapsels, mooie vrouwen
• Xian: Belgen, krijgers, mistig, provincienest, moslims
• Yang Shuo: bargaining, blankenberge, rivier, bamboe, speeltuin, fietsen
• Hong Kong: expat, abfab, boot, eilandjes, shopping malls, crappy watch, kerstverlichting
• Macau: Portugal, Las Vegas, Azië, relaxt

Ons Chinees is nog altijd onbestaande, op twee woorden na: goedendag (Ni Hao) en bedankt (Xiu xiu).

Ondertussen bereid ik me voor op wat rocking around the christmas tree, zoals deze kinderen in één van de vele shopping malls in Hong Kong:

Ondertussen ben ik zo goed als klaar om te vertrekken naar China. Alvorens Leterme landt vliegen wij het land uit richting China. Bloggen van daaruit zal niet mogelijk zijn, zelfs internet lezen zal er niet echt bij zijn, en misschien maar goed ook. Ik probeer eens drie weken van elke computer weg te blijven. Mijn collega probeerde mijn kop nog zot te maken en mij warm te maken voor een iPod Touch: wireless access points moet je wel kunnen vinden in de steden, en je kunt naar filmpjes kijken tijdens die lange vlucht en het is toch een sexy toestel etc... Ja, maar nee, toch niet. Nog niet. Ooit bezwijk ik wel, maar ik bied nog even weerstand.

Omdat u toch een beetje een idee zou hebben van waar we ons bevinden heb ik een twitter badge geïnstalleerd, en als alles goed is moet ik die kunnen aanpassen vanop mijn GSM. Eerst vond ik twitter een beetje onnozel. Microbloggen, zeggen dat je op't WC zit en dergelijke, wie kan daar nu in geïnteresseerd zijn? Maar ik ben er wat mee aan het spelen geweest, en het is wel leuk. Over hun business-model moet je me geen vragen stellen, het lijkt me slechts een kwestie van tijd voor ze op de fles gaan, maar de features die ze aanbieden, daar ben ik wel voor te vinden.

In een notendop: ik stuur naar mijn twitter account een sms van maximaal 140 tekens. Dat kan ik met mijn gsm of via de Chat-functie in mijn Google Mail. Dat komt hier dan rechts op mijn blog te staan, onder "Latest Tweet" (een Twitter-bericht noemt men een Tweet), en u leest het hier. Als u liever die berichtjes op een andere manier krijgt kunt u zelf een twitter account aanmaken en uw gsm-nummer ingeven, ahigherugliness tracken, en dan krijgt u vanzelf de berichtjes op uw gsm of op uw Google Talk account. Ik heb te weinig tijd om het allemaal uit te leggen, maar ga naar twitter.com en Get Started!

Tot later!

Naar een film kijken voelt altijd een beetje aan als op reis gaan. Een boek lezen ook. Reizen voorbereiden is niet mijn sterkste kant, en daarom vroeg ik me af welke films ik eigenlijk al allemaal gezien heb die me zin hadden gegeven om naar China te reizen. Het waren er niet zo heel veel, maar toch een paar.

Toen Hong Kong nog deel was van China en de afsplitsing er zat aan te komen ben ik in de cinema gaan kijken naar Chinese Box. Ik herinner me dat als een heel mooie film, en ik herinner me het einde nog, maar geen verdere details. In de trailer zie je een vliegtuig landen in het centrum van Hong Kong, één van de gekende spectaculaire beelden, maar ondertussen is het vliegveld verhuisd naar buiten het centrum .

Gong Li, die één van de hoofdpersonages speelt in Chines Box, is ondertussen internationaal doorgebroken en kennen we allemaal van films als Miami Vice , 2046 , Memoires of a Geisha en blijkbaar zelfs Hannibal Rising . Ze is een knappe Chinese die bijvoorbeeld reclame maakt voor l'Oreal.

Van Won Kar Wai, die 2046 regisseerde, herinner ik me vooral Chungking Express . Aan die films heb ik een voorliefde overgehouden voor California Dreaming , dat liedje van The Mamas & The Papas dat door het meisje in de film op endless repeat wordt afgespeeld.

Volgens mijn herinnering gaan ze op een bepaald moment ook naar een kerkhof, maar daar vind ik niks van terug. Won Kar Wai heeft nog veel mooie films op zijn naam staan. 2046 is een heel cryptische en futuristische film. Happy Together , dat zich in Argentinië afspeelt, gaat over een homokoppel dat naar Argentinië trekt om Tango te leren dansen. Ook In The Mood For Love schijnt heel erg de moeite te zijn.

Eén van de bekendste hedendaagse regisseurs uit China is natuurlijk Ang Lee . Wie heeft Brokeback Mountain nog niet gezien? Hij heeft ondertussen naam gemaakt in Hollywood, en Brokeback Mountain heeft niks meer met China te maken, maar zijn oudere films daarentegen spelen er zich bijna allemaal af. Mijn favoriet is Crouching Tiger, Hidden Dragon , een film vol hallucinante martial arts gevechten. Deze scène komt daaruit:

Met muziek van Yo-yo Ma trouwens. Hopelijk zien we ook een paar van die bamboe bossen. Of misschien die woestijnlandschappen die in de film komen zelfs. Nog een aanrader van Ang Lee is zeker Eat, Drink, Man, Woman , over een vader die vooral via koken communiceert met zijn dochters.

Dé film met de mooiste landschappen heb ik onlangs gezien, en is een pure Hollywood productie: The Painted Veil.

Met de immer bekoorlijke Naomi Watts. De film speelt zich deels in Shanghai af, deels in de Guangxi provincie, waar zich die prachtige berglandschappen blijken te bevinden.

Eén ding zal moeilijk zijn, namelijk vegetarisch eten vinden . Laat ik er maar de humor van in zien, en alle vlees dat ik op mijn bord krijg zoveel mogelijk negeren, zoals ik dat doe met spam in mijn mailbox. En bij deze heb ik het ideale excuus om dit stukje hilarische Monty Python te posten:

Liefste Roísín,

De titel heb ik in het Engels gelaten, dan kun je mijn brief vinden via technorati of zo. Mijn Engels is ontoereikend om me er vlot in uit te drukken maar je vindt vast wel iemand die dit voor je vertalen kan. Daar heb je personeel voor.

Wat ik je wil zeggen, dat kan ik nog in het Engels uitdrukken: Kiss the boys goodbye, Roísín, come live with me. Er was een hitje in de eightiesdat zo ging, die zin heb ik onthouden. Ik wist dat het ooit nog van pas zou komen.

Geef toe, dat rock'n'roll leven is niks voor jou. Misschien ben ik de enige die het merkt, maar ik zag het aan die blik in je ogen, en aan de manier waarop je danst en de manier waarop je enkel glimlacht als de mensen voor je applaudisseren. En ik zag dat jij zag dat ik het zag.

Het is een hondenstiel, meisje, ik weet het. Optreden in zweterige zaaltjes, geen plaats om je deftig te verkleden, te heet om te dansen, en donker, voor je het weet val je op je gezicht . Die sessiemuzikanten met het enthousiasme van een rij sanseveria's, met niet de minste stijl. Het contrast met jou doet pijn aan de ogen.

Het leven op de baan, wat brengt dat nog op? Je laat mensen je nummers schrijven, je betaalt producers stukken van mensen, wat houd je daar aan over? Wie zit nog te wachten op die ene Moloko-hit?

Stop er mee en kom bij mij wonen. Zet je in een joggingsbroek en slobbertrui voor mijn stoof, ik zal voor je koken. Een slaatje als je wilt, je moet op je lijn letten, je mag je niet laten gaan. Samen kunnen we dikke boeken lezen, James Joyce ontcijferen, en gesprekken voeren tot diep in de nacht.

Ik zal Engels leren met een Iers accent. Ik zal goed voor je zorgen. Je zult gelukkig zijn, ik beloof je zoveel. Je verdient het.

Je vindt me wel. Ik wacht op jou.

Tot gauw,

Kristof

Roísín Murphy, gezien in Rijsel . Nog te zien in de AB , maar dat is volledig uitverkocht.

Voor de fans: Einstürzende Neubauten komt nog eens naar de AB . Zoals ze zelf op de website zeggen: de laatste concerten waren altijd uitverkocht. Wat ze er niet bij zeggen: de laatste concerten waren ook altijd fantastisch.

Mijn ticketje ligt al klaar. Ook nieuw: American Music Club , die gaan ook al jaren mee en brengen in 2008 een nieuwe plaat uit, en Iron And Wine , ook niet te versmaden.

En, omdat ze op hetzelfde moment waren als The National ben ik niet naar Okkervil River kunnen gaan, maar dat kunnen we goedmaken in Het Stuk in Leuven .

Het wordt weer een kwestie van budget en tijd vrees ik. Een luxeprobleem!

We worden verwend tegenwoordig: The National in de AB gisteren was heerlijk. Live waren ze een ferm stuk steviger dan op plaat. Op één of andere manier is deze groep ondertussen behoorlijk populair geworden, want de zaal was zo goed als vol. Wordt The National op de radio gedraaid tegenwoordig?

In ieder geval heb ik één hit herkend die niet op hun laatste plaat, het fantastische Boxer, staat: Abel.

The National– Abel Eerst dacht ik dat het om een cover van The Pixies ging, zo hard rockten ze. De broertjes op hun gitaren, de violist die wild te keer gaat, en de zanger die helemaal opgaat in zijn songs, in dit nummer wild schreeuwend maar meestal heel ingetogen zingend met die donkere stem van hem.

Geen Pretty In Pink, wel een heel heel mooie versie van Ada en veel andere songs uit Boxer. Wie The National nog niet kent kan helemaal gratis en legaal The Daytrotter Sessie downloaden, met drie heel mooie nummers.

Volgende zondag wordt er een eenheidsmars georganizeerd voor België , dat dreigt uiteen te vallen door onnozelaars als Bart De Wever en consoorten. Een revolutionair is aan mij niet verloren gegaan, aan betogingen heb ik nog nooit meegedaan, de witte mars heb ik vrolijk aan me laten voorbijgaan en ik heb nooit stickers tegen atoomwapens op mijn boekentas geplakt.

En toch kwam ik dit keer in de verleiding. Maar, zoals iemand terecht opmerkte, "je moet het ene nationalisme niet met het andere bestrijden". Dat is zo ongelooflijk juist, en daarom ga ik niet. In plaats van met vlaggen te gaan zwaaien ga ik wandelen in de Vlaamse Ardennen die dag. De Vlaamse Ardennen! Wetende dat ik al die jaren altijd al naar de Waalse Ardennen ben geweest, de échte Ardennen, om boswandelingen te doen en om de herfstgeur ten volle op te snuiven, om ajuinsoep met gruyèrekaas te eten en naar de Hare Krishna's te gaan kijken. De Vlaamse Ardennen, dat is blasfemie in mijn kerk.

Maar, als we dan toch alles regionaliseren, waarom de Ardennen niet? Misschien vallen die Vlaamse Ardennen nog wel mee, misschien voelen ze helemaal niet aan als een surrogaat. Misschien went het wel. Misschien word ik nog wel een goede Vlaming in de nieuwe Nieuwe Orde, waar efficiëntie voorrang heeft op solidariteit, waar zachte waarden worden afgestraft en waar men verder marcheert, met vlag en wimpel de toekomst tegemoet.

Je zou er heimwee van krijgen, en op mijn leeftijd hoort dat niet. Stephan Vanfleteren, 37 jaar oud, hoort dat ook niet te hebben, en toch straalt er ongelooflijk veel heimwee af van al de foto's die in het Fotomuseum in Antwerpen uithangen. Uit de inleidende tekst:

"Waarom kan ik niet voluit genieten van een nieuw opgetrokken mooi gebouw zonder die ene altijd wederkerende gedachte te moeten trotseren dat het ten koste van iets anders was, iets dat er eerder was, iets met een oudere ontstaansdatum? Of het nu een braakliggende grond is, een huis of wat dan ook. Is het angst voor het afscheid? Angst voor het nieuwe? Angst voor verandering?"

De foto's zijn een selectie uit de portfolio van Vanfleteren met als thema België. Ze zijn ongelooflijk mooi.

Portretten van oude mensen op een formaat van een meter op een meter, zodat elke groef in hun gezicht uitvergroot wordt en een verhaal van een leven lijkt te willen vertellen. Zeemannen, waarschijnlijk. Le vent du nord heeft hun kop verweerd.

Foto's van het plattelandsleven. Een straatbeeld met kasseistenen en een oude boerderij, een fietser zwaait naar de boer op zijn tractor. Sporen van een tractor die rechtsomkeer heeft gemaakt, een leeg veld achterlatend, hier valt toch niets te rapen . Een fietser die kromgebogen tegen de wind zich een weg baant. Heel mooi is het mannetje dat de koers gaat regelen , een petje van de Kredietbank op zijn hoofd, een zak van de Unic in zijn hand en het sein voor tegen dat de koers komt. Als de koers komt. Zo herkenbaar.

Ook Doel, dat dorp dat op verdwijnen na weg is, met de koeltorens. Eénmaal, hoe doet hij het, een prachtig zicht op de koeltorens met op de voorgrond een wei, en op de wei, precies tussen de koeltorens, als was het het logo van playboy, een konijn.

Hij blijkt wel meer op de juiste moment af te drukken, zoals bij dat oudere echtpaar waar de rok van de vrouw Marilyn Monroe-gewijs opwaait op de moment dat de man een foto van haar wilt nemen. Wat verschijnt is een onderbroek zoals ze ze nu niet meer verkopen.

En ook die ene foto, die schrikbarende foto van een kaalgeschoren kop met een Vlaamse Leeuw erop getatoeëerd.

Stephan zegt in de catalogus: "Ik voel me een bevoorrechte getuige van dat wat verdwijnt". Waarom verdwijnt die niet?

De tentoonstelling loopt nog tot 6 januari.

De rotonde van de Botanique is de perfecte plaats om de muziek van Dez Mona tot zijn recht te laten komen. Veel beter dan die tent op pukkelpop , met de boiler room beats op de achtergrond.

Het voorprogramma, Kris Dane , was trouwens een heel aangename verrassing. Country zoals Johnny Cash een beetje, maar met een stem die soms aan Daan doet denken.

Mijn collega vindt dat ik mijn geld beter rechtstreeks kan doorstorten op de rekening van Wilco en één vriendin maakt me belachelijk omdat ik zo dikwijls naar Wilco ga kijken, maar voor de derde keer al dit jaar slaagt Wilco er in om een smile op mijn gezicht te toveren van ver achter mijn linkeroor tot ver achter mijn rechteroor die twee uur aan een stuk aanhoudt, en nog een tijdje daarna.

Zalig de simpelen van geest zeker? In ieder geval, de plaatsen in de top 3 voor concert van het jaar zijn al ingevuld in mijn eindejaarslijstje voor 2007. Alleen nog de volgorde bepalen: Vooruit , Chicago of het Koninklijk Circus.

Bij de bespreking van de nieuwste Babyshambles deze week in Humo introduceert (cp) een nieuw Anglicisme: "Denk Opnieuw!"

Onlangs hoorde ik iemand voor een publiek de uitdrukking "over daar" gebruiken.

Eentje is ondertussen al zo ingeburgerd dat het me niet zal verwonderen als het binnenkort wordt opgenomen in de Nederlandse taal: er mee weg komen. Mijn tenen krullen nog altijd als ik het hoor of lees, maar ik zal er aan moeten leren wennen vrees ik.

Sinds je niet meer mag roken in de concertzalen valt het me op hoe erg mensen soms kunnen stinken. Scheten laten, te veel look eten of zweetgeur verspreiden vallen tegenwoordig heel hard op. Als er dus ergens een lookgeur hing in een concertzaal waar u onlangs was, daar kan ik wel voor iets tussen hebben gezeten. Die scheten en die zweetgeur kwamen evenwel niet van mij. Misschien moeten we toch overwegen om roken terug toe te laten in de concertzalen, die stank was zo overweldigend dat al de andere geurtjes er in oplosten.

Wat me ook opviel, recentelijk, was hoe zielig het moet zijn om concertfotograaf te zijn. Je moet een heel concert blijven kijken door de lens, want stel dat er eens iets visueel interessants gebeurt dan wil je het zeker niet missen. Echt luisteren is er dus niet bij. Maar meestal gebeurt er niks visueel aantrekkelijks en eindig je met een foto van de zanger of de gitarist, met veel slecht tegenlicht en heel korrelige kwaliteit omdat je met zo'n hoge ISO-waarden moet werken. Geef mij dan maar landschapsfotografie zoals Vanfleteren of potretteur van huwelijksceremonies desnoods.

Kijk maar eens naar de foto's van het concert van Battles in Het Depot in Leuven. Wat valt daar nu eigenlijk aan te zien? Dat die mannen ook niet moeders mooiste zijn? Ook het concert was middelmatig trouwens, al kan dat gelegen hebben aan het feit dat ik torenhoge verwachtingen had omdat iedereen euforisch was na hun optredens in de AB en op Pukkelpop. De zaal was wel mooi, een oude cinemazaal, misschien had de fotograaf daar beter foto's van genomen.

Van Les Rita Mitsouko in de Handelsbeurs kun je misschien nog wel een leuke foto nemen. De zangeres had een raar hoedje op en Mr. Spock oortjes aangetrokken en ze zag er uit als vergane Parijse glorie. Heel mooie Parijse vergane glorie hoor, ik bedoel dat in de beste mogelijke zin. Ze speelde ook zo mooi met dat tegenlicht, flirtte er mee zoals ze dat ook met het publiek deed. Leuk concert.

De revelatie van jongstleden kwam van Brown Acid dat tussen twee Funk-optredens in de grote zaal van de AB door in de club een set van vijf nummers mocht brengen. Witte Venetiaanse maskertjes en pretentieuze poses die lang werden aangehouden, zelfs een slechte fotograaf had er een mooie foto van kunnen maken. De muziek hield het midden tussen Prince en The Young Gods. Het blijken Belgen te zijn, en ik zou die zeker willen aanstippen om in het oog te houden.

In de grote zaal was het dus Funk, niet echt mijn ding eigenlijk. Voor mij lijken alle nummers een beetje op elkaar (en op "What A Man" van Linda Lyndell - nee, niet van En Vogue, koop die Stax-verzamelaar , en wel nu!).

Linda Lyndell– What a Man Dat is leuk, omdat dat helemaal niet slecht is en ferm dansbaar, maar dat steekt tegen na een tijdje. Het was een goed in haar vel en goed in het vlees zitten klein rond zwart ferm madammeke waar iedereen blijkbaar voor was gekomen, met name Sharon Jones . Toegegeven, de manier waarop ze zich helemaal smijt is indrukwekkend en haar impressie van een Afrikaanse dans en van een Indianendans waren hallucinant. Ze moet een stalen corset hebben gedragen om alles op zijn plaats te houden want zonder waren er zeker stukken lichaam uit haar kleren gevlogen.

Ook nog gezien, in de AB Club: Tied & Tickled Trio, maar dat is al lang geleden. Ik herinner me het als een electronische versie van postrock. Ik weet niet of u zich daar iets bij kunt voorstellen, maar het was wel goed. Met leuke filmpjes trouwens ook.

Is dat genoeg wat betreft concerten? Ha nee, er zitten er nog een hele resem aan te komen: Roisin Murphy in Rijsel (Brussel was binnen de kortste keren uitverkocht), een postrock-avond in de AB met onder andere 65 Days Of Static, The Black Rebel Motorcycle Club en Dez Mona in de Botanique, andermaal Wilco , nooit te missen, en vooral, hier kijk ik enorm naar uit, The National in de AB. Spijtig genoeg op dezelfde dag als Okkervil River , die had ik ook wel willen zien.

Spijtig genoeg hebben we Johanna en Lee gemist, die voor langer dan een jaar in China hebben geleefd, en spijtig genoeg zullen we de Olympische spelen missen, maar niets houdt ons nog tegen: we gaan naar China! Nog een goede maand en we vertrekken, voor drie weken en wat dagen. We vliegen naar Beijing, we keren terug vanuit Hong Kong en daartussen zullen we dus ons plan trekken.

Er moeten nog wat voorbereidingen getroffen worden: een visum aanvragen, wat adressen verzamelen en eens op de kaart kijken waar China eigenlijk juist ligt. Mijn aardrijkskunde is enkel van eniger nut voor die streken waar ik al eens geweest ben, en Azië hoort daar nog niet bij.

Voor wie het nog niet zou gezien hebben, op mijn flickr account vind je al een tijdje de foto's van Chicago. De architectuur was er indrukwekkend en het weer zalig. Ik ben er iets te kort geweest om echt te kunnen oordelen, maar het is zeker een stad waar ik nog wel eens wil naar terug gaan.

www.flickr.com

Drie keer geweest dit jaar, maar wél meteen de winnaar zien, dat moet je kunnen! We dachten: een film over de holocaust, dat is altijd leuk, dus gingen we naar Die Fälscher kijken. De film werd voorafgegaan door een kort interview met de regisseur en de acteur die het hoofdpersonage speelt. Het ging over de ongewone keuze voor tango muziek en men vertelde dat het om een geromantiseerd echt gebeurd verhaal gaat en dat er echt mensen waren die het wat beter hadden in de kampen enzovoort. Interessant allemaal. De film zelf was heel erg de moeite, en ik ben dan ook niet verwonderd dat hij gewonnen heeft.

Een andere film die ik zag was ook in competie: In Memoria Di Me (In memory of myself). De begeleidende tekst doet het uitschijnen alsof het onmogelijk was om uit dat klooster, die hel van stilte, te ontsnappen, dat de vader abt zich met zijn klokkenspel in je nek zou slaan als je't ook maar zou proberen, maar dat viel ferm tegen: je hoefde er eigenlijk maar gewoon uit te wandelen. Wat een anticlimax!

De derde film dan, was de speciaalste: Kurz Davor Ist Es Passiert , een documentaire over vrouwenhandel, verteld vanuit vijf verschillende perspectieven. De acteurs spelen mensen die gewoon hun leven lijden tot ze plots het woord nemen en de toeschouwer rechtstreeks aanspreken. Ze vertellen een stukje verhaal en gaan daarna weer even verder met hun leven. Het lijkt raar, maar het werkte wel, zo erg zelfs dat ik eerst dacht dat het eigenlijk geen acteurs waren maar echte slachtoffers in hun later leven. Heel aangrijpend.

Feist heb ik live leren kennen toen een vriendin me meenam naar een concert in de AB ter gelegenheid van het domino festival . Ik was totaal onder de indruk van deze charmante dame en van haar stem, haar présence en haar songs. Om één of andere reden ben ik ze wel uit het oog verloren, al viel ze hier en daar nog wel eens op met een single of iets anders. Inside And Out, bijvoorbeeld, die Bee Gees cover, was een stevige hit hier in huis.

Ondertussen zijn we twee jaar verder en het aantal vrouwenstemmen dat morgen of toch zeker volgende week de wereld gaat veroveren is niet te tellen. Ze klinken allen een beetje eender, singer-songwriter vrouwen met ballen, ze kunnen rocken maar ze zijn ook gevoelig en zo, en ze hebben een stem als een klok waar ze soms denken Whitney Houston mee naar de kroon te kunnen steken. Een mens verlangt sneller dan je denkt terug naar Alanis Morrisette.

Een andere vriendin had dus wel wat overtuigingskracht nodig om me mee te krijgen naar het Koninklijk Circus, maar aangezien ik een zwak karakter heb ben ik toch mee gegaan. En ik heb het me geen moment beklaagd. Feist is nog altijd even charmant als toen.

Ze speelde niet altijd even goed gitaar, en toen een toeschouwer stond te geeuwen zei ze: "You look like I feel", maar er zat genoeg variatie in de set, ze bracht drie leuke covers en enkele hits, de muzikanten waren goed en de sfeer was uitstekend. Feist is zo iemand waarvan je merkt dat ze zich amuseert op een podium, en dat werkt heel aanstekelijk.

Ze zei dat iedereen met de pianist mee naar huis zou willen gaan na het concert, maar ik was tien keer liever met haar mee geweest.

Veel boeken heb ik niet van hem gelezen, als je zijn oeuvre bekijkt. Drie misschien. Turks Fruit en Gifsla, en eentje waar ik me met de beste wil van de wereld de titel niet meer van kan herinneren.

Wat me altijd is bijgebleven was dat een medestudente in het secundair onderwijs, toen ik omzeggens 16 jaar oud was, dat verboden boek aan het lezen was, en dat ze er een stuk uit voorlas over een kut die zuigende bewegingen maakte. Ik had in die tijd nog nooit een kut gezien, laat staan ene die zuigende bewegingen maakt. Dat doet je wat, op je zestiende, geloof me.

En dat, toen de film Turks Fruit op TV was, ik vroeger naar bed moest, dat herinner ik me ook nog. Later heb ik het boek gelezen, en ik heb tranen met tuiten gehuild. Ook toen was ik nog jong, maar al niet zo heel erg jong meer. Het was helemaal geen vuil seksboek zoals men mij had voorgehouden, maar een heel ontroerend liefdesverhaal. Later heb ik het herlezen, en nu staat het in mijn boekenkast. Een paperback-versie, niet echt een pronkstuk, maar wel ostentatief aanwezig.

Gifsla is me ook altijd bijgebleven, en dat derde boek heb ik denk ik nog niet zo lang geleden uit. Dat deed me denken aan Turks Fruit, een gelijkaardig liefdesverhaal, dat ook met de dood eindigde. Blijkbaar waren dat thema's in zijn werk.

Een Wolkers kenner ben ik dus niet. Maar een liefhebber, dat wel.

De foto van de dag op Gent Blogt is vandaag mijn Freya grafitti-foto . Leuk!

Overal krijgt In Rainbows uiterst positieve recensies, en ik kan me daar alleen maar bij aansluiten. De plaat is een synthese van het geluid dat Radiohead na al die jaren experimenteren heeft opgebouwd en staat zoals gewoonlijk vol met geniale tot zeer zeer goede songs zoals we die van hen gewoon zijn. Het album zal, denk ik, zowel OK Computer-fans als Kid A-fans kunnen bekoren.

Dat het hier ook om een geniale marketing zet gaat zal niemand nog betwisten. In het zog van Radiohead hebben artiesten als Jamiroquai en Oasis al geopperd ook dit model te zullen volgen bij hun volgende release. Niemand heeft het nietover het business model gehad. Dat deze actie Radiohead geen windeieren zal gelegd hebben is heel waarschijnlijk, ook al weigeren ze nog altijd om cijfers vrij te geven over hoeveel mensen er nu hoeveel hebben betaald.

Of het business model ook op termijn houdbaar is, of op grotere schaal, lijkt me twijfelachtig. Zoals Bart Vincent liet optekenen in Humo: "In principe hebben we geen platenfirma meer nodig, maar één ding zal nooit veranderen: je zult als artiest altijd creatief moeten nadenken over hoe je een zo groot mogelijk publiek naar je muziek kunt laten luisteren". Je kunt hem ook weggeven bij de krant, zoals Sarah Bettens deed.

Dat dat de waarde van muziek doet dalen lijkt me evident. Bij Radiohead krijg je geen artwork, enkel de muziek in 160 kbps als MP3-bestand. Hoeveel moet je daar dan nog voor geven? Ga je voor de volgende CD van Sarah Bettens nog geld betalen? Hoeveel van de meer dan 160.000 mensen die de CD hebben meegenomen gaan hem ook echt beluisteren?

Over die 160 kbps werd trouwens ook flink wat afgeluld. Deze kwaliteit is volgens velen ondermaats. Nu, voor degene die het nog niet zouden weten, een MP3-bestand is een gecomprimeerd formaat van het oorspronkelijke bestand dat op de CD schijf staat. Alles wat de computer denkt dat onhoorbaar is wordt er uit gelaten, waardoor het bestand beduidend kleiner wordt. De mensen die gewoonlijk klagen over de slechte kwaliteit van een MP3 doen dat, als ze oprecht zijn, op basis van een hoorbaar verschil in klank tussen de CD en het MP3-bestand. Ze hebben meestal een iets geoefender oor dan de zeg maar normale luisteraar en ze weten waar ze moeten op letten.

In dit geval echter is er niemand die de oorspronkelijke CD gehoord heeft. Het heeft dus geen zin om te praten over de tekortkomingen van de MP3's die Radiohead ter beschikking stelt omdat niemand kan vergelijken met het origineel. Als Radiohead in iTunes de MP3-bestanden neemt en op de "Burn"-knop duwt en dat ter beschikking stelt, in mooi hoesje en al, in de platenzaak, dan zal dat exact hetzelfdeklinken als de MP3-bestanden die ik heb gedownload, dure stereo-installaties ten spijt. En toch zullen een heel deel van die mensen nog denken dat het beter klinkt.

Om kort te zijn, die van Radiohead hebben zeker wel de MP3's beluisterd voor ze ze publiek maakten, en als zij oordelen dat er onvoldoende hoorbaar verschil is tussen wat ze willen dat er gehoord wordt en wat er effectief gehoord wordt, wie durft hen dan tegen te spreken?

Laat me duidelijk zijn: de kwaliteit is UITSTEKEND!

Ondertussen ben ik er toch al enkele maanden mee bezig, tussen de soep en de patatten en ik denk dat het tijd wordt om het los te laten. De vernieuwde blog heeft een nieuwe URL, http://www.AHigherUgliness.be/ en allerlei nieuwe functies.

Eerst en vooral, er is wat stijl aan toegevoegd. Niet te veel, maar het oude ontwerp was eigenlijk met moeite een ontwerp te noemen. Er is wat tijd in gekropen om de CSS goed te krijgen en veel prijzen ga ik er niet mee winnen, maar ik denk dat het toch iets mooier oogt dan de vorige versie. Helemaal in de stijl van "Web 2.0" heb ik dankzij Nifty zelfs afgeronde hoeken!

Wie de site leest via Google Reader zal in ieder geval merken dat de RSS-feeds nu de volledige inhoud tonen. Om één of andere reden was dat met de vorige versie gebroken. De feeds werken nu zeker in Vienna en in Google Reader, met (zo goed als) de volledige inhoud van de post. Daaruit heb ik geconcludeerd dat het met de meeste feed readers wel zal werken, als dat niet zo is hoor ik het graag.

Zelf lees ik mijn feeds al een tijdje exclusief met Google Reader. Het is begonnen toen ik me begon te ergeren aan het feit dat ik op verschillende plaatsen mijn feeds check en Google Reader bleek de ideale oplossing te zijn. Meer zelfs, dankzij Google Reader kan ik nu onder elke post die ik lees op het "Share" knopje duwen, als ik iets interessant vind en denk dat het u misschien ook zal interesseren, en dan verschijnt het geheel automatisch in de "Even More Ugliness" rechterkolom op de site.

Een reden dus om niet alleen via de feeds te lezen maar ook af en toe eens naar de site te komen. Dan zul je merken dat er ook reclame van Google op verschijnt. Daar zou ik misschien ooit eens een halve euro mee kunnen verdienen. Het zal me benieuwen en ik zal jullie zeker op de hoogte houden. Als jullie me plots in een porsche zien voorbij sjeezen dan weten jullie hoe dat komt.

Wie commentaar geeft op een post kan nu naast haar of zijn naam ook een URL en een e-mail adres achterlaten, zodat ik eventueel ook offline kan communiceren met de personen die commentaar geven. Dat was totnogtoe een echte beperking. De e-mail wordt, vanzelfsprekend, nergens getoond op de website. Eenmaal uw gegevens zijn ingevuld worden ze nu bewaard met een cookie. Wie graag het commentaar volgt kan terecht bij de RSS-feed van de commentaren , ook te vinden in de kolom aan de rechterkant.

Ook aan de backend zijn er veranderingen gebeurd, maar daar zullen jullie niet altijd veel van merken. Technorati en Google worden gepingd telkens als ik een blog post, mijn hele blogging systeem dat gebaseerd is op XSLT en PHP en Subversion is geredesigned, de linksectie in de posts kan ik ook nog na het posten manipuleren omdat ze gebaseerd is op del.icio.us en een blog posten vanuit TextMate zou nu (nog) minder moeite moeten kosten dan het al deed.

Veel veranderingen dus, en er zal heus nog wel één en ander mislopen, af en toe, de komende dagen. Laat het me vooral weten, dan kijk ik wat ik er aan kan doen.

Veel vernieuwd leesgenot gewenst!

Een stuk graffiti dat ik tegenkwam op mijn looproute :

Is dat een vraag? Voortreffelijk Engels trouwens!

Toen ik zowat een jaar geleden begon met lopen had ik nooit verwacht dat mijn eindpunt waar ik toen zo tevreden over was een jaar later ongeveer op een derde van mijn langst mogelijke route zou liggen. Ik heb ontdekt dat als ik iets trager loop dan dat ik ondertussen gewoon ben om te lopen ik gewoon kan doorgaan. Vorige zondag heb ik dat voor het eerst geprobeerd, met als doel de 10 kilometer te bereiken, en dat is zonder problemen gelukt. Trots!

Ondertussen ben ik uitgerust met een paar Nike schoenen en een Nike T-shirt en een iPod en een Nike+iPod verlengstuk. Dat wil zeggen dat ik min of meer betrouwbaar kan meten hoever ik loop, en dat zorgt een beetje voor wat competitie tegen mezelf. Lopen op een zalige zondag als gisteren met de de laatste Radiohead op je hoofd is ronduit zalig!

Leuk is ook dat dankzij de Nike+iPod ik al mijn runsop het internet kan bijhouden. Er zijn heel wat gespecialiseerde sites die proberen een community te creëren rond het lopen en waar mensen hun runs kunnen delen met andere gebruikers.

De Nike+iPod site is er zo eentje, maar de interface daarvan vind ik niet altijd even gebruiksvriendelijk. Iets teveel flash en ik moet telkens te lang zoeken naar wat ik wil. Via de Nike+ interface kan ik dit op mijn blog tonen:

Een site die ik ondertussen gevonden heb die een iets betere interface heeft, maar naar mijn gevoel te gedetailleerd is is MapMyRun.com . De interface van deze site lijkt mij eerder gericht op gevorderde lopers en is voor mij er een beetje over. De site laat wel toe om leuke kaartjes aan te maken via Google Maps , zoals dit hier:

Als je dan je langste run gedaan hebt, dan word je gefeliciteerd door Paula Radcliffe die zegt: "Hi, this is Paula Radcliffe. Congratulations! This is your longest run ever."

Dank u, dank u! Het wordt zo stilletjes aan tijd om mijn eerste ING Stadsloop mee te doen.

Just a question: if Apple is using the same frameworks for its iPhone as it is for its operating system , then how much benefit do they get from the hacker community that is intensely busy finding ways to get the iPhone unlocked by using security vulnerabilities in the software of the device ? In other words: if they patch the firmware of the iPhone, does that mean they should sometimes also patch the operating system? I'm no security expert, but I wonder, they will at least have some common code in the software?

Also about the iPhone, there is something strange going on in Belgium: you can already win an iPhone even though you cannot use the iPhone since it is locked! Which means the newspaper probably got a hand on three unlocked devices. The training provided by Clickx mentioned on the page will probably contain detailed instructions to never upgrade the firmware of your phone. Now, I've read that there is a gray market for iPhones in Belgium , but I didn't expect it to be so high profile that an important newspaper would use it as a marketing stunt.

Not upgrading your iPhone firmware makes sense, of course. How often have you upgraded the firmware of your phone before it was an iPhone?

Did you know that Leopard has been delayed because of the iPhone ? A lot of Apple's focus seems to be going to this iPhone, and even to trying to disable the iPhone users to use it with any provider.

It seems that Apple has been making some weird business decisions lately and things aren't changing in the right direction. As Wil Shipley, a prominent voice in the Mac blogging community, rightfully states : they are getting greedy or are screwing up. That's just the gist of it, but this article is a very interesting read about this topic.

In very heavy rotation hier ten huize: het nieuwe album van Jens Lekman, "Night Falls over Kortedala". Eén of twee zondagen geleden speelden ze de Duyster-classic "When I said I wanted to be your dog" op de radio, in Duyster dus, wat me er aan herinnerde wat een prachtig nummer dit is en ook dat Pitchforkmedia de nieuwste Jens Lekman in zijn best new music lijst had geplaatst.

Spijtig genoeg nog niet te koop in de winkels, dus downloaden dan maar. Hoe mooi! Referenties bij de vleet: David Sylvian's ingetogen electronica, Sufjan Stevens' dwarsfluiten en blazers en harpen en ukelele, The Smiths in hun melancholie, Paul Anka in zijn over the top Richard Cheese outfit, Belle and Sebastian's vrolijkheid, Kings Of Convenience in de teksten en de sfeer, de soul van Jamie Lidell op "Multiply". Om er maar enkele te noemen.

De teksten zijn soms ronduit hilarisch. Of wat dacht je hier van:

You get a gun...

You get a gun and you name it after your girlfriend. Tuurlijk. Of deze:

I picked up a seashell...

I picked up a seashell to illustrate my homelesness but a crab crawled out of it making it useless.

"Postcard To Nina" is op plaat veel rijker van arrangement en klinkt veel melancholischer, maar deze video van een live opname toont mooi hoeveel humor er in de muziek zit:

En deze video is te vinden op zijn website in breedbeeld maar ook op youtube:

Voorlopig lijkt het er niet op dat hij naar onze contreien komt maar ergens rond de jaarwisseling nadert hij op zijn minst . Hopen maar!

Radiohead zal zijn volgende plaat enkel via internet te koop aanbieden. Of waarschijnlijk ook niet . Het is in ieder geval een belangrijke gebeurtenis in de muziekwereld dat een groep van hun kaliber een statement maakt ten opzichte van de platenmaatschappijen en de distributeurs: "jullie worden minder en minder nodig".

Wat voorlopig een beetje over het hoofd werd gezien in al de heisa is het feit dat er geen promo-copies worden uitgedeeld . Aan alle journalisten werd gemeld dat als zij het album wilden bespreken, ze het gewoon konden downloaden zoals elke andere sterveling. Alsof het nog niet genoeg was om tegen de schenen van de ene helft van de muziekindustrie te schoppen nemen ze er en passant ook nog eens de andere helft bij.

Dat wil zeggen dat vanaf volgende woensdag bloggers klein en groot overal in de wereld meningen kunnen spuien en dat traditionele papieren journalisten eens systematisch later zullen zijn.

Nog dit: voor wie dit nog zou denken, Radiohead is zeker niet de eerste band die haar muziek met een "direct naar de luisteraar via het internet model" lanceert. Kijk maar eens na wat groepen als Einstürzende Neubauten al jaren doen, bekijk eens hoe Harvey Danger in in 2005 al een plaat gratis uitbracht , bedenk dat Prince zijn plaat gratis bij een krant weggaf , Sarah Bettens dat in België plant te doen , bedenk dat Neil Young gratis platen weggeeft aan mensen die naar zijn concerten komen , lees dat The Charlatans gratis hun muziek weggeven , herinner je dat de plaat van The Good, The Bad and The Queen al integraal op hun myspace te beluisteren was nog voor ze in de rekken lag, dat Clap Your Hands Say Yeah al een goed draaiend distributiemodel hadden via de post nog voor ze een platencontract hadden en bekijk het business model eens van het magnatune label . Enzovoort. Voorbeelden legio.

Zelf heb ik ingetekend voor de volledige discbox . Twee CD's, twee vinyl platen, foto's en drukwerk met een tekstblad, waarschijnlijk mooi uitgegeven voor een goede 55 euro. Als Radiohead iets uitbrengt, en dan nog op deze manier, dan heb ik dat er graag voor over.

Blogs are for dogs heeft al een "recensie" online staan. Deze video voor een nummer van Harvey Danger is gemaakt door wat enthousiastelingen in een kantoor. Heeft an sich niets met deze blogpost te maken maar ik wou het toch even vermelden omdat het zo'n leuke clip is.

Dit weekend gezien: My Brightest Diamond in de Trix . Met in het voorprogramma Soy Un Caballo en At The Close Of Every Day. Drie groepen voor de prijs van vijf euro. Als u zich nog eens afvraagt wat er met uw belastingsgeld gebeurt: er worden concerten mee georganizeerd in buurthuis Trix. Die laten een Amerikaanse, een klad Nederlanders en wat Walen overkomen naar Anterpen, naar een achtergestelde ongezellige buurt, en laten allerhande jong grut genieten van muziek en alcohol aan anderhalve euro per pint!

In de AB hebben ze de prijs van de pint opgeslagen van 2.20 euro voor 33 centiliter naar 2.20 euro voor 25 centiliter. De goedkoopste concerten daar zijn 10 euro, en volgens Kurt Overbergh van de AB zijn dat de concerten waar de AB al hun subsidies in steekt. Hoe kan Trix dan in godsnaam overleven, vraag je je af? Ik vraag het me ook af.

Groot was de opkomst in elk geval niet. We waren mooi op tijd om Soy Un Caballo te zien, en dat was heel mooie lieflijke folkpop-muziek, een beetje in de trant van Belle and Sebastian. At The Close Of Every Day begon goed, met oa. een nummer waar op plaat blijkbaar Spinvis aan meegewerkt heeft, maar begon daarna ook goed tegen te steken. Wie te laat kwam, door in de files op de Antwerpse ring te staan bijvoorbeeld, had weinig tot niets gemist.

De dame zelf dan deed weer aan vanalles en nog wat denken, zoals op Pukkelpop eigenlijk. Daar waar ik op Pukkelpop nog Joan As Police Woman en Diamanda Galas had aangegeven als referentiepunten kan ik er nu nog Jeff Buckley (in de hoge noten, ook soms in de songstructuur) en PJ Harvey (in het hardere gitaarwerk) aan toevoegen. Het was allemaal heel degelijk, technisch perfect, maar allemaal weinig origineel. "Freak Out", dat op Pukkelpop nog tot enthousiast meespringen noopte was wat minder aanstekelijk nu, maar dat werd goedgemaakt door covers van Roy Orbison, Nina Simone, Judy Garland en Kurt Weill.

En dat volk achteraan stond er gewoon bij te babbelen, aan de toog, met een goedkope pint of witte wijn (trouwens aan dezelfde prijs!) zonder te luisteren. Verwend volk, dat is wat je kweekt, met al die subsidies!

Nog verwend (en allicht gesubsidieerd) volk was te zien in de voorstelling Onomatopee in de Minard schouwburg dit weekend. Een voorstelling bestaande uit wat losse ideeën en wat grappen die nergens naartoe ging maar onderweg eigenlijk best amusant was. Vrijblijvend theater dacht ik, amusant. Volgens de begeleidende tekst echter draait het allemaal rond de vraag "wat is communicatie" en "willen de acteurs ingaan tegen de Hollywoodiaanse manier van theater maken". Dat had ik dus zo niet begrepen, maar dat zal aan mij gelegen hebben.

Trouwens, ik ben de laatste twee weken twee keer in de cinema geraakt ook! The Bubble , een Israëlische film, was ok, maar Jindabyne was heel erg de moeite. Zo erg de moeite dat ik er weer veel zin in heb gekregen om intensief naar het filmfestival te gaan!

Soy Un Caballo , wat ik ben een paard betekent, blijkbaar. Mooie site! Soy Un Caballo heeft nog samen gewerkt met Bonnie Prince Billy! At The Close Of Every Day op myspace. My Brightest Diamond op myspace. Deze is leuk: My Brightest Diamond karaokeet Whitney Houston Review van Bring Me The Workhorse , op Pitchforkmedia.com. En een interview met haar , ook aldaar. Onomatopee op de site van de Vooruit. Gentblogt recenseert Onomatopee . The Bubble recensie bij NYTimes. Jindabyne recensie bij Humo.

We zijn er bijna, denk ik. Nu nog mijn blog claimen met Technorati zie. Dat zijn dingen die je op blogger vermoed ik allemaal gratis krijgt. Here we go:

Technorati Profile

Wie vrijdag 28 september (vandaag dus) zin zou hebben om mee te gaan naar My Brightest Diamond in de Trix in Antwerpen stuurt me maar een mailtje, we hebben één kaart teveel. Vervoer vanuit Gent is geen probleem. Die eerst haalt, eerst maalt.

Mijn muzikale leven is eigenlijk met The Neon Judgement begonnen. Dat zat zo. Toen ik nog geen zestien was verlangde ik er naar om te kunnen uitgaan zoals sommige van mijn vrienden al deden, maar dat mocht niet van mijn ouders toen. Streng opgevoed, jawel. Naarmate de leeftijd van zestien naderde keek ik er naar uit om eens uit te gaan, en zocht ik naar de ideale gelegenheid om dat te vieren.

Mijn beste vriend en ik waren grote liefhebbers van de donkere electromuziek waar Front 242 en The Neon Judgement zowat de bekendste namen van waren, en toen bleek dat The Neon Judgement de week na mijn verjaardag in een zaaltje in Destelbergen op een soort "New Beat festival" kwam spelen maakten we ons ouders warm om ons naar daar te voeren en terug op te halen, liefst zo laat mogelijk. Dat is ons gelukt, en het zaaltje bleek de Boccaccio te zijn en werd later een beruchte en beroemde discotheek. Wisten wij veel.

Wat ik me nog van die avond herinner is dat de mensen die er rondliepen écht coureursbroeken droegen, en legerbottienen en een doodsprentje gestolen van het kerkhof op hun T-shirt. Dat A Split Second zo luid speelde dat we dachten ter plekke doof te worden, maar dat er wel een gast met zijn linkeroor tegen de luidsprekers cool stond te wezen in de zaal. Dat The Confetti's heel belachelijk waren maar wel heel tof. En dat The Neon Judgement de coolsten van allemaal waren. Donkere zonnebril op, en in één trip "Nion Nion, Nion Nion, Nion Nion, Nion Nion ahaha" (etc. ad infinitum) zingen, daar waren wij echt van onder de indruk, ook al omdat het er zo gevaarlijk en cool uit zag.

Het moet 1986 geweest zijn en ik ben sindsdien wel naar hun platen blijven luisteren. The Neon Judgement is één van de weinige electrogroepen uit die tijd wiens platen ik af en toe nog eens opleg, zelfs. "1981-1984", "Mafu Cage" en "Horny As Hell" heb ik allemaal achteraf op CD aangeschaft. Dat de electro dus de eerste revival was van een genre waarvan ik het origineel echt heb meegemaakt vond ik heel bevreemdend. Tiga, die jonge nieuwe hippe DJ, die The Neon Judgement had leren kennen omdat zijn pa daar naar luisterde. Dat had dus mijn zoon kunnen zijn? Of was Tiga's vader gewoon heel oud?

Vorige zaterdag werden ze door de AB gevraagd om "1981-1984" live te komen spelen, in het kader van hun Rewind-reeks waar ze aan groepen vragen om een Belgische klassieker integraal te performen. Een grandioos idee, waar we zeker nog een paar heel interessante dingen in mogen verwachten. Zo hint de AB in zijn mail "Niet voor niets worden ze samen met Front 242 - wedden dat we deze laatste in onze Rewind-reeks nog zullen tegen komen? - terecht beschouwd als de pioniers van het genre EBM ofte Electronic Body Music." Als die "Geography" live komen doen, dan mag je je haasten om ticketjes te bestellen, zoveel is zeker.

Wat er toen gevaarlijk uit zag ziet er tegenwoordig al dikwijls eens belachelijk uit, en van het terugzien van oude helden ben ik al menig keer teleurgesteld geweest. Dus ook nu hield ik mijn hart vast, maar van wat ik gehoord had over hun optredens in The Culture Club en op 10 days off had ik goede hoop. Dirk Da Davo (keyboards), de man aan de electronica zag er nog relatief puik uit, TB Frank (zang/gitaar) had een beetje een buikje gekregen en droeg zijn kleren nog helemaal in de new wave stijl. Ze droegen nog hun zonnebril als vanouds, en die van Dirk Da Davo was zelfs aangepast naar de mode van vandaag.

Heel "1981-1984" passeerde inderdaad de revue, zoals beloofd. Hoogtepunten zaten naar het einde toe, met "I Wish I could" en "Concrete - N.Y., Stoney Wall Doll" maar álles was heel degelijk en klonk actueel. Na het album volgden twee bisrondes, met nummers die ook uit "Mafu Cage" en "Horny As Hell" mochten komen, en de underground hits die daarop staan zoals "Miss Brown", "Tomorrow In The Papers", "STLG" en natuurlijk "TV Treated". Ze hadden (voor de gelegenheid?) zelfs een cover van "Heroes" van David Bowie voorbereid!

Vooraan werd er wat gepogood, maar niet meer zo fanatiek als toen. Er viel een meisje flauw maar dat had zeker niets met het cool van The Neon Judgement te maken. Er werden wat filmpjes geprojecteerd maar die waren aandoenlijk in hun simplistische symboliek: (In The Eyes Of) Miss Brown toonde een groot oog in close up, STLG (See The Little Girl) een stel meisjes met weinig kleren aan, Tomorrow In The Papers moest natuurlijk opgeluisterd worden met beelden van de moord op Kennedy.

"Nion" had gerust wat psychedelischer mogen klinken. De bindteksten hadden iets origineler gekund ("ik om hier bijna klaar zeg" zei TB Frank) en ze hadden een paar van mijn favorieten mogen spelen ("Brain Dance" vooral en wat meer uit "Mafu Cage") maar het was al bij al een geslaagde avond.

Achteraf werden de heren nog geïnterviewd door Jan Delvaux en Wouter Van Driessche, maar de fans die verzameld waren vonden hun eigen dronken geroep duidelijk interessanter en de heren zelf hadden er al lang geen zin meer in. Al bij al een beschamende vertoning, waaruit we vooral onthouden dat dat journalisten soms uitblinken in onnozele vragen, dat TB Frank een drama queen van jewelste is als hij zat is en dat Dirk Da Davo de man is die nog een zinnige gedachte of een leuke anekdote kan vertellen, zij het dat hij niet kan beschuldigd worden van bescheidenheid.

Achteraf signeerden de heren vol enthousiasme alles wat voor hun stift werd geschoven en babbelden honderduit met de fans. Ze zeiden het in het interview, en zo lijkt het ook: dit is voor hen de spannendste avond van hun carrière geweest, en dat wordt gevierd.

Concert in de AB Tomorrow In The Papers op Youtube. Man, dit lijkt wel A-Ha als je het zo herbekijkt. Opname van in de AB door een gebruiker op Youtube, in vijf korte stukjes maar het geeft een beeld.

In de zaal waar Wilco twee jaar geleden nog hun live plaat Kicking Television opnam ben ik gaan zien naar Animal Collective. Deze heb ik leren kennen via Panda Bear's recentste plaat , wat mij betreft één van de beste platen, zoniet de beste, die ik dit jaar al gehoord heb. Panda Bear is één van de leden van Animal Collective.

De muziek van Animal Collective is niet de gemakkelijkste om naar te luisteren en springt alle kanten uit. Blijkbaar zijn ze gelieerd aan de new folk beweging en de folk sijpelt hier en daar door, maar het blijft vooral electronische, hectische muziek. Neem een goede melodie, draai hem door de digitale blender, gooi er een gitaar bij en schreeuw er wat over heen, en je bent zo'n beetje in de buurt van wat zij brengen.

Dat de muziek niet zo heel erg populair is misschien niet helemaal onlogisch, echt makkelijke muziek is het niet. In Brussel speelden ze nog gratis in de Recyclart deze zomer, wat een heel mooie avond was: de vooravond van de Gentse Feesten, de zon schijnt en er is een fantastisch feestje aan de gang, die sfeer. Er was voldoende volk, maar het merendeel leek eerder te komen voor het hippe buurtfeest dan voor het optreden zelf.

Hier is de mooie zaal uitverkocht, en het is een heel jong publiek dat je eerder in een mainstream discotheek zou verwachten. Vooraan in de zaal gaat een kleine groep jongeren helemaal loos. Iemand vraagt mij waar ze exctasy kan kopen, alsof ik dat zou weten. Het optreden is kort en krachtig, zonder veel communicatie met het publiek en zonder bisnummers. Nummers komen vooral uit hun pas verschenen nieuwste, Strawberry Jam en ik herken er slechts enkele.

Na het optreden heb ik nog die nieuwste op vinyl gekocht, en Tung Songs , een oudere iets folkier plaat. En nog wat rondgelopen in de buurt ook. Mooie buurt overigens.

De videoclip van de eerste single uit "Strawberry Jam":

Animal Collective op Wikipedia . Goddeau recenseert Strawberry Jam. Kindamuzik interviewt Animal Collective en recenseert ook Strawberry Jam . Natuurlijk is ook op Pitchforkmedia vanalles te vinden, onder andere dit interview .

Via En Nu Even Ernstig , een videoclipje ter promotie van het vegetarisme. En hoe kunnen we dat het best aanpakken? Met blote tetten natuurlijk!

De peta-pagina Schijnbaar is the lady zelfs veganiste.

Soms heb ik gewoon geluk. Als ik zeven dagen in Chicago zit dan blijkt Wilco op één van die dagen een live optreden te geven, in hun thuishaven, in het Pritzker Pavillion, als benefiet voor de daklozen.

Het Pritzker Pavillion is een unieke plaats. Het is een gebouw van Frank Géhry, en eigenlijk technisch gezien niet eens een gebouw. Door een beperking van de stad mochten enkel beeldhouwwerken in het Millenium Park komen, en dus werd het podium ontworpen als een beeldhouwwerk. Het is getest in windtunnels om te zorgen dat het de typische Chicago-wind zou kunnen weerstaan. Voor het podium staan 3000 zitjes opgesteld in een tribune in open lucht. Achter de zitjes is een groot grasperk waar nog eens plaats is voor 7000 mensen. Het geheel is overspannen met kabels waar luidsprekers aan hangen die voor een optimale geluidskwaliteit moeten zorgen. Achter het podium rijst de skyline van Chicago op, een prachtig zicht.

www.flickr.com

Dat Wilco hier mag spelen is uitzonderlijk en dat weten ze zelf ook. Ze spelen meer dan twee uur, en bij de tweede bisronde begint Jeff Tweedy met "We're not letting go of you yet. When do you ever get a chance to play here anyway?", gevolgd door "Hopefully every year!". Ze eindigen voor de gelegenheid met een reeks oudere nummers die ik ook nog nooit heb gehoord. "This is not a late model Wilco" sneert Tweedy naar de criticasters die vinden dat Wilco als een oude groep begint te klinken.

"I'm the man who loves you" draagt Tweedy op aan zijn vrouw die in het publiek staat. "Via Chicago" wordt, zoals op de live plaat "Kicking Television" op applaus onthaald als een ode aan Chicago (hoewel de tekst als ode nogal akelig aandoet als je't mij vraagt). Na het concert plukt de zanger zijn kinderen uit het publiek en neemt hen mee backstage. Waarschijnlijk is thuis hier juist achter de hoek.

Wilco is een band die goed aanwezig is op het internet. Deze sessie staat op hun eigen website en is een opname van een webcast die ze in april hebben gegeven. Dan is er ook nog deze AOL session , in een heel mooie en handige interface: je kunt naar de muziek luisteren terwijl je een interview en sfeerbeelt leest. Niks met Wilco te maken, maar toen ik er de dag voor het concert passeerde was er een jazz-concert in het Pritzker Paviljoen bezig.

Er is zoveel te zien in Kassel dat je eigenlijk meer dan twee dagen moet uit trekken om alles te zien. Zelfs met drie dagen zul je nog niet alles grondig kunnen bekijken, vrees ik. De eerste dag zijn we de laatste twee uren naar het deel van Documenta in de Neue Gallerie geweest, en alleen al aan dit stukje Documenta kun je gemakkelijk een namiddag spenderen.

Een serie tekeningen van Nedko Solakov zijn bijna één voor één te lezen als een bladzijde uit een comic over angst. Neem er gerust je tijd voor, het is een van de leukste werken dat je hier zult zien. Elke tekening gaat over angst in al zijn vormen en soms in hele absurde situaties ontsproten aan het brein van iemand met duidelijk teveel fantasie. Een baby-bliksem die bang is van het donker, en de moeder die hem geruststelt: "niet mee in zitten jongen, kijk naar de mensen, die zijn zelfs bang van óns". Zoiets.

www.flickr.com

In de kamer daarnaast staat een werk van dezelfde kunstenaar van een iets serieuzere aard. Een video waar hij allemaal fiches uit het leven van andere mensen voorleest, die hij bij hield in de tijd dat hij voor de Bulgaarse geheime dienst zijn omgeving bespioneerde. Het verhaal er bij lezen is belangrijk hier, de video op zich stelt niet veel voor.

Het leuke is dat op zijn website je grote delen van zijn kunst kunt bekijken en je een heel interessant overzicht krijgt van waar hij mee bezig is. Zoals de hele tekst van de video en de installatie ("Top Secret") en redelijk wat beeldjes van de serie Fears . Ook wat hij gedaan heeft in andere galerijen, een video van hem, foto's en teksten van andere tentoonstellingen enzovoort. Eindelijk een kunstenaar die op een fatsoenlijke manier aanwezig is op het internet!

The Discussion is te zien op de biënnale van Venetië. Op dit moment ook te zien in het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen , misschien wel met dit werk ? De man heeft trouwens in Antwerpen gestudeerd. Maar ga vooral zelf naar zijn officiële niet-officiële website , hoewel de officiële officiële website niks aan duidelijkheid te wensen laat.

(Ondertussen is mijn vorige blogentry gerepareerd. Mijn excuses voor het ongemak.)

Mijn vorig favoriet kunstwerk was ook al van een videokunstenaar , dus misschien is het niet helemaal onlogisch dat mijn favoriet kunstwerk ook dit weer een videokunstenaar is. Tseng Yu-Chin was de naam, maar ik had er nog nooit van gehoord. Een video speelde waarin een kind speelt met zijn moeder, op een nogal dubieuze manier. Elkaar kietelen, elkaar kussen, zeggen dat je lekker ruikt, enz... het ziet er op het eerste zicht onschuldig uit, maar ergens heb je constant het gevoel dat de moeder het kind aan het misbruiken is. Is de moeder het kind aan het misbruiken? Het kind lijkt zich te amuseren, de moeder lijkt zich te amuseren, ze doen geen kwaad dus wat is er mis mee?

Als toeschouwer bleef ik kijken, me afvragend of het echt om misbruik gaat of het misschien gewoon een spel is of ik misschien wel gewoon voyeuristisch ben en benieuwd ben waar dit spelletje toe leidt. Bij deze video ben ik lang blijven plakken. Je vindt er een stukje van terug op het internet, maar de kwaliteit is van die aard dat je toch beter het origineel gaat bekijken.

Een tweede filmpje was te vinden in de Aue-Paviljoen, en daarin werden kinderen cum-shot gewijs besmeurd met yoghurt. Wederom de kinderen die het leuk lijken te vinden. Ze hebben waarschijnlijk niet door hoe dubbelzinnig de beelden zijn. Een kunstenaar vraagt hen om met yoghurt naar elkaar te gooien, hoe leuk. Ook hier weer, er is een filmpje te vinden op youtube, maar het vettig gelach van de toeschouwers maskeert het origineel geluid van de film: de kinderen die onschuldig plezier lijken te hebben terwijl ze yoghurt naar elkaar gooien.

Kunstfilosofen kunnen allicht een aardig boompje opzetten over het waarom videokunst enkel in een museum tot zijn recht kan komen, maar persoonlijk begrijp ik niet waarom dit niet goedkoop op een compilatie-dvd kan verkocht worden samen met al de andere videokunst die te zien was op deze tentoonstelling. Het moet allemaal een beetje elitair blijven veronderstel ik, en de prijs van de kunst moet zo blijven dat het plebs het niet te zien kan krijgen.

Spijtig, want deze video's verdienen gezien te worden. Al was het op canvas, in een loop van middernacht tot 6 uur 's ochtends. Of op youtube, in fatsoenlijke kwaliteit. Er zijn er blijkbaar nog die dit vinden. Deze jongens bijvoorbeeld: Free Art Thrives On The Internet . Hopelijk is Kassel over vijf jaar overbodig en hedendaagse kunst nog toegankelijker.

Heel interessant blijkt dat de website van de artiest ondertussen down is, maar hij wel zegt in dit artikel het volgende zegt: "I have elected to distribute my works on the internet because I am personally interested in website presentations and their delivery. In addition, I know that many people will be unable to travel to see my works or have an interest in leaving their home locale. I believe my works and writings are best read and received in a quiet atmosphere offered by the home. Thus, the internet is the best platform for my works to reach this large seditary audience."

Blijkt, dat als documenta belt, het internet moet wijken voor de geslotenheid van een museumgebouw. De volgende paragraaf leest:

"Of course, if given the choice, I would like my piece to be presented in a space beyond the home, a place better equipped with sound delivery. What I really want to show is the best possible effects that could be achieved with projected images along with voices. After all, I know that the visual and sound effects on the internet cannot bring out the best quality of my works. However, it is the fastest way for me to distribute my works and as such commences an initial communications with my audiences."

En: "Overall, I have no desire to show my works in galleries. I think galleries have their own frameworks and objectives. For me, showing my work in a gallery will reduce the flexibility or breadth of my work and its presentation. Nevertheless, although the internet may not be my first choice to display my work, it is preferable given my present options available so far."

En toen kwam de curator van documenta langs?

In dzjerman, maar wel de mooiste foto's uit de video's. Een overzichtje van de twee werken . Beeldjes genoeg te vinden op het internet.

De vorige keer dat ik er geraakt ben was tien jaar geleden, de keer met Jan Hoet is ondertussen vijftien jaar geleden maar die heb ik gemist en vijf jaar geleden ben ik er niet geraakt, maar nu dus wel: Kassel! Het gerenommeerde vijfjaarlijkse overzicht van de hedendaagse kunst, op een goede vierhonderd kilometer van thuis.

Je krijgt hier deze week een selectie uit mijn favorieten, maar voorlopig, terwijl alles nog wat bezinkt, zul je het moeten doen met deze foto, de foto die ongeveer iedereen neemt in Kassel:

En vrijdag vertrek ik naar Chicago voor een weekje! Vier dagen beurs, drie dagen toerisme!

Nog dit, aan die bende flaminganten die gordelend de zondag hebben doorgemaakt: de soundtrack van het weekend was onder andere "Les F..." van Jacques Brel dat ik eindelijk gevonden heb op CD. Het is verrassend disco eigenlijk. Bij deze...

Les F...

Om wat tegengewicht te bieden aan al dat Flamingantisme kun je deze petitie tekenen:

Ik ben het bijna aan het opgeven wat cinema betreft. Bij één van de weinige films die ik dit jaar al gezien heb in de cinema, Das Leben Der Anderen, ben ik halverwege in slaap gevallen wegens te vermoeid. De laatste David Lynch heb ik wakker uitgezeten maar vond ik saaie moeilijkdoenerij. De laatste keer dat ik echt nog een film wou aanbevelen aan anderen was toen ik Little Miss Sunshine had gezien, en dat is ondertussen waarschijnlijk ook bijna een jaar geleden. De laatste Tarantino heb ik gemist, dat zou me vroeger nooit gebeurd zijn. De laatste Felix Van Groeningen wou ik absoluut zien, het is er niet van gekomen. Enzovoort... ik heb andere dingen te doen, het is te druk en te ver, acht uur is te vroeg en half elf te laat, het is kortom altijd iets.

De laatste film die ik gezien heb waar ik écht weg van was was Me and you and everyone we know van Miranda July, en die is ondertussen ook al van 2005. Toen ging ik wel nog veel naar de cinema, maar blijkbaar is die toen volledig aan mij voorbij gegaan. Ik heb hem pas onlangs in de States op DVD gezien, en toen ik kort daarna nog eens ging toonden ze hem integraal, zonder reclameonderbrekingen, op de Amerikaanse TV. Zeg nog eens 57 channels and nothing on. Zelden zo'n goede TV gezien als die paar keer dat ik in Amerika verbleef, eigenlijk.

Het is een zalige film. Volledig gestoorde personages, poëtische dialogen, absurde situaties. Lachen en bleiten en vol verwondering zitten kijken. Wie hem nog niet gezien heeft moet hem zien, wie hem gezien heeft is fan. Hier alvast de trailer.

In ieder geval, sinds ik hem gezien heb is Miranda July mijn halfgodin. Ze ziet er goed uit, ze is ongelooflijk origineel, absoluut romantisch, en klein beetje geschift en ongemeen grappig. Of zo stel ik ze me toch voor op basis van de film die ik gezien heb en die paar fragmenten uit haar recent verschenen boek die ik gelezen heb. Niet alleen ik, het lijkt of de vrouwen die ik ken ook dikwijls Miranda July als rolmodel zien tegenwoordig.

Toen ze vorige vrijdag een tentoonstelling kwam openen in Eindhoven , anderhalf uur rijden van Gent, hebben we niet getwijfeld en zijn we gaan kijken. Ze had op haar website aangekondigd dat ze er zelf zou zijn, en we zijn voldoende starfucker om er op te kicken om Miranda in levende lijve te zien. Mijn vriendin heeft haar boek laten signeren, en we hebben ondertussen een babbeltje geslagen met haar. Over wanneer haar nieuwe film zou uitkomen (2009 pas) bijvoorbeeld. We hebben met Miranda July gekeuveld! Je mag ons - voor een prijsje - aanraken.

De tentoonstelling was van hetzelfde kaliber als haar film eigenlijk. Het geeft allemaal een warm gevoel vanbitten, het doet je glimlachen, hoewel het soms ook tragisch is. Het doet je geloven dat het nog wel goed komt met de wereld, het doet je denken dat we ondanks onze individuele pijn toch allemaal samen in dezelfde boot zitten.

Concreet: Miranda July runt een website, learning to love you more , waar opdrachten worden gepost en waar mensen dan hun invulling van de opdracht kunnen naar opsturen. Voorbeelden van opdrachten: maak een foto van je ouders die kussen, maak een bemoedigende slogan en hang hem op, maak een foto van een kledingstuk dat belangrijk was in je leven, teken een scène uit een film waar je moest bij huilen, cover de song "don't dream it's over", maak een documentaire over een jong kind, maak een foto van de zon, speel een scène uit een film na, fotografeer de scène in deze foto opnieuw, maak een reconstructie van je bed, neem een geluid op waar je rustig van wordt of teken een sterrenstelsel op de sproeten van je lief.

www.flickr.com

Er werden een tiental mensen gevraagd om gedurende een bepaald aantal dagen (weken?) samen met Miranda July en haar medewerker, Harell Fletcher, aan deze opdrachten te werken. Het resultaat er van is te zien op deze tentoonstelling. Een dikke aanrader die nog een maand loopt, in Eindhoven. Waar trouwens ook het Van Abbe museum is, nog een aanrader.

Heel leuk: Miranda July in een Blonde Redhead videoclip . Eén van de kortverhalen uit haar boek .

Meer dan 35 concerten zien in drie dagen. Er is geen humo's grote festivaltest voor nodig om te weten dat ik, en de vrienden waar ik mee naar pukkelpop ging, in de categorie van de muziekliefhebber belanden. Wij hebben vooral antwoorden met een sterretje dus. Geen van ons draagt evenwel een cowboyhoed, dus dat klopt niet helemaal.

We gingen allen al naar festivals toen de jeugd van tegenwoordig nog moest verwekt worden en sommigen onder ons kijken er al naar uit om straks de eerste festivalwaardige neefje of nichtje of zoon of dochter mee te nemen. We zullen er goed zorg voor dragen.

Vrijdag was een beetje een makke dag, maar donderdag en zaterdag waren er weer enkele onmisbare concerten. Het is moeilijk om orde in de chaos te scheppen, maar voor de archieven: een overzichtje van uitstekend en onvergetelijk tot nu al bijna vergeten.

In de categorie uitstekend:

• Editors. Veel had ik er niet van verwacht, van dit concert. Hun laatste plaat heb ik gedownload nog voor ze uit was, met torenhoge verwachtingen, en het blijkt een sof. Misschien dat ik nog eens enkele nummers legaal download van iTunes, maar er staan teveel stinkers op om de volledige plaat te kopen. Live, echter! Alsof ze het zelf ook beseften pikten ze enkel de goede nummers uit hun tweede CD en vooral nummers uit hun debuutplaat en herinnerden ze er me nog eens aan dat ik ze uiteindelijk live heb leren kennen! Het was niet enkel de magistrale setting van The Fillmore in San Francisco die het hem deed, deze groep kan op de main stage van Pukkelpop bij klaarlichte dag moeiteloos overtuigen!
• Trentemøller. We dachten even dat het een overrompeling zou worden toen er heel veel volk leek door te gaan richting Dance Hall op het uur dat Trentemøller zou beginnen, maar het bleek vooral om tieners te gaan die voor de boiler room in het zonnetje gingen liggen. Niet dat er geen volk was, daar niet van, maar we geraakten toch nog vlotjes tot helemaal vooraan. Trentemøller was één van de weinigen die langer dan een uur mocht spelen en hij bouwde zijn set dan ook langzaam op. Van heel sferisch in het begin, met zalige clipjes die wat aan Jesper Just deden denken en met andere filmpjes uit de oude doos, en bouwde op naar dat waar iedereen op zat te wachten: zijn hit, Moan. Nadien gooide hij wat ballonnen in het publiek en ging nog een half uurtje door met fantastische onderkoelde beats.
• LCD Soundsystem. Deze heb ik al dikwijls aan het werk gezien, en deze keer was misschien wel de beste keer. Geen technische problemen, geen neurotische James Murphy maar vette punkdisco die van begin tot einde overtuigde. Zoals het altijd zou moeten zijn!
• M.I.A. Nogal omstreden, want in mijn gezelschap was ik de enige die haar goed vond, en men verwijt mij dat ik haar vooral voor haar looks goed vind. Akkoord, zo'n Sri-Lankees Tamil tijgertje is heel aantrekkelijk om naar te kijken, maar het blijven toch vooral de vrolijke beats en de agressieve rhymes die me overtuigen van naar het concert te gaan. Hoe ze de Pixies naar haar hand weet te zetten in 20$ vind ik zalig. Haar cover van het Bollywood-nummer Jimmy is het soort kitsch waar ik van hou en Paper Planes uit haar laatse CD is een geniaal nummer dat nog uren achteraf in mijn hoofd rondspookte. Dat ze heeft samengewerkt met Timbaland vergeven we haar, zolang het bij die ene keer blijft en ze geen Nelly Furtado-allures krijgt.

In de categorie heel goed:

• Spoon. De naam had ik al lang gespot in de verschillende muziekblogs die ik lees, en toen hun laatste CD een heel positieve humo-recensie had gekregen heb ik me die aangeschaft. Ik was er niet wild van, maar dat kan veranderen nu ik ze live heb gezien.
• Dizzee Rascal. Deze jongen gaat langer mee dan ik vermoed had dat hij mee zou gaan en heeft ondertussen - onwaarschijnlijk - al enkele hits op zijn conto. De vorige keer op pukkelpop liet hij het eerste goede twintig minuten door zijn DJ invullen en kwam daarna nog 20 minuten snel snel enkele nummers rappen, maar deze keer was het van begin tot einde één en al overgave. De nummers uit zijn eerste CD werden ondertussen luidkeels meegeschreeuwd door het publiek, de recentere nummers zorgden voor een wat afwisselender geluid in de set dan in 2004 en de hits zorgden voor wat ademruimte. In tegenstelling tot wat ik gelezen had rapt hij ondertussen nog altijd niet trager. Heel indrukwekkend trouwens om een DJ met één arm en een neus (of tong?) bezig te zien.
• Low. Ik ben de tel kwijt wat het aantal keren betreft dat ik Low live heb gezien. Ik had niet verwacht dat ze op een festival zouden kunnen beklijven, maar kijk, het gebeurde toch. Enkel tijdens het laatste nummer was het geluid van The Basement Jaxx dat in de club te horen was storend.
• Various. Deze heren waren goed op weg de revelatie van pukkelpop te worden tot ze halverwege de set de vier vocalisten de coulissen in stuurden. Weg was het tricky-achtige geluid en wat overbleef waren beats van dertien in een dozijn. Zonde.
• Fridge. Ik had deze heren bijna gemist, maar nog net op tijd zag ik dat deze groep Kieran Hebden, beter gekend als Four Tet, in de rangen had. Iets met postrock volgens de beschrijving. Raar dat deze man gitaar kan spelen want Four Tet, dat staat voor bliepelectronica. Blijkt dat een minimale dosis electronica en een ferm gevoel voor repititieve duistere ritmes ook in gitaarmuziek wondermooi kan werken.
• Dez Mona. Blijkbaar hebben deze heren al twee CD's uit. De beats van de boiler room stoorden heel erg in de Wablief-tent, maar de nummers van deze band zijn bijwijlen van zo'n onaardse schoonheid dat je dat soms zelfs kon negeren.
• Tool. Sinds ze op Werchter op klaarlichte dag passeerden wou ik de visuals van Tool wel eens ten volle zien. En inderdaad, wat ik al vermoedde op Werchter, ze zijn prachtig. Een beetje Rubber Johnny -creepy bij momenten, psychedelisch op andere momenten. En de muziek natuurlijk!
• Cocorosie. Het probleem met Cocorosie is dat ik ze ooit eens zo goed heb gezien toen ze hun derde CD nog niet uit hadden in de Magdalena-zaal in Brugge dat alles wat ze nu doen wordt afgewogen tegen dat geniale concert van toen. Ze hebben ondertussen wat extra volk in de rangen en het doe-het-zelf-gehalte van de muziek is wat afgenomen, en de songs zijn er wat minder op geworden. Een beetje een teleurstelling dus, maar desalniettemin nog altijd: te gekke dames.
• Arbouretum. Dat is een band die klinkt als Bonnie Prince Billy, en dat vind ik nu eenmaal heel lekker.
• Nine Inch Nails. Dit was de eerste keer dat ik hen live zag in het donker, ik heb hen nog nooit in een zaal gezien. NIN had een groot LCD-scherm geïnstalleerd dat ze op een moment gebruikten om zelf als Kraftwerk-achtige silhouetten voor te gaan staan, wat een heel mooi effect opleverde. Volgens Humo is de laatste CD de beste sinds hun debuut, en afgaande op wat ik live heb gehoord, spijtig genoeg niet het volledige concert, zou dat best wel eens waar kunnen zijn.
• The Streets. Ook al de zoveelste keer dat ik deze gast aan het werk ziet, zijn truukjes zijn altijd dezelfde maar zijn nummers zijn en blijven heel goed. Sinds hij van de drank af is is een concert van The Streets ferm de moeite. Hij demonstreerde en passant wel dat hij totaal niet kan freesbeeën.

In de categorie best wel te pruimen maar het is niet erg als je er niet bij was:

• My Brightest Diamond. Het laatste nummer was heel mooi. Ze was heel stijlvol gekleed, ze zag er een toffe madam uit, maar ze speelt net iets teveel leentjebuur bij Diamanda Galas en Joan As Police Woman. Twee vrouwen waar ik ook al niet zo wild van word.
• Apse. In de AB waren ze gewoon beter, maar dat kan aan de (te) korte set gelegen hebben.
• Dominik Eulberg. Een DJ. Draaide plaatjes. Veel meer herinner ik me niet meer.
• Uffie. Had misschien beter in de dance hall of zo geprogrammeerd gestaan. Zo ergens achter een DJ was het niet echt MC'en en was het niet echt een optreden. Ze ziet er in tegenstelling tot wat haar teksten doen vermoeden heel braaf uit.
• New Young Pony Club. Leuke single, straffe zangeres, maar niet echt beklijvend.

In de categorie tijdverspilling:

• Sonic Youth. Ik ben geen die hard Sonic Youth-fan, en ik ken de plaat die ze integraal live brachten niet zo goed (Daydream Nation). En dus had ik eigenlijk niet zoveel aan dit concert. Misschien had ik wat meer naar de plaat moeten luisteren op voorhand, want degene die ze wel goed kenden waren dolenthousiast.
• Architecture In Helsinki. Veel volk op het podium, dat is ook in de mode. Hoe meer zielen hoe meer vreugd, maar dat maakt de muziek er daarom niet beter om.
• The Smashing Pumpkins. Soms vraag je je af waarom je iets ooit graag gehoord hebt. The Smashing Pumkins hebben drie nummers lang de tijd gehad om een antwoord te verzinnen en dan ben ik doorgegaan. Zelfs dat rat in a cage nummer klonk gewoon saai.
• Arcade Fire. Ze waren gewoon met moeite te horen.
• Patrick Wolf. Had wel wat mooie nummers, maar vist in dezelfde vijver als Rufus Wainwright. Die is wel een stuk beter.
• Balkan Beat Box. Kusturica heeft een rage ontketend, balkan folk is helemaal in. Kenmerken zijn veel enthousiaste blazers die altijd hetzelfde klinken en al snel gaan vervelen.
• The Pigeon Detectives. Hadden een halve zaal fans mee uit Engeland. Anders zou iedereen weggelopen zijn, zeker. Dat hadden we zelf beter gedaan.
• Bonde Do Role. Ik herinner me dat ze leggings droegen. Leggings zijn - o horror - weer in. Dames, als uw kont al te dik leek in een rok, in een legging ziet ze er gewoon uit als een kwab vet. Mijden!
• The Go! Team. Nochtans één van de concerten waar ik heel erg naar uitkeek. Wat op de eerste CD als een maffe potpourri van allerlei kitchdeuntjes leek is live verworden tot een doordeweekse dance-set. Enkel Ladyflashklonk een beetje zoals het zou moeten klinken.

In de categorie spijtig dat ik er niet over kan meespreken:

• Iggy And The Stooges. Overlapte met My Brightest Diamond en misschien was Iggy wel een betere keuze geweest. Het gebeurt niet elke dag dat je een legende aan het werk ziet, en de man wordt ook al een dagje ouder dus het was bijna nu of nooit. Hopelijk niet.
• Hanne Hukkelberg. Overlapte met Nine Inch Nails en zat in de programmering gewrongen tussen LCD Soundsystem en Sonic Youth, maar twee vriendinnen vonden dit dé revelatie van deze pukkelpop.

Oor over Pukkelpop. Humo over Pukkelpop. Arcade fire mag herkansen in Vorst Nationaal. Spoon interview + live nummer via Studio Brussel. Studio Brussel heeft ook veel leuke coverage over pukkelpop, met live sessies en interviewtjes.

Net uitgelezen: de biografie van Jacques Brel door Johan Anthierens . Geleend van mijn buurman, waarvoor dank. Een stuk over de zoektocht naar Marieke, een stuk over de jeugd van Brel, een reisverslag naar het graf van Brel en van Gaugin, een stuk of wat teksten in allerlei vertalingen, allemaal heel vlot geschreven. Dit is een boek dat ik ook in mijn eigen boekenkast wil, en ook de volledige integrale uitgave van het oevre van Brel , blijkbaar een paar jaar geleden verschenen.

Er waren een paar dingen over Brel die ik nog niet wist. Bijvoorbeeld dat er naast "Les Flamandes" een nummer bestaat dat "Les F..." heet en waarin Brel ondubbelzinnig, scherp en platvloers uithaalt naar de flaminganten, waar hij en waarschijnlijk ook Anthierens zo'n hekel aan hadden. Waren ze nog in leven, ze zouden met luide stem brullen naar Yves en Bart en Philip en consoorten, dat is zeker. Omdat ze het niet meer zijn, de tekst van "Les F..." opgedragen aan Yves en de zijnen. Opdat ze het goed zouden verstaan in de vertaling die in het boek terug te vinden is. Santé!

Mijnheren Flaminganten, mag ik u twee minuten sarren

U even in uw frituurvet gaargrappen?

Dat door uw eigen aars aan te blazen u autobus wordt

Duidt op een knap staaltje acrobatie, maar niet meer.

Nazi's tijdens de oorlogen en katholiek ertussenin

Kampeert u continu tussen kerk en kazerne.

Uw verstand staat op nul, uw humor is om te janken

Alhoewel er straten in Gent in de twee talen tanken

gij ziet als ik aan u denk gooi ik met mijn petje naar u

Mijnheren Flaminganten, ik heb schijt aan u!

U vergrijpt zich aan Vlaanderen maar Vlaanderen verzet zich

De Noordzee slaat terug, heeft Brugge opgeblazen.

Heb erbarmen met mijn gelooide kloten, bespaar mij uw gelul

Over Vlaamse kunst van Italiaans of Spaanse krul.

U bent, heren, zo log zo plomp en lelijk

Dat als bij wenende maan gecultiveerde Chinezen

Mij vragen vanwaar ik ben, ik met beschaamde kaken

en bloed tusen mijn tanden moet liegen 'Ik ben van Luxembourg'

En als ik voor elegante meisjes een Vlaams liedeke durf kwelen

Nemen zij sierlijk de vlucht als de roodwitte vogels op stelen.

Ik verbied u bij deze de illusie uit te broeden

Dat men u ooit met bolhoed op als gentlemen zou groeten.

En al hoopt u elke keer een keurig heerschap op te voeren

Ik herken u in Milaan of Madrid aan uw keiharde boeren.

Weest Vlaming die God Vlaming schiep,

Wie ben ik om de Heer te kritiseren?

Maar ik verbied u om onze kinderen te straffen

Door hen te dwingen dat Vlaams van u te blaffen.

En als mijn broers niets durven terugdoen, wel, ik wél

U vindt mij zingend op uw weg: de naam is Jacques BREL.

Toen de zomer vorige week nog bezig was ben ik met een vriendin gaan picknicken aan de Schelde. Met enkele slaatjes in de fietszakken en een fles cava naar de beestjes kijken bij zonsondergang en zo. De soundtrack werd geleverd door de iPod en een stel draagbare luidsprekertjes, luid genoeg voor ons om het te horen maar niet te luid om de beesten weg te jagen. Ik heb nog een filmpje van hoe die vriendin een nummer van Lee Hazlewood wou playbacken. Wisten wij veel dat hij ongeveer op dat moment (give or take a day) aan het sterven was. Zij heeft hem nog live gezien, ik niet.

Meer zelfs, ik kende hem amper. Ik heb zijn laatste CD gekocht, "Cake Or Death", op basis van een goede humo-recensie . Nu, na zijn dood, heb ik zijn plaat met Nancy Sinatra gekocht in mijn favoriete platenzaak sinds de Music Mania weg is: Vinyl Kitchen in Gent. De uitbater daar is een man met liefde voor muziek. Hij draaide een oude plaat van Ferre Grignard toen ik er was, die moet ik zeker ook eens exploreren ten gepaste tijde. Hij gaf me mee dat ik waarschijnlijk meer nummers zou kennen dan ik besefte van Lee Hazlewood. Ik dacht dat ik dat wel wist, maar groot was mijn verbazing toen het nummer "Sand", het nummer dat ik ken van Einstürzende Neubauten, van hem bleek te zijn en op deze plaat staat.

Het had nochtans in de humo-recensie gestaan, nu ik ze zo teruglees. Op de laatste bladzijde van het boekje van Cake Or Death staat: "And wherever we go - after this place - I hope there will be songs to sing for all of us". Tot zover genieten we van uw erfenis op aarde, Lee. Ciao!

Einstürzende Neubauten zingt Sand

Vorige vrijdag ben ik op Dranouter beland. Wat te zeggen? Veel mensen die veel zopen, weinig die voor de muziek kwamen. Een concert uitkijken is blijkbaar voor de Westvlaamse folkies een hele opgave.

Er staat een mooie zwiermolen, waar we ons op hebben verlekkerd. Tunng had afgezegd, waardoor we The Bony King of Nowhere hebben gemist. Bart Peeters was voorspelbaar maar dikke ambiance, Starsailer was een aangename verfrissing tussen zoveel muffe folk, Axelle Red was vooral mooi, en daarna zijn we naar huis gegaan.

Cutting a long story short: het is niks voor mij.

Het wordt weer puzzelen op pukkelpop. Alle jaren staan er zoveel namen op de affiche die ik wil zien dat ik al de moeite niet meer doe om de affiche te bekijken. Op het ogenblik zelf blijkt toch altijd dat je voor een hartverscheurende keuze staat tussen de twee dingen die je absoluut wou zien.

Pukkelpop is ook het festival waar je naar toe gaat om nieuwe dingen te ontdekken, dus je moet al eens afgaan op wat er over geschreven wordt in het humo-boekje. Op de pukkelpop website vind je een beschrijving van elke artiest die er komt optreden, maar die zegt nooit eens "absoluut te mijden", terwijl dat in sommige gevallen wel de enige mogelijke tekst zou moeten zijn (Within Temptation en Biffy Clyro komen spontaan in me op).

Meestal is het gemakkelijker om al op voorhand een podium of drie te schrappen. Voor de Skate Stage heb ik al langer een blinde vlek ontwikkeld en hoewel daar ooit bijvoorbeeld The Hives al gespeeld hebben blijf ik dit podium mijden. Vorig jaar heb ik het wablief-podium ook gemeden, louter en alleen al omdat ik het absurd vind om een podium alleen aan Vlaamse bands voor te behouden. Dit jaar hebben we echter ook Sharko en Henry Rollins en wat stand up comedy daar. En Dez Mona natuurlijk, niet te missen. Ook The Boiler Room is niks voor mij. In een tentje staan shaken op een DJ terwijl er zoveel live optredens zijn, overal, dat vind ik een beetje zonde van de tijd. Hoewel, hoewel, om één of andere rare reden staat Uffie daar geprogrammeerd en die wil ik dan weer wel zien. Lekker vuilbekkende hiphop brengt zij normaal, dus ik vermoed dat ze zal MC'en. Desondanks blijven er nog een reeks verscheurende keuzes te maken. Even oplijsten:

• Op donderdag spelen Iggy And The Stoogestegelijkertijd met My Brightest Diamond.
• op donderdag speelt M.I.A.tegelijkertijd met Devendra Banharten met Battles. Nu, zoals M.I.A. er tegenwoordig uitziet wordt dat een gemakkelijke keuze.
• Op donderdag speelt Jamie Ttegelijkertijd met Dizzee Rascal.
• Als ik naar Uffiega dan mis ik wel The Besnard Lakesdie ik nochtans ook wou zien.
• De keuze tussen Groove Armadaen Dinosaur Juniorop vrijdag wordt ook moeilijk.
• Arcade Firezien betekent Apparatmissen. Spijtig.
• Dez Monazien betekent Cansei De Ser Sexyen Badly Drawn Boymissen. Ook spijtig, maar niet zo, want Dez Mona heb ik al één keer teveel gemist en CSS is leuk, maar niet onmisbaar. En Badly Drawn Boy heeft me nog nooit echt overtuigd in wat ik er al van gehoord heb.
• Op vrijdag is de keuze tussen Von Südenfelden The Smashing Pumkinsrelatief gemakkelijk: Mark E. Smith wint altijd, ten opzichte van om het even wie, en ze stoppen zelfs een beetje vroeger dan de Pumpkins zodat ik dan nog net op tijd zal zijn om het laatste half uurtje greatest hits mee te pikken, als alles goed gaat.
• Op zaterdag CocoRosiezien betekent Whitest Boy Alivemissen. Beiden heb ik al gezien, CocoRosie al twee keer, dus dat wordt een last minute beslissing naargelang mijn stemming.
• Nine Inch Nailshad ik nog wel eens willen zien, maar het is samen met Hanne Hukkelberg, en dat leek me wel iets om te ontdekken.
• Sonic Youthspeelt hun klassieker Daydream Nation integraal, dus ... And You Will Know Us By The Trail Of Deadzal ik weer niet beter leren kennen.
• Toolspeelt samen met Woven Hand, maar Woven Hand komt om de haverklap naar België en Tool niet. Makkelijk!

En dat zijn dan enkel maar de keuzes die een mens moet maken! Je kunt je voorstellen, naar Pukkelpop gaan, dat is werken, zwoegen, vermoeidheid verbijten en afzien. Jippie!

Pukkelpop is nog altijd niet uitverkocht!

Antonioni is dood. Ingmar Bergman ook, maar die kende ik niet zo goed. Van Antonioni heb ik op zijn minst vijf films gezien, van Ingmar Bergman denk ik één. Die van Antonioni hadden impact op mij. Door Antonioni heb ik het beeld voor het beeld leren appreciëren. Ik herinner me een scène in een auto van een mooie actrice. Er gebeurt niks, de auto rijdt, een close up van haar gezicht, that's it, en toch zat ik gedurende die vijf minuten of zo dat die scène duurde voortdurend in bewondering te denken: "zo mooi". Het is de onderhuidse spanning die hij meesterlijk kan visualizeren en die me verknocht maakte aan zijn werk.

Het is moeilijk om Antonioni's films nog te zien, tegenwoordig. Indertijd heb ik ze gezien in de Sphinx, toen er een retrospectieve van zijn werk liep. Voor zover ik me kan herinneren was er geen aanleiding, het was gewoon eens tijd voor een retrospectieve, en in die tijd ging ik nog veel naar de cinema. Ik denk dat ik die vijf films allemaal in één week heb gezien.

Nu hij dood is zullen er misschien een DVD-box van uitbrengen. Veel te duur, allicht. Misschien komen al zijn films wel opnieuw uit, en krijgen we ze voor een vriendenprijsje bij HUMO in avant-première.

Soms droom ik nog een beetje, ik weet het. Ondertussen moeten we ons behelpen met enkele youtube fragmenten. Het mooiste - een opwindende striptease act met wijnglas - inline, enkele andere in de link-sectie.

Ze zijn weer voorbij, die tien dagen. Een best of:

• Het goud gaat naar Elvis Costello op Blue Note. Ik had wat getwijfeld of ik zou gaan (wie is Allen Toussaint?) maar dat was niet nodig geweest. Elvis rules!
• In de categorie Boomtown: Sioen was ferm in vorm. Net nog iets beter dan The Van Jets.
• In de categorie theater: companie Marius met de bijna 4 uur durende voorstelling Manon en Jean van Florette. Heel mooi blijft dat locatietheater van hen, deze keer in de rozenbroeken.
• In de categorie 10 days off: ModeSelektor , straffe muziek in een niet overvolle concertzaal.
• In de categorie ontdekkingen: DJ Eveline in de oude vismijn.
• In de categorie andere concerten: Orchestre National du Vetex & Friends was straf spul, maar de prijs gaat toch naar The Scene op het Sint-Baafs.
• In de categorie vlasmarkt: boterhammen met kaas en mosterd aan't botramkot.

Het was weer leuk. Net iets te weinig naar 10 days off geweest, naar mijn goesting. Slechts één keer serieus gecrasht, de laatste dag dan nog, dus dat valt ook mee. De kater duurt nog een dag of 10 allicht. Niks aan te doen, het is weer tot volgend jaar.

I noticed it last time at the WWDC: Macs have a very separate smell. I don't know if it is the smell of the factories where they are made, or of the workers making the machines, but I think I can tell it from any other smell, and I am convinced other computers do not have the same smell. Ok, you may think I am spending a little too much time in front of my Mac, or that I am just going crazy, but I am sure it is so. And I love the smell too.

So, these are happy periods, since my new Macbook arrived yesterday. The white version. I installed my beta preview from Leopard on it already. I still need to get Parallels working again and I could be all set to make it my main machine. I will use it together with my giant iMac for a while, I am not sure which one will get to be my main machine in the end.

Not a Macbook Pro this time. Doing the math, it turned out that a Macbook Pro is a lot more expensive while not so much more performant. The battery time seems to be worse even on the Macbook Pros since the better graphic card sucks energy. And I don't need all those fancy graphics anyway, I am a programmer, not a movie maker. I run Textmate, XCode and a compiler. Parallels is probably the heaviest program I run.

So, that means my old little-al, my 12-inch Powerbook is set to go to my parents. They can finally switch, as soon as I moved all my data from it. It has been with me for six years and it will receive it's first clean install. It has traveled with me on my train + bike commutes to Antwerp, even surviving rainy days in a not so waterproof backpack, it has fallen from the desk twice and it hasn't always been handled with too much care but it still works! It was a good machine. I might even miss it.

Ook al ben ik geen échte Jazz-liefhebber, soms beland ik al eens op een jazz concert omdat vrienden me meesleuren. Elk jaar is er het Blue Note festival, en elk jaar ben ik wel één van de betalende bezoekers voor een avond, soms zelfs voor twee avonden. Nu, de muziek aldaar heeft volgens mij soms nog weinig te maken met Jazz. Iemand moet me nog altijd eens het verband uitleggen tussen fado en jazz, maar vorig jaar waren Mariza en Madredeus geprogrammeerd voor een avondvullend programma.

Dit jaar was het Cinematic Orchestra dat me over de streep trok. "A man with a movie camera" is één van de weinige jazzplaten in mijn collectie, en ik had ze nog nooit aan het werk gezien. Het was verdienstelijk. Ook het voorprogramma, Koop, was best mooi te noemen. Het genre dat zij brachtten heette volgens de presentator Jazzanova, en dat zegt me iets want ik heb een plaat van een DJ die zo noemt. Ook heel goede muziek, en inderdaad, ik kon gelijkenissen ontwaren. Erik Truffaz was er ook nog, best genietbaar als Ed Harcourt er bij was om te zingen, en een beetje songstructuur mee te geven misschien, maar zonder hem werd het heel snel saai. De solo van de gitaarbassist deed me even vrezen dat zelfs hij in slaap zou vallen bij zo'n makke bedoening.

Kers op de taart is zelfs op Blue Note blijkbaar een DJ. DJ Shadow had ik al lang afgeschreven als een oude zak, eigenlijk. Zijn show was hetzelfde als de vorige keren, de muziek nog steeds goed, maar als je het al honderd keer gehoord hebt en een paar keren live hebt gezien is de lol er eigenlijk wat af. Midden in de show kwam er evenwel plots een tekst aanrollen op de visuals, toen hij zijn bekende orgeldeuntje begon te mixen.

Organ Thing

"Wait, I know what you're thinking. Is he still doing that organ thing? Well, yes, I've been doing it since 1997 and it has turned out to be a crowd pleaser every time. So please... help me out. Clap along. Clap along. Clap along." Nu, als iemand zichzelf op die manier kan relativeren dan neem ik weer eventjes mijn klakske af, zet mijn breedste smile op en dans nog een nummer of zo mee. Zo geschiedde. Overtuigend, dat was hij, voor de zoveelste keer!

Dé jazz-verrassing echter was voor mij vorige week, in Brussel, toen een vriend me meenam naar het concert van Soil & Pimp Sessions in de Beursschouwburg . Deze Japanners, favorieten van BBC DJ Gilles Peterson, slaagden er in om de volledige zaal uit hun dak te laten gaan door een stomende set ten beste te geven. Gratis en voor niks, trouwens, speciaal uit Japan. Als Jazz altijd zo zou zijn, dan was ik zeker al eerder verslingerd geweest.

Misschien word ik toch ooit een jazz-head.

Blue Note nog tot volgende dinsdag. DJ Shadow doing that organ trick live at the Brixton Academy. Soil & Pimp Sessions , een nummerke op de youtube.

Nog even melden voor de Gentse Feesten losbarsten dat we vorig weekend naar Watou geweest zijn. Er was veel te zien, zoals alle jaren, en er waren kunstwerken waarvan je dacht "hmmm... ja, en?" en er waren mooie discobollen, een tankstation van boeken waar je ongetwijfeld al foto's van hebt gezien en enkele klassiekers zoals de video van Beuys die je helemaal kunt uitzitten. Het mooist vond ik de roadrunner zonder roadrunner video van Mungo Thomson, eigenlijk. Blijkbaar iemand uit Los Angeles. We zijn er in geslaagd om het werk van Jan Fabre te missen, dat ook. Nu, ik heb de foto gezien en ik verklap allicht geen wereldschokkende pointe als ik zeg: het is zijn gezicht, in 't blauw in een soort graf. Het moet ergens goed verborgen in de brouwerij liggen.

Wat gedichten betreft bleken de woordjes "adem" en "jaarringen" weer tot de meest poëtische woorden van de Nederlandse taal te behoren. Dichters waren the usual suspects, aangevuld met enkele mij ongekende namen. Dat maakt het net interessant natuurlijk, zo leer je al eens een dichter kennen.

Bij mijn favoriete gedichten was dat van Lucebert, ik denk dat ik een fan aan't worden ben, maar dat moet je eigenlijk daar beleven. Daarom, een ander gedicht voor de liefhebbers, eentje uit de 4e eeuw oorspronkelijk in het Latijn en vertaald door Patrick Lateur. De voorlezer zingt het gedicht bijna, dus ook hier loont het de moeite om eens te gaan luisteren.

Morgen moet de liefde komen

bij wie nooit heeft liefgehad

bij wie ooit heeft liefgehad

moet de liefde morgen komen.

En Venus gaf de vogels opdracht

hun lied te zingen, niet te zwijgen:

de rauwe roepstem van de zwanen

lawaait rumoerig op de vijvers;

als echo klinkt het lied van Tereus'

liefje, de nachtegaal, gezeten

onder het lommer van een peppel.

...

Maar zij blijft zingen, ik blijf zwijgen.

Wanneer komt eindelijk mijn lente?

Wanneer zal ik zoals de zwaluw

zijn, zal ik ophouden met zwijgen?

Morgen moet de liefde komen

bij wie nooit heeft liefgehad,

bij wie ooit heeft liefgehad

moet de liefde morgen komen.

Op urbanmag heeft iemand een recensie geschreven van Watou.

M. en ik zijn met de auto naar Berlijn geweest. Foto's vind je op flickr.

www.flickr.com

I am certainly the last to write about this, so nothing new here.

Some remarks about WWDC 2007:

• Worst. Keynote. Ever. I even saw a guy with a T-shirt saying those three words. No new laptops, no iLife, no nothing. Only old Leopard stuff and Safari for Windows.
• The sessions were mostly giving the same information as last year. Not too interesting, really.
• Good food, very well organized, good atmosphere.
• The most interesting thing was the Cocoaheads talk about developing Mac applications as an independent. It's nice to see the guys who's blogs you read every day chatting away about an interesting topic.

www.flickr.com

Things I love about San Francisco:

• The ocean. I love cities by the ocean.
• French fries with garlic on a festival. Lots of garlic.
• Kettle chips with vinegar and salt.
• There is an Apple store
• Discovering there is a BART
• The De Young museum , maybe one of my favourite buildings worldwide.
• No hay fever.
• Clothes by Marc Jacobs .
• Always cool concerts going on. Now we saw Interpol and Kaiser Chiefs on a festival there.
• Amoeba Records where they have loads of vinyl and play freaky experimental music in the store.
• The Mission district. Beautiful shops, lovely neighbourhood.
• The WWDC is there, annually.
• Spending time with M., meeting her friends.

Apart from that:

• Didn't get to see Grindhouse as the double feature that you can only see in the states.

www.flickr.com

Er is ondertussen zoveel gebeurd dat ik eigenlijk meer dan een week nodig zal hebben om deze blog up te daten alleen al. Verwacht dus de komende week nog verslagen van een reisje naar de WWDC in San Francisco, van een reisje naar Berlijn en van een trouwfeest, misschien.

Ondertussen wel even de tijd nemen om wat opmerkingen over Werchter te geven. Vooreerst: Werchter is fantastisch! Ik ken een paar mensen die Werchter nogal populair, en tienergedoe, en commerciëel en weet ik veel wat nog allemaal vinden, maar dat is snobistische lariekoek. De sfeer is er altijd beter dan om het even waar anders. Volledig akkoord met wat deze meneer van The Klaxons zei tegen Ayco:

Klaxons over Werchter

Daar sta ik dan als oude snoeper tussen al die verse tieners mee te genieten van de muziek. Ook al had ik de meerderheid van de artiesten al minstens één keer aan het werk gezien, alleen al voor die sfeer ga ik graag terug.

Veel moeilijke keuzes waren er dit keer niet te maken, of toch niet zoals op andere jaren. Björkof The Beastie Boys, dat was de moeilijkste. Als er een keuze moet gemaakt worden kies ik nogal systematisch voor de Marquee, en dus werden het The Beastie Boys. Het was bijzonder om The Beasties eens in een spontane, niet tot in de puntjes uitgekiende set te zien.

Er waren weinig concerten die niet de moeite waren. Zornik, ja. Frank Blackgaf een impressie van een varken. Lily Allenvond ik ook een onwaarschijnlijk stom wicht. Onnozel geschreeuw à la "Fuck all politicians!" en "This song is about men with small dicks. We all have to deal with them sometimes" en de fashion industry en weet ik veel wie er nog allemaal aan moest geloven. En daartussen al te luchtige liedjes, de voorspelbare Kaiser Chiefs cover, een cover van Blondie... Dan had ik toch liever Bloc Party gezien dat op hetzelfde moment op de main stage aan het spelen was.

In Amy Winehousewas iedereen teleurgesteld. In tegenstelling tot wat velen schijnen te denken is Amy Winehouse wél al eerder op een Belgisch festival geweest, namelijk op pukkelpop in 2004 . Toen was ze een verlegen meisje dat een niet onaardige optreden gaf in de château-tent voor een honderd aanwezigen. Ze had enkel haar debuut-CD uit. Nu is ze een diva met een wereldhit en een serieus drankprobleem, die het zich als enige artiest op Werchter permitteert om 25 minuten te laat te beginnen. Het meisje moet dringend naar rehab, zoveel is duidelijk. Muzikaal gezien was het verfrissend tussen al het gitaargeweld eens wat old school soul muziek te horen. Ik ben benieuwd of ze zal doodvallen voor ze uiteindelijk toch naar rehab gaat of als het misschien toch nog goed komt met haar. Eigenlijk heb ik vooral medelijden met haar.

Belgisch, en heel goed: Goose. De marquee is ook de ideale plaats voor dit soort muziek, eigenlijk kon je er geld op inzetten dat de vette electro-rock van deze jongens de tent op zijn kop zou zetten. Minder geluk voor Sioen, die het met een half gevulde tent moest doen, maar daar evenwel zijn humeur niet door liet bederven. Arnohaalde het Vlaamse Bierfeesten-niveau waar ik hem mee associeer. Op het randje van zielig vind ik dat, maar ik ben daarin blijkbaar één van de weinige.

De ontdekkingen van dit jaar: in de eerste plaats Damien Rice. Hij maakte meteen komaf met zijn hit en rockte soms verrassend stevig. Het voorlaatste nummer was een stukje theater zonder muzikanten, het laatste nummer werd verrijkt met flarden "Creep" van Radiohead die wonderwel bleken te passen. Ik had bakvis-muziek verwacht en was héél aangenaam verrast. Damien was één van de twee artiesten die in de Marquee een opmerking maakten over de al te grote ruimte voor hem die voorbehouden was aan journalisten en genodigden. Die van humo konden niet meer binnen , vandaar misschien de niet al te positieve recensie?

Damien Rice vraagt dat de mensen mogen blijven staan

Eindelijk hebben we Pearl Jameens gezien op een festivalweide, en ik hoop dat dat voor herhaling vatbaar is. Eddie Vedder zei dat hij zich even goed geamuseerd had als alle festivalgangers, zoniet beter, en dat was duidelijk te zien aan zijn enthousiasme. Hij had eerder al een guest appearance gedaan tijdens het concert van Kings Of Leon, en hij sloeg zoals onlangs in het Sportpaleis verschillende tamboerijnen stuk om ze daarna in het publiek te gooien. Josh Homme mocht dan weer tijdens Pearl Jam even een zinnetje komen meezingen. Maar vooral: wat een fantastische muzikanten! Heel goed optreden.

Vrijdag was zowiezo wel de sterkste dag geweest. Ook The Arctic Monkeyswaren geweldig. Een coole attitude, zoals dat past bij een bende jonge Engelse snaken, dat groeit er wel uit, maar met zó'n fantastische nummers!

Ook coole attitude: LCD Soundsystem. James Murphy was op zijn tenen getrapt door de grote leegte die voorbehouden was voor journalisten en ander vip-volk en liet dat merken. De muziek was zoals we het gewoon zijn: iets sneller dan op plaat en heel dansbaar. Ik snap niet dat hierop keer voor keer zoveel mensen kunnen blijven stilstaan, zeker hier in de tent op Werchter had ik dat niet verwacht. Misschien dat die paar slamdancers de boel wel wat hebben verknald. Springen al goed en wel, maar daarom hoef je als je't mij vraagt niet direct op je buur gaan stampen. De groep had ook duidelijk technische problemen, Nancy Wang moest tijdens "Yeah Yeah Yeah" nogal gefrustreerd op zoek naar de draad die los zat en er voor zorgde dat er niks meer uit haar keyboard kwam. Tot mijn grote verrassing deed James Murphy "New York, I Love You But You're Bringing Me Down" wél live en het klonk zo slecht nog niet.

Bij The Hold Steadywas de tent ook nog niet half gevuld. Luc Janssens zei: zelden zo weinig volk gezien. Ik ook, eigenlijk. "Wie kent de volgende groep?" vroeg hij nog, en iedereen stak zijn hand op. Kenners, daar doen we het voor, was zijn commentaar. De set in Amsterdam was nog net iets beter, maar ik blijf dit fantastische muziek vinden.

Nog goede optredens: Interpol, vooral. Tori Amos, een diva die live wel heel erg veel haar sexualiteit uitspeelt, was ook erg goed. Rufus Wainwright, een mannelijke diva, heel stijvol gekleed in streepjespakken en met een broadway stukje travestiet-playback als kers op de taart. Maxïmo Park, die me er aan herinnerden dat ik nog veel te weinig naar hun tweede CD heb geluisterd en dat ze wel een heel goede live band zijn. The Good, The Bad And The Queenook.

In totaal heb ik 26 optredens gezien. Misschien net iets teveel van het goede, maar er zijn er weinig tussen die ik zou hebben willen gemist hebben.

Voor de mensen die wilden weten hoe de ballonvlucht was: fantastisch! Het is heel speciaal om boven Vlaanderen te hangen in een balloonvaart. Overal waar je vliegt beginnen honden speciaal te blaffen, worden koeien onrustig en beginnen mensen te zwaaien. Sympathiek als ik ben heb ik teruggezwaaid, en zelfs één keer mijn naam teruggeroepen naar kinderen die vroegen hoe we heetten.

www.flickr.com

Dinsdag vlieg ik weer, ditmaal met een echte vliegmachine richting San Francisco. Ook al ga ik naar de WWDC , het voelt als een beetje vakantie aan. Tot later!

Het ziet er dus naar uit dat we voor minstens vier jaar onder Leterme I zullen moeten leven. Ongeveer iedereen legt er zich bij neer, zelfs, zo schijnt het, Verhofstadt zelf. De formele verkiezingen lijken nog slechts formaliteit. Een uitgebreid portret in De Morgen eindigt met Verhofstadt die vraagt: "Jullie gaan er toch geen in memoriam van maken? Zo van, 't was ne goeie, maar het is nu wel gedaan? (lacht) Kunnen we wachten met de bouw van het mausoleum tot na 10 juni?" Het hele interview leest als een in memoriam.

Normaal stem ik voor de groenen. Mijn idealistisch wereldbeeld leunt het dichtst aan bij het wereldbeeld van die partij. Deze keer zal ik niet zelf stemmen maar geef ik aan mijn broer een volmacht en de opdracht om voor Verhofstadt en Karel De Gucht te stemmen. Uit strategische overwegingen. En zo het niet helpt, als eerbetoon.

Want wat je er ook van kunt zeggen, en ook al ga ik met een groot deel van de standpunten van de blauwen niet akkoord, met Verhofstadt en De Gucht in de politiek ligt het niveau toch een stuk hoger dan we gewoon waren voor de 8 jaar van paars(-groen).

Het komt uit het portret in De Morgen zo duidelijk naar boven. Verhofstadt is bezield door de wereld beter maken, heeft ideeën die fundamenteel stevig onderbouwd zijn en de ambitie om de wereld te veranderen. Uit het artikel: "Verhofstadt rijdt met een Ferrari de ministerraad binnen, in de hoop er met een koerspaard uit te komen. Vaak lukt hem dat ook, alleen: hij had wel een Ferarri beloofd." Dat blijkt hem nu kwalijk genomen te worden. En die stuk of wat gevangenen die vanuit Dendermonde de wijde wereld introkken misschien.

En dus willen blijkbaar de Vlamingskes een wollige paterkop terug aan't bewind. Eéntje van wie het eerste oorspronkelijk idee nog moet gezien worden. Eéntje die in discussies niet verder komt dan wat persoonlijke aanvallen en ontwijkende retoriek. Eéntje die zeker nooit buiten het kader zal denken. Eéntje die vindt dat de Walen te dom zijn om Vlaams te leren. Eéntje die samenheult met een separatistische partij, uit opportunistische overwegingen.

En dus stem ik op de liberalen. Voor het eerst in mijn leven. Uit eerbetoon. Uit dank voor de frisse wind die ze over dit Belgenland hebben laten waaien gedurende de voorbije acht jaar. Verhofstadt: hoed af!

Voor de mensen die hier af en toe eens commentaar geven (zeker twee enthousiastelingen - waarvoor dank), dit: vanaf nu moet je een beetje kunnen rekenen. Het is allemaal een poging om de spambots te slim af te zijn.

Ik verwacht binnenkort alweer een andere intelligente oplossing aan de man te kunnen brengen, maar dat zien we dan wel weer. Voorlopig, voor de mensen die niet kunnen rekenen: twee maal vijf is tien.

Gegroet!

Waaw!! Zo'n hoge verwachtingen als ik had, zo content ben ik achteraf. Chapeau! Enkele losse opmerkingen, voor zover nog nodig:

• Fantastische gitarist, fantastische drummer.
• Ongelooflijk mooie songs. Er waren er slechts twee die ik niet kende, en ook die waren pareltjes. Een zacht nummer dat een paar keer werd onderbroken door een donderslagsolo van de drummer, en je dacht eerst "wat gebeurt er hier?" maar het werkte wonderwel, en een nummer dat eindigde met het brutaal gescandeer van zoiets als "Nothing". Blijkbaar mis ik nog minstens één CD, want het tweede nummer kende de helft van het publiek wel.
• Jeff Tweedy heeft een fijn gevoel voor humor. Alleen al die blik als respons op de schreeuwende vrouw in de zaal sprak boekdelen, maar ook in de andere twee conversaties met het publiek kwam hij behoorlijk grappig uit de hoek.
• Waarom maken vooral depressieve mensen zo'n fantastische muziek?
• Veel nummers uit de nieuwe CD, maar ook veel oude nummers. Sommige van mijn favorieten bleven in de kast ("Please Be Patient With Me", "Poor Places"), van andere was ik al vergeten dat ze ook van Wilco waren ("Jesus, Etc." bijvoorbeeld, misschien het enige nummer dat een hitkan genoemd worden).
• Meer dan twee uur! Ik weet niet of ik nog naar Dour zou gaan om ze nog eens te zien, want beter kan het daar moeilijk zijn.
• Spijtig dat het publiek weinig aandacht kon schenken aan het voorprogramma (Carla Bozulich uit L.A.), want er zaten een paar mooie nummers tussen. De Low-cover, vooral (natuurlijk), maar ook het laatste nummer was het beluisteren waard. Wat een schril contrast met de uitbundigheid waarmee Wilco overladen werd!

Asperges me (Hugo Claus)

Asperges zijn meestal heren,

meerderjarig en gaarne samen.

Zeker, er zijn ook dames bij,

die dragen bessen in de late zomer

en anderen groeien wild en vrij

in Venetië, de eerste dagen van mei.

Soms waan ik mij zo'n heer,

(weerbarstig en met een onzeker geweten.

Men kan niet alles van mij eten,

mijn vel moet men eerst terdege pellen,)

een heer, neef van de hoppescheut

en van de schorseneer,

in de bittere aarde geteeld

en eenmaal in het licht, gegrepen

en graag geknepen.

En ook als ik reïncarneer,

dan niet oosters in een kever

of een jonge loopse hond

maar als in de tijd van mijn leven

door een prinses vastgebonden,

oprecht rechtop klaargestoomd

en dan glijdend in haar mond.

Een winteravond lang

geurt haar stil water

naar mijn diepe grond.

Ah meneer een mooie asperge wil ik zijn. Het seizoen zit er bijna op, nog een paar weken genieten van de verse Belgische asperges op zijn Vlaams. U bent verwittigd! Asperges à la flamande , een recept op behive.be , een site voor Belgische cultuur. Asperges op vegatopia , of wat hollanders kunnen aanvangen met een asperge (frituren!)

Soms ga ik gewoon voor de fun naar een optreden van een band waarvan ik denk dat het wel eens goed zou kunnen worden zonder dat ik echt veel van hun werk ken. Bijvoorbeeld, gisterenavond Apse, een band die op kwadratuur een 5-sterren bespreking krijgt , maar in de mainstream media kwasi niet aan bod komt.

En het was goed. Een soort Sigur Ros op speed, strakke ritmes en heftige bas. Vijf Amerikanen, waarvan er enkele teveel naar McDonalds zijn geweest maar dat willen goedmaken door als een bezetene te rocken. De bassist ligt verschillende keren op de grond, al na enkele minuten baadt de zanger-percussionist in het zweet. Heel heftig.

Het was mooi! Ook nog een eervolle vermelding voor het voorprogramma, "The Besnard Lakes" waar we slechts een drietal nummers van hebben gezien maar die wel indruk maakten met hun seventies-rock.

Apse op myspace . Officiële site van de band . Interview met Apse op kwadratuur.be . The Besnard Lakes op myspace .

Wat lees ik daar op de website van The Editors ? 7th of June, 2007: Secret Gig Belgium, more details announced 21st of May! Misschien moet ik toch eens naar studio brussel luisteren, morgen, want ik veronderstel dat het via daar te vernemen zal zijn?

Ook voor pukkelpop staan ze genoteerd als kanshebber met stip . Dat past nog net in hun agenda tussen "Summersonic, Osaka" en "V Festival, Chelmsford".

The Editors hebben een eigen YouTube-kanaal en laten mensen toe om hun video's te embedden op je website. Modern! En ferm de moeite ook. Zie hier de laatste single:

Het is kalm wat concerten betreft tegenwoordig. Na dat spervuur van concerten gedurende de vorige weken doet dat wel eens deugd eigenlijk. Het concert waar ik al weken en maanden naar uitkijk is het Wilco-concert in de Vooruit , en nu blijkt net op tijd de marketing machine ook een beetje op gang te komen. De recensies van de nieuwe plaat zijn niet altijd even positief, en ik kan daar wel in komen. Het is nog altijd overduidelijk Wilco, maar het scherpe kantje is er wat af precies.

Het is zogezegd een "exclusief Belgisch concert", daar in de vooruit. Alsof dour niet in België ligt? Zal ik even Test Aankoop bellen? Zou het kunnen dat donderdag 31 mei Chokri komt aankondigen dat er weer een lijst nieuwe namen hebben getekend voor Pukkelpop, waaronder Wilco? Het is volgens mij zelfs waarschijnlijk.

Laat dat de pret niet bederven. Voor wat ik er al over gehoord heb is Wilco een heel goede live groep. Ondertussen luister ik nog een beetje naar de vier CD's uit mijn collectie.

Pitchfork interviewt Jeff Tweedy , zowat als meneer Wilco te beschouwen. Interview in Knack . Sky Blue Sky volgens Pitchforkmedia. Ze zijn al te streng, als je het mij vraagt.

Het gebeurt wel vaker tegenwoordig, en volgens wat ik lees ben ik blijkbaar niet de enige. Een Humo missen is iets wat me vroeger nooit zou gebeurd zijn, en tegenwoordig gebeurt het regelmatig. Het is al gebeurd dat ik gewoon vergeet een exemplaar te halen en merk dat we weeral dinsdag zijn en ik dus een week heb overgeslagen.

Deze week was dat nochtans niet de reden. Deze week was de Humo gewoon uitverkocht omdat er een DVD bij zat. Die van Al Gore, "An Inconvenient Truth". Momenteel al te koop op ebay , in tegenstelling tot de humo, die in geen enkel van de drie winkels die ik geprobeerd heb nog te krijgen was.

Humo zet al zijn CD-besprekingen vrij op hun site, te volgen via rss-feeds. Ook boekbesprekingen, uitlaat, linke boel en de filmbesprekingen zijn op de site te bekijken. Als ze nu ook nog eens dwarskijker publiceren en nog meer nalaten om écht interessante artikels te brengen dan is er helemaal geen reden meer om er voor te betalen. Dan hoef ik ook geen drie winkels af te lopen omdat er weer eens een boek, een dvd of een condoom bij zat.

De inhoud van de humo deze week, volgens de site: verslaafd aan seks. Volgende week bij Humo: Spiderman 1. Was deng er nog maar...

Deze week in humo. De toekomst belooft weinig goeds.

Moest ik nu kunnen voor de PS stemmen, ik zou het doen, voor deze commercial alleen al (via Ine ). Helaas, ik zit in San Francisco , dus ik ga mijn stem moeten verkopen op eBay .

Misschien hang ik wel eens de anarchist uit en stem ik gewoon niet! Het maakt uiteindelijk toch niet uit, de Groenen zijn slim genoeg om er zonder mijn stem een potje van te maken, en tussen al die andere partijen zie ik nog weinig verschil: ze mikken allemaal op de middenklasse, de mensen die stemmen om er zelf beter van te worden in plaats van om de maatschappij beter te maken. Bent u arbeider? Stem dan op de sossen, want al de rest zit aan uw ziekenkas en aan uw pensioen. Bent u middenstander of hoger opgeleid? Stem dan op de liberalen want al de rest zal de belastingen verhogen. Bent u mossel noch vis maar vindt u wel dat er wat meer (spuw het woord uit) respect moet zijn? Stem dan op de tsjeven want al de rest zijn door den antichrist bezeten. Draagt u geitenwollen sokken en denkt u een intellectueel te zijn? De groenen zijn uw ding, al de rest zijn populisten. Bent u gewoon breed van nek en kort van verstand? Stem dan op de bruine want al de rest zijn zakkenvullers.

Er is geen zak aan. Iemand ergens een oorspronkelijk, gewaagd idee gehoord? Laat het me weten, want bij mij is het geleden van de voorlaatste gemeenteraadsverkiezingen, anno 2000, toen de partij "Digter" van Coenraed De Waele vond dat alle fietspaden lichtjes bergaf moesten aangelegd worden.

Mijn voorspelling voor de volgende verkiezingen, hierbij, gebaseerd op een poll die ik bij mezelf en mezelf alleen zonet heb gehouden en die dus ongeveer even betrouwbaar is als al die andere polls waar u mee platgebombardeerd zult worden de komende maand. Ik voorspel als volgt: de sossen status quo, de liberalen licht achteruit, de tsjeven vooruit met een procent of 2, de bruine achteruit met een procent of 4, de groene achteruit met een procent of 2, en Jean-Marie krijgt de overschot.

Zo blijft het toch een beetje spannend. Nu de "analyse" van de resultaten nog!

Op les nuits botanique vorige zondag was er een optreden van The Whitest Boy Alive met in het voorprogramma Just Jack, die van dat leuk hitje "Starz in Their Eyes". Persoonlijk vond ik het optreden van Just Jack heel aanstekelijk. Het had bij momenten iets van Arsenal, maar dan mét een leuke frontman die zo breed glimlachte dat je zin had om terug te lachen.

Het lijkt wel of Mike Skinner van The Streets links en rechts wordt voorbijgestoken door meer poppier versies die net iets beter in het gehoor liggen en dus grotere instant hits scoren. Spijtig, eigenlijk.

Ik heb echt wel een zwak voor Engelse hiphop, met lyrics die niet enkel over ho's en bitches gaan, en al eens een moeilijker woord durven gebruiken.

Trouwens, The Whitest Boy Alive was minder verrassend, maar ook heel ferm de moeite. Een beetje zoals Kings of Convenience, maar dan dansbaarder. Binnenkort op Pukkelpop, samen met oa. Jamie T (nog zo'n nieuwe Engelse hiphopper) en jawel... Just Jack.

Just Jack op myspace Just Jack bij Jools Holland op de BBC Goth at the disco , een aanrader uit de set

In de bespreking van Norwegian Wood, het boek van Haruki Murakami, in De Morgen werd vermeld dat het oorspronkelijke popliedje, van The Beatles, op het cruciale moment de ontknoping (deden ze het of deden ze het niet?) verdoezelt door een sitar over de tekst te laten klinken. Dat was me nu nog niet opgevallen, en nu ik de rode en de blauwe LP's in huis heb kan ik dat gemakkelijk nog eens herbeluisteren en verifiëren.

Voor mij was't precies al altijd duidelijk geweest: "She told me she worked in the morning and started to laugh, I told her I didn't and crawled of to sleep in the bath". Dat duidt volgens mij duidelijk op een blauwtje lopen. Ook de laatste paar lijntjes doen me denken dat het hoofdpersonage niet zo tevreden is met de gang van zaken: "So, I lit a fire, isn't it good Norwegian Wood?", daarmee doelend op de meubels van het meisje waar ze in de eerste strofe nog zo trots op was.

Klaar als een klontje. Nochtans blijken op het internet nogal wat referenties te vinden die de versie van de journalist van De Morgen bevestigen. Als je nog eens goed luistert hoor je inderdaad dat er wat songstructuur betreft op één plaats sitar te horen is waar je eigenlijk nog een strofe zou verwachten, en daar wordt blijkbaar over gespeculeerd. The Beatles speelden dan ook nog graag het spelletje mee en insinueerden zo hen dat uit kwam even goed dat het ging om een liedje over een stel lesbiënnes.

Norwegian Wood op Wikipedia. Norwegian Wood Lyrics en wat discussie over de betekenis. Het boek van Murakami , nu eindelijk ook uit in het Nederlands, maar al heel lang een wereldwijde bestseller in het Engels. Het meest "normale" boek van Murakami dat ik al gelezen heb, heel mooi!

(eergisteren in het ziekenhuis)

Als ik naar buiten kijk zie ik drie katten op een lege parking die spelen met de wind. Twee bomen staan in bloei, en de wind voorspelt regen. Toen ik naar hier kwam was het nog zonnig. Ik lijk hier wel de enige patiënt, heel het ziekenhuis is voor mij. De verpleegsters zijn heel vriendelijk, op de televisie wat jazz-muziek. Mijn bed heeft een afstandsbediening met 6 knoppen, hoofd omhoog, hoofd omlaag, voeten omhoog of voeten omlaag en bed omhoog of bed omlaag. Het schikt me hier wel. Het enige waar ik me op moet concentreren is een vies goedje drinken en zorgen dat ik op tijd bij het toilet kom. Ik had me voorgenomen om wat op mijn computer bezig te zijn, of om wat foto's te nemen zoals in die tentoonstelling in het Caermersklooster van die meneer die leukemie had, maar daar is nog niets van in huis gekomen. De humo lezen, een boekje lezen, een beetje naar de radio luisteren, en vies water drinken, daar is het bij gebleven. Straks komt mijn moeder mij een DVD'tje brengen, want er is écht nog altijd niks op die televisie. En morgen word ik geopereerd.

Misschien een goede gelegenheid om eens te vertellen dat er in het SMAK tegenwoordig filmpjes te zien zijn van Jesper Just, een Deense kunstenaar, en dat die me heel erg hebben aangesproken. Het zijn droomsequenties, of zo interpreteer ik ze toch, met telkens ongelooflijk mooie beelden, met een heel dreigend David Lynch-sfeertje. De muziek bestaat uit eigenzinnige interpretaties van popsongs. Het nummer dat gebracht wordt door het schreeuwend mannenkoor herken ik niet maar is desalniettemin indrukwekkend. De ingewikkelde uitleg heeft het over "genderrollen" en zo, maar de filmpjes spreken voldoende voor zich, zoals het hoort.

Het zijn twee filmpjes, eentje van 20 minuten in drie delen een eentje van 10 minuten, geprojecteerd in een loop. Als je langsgaat, blijf dan wat hangen bij de fuck-tentoonstelling van Kendel Geers beneden en boven, die loont ook wel de moeite, maar vergeet vooral niet om eens te gaan kijken naar die filmpjes boven. En laat me weten wat je er van vond. Ondertussen drink ik nog wat vies water.

A vicious undertow op de officiële site van de kunstenaar. (te zien in het SMAK) It will all end in tears op de officiële site van de kunstenaar. (te zien in het SMAK) Kendel Geers in het SMAK. Blijkbaar kun je je commentaar kwijt op de site tegenwoordig. Sterk! Jesper Just in het SMAK. Review van de filmpjes van Jesper Just in het SMAK door 8weekly . Op youtube vind je twee filmpjes van hem, een stukje uit "something to love" en een ongekend (vroeg?) filmpje .

Cat Power in het Koninklijk Circus vanavond maakt er een zootje van. De dame heeft een zwoele, soulvolle stem, maar was meer bezig met zenuwachtig over en weer lopen over het podium, met sigaretten uitdelen, met het wisselen van micro en met onnozele danspasjes dan met haar zingen zelf. Bovendien was het geluid niet goed afgesteld en stonden de muzikanten er bij met een attitude van "Hey, het is een job, niewaar!?". Een meisje met issuesook, als je het mij vraagt, zo zenuwachtig en hyperactief als ze tekeer ging op zelfs de traagste nummers.

Low in de AB, vorige maandag, daar kunnen we kort over zijn: het was te kort en Alan had er precies wat minder zin in dan gewoonlijk. Misschien wat teveel aan de wiet gezeten? De AB had efkens de allures van een popfestival want het voorprogramma, Krakow, Low en Whip speelden alternatievelijk en aansluitend in de zaal beneden en de zaal boven waardoor er telkens een volksverhuizing was na het optreden. Hopelijk was dit éénmalig.

Cat Power sobers up Bill Callagan . Vind zelf de link met Cat Power. Weet dat ik niet voor goddeau schrijf, maar het had gekund!

Stel je voor: het is een lange hete dag geweest, met dorstige trektochten door dorre woestijnlandschappen. Aan de horizon een dorp, een kerk. In het dorp, posters. Wanted dead or alive? Uit de kerk komt gospelgezang. Je gaat binnen. Zwarte volslanke dames zingen hemelse harmoniën. Een duivelse man komt op en zingt met een donkere stem. Hij speelt gitaar met een duivels gemak en uiterste precisie. Hij grijnst. De muziek is meeslepend. Je doet de danspasjes na die het koor voordoet. Je voelt dat het werkt. Je vraagt naar meer. Je bidt tijdens de toegiftes dat je er op je vijftigste nog zo goed zal uit zien als Howe Gelb. En dat je ooit, al was het maar één enkel moment, het gevoel hebt gitaar te kunnen spelen zoals hij dat kan. Je zou er je ziel voor verkopen. Zonder verpinken. Zonder spijt.

Once you wrote a song...

Howe Gelb in cucamonga, via staat van beleg . Het stukje hierboven is een quote uit dit programma. Howe Gelb op kindamuzik.net Het concert op de site van de cactusclub. review volgens pitchforkmedia.

Klara zond eerder in mixtuur de volledige "Ys" uit, de laatste CD van Joanna Newsom en gisteren zond het het concert uit van haar in de AB. Twee uur aan een stuk. Zelf heb ik het gemist en het is niet meer online beluisterbaar. Spijtig! Heeft er toevallig iemand een opname?

laika .

It's not really a romance , as that guy leaving Apple was blogging about, but working at Agfa was 7 years of my life that are now ending. Tomorrow is my last day and here is a round up of things I'll be missing and things I won't be missing. I'm sure that list will change in a couple of months from now, but these are my current feelings. I'll be working for NiXPS , working from home in a two person startup company with a friend and colleague I have known and appreciated during my whole professional career. The contrast with working for Agfa could not have been bigger. I'm looking forward to this new endeavor which will start next tuesday.

Things I'll miss:

• An international environment, programming with Russians, Englishmen, Italians and what not.
• Some colleagues that have become friends, even though I hope I won't have to miss them really and we will meet still once in a while.
• Sitting on the train: watching fellow commuters, watching children getting excited about going to the zoo, watching the landscape, reading the newspaper or working on my laptop.
• The bicycle rides from and to the station that keep me in shape. I will need to go running more often now.
• The routine and experience you have after having worked on a project for seven years.
• A big bunch of wild and weird Mac aficionados to discuss the latest and greatest new Apple toys with.

Things I won't miss:

• Traffic Jams at the Kennedy Tunnel going into Antwerp.
• Spending three hours a day commuting, eating late dinners and making sandwich boxes in the morning.
• Cubicles and dirty carpets, badges and gate keepers, having to walk 10 minutes before you reach the parking lot. Working in an industrial environment in other words.
• The lack of challenge you get if you've spent 7 years working on a project.

Hopefully we will be succesful with NiXPS. I know we will try our hardest to make it work and I'm sure it will be a fun and interesting experience. Here we go, wish us luck!

Zoals gewoonlijk, losse opmerkingen:

• Het voorprogramma, Biffy Clyro, is een nirvana-kloon met springpunkallures. Niet zo denderend, op zijn zachtst gezegd.
• Een enthousiaste zanger, grijnzend van plezier dat hij nog eens mag optreden! Heel aanstekelijk.
• Een bassist met een T-shirt met het opschrift "The KLF invented me", dat zijn extra bonus punten!
• Iedereen trekken en stampen en springen en zingen en blij zijn en zo, en ik ook, jippie!
• Het wordt mooi, in de AB, morgen , dat weet ik zeker!

Bloc Party op BBC Radio 1 via stereogum .

Vegetariër zijn heeft als nadeel dat als je een kwaaltje hebt iedereen direct de oorzaak kent. Natuurlijk, hij at geen vlees! Een vegetariër mocht nog roken als een turk, zonder condooms anale seks hebben met transseksuele heroïnehoertjes of valschermspringen met een horde minnaressen, dat maakt niet uit: als hij ten onder gaat zal het altijd zijn omdat hij te weinig vlees at. Hij zag er al zo bleek uit, de laatste tijd, dat kan niet goed zijn.

De laatste paar maanden kamp ik met een ijzertekort. Mijn huisdokter is van het type dat al lang met pensioen had moeten zijn maar het genezen niet kan laten ook al heeft hij ondertussen een erfenis bijeen gespaard om vier generaties lamzakken mee te onderhouden, hij vindt het nu eenmaal leuk om mensen van hun miserie te verlossen. Zo moesten er meer zijn. Hij had gezien dat mijn oogbollen een beetje bloeddoorlopen waren en dacht dat ik wat bloedarmoede had, ik dacht "je zou me eens moeten zien als ik rechtstreeks van de Culture Club kom", maar stemde toch in met een bloedonderzoek. Bleek die dokter nog wel gelijk te hebben ook!

Ijzerpillen moesten een uitkomst bieden, maar brachten vooralsnog enkel mijn darmstelsel overhoop. Ondertussen probeert iedereen, allicht goed bedoelend, wel te helpen met wat goede raad. Meer spinazie eten! Aan de deurklink likken! Maar vooral: vlees eten! Want, wie geen vlees eet, kan geen ijzer vinden.

Niemand voelt zich gehinderd door enig gebrek aan diploma in de dieetleer of aanverwante wetenschappen. Het feit dat ijzer uit spinazie een totaal nutteloos voedingsbestanddeel is voor ons lichaam omdat het gewoon niet in ons lichaam geraakt wegens te veel oxalaten in diezelfde spinazie is iedereen onbekend. Of toch, sommigen hebben al eens ergens gehoord dat popeye misschien toch niet helemaal op exacte wetenschap berust en eigenlijk een fictief personage is. Het verschil tussen heem-ijzer en non-heem ijzer is al helemaal exotische kennis die alleen nog via google kan opgesnord worden.

Het feit dat mijn dieet niet helemaal ijzervriendelijk was ging aan iedereen voorbij. Als vegetariër ben je voor je ijzervoorraden namelijk aangewezen op het non-heem ijzer dat in aardappelen, linzen, sinaasappels, pompelmoezen, volkorenbrood en zo voort zit, en dat wordt minder goed in je lichaam opgenomen, vooral als je het laat vergezellen van rijkelijke hoeveelheden chocolade, cafeïne of rode wijn. 's Ochtends een volkorenboterham met choco en een koffie? Ijzer weg. 's Middags een volkorenboterham met kaas en sloten koffie gedurende de dag en af en toe een shot koffie tussendoor? Ijzer weg. 's Avonds een paar glazen rode wijn bij de maaltijd? Ijzer weg. Dit alles met te weinig fruit? Ijzer helemaal weg.

Kortom, echt bevorderend voor mijn ijzer was mijn dieet niet. Nochtans had ik nooit enig gebrek vertoond aan ijzer bij vroegere bloedproeven in mijn vegetarisch bestaan en bleken de ijzerpillen niet voldoende te werken. Voor de bezorgde lezer: de oorzaak is sinds gisteren gevonden en kan met een kleine operatie verholpen worden. Een poliep op mijn darm is zo goed als zeker de oorzaak van een onmerkbaar permanent bloedverlies, en dat vreet aan de ijzervoorraad in mijn lichaam. Binnenkort wordt dit verholpen en kan ik weer met volle teugen rode wijn, sloten koffie en pakken chocolade naar binnen werken.

Of misschien toch niet. Zoals Axl Peleman tot scha en schande ondervond , als vegetariër draag je impliciet de verantwoordelijkheid om de reputatie van de minderheid niet te beschadigen. Alle voorbeelden van hoe ongezond vegetarisme zou kunnen zijn worden door de vleesverslindende medemens gretig aangegrepen om hun eigen eetpatroon goed te praten, en dus doet elke vegetariër die niet voldoende op zijn eigen gezondheid let de zaak eigenlijk meer kwaad dan goed. Dus, voor mij voortaan minder koffie, minder rode wijn en minder chocolade, en meer fruit (vooral tijdens de broodmaaltijd!).

Op zes mei ga ik onder het mes. Daarna, champagne! Op uw en mijn gezondheid.

Een lijst met vegetarische voedingswaarden en hun ijzergehalte , in het Engels. Een artikel over vegetarische voeding en ijzervoorraden , in het Engels. Een overzichtelijke tabel met do's en don'ts. Ook op www.gezondheid.be kunnen ze interessante tips geven, in het Nederlands deze keer.

Een paar losse opmerkingen over het optreden van Joanna Newsom in de AB vanavond:

• Toevallig had ik nog naar een discussie zitten luisteren over rechtstaan of neerzitten op concerten vandaag. In de AB kon je kiezen, want de stoeltjes waren uitgezet maar zodanig dat er ook nog plaats was om recht te staan. Rechtstaan is -natuurlijk- beter!
• Joanna heeft een lief scheef mondje als ze zingt.
• Hoe minder begeleiding bij haar en haar harp hoe liever, maar de drum en de gitaar (?) waren sober en heel gepast.
• Die slechte mop die ze niet wou herhalen omdat hij té slecht was vind je hier zo , op youtube.
• Ook de nummers uit haar vorige plaat waren, hoewel korter en poppier, heel erg de moeite.
• Ik ga vannacht van een lief meisje met een grote harp dromen. Zo mooi dat zij zingt!
• De volgende keer ga ik absoluut weer!

Origineel artikel over neerzitten of rechtstaan op popmatters.com

If a great musician plays great music but no one hears, was he really any good? Deze en andere overwegingen geven aanleiding tot een heel mooie lijst cultuurfilosofische beschouwingen in een artikel in The Washinton Post , die een experiment hadden opgezet waarbij een internationaal succesvol en gekend muzikant als straatmuzikant in de metro een 40-tal minuten klassieke stukken speelt op een kostbare stradivarius. Bijna niemand herkent schoonheid in de metro wanneer hij op weg is naar zijn kantoorjob, zo blijkt.

U had er misschien al ergens over gehoord, maar dit artikel is zo mooi geschreven dat het echt de moeite is om de tijd te nemen en dit origineel stuk te lezen. Gevonden via The Rich Girls Are Weeping .

In Brussel moeten de muzikanten nu auditie doen om in de metro te mogen spelen.

De Morgen heeft sinds dit weekend een nieuwe columnist, iemand die dakloos is geweest gedurende een periode in zijn leven en dat heeft overleefd door korte dagboeknotietjes bij te houden. Een beetje zoals een blog, tiens. Frappant citaat: "Het is wat als niemand naar je kijkt als naar een mens. ... Je identiteit is weg, want behalve het zeer oppervlakkige contact met andere zwervers heb je met niemand contact. (dwingend) En vooral, ik herhaal het, niemand kijkt je nog in de ogen! Dat is het verschrikkelijkste wat ik als dakloze heb meegemaakt." Ook de topmuzikant uit het stukje van The Washington Post vond het wegblijven van erkenning van de toeschouwers het vreselijkste deel van zijn opdracht.

Iets om te onthouden dus: altijd proberen om bedelaars in de ogen te kijken en effectief proberen te luisteren naar wat ze spelen. En eens wat geld geven af en toe, dat spreekt.

Het artikel in de Washington Post .

Een paar losse opmerkingen over het optreden van Cocorosie in de AB vanavond:

• Bunny Rabbit is geil en vooral plezant.
• Als tieners massaal enthousiast worden van de muziek van Cocorosie dan kan het toch zo slecht niet gesteld zijn met de toekomst?
• De derde CD van Cocorosie is bij deze de enige ongesigneerde in mijn collectie. De eerste twee zijn persoonlijk voorzien van een tekeningetje en van de tekst "to Kristof". Dat zat er deze keer niet meer in. De tol van het succes.
• De (ge)blonde(eerde) zus had precies wat last van PMS maar dat belette haar niet om fantastisch te zingen.
• De oude nummers zaten telkens in een nieuw kleedje dat wonderwel bleek te passen.
• Hoe ze er in geslaagd zijn om élk blad en élk radioprogramma een interview te gunnen is me een raadsel.
• Het was is en blijft zeer aangenaam toeven in Cocorosieland.
• Domino is geopend!

Het Domino Festival , op het eerste zicht een nogal kale site maar vorig jaar waren daar leuke filmpjes op te bekijken van de editie toen en een blogje van Kurt Overbergh. Benieuwd wat het dit jaar wordt. De VPRO heeft een uitgebreide Cocorosie-pagina , maar je hebt wel die verdoemde Realplayer nodig. Bunny Rabbit op myspace Cocorosie op myspace , en ze komen precies weer dicht in de buurt zo in juni ongeveer. Herman, zou dit passen? Het officiële cocorosieland.

Het jaar bestaat uit twee delen: het deel voor het zomerseizoen, en het deel na het zomerseizoen. Het zomerseizoen bestaat uit verschillende delen: de Gentse Feesten, Pukkelpop, Watou, de zee, terrasjes, en vooral ook Werchter. Ik word vijfendertig dit jaar, lang voorbij de houdbaarheidsdatum van een popfestival maar dat heeft als voordeel dat ik niet hoef te zeuren over de toegangsprijs en dat ik me de luxe kan veroorloven om een vakantiehuisje in de buurt te huren en goed uitgeslapen en fris gewassen voor de dag te komen, zelfs op dag vier. Wat dat betreft mogen die zestienjarigen hun stank en hun tentje hebben, enkel van hun jeugd ben ik jaloers.

De affiche ziet er andermaal veel belovend uit, maar het recept is gekend. Alles, maar dan ook alles, echt alles wat op tournee is, waar veel volk naar komt en/of waar een hype rond hangt komt naar Werchter. Pearl Jam, Metallica, Faithless, The Kooks, Muse, Marilyn Manson, Keane, The Kaiser Chiefs, Peter Gabriel, De Heideroosjes enzovoort, niemand zit er nog op te wachten maar ze zorgen dat die wei vol geraakt. Daarvoor ga ik niet, ook al zou het zonde zijn om Pearl Jam niet nog eens mee te pikken en zal ik niet neen zeggen tegen mijn zesde concert van Muse als dat niet overlapt met een andere groep. Het interessantste is voor mij The Marquee.

Het is een beetje spijtig dat Amy Winehouse op de Main Stage staat, maar begrijpelijk na die monsterhit die "Rehab" heet. Heel mooi nummer, ik houd er van, maar Amy is te jong en te schuchter om op klaarlichte dag op een groot podium te staan. Zo herinner ik ze me toch van die keer op Pukkelpop, in die donkere tent een viertal jaar geleden, en zo schijnt ze nog altijd te zijn als ik de recensies van haar optreden in Amsterdam mag geloven. In de tent wordt dit een knaller, op het hoofdpodium een afknapper vrees ik. Toch om naar uit te kijken.

Voor Air wil ik op de eerste rij staan, in de hoop dat ze Charlotte Gainsbourg meebrengen zoals laatst in de AB , voor LCD Soundsystem in de hoop dat het publiek eindelijk eens danst op die muziek, voor Goose omdat ik die nog niet gezien heb en ik heel benieuwd ben, voor The Klaxons omdat ik wil weten wat er aan is van de hype , voor Frank Black om eens wat te freaken op Pixies-nummers, voor Lilly Allen voor 't zicht en om wat mee te zingen met LDN en voor The Beastie Boys omdat het de Beastie Boys zijn en die garant staan voor goede shows, altijd, overal. Ook voor de Arctic Monkeys zal ik me nog eens naar voor tussen de tieners murwen.

Maar de affiche is nog niet compleet. Herman Schueremans, gelieve nog volgende namen toe te voegen, omdat ze ook op tournee zijn en omdat ze ook alle zalen systematisch uitverkopen en ik er niet bij was of er nog eens bij wil zijn: The Shins , gewoon om te weten of ze live iets voorstellen, The Fratelli's , omdat ik recentelijk abusievelijk verslingerd geraakte aan hun plaatje en ik vermoed dat dit dikke fun wordt, Maximo Park , omdat ik jammer genoeg hun optreden in de Botanique straks moet missen wegens uitverkocht, en als we dan toch bezig zijn, The Editors zijn nog altijd beestig goed en hebben nog wat plaats op hun concertagenda .

Wilco en The Hold Steady houden we voor Pukkelpop, als dat goed is voor jou, Herman? Waarvoor dank.

Amy Winehouse in Paradiso doet Back to Black, mijn (voorlopig) favoriet nummer uit haar laatste plaat. Humo-recensie van The Fratelli's "Costello Music"

Binnenkort komt Low nog eens optreden in de AB, ze hebben net een zoveelste fantastische CD uit (Hatchet!, Breaker!, Dragonfly!, Murderer! Veel fantastische nummers! Nu met subtiele elektronica!). Wie Low nog niet kent mist iets in zijn leven, iets cerebraals, een zuiverend ritueel. Wie ze nog niet kent kan ze bijvoorbeeld leren kennen door naar deze aflevering van vox te luisteren.

Ik weet al lang niet meer hoe ik ooit Vox heb leren kennen, maar het is ondertussen een vaste waarde in de Podcasts geworden. De ontwapenende Jérôme Colin prezenteert elke week een aflevering die dan in stukken geknipt in de rss-feed belandt, elke dag een kwartiertje. Aan The Arctic Monkeys en aan Coco Rosie vroeg hij naar hun favoriete platen, en draait ze dan. De keuze van de zanger van The Arctic Monkeys bleek heel origineel te zijn. Soms doet hij absurde nutteloze dingen, zoals wanneer hij in Défivox op zoek gaat tussen de link tussen twee niets met elkaar te maken namen (Elio Di Rupo en Calexico bijvoorbeeld). Soms surft hij rond op myspace en laat dingen horen die hij leuk vindt. Dikwijls is hij gewoon een enthousiaste fan die blij is als een klein kind wanneer een groep bij hem in de studio zit.

Het is een leuke podcast die mijn Frans wat bijschaaft, die me af en toe previews geeft van nog te verschijnen werk (Low bijvoorbeeld) en die me soms nieuwe namen leert kennen ( Jason Moran bijvoorbeeld) en die me soms gewoon charmeert ( Wixel recentelijk nog bijvoorbeeld).

De Site van de podcast . Blijkbaar ook af en toe met filmpjes van de akoestische sessies! Abboneren in iTunes Recensie Low volgens Humo Recensie volgens Pitchfork met een MP3 cadeautje erbij, helemaal onderaan! Low in de AB, op maandag 30 april 2007 aanstaande !

Look what they did to my iMac:

It seems that for a new project I'm working on Windows Vista is necessary. The horror! Hehe... One thing I noticed already, is that searching in the System Preferences (which are called Control Panels on Windows) for the word "Monitor" or for the word "Display" seems to render no results. Then I found out that was because I was in "Classic View". The searching only works in "Control Panel Home" view. What kind of a name is that? And why wouldn't it work in Classic View anyway?

Oh well, thanks to Parallels I can switch back quickly to good old OS X. And, think different(ly): there must be nice things in Vista that are not ripped of from OS X and work properly. There must be! There must be. Surely...

Soms hoor je muziek waar je meteen wég van bent. Het gevoel dat het hoog tijd werd dat er eens iemand een plaatje maakte met zó'n muziek in plaats van flauwe afgietsels van iets wat lijkt op iets wat we al eens eerder ergens hebben gehoord. In Los Angeles liet een vriendin me Panda Bear horen, en ik wás er meteen weg van. Sixties psychedelica die je het gevoel geeft dat je aan de LSD hebt gesnoven, iets waar ik nochtans geen ervaringsdeskundige in ben. Ondertussen terug in België lijkt het er op dat dit plaatje zijn entree niet aan het missen is. Amper een week uit en al verschillende referenties gezien, op Soundslike.be en op het onvermijdelijke Pitchfork Media bijvoorbeeld. Het is een kwestie van tijd voor u het op Studio Brussel te horen krijgt en u achterover uit uw autostoel valt.

Het album heet Person Pitch en is te koop op emusic , misschien moet ik daar maar eens een account voor aanschaffen, het lijkt me beter dan iTunes in ieder geval.

Een aantal links zijn gedumpt in de link sectie. Geheel terzijde maar toch ook niet: een interessante discussie over platenlabels en hoe ze kunnen overleven in de 21ste eeuw vind je op wnyc . Vooral deze discussie

discussie over labels

vond ik heel interessant.

Soundslike.be is heel lelijk van vormgeving maar is altijd wel heel up to date. In deze post linken ze naar een video en een mp3 uit het album. Je kunt altijd de mp3 online beluisteren door gebruik te maken van delicious' playTagger Elke zichzelf respecterende artiest heeft een myspace pagina waarop minstens één nummer te beluisteren is. Pitchforkmedia Interview met Panda Bear Via paw-tracks , het platenlabel van Panda Bear vind je ook wel een mp3. Ook bij Pitchfork Media vonden ze deze plaat heel goed.

Toen ik deze foto trok

aan Venice Beach in Los Angeles was het me niet opgevallen dat er URL's in de linkerbovenhoek stonden . Het was pas toen ik het op mijn grote computer thuis bekeek dat ik ze zag, en groot was mijn verbazing toen er een Belgische URL bij bleek te staan. Op hun site bleken meer van dergelijke juweeltjes te staan, zonder vermelding van locatie evenwel. Ze bleken evenwel in Gent gevestigd!

Fantastisch, aan de andere kant van de wereld graffiti uit je thuisstad fotograferen zonder dat je het weet. De eerste dag liep ik wat suf van de jetlag rond in Gent, en aan de achterkant van de FNAC (of Inno) bleek een gelijkaardig stuk te staan. Ik heb hen gemaild en jawel hoor, het is van dezelfde artiest! Als u daar eens passeert moet u er zeker eens op letten. En als u langs de Hoogpoort passeert, op nummer 11 is een winkel waar ze T-shirts en pluchen beertjes verkopen van het figuurtje genaamd "Heyhey the bear"!

Misschien ziet u mij wel eens langs't straat wandelen één dezer met deze T-shirt aan:

Sinds kort ben ik de trotse bezitter van een platendraaier. Sindsdien probeer ik zoveel mogelijk vinyl te kopen. In L.A. heb ik onlangs een vierdubbelaar van Silent Shout van The Knife gekocht. Er was een platenzaak waar vinyl nog echt uitgebreid in de rekken stond. In Amsterdam vond ik een platenzaak dichtbij de Paradiso waar een oudere man me enthousiast vertelde over hoe hij Jacques Brel nog aan het werk had gezien en die me kon helpen aan een dubbelaar van Jacques Brel en nog veel meer lekkers voor kwasi geen geld. In Gent is er een zalig platenwinkeltje in de Lange Violettenstraat waar ik "De Bende van Jan De Wilde" voor - wat was het? - 6 euro kon kopen.

En dan zit ik, zoals nu, naar een plaat te luisteren en te kijken. Het is nostalgie en onnozel, ik weet het, maar zo'n plaat zien ronddraaien dat is toch nog iets speciaals. Je moet die omdraaien en je kunt die niet fatsoenlijk copiëren, ik weet het, maar het blijft onweerstaanbaar.

Op dit moment ben ik zo naar Graceland aan het kijken en luisteren. Als ik ooit een favoriete top 10 aller tijden moet maken om naar een onbewoond eiland mee te nemen dan zal deze er toch ergens in moeten voorkomen. Ik herinner me dat ik ten tijde van Torhout-Werchter Paul Simon een oude zak vond - in 1991 volgens Wikipedia , dat kan kloppen - maar nu ik meer en meer zelf een oude zak aan het worden ben moet ik toegeven dat ik verkeerd was en er goed aan had gedaan toen wat aandachtiger te luisteren.

Eén ding ben ik nog niet uit: welke platen koop ik op CD en welke op vinyl? Sommige vind ik alleen op CD, dus CD is onvermijdbaar. Ik denk dat ik het houd bij deze regel: platen die oorspronkelijk op vinyl zijn verschenen koop ik op vinyl, platen van na de vinyl-tijd koop ik op CD. Dat betekent dat ik The Knife misschien beter niet had gekocht, maar soit. Wat te doen als er plots geen CD's meer verschijnen maar we enkel nog mp3's kunnen downloaden?

Excellente discussie's over muziekactualiteit kun je vinden op WNYC , de New Yorkse public radio, vooral in het programma soundcheck daar. Over het voortbestaan van het albumformaat zonden ze bijvoorbeeld deze interessante discussie uit.

Death Of The Album

Er zijn veel interessante discussies te vinden daar, en hun podcast is een vaste waarde in mijn collectie geworden.

Raar dat je na zowat 36 uren zonder slaap niet meer goed weet of je nu zou moeten gaan slapen of beter wakker blijft om terug in het Belgisch ritme te komen. Iemand beval Melatonine aan. Voor het eerst heb ik ook echt gemerkt dat het terugkeren sneller is dan het doorgaan .

We reizen om te leren. De nieuwsgierigen onder u zitten al lang op

www.flickr.com

te loeren natuurlijk. Ik ga slapen!

Misschien later meer. Misschien ook niet.

Na eeuwen wachten komt Wilco eindelijk nog eens naar Europa voor een tournee. Misschien spijtig dat het in de Vooruit is en niet in de AB waar de klank beter is of op Werchter in de tent waar de sfeer én de klank beter is, maar daarom niet getreurd, bestel uw ticket zo u dat nog niet heeft gedaan!

Een leuk weetje over Wilco: op "Yankee Hotel Foxtrot" werd een sample gebruikt van een "Numbers Station" , een radiostation dat dag in dag uit zinloze sequenties van woorden of getallen uitzendt. Het wordt nergens officieel toegegeven, maar er mag van worden uitgegaan dat deze radiostations dienst doen als communicatiemiddel naar spionnen in vijandige linies. Nu was er één mens die CD's had uitgebracht met allemaal opnames van deze radiostations en aan de weet kwam dat Wilco een stuk uit één van zijn opnames had gebruikt voor een loop in het nummer "Poor Places".

Stukje uit Yankee Hotel Foxtrot

Deze man zag daar wel brood in, en de mensen van Wilco zagen een lange rechtszaak niet zitten en hebben het in de minne geregeld voor een bedrag van rond de 15000 Engelse pond. Of, hoe je rijk kan worden enkel met behulp van advocaat - creativiteit niet vereist.

Wie Wilco niet kent, ze zijn de enige groep die ik al ben tegengekomen die 10 op 10 haalde op pitchforkmedia.com , en dan nog met een album dat de platenfirma's eerst niet wilden uitbrengen wegens onverkoopbaar geacht. Het is een fantastisch album dat in geen enkele collectie mag ontbreken en ik hoop alvast dat het te verwachten album slechts weinig zal moeten onderdoen voor Yankee Hotel Foxtrot.

Volgende vrijdag ben ik weg! Naar L.A., voor een goede week. We gaan naar Las Vegas en naar Joshua Tree , maar we blijven vooral in downtown L.A. . Het is eens wat anders dan een skivakantie, in plaats van ongure sneeuw te trotseren op gletsjers ga ik genieten van een milde 20 graden celcius tussen de filmsterren. Life can be beautiful.

Foto's en belevenissen volgen ...!

Op theatergebied ben ik, vind ik, een leek. Nochtans ga ik sinds een jaar of vier, vijf, meer naar het theater dan om het even wie ik ken. Het blijft een beetje raar, vind ik, dat je in theater niet kunt terug gaan in de tijd. Een toneelstuk is eenmalig, er is geen manier om een toneelstuk van een jaar geleden, een decennium of enkele decennia geleden te herbekijken en dus is het moeilijk om referentiepunten te vinden. Film ontdek je op een heel andere manier dan toneel, want met film groeit iedereen op via de televisie. De verwondering die ik bij klassiekers ervaarde toen ik op TV pakweg "Rosemary's Baby" zag, kan ik nooit gehad hebben voor een toneelstuk van dezelfde periode. Nog altijd is er, bij mijn weten, geen manier om na te gaan hoe het toneel anno 1968 er uit zag. Ja, er zijn foto's en teksten maar daarmee ervaar je nog geen fractie van de ervaring die je hebt als je echt naar een toneelstuk gaat zien. En dan nog, zeg eens eerlijk, hoeveel mensen kent u die theaterteksten lezen in hun vrije tijd?

Nog altijd is dat iets wat me een beetje stoort, soms: er zijn volgens mij een deel voorstellingen die gemaakt worden "van ons, voor ons", en enkel bezocht worden door een recensent en wat vrienden van de theatermaker. Anderzijds denk ik dat ik geen toneelvoorstelling heb meegemaakt zonder dat er op zijn minst één iemand in mijn buurt zat die het na vijf minuten al half op zijn heupen kreeg, begon te friemelen in zijn stoel en om de tien minuten aan zijn gezelschap uitleg vroeg of commentaar leverde bij wat er op het podium aan het gebeuren was. Vermoedelijk werd meneer meegesleurd bij zijn nekvel onder het aanhoren van "we moeten af en toe eens uitgaan, en dat betekent meer dan met de mannen naar een voetbalmatch zitten kijken in het buurtcafé!" dat zijn vrouw hem toesnauwde net voor zij zijn stropdas dichtknoopte zoals het naar de norm van vandaag hoort. Het aantal opgedirkte dames dat bij de gemiddelde toneelvoorstelling in de zaal verzameld zit te walmen naar te dure en vooral te veel parfum is niet aangenaam te noemen.

Toch kan ik u met vreugde melden dat ik, sinds kort, een favoriet regisseur heb. Het is niet dat ik met kennis van zaken spreek, ik herhaal het, en misschien valt hij binnen een jaar of twintig wel af, maar voorlopig ben ik een groot liefhebber van de toneelstukken van Guy Cassiers. De aanleiding van dit schrijven is de laatste voorstelling van hem, Onegin, die ik vorige vrijdag mocht zien in de Vooruit, en die alle elementen van een voorstelling van Cassiers waar ik zo van hou verenigde op een relatief toegankelijke manier. Laat ze mij even opsommen.

Vooreerst is er de liefde voor literatuur die spreekt uit dit stuk en ook uit de Proust-cyclus natuurlijk. Onegin is eigenlijk een roman in dichtvorm van de dichter Poesjkin, die onlangs nog één van de poëzie-boeken was die je bij De Morgen kon kopen. De vertaling in het Nederlands zoals die in het toneelstuk wordt gebruikt is prachtig, en zorgt er voor dat je met plezier kunt luisteren naar de zinnen die sprankelend worden uitgesproken. Zelfs al zou je een zin niet snappen, het zou niet storen vanwege de schoonheid van de woordkeuze, maar dit is bij Onegin nooit het geval. Het rijmt allemaal zonder ooit geforceerd over te komen en het ritme van de tekst is aangenaam.

Dan is er de opstelling. Cassiers werkt dikwijls (altijd?) met veel camera's die dan close-ups projecteren op schermen die overal opgesteld worden. Het meest indrukwekkende was het gezicht van een acteur tijdens de tweede voorstelling uit de Proust cyclus dat geprojecteerd werd op een ongelooflijk snel roterende hoepel. Ook in Onegin zitten er vondsten die beelden opleveren waar je instinctief bij denkt "hier moet ik een foto van nemen, zo mooi!". Het is niet alleen dat, met de beelden wordt ook iets gedaan. Ze worden stilgezet terwijl de acteurs verder acteren op het toneel, of ze worden naast elkaar geprojecteerd waar de acteurs eigenlijk op beide uiteinden van het podium staan, zodat het op de beelden lijkt of ze dicht bij elkaar staan maar op het toneel zelf duidelijk is dat ze zo ver mogelijk is uit elkaar staan. Er wordt vloeistof op de lens gespoten die dan plots blijkt een soort sterrenhemel te projecteren. In de laatste aflevering van de Proust-cyclus was er een stuk waar de acteurs met het scherm in dialoog treden en zo leken te praten met hun eigen personage. Het zit vol van "vondsten" in die zin, en het is een ware lust voor het oog.

Als het nog niet genoeg zou zijn om sprankelende teksten door goede acteurs met schitterende beelden te krijgen als je naar het toneel gaat kun je bij Cassiers ook gaan voor de muziek. Het meest in het oog springend was in dit verband "Bloetwollefduivel" , een voorstelling naar een tekst van Jan Decorte (weer die sprankelende taal, een vertaling van "macbeth" van Shakespeare), maar op het randje van opera en met een orgel (jawel, een orgel!) in de hoofdrol. Het klinkt absurd, maar het was geweldig en één van die keren dat we buiten kwamen met een gevoel van verwondering, "wat was dat?" zo ongeveer. Bij Onegin is de muziek weer heel belangrijk, het orkest zit bijna centraal op het podium en het meest indrukwekkend is de sopraan. Een vrouw staat gedurende de hele voorstelling kwasi onbeweeglijk op het podium achter een scherm waarop beelden worden geprojecteerd, als een soort fee met een rood kleed. Als de muziek aanzwelt zingt ze soms Russische liederen met een bloedmooie stem. Ook de rest van de muziek is heel mooi.

Het is zonde dat deze voorstelling nog slechts een goede maand speelt. Ook de Proust-cyclus is gepasseerd en verloren voor de geschiedenis. Het is misschien omdat ik de essentie van toneel niet begrijp, u mag er een uitleg aan geven zoals u wilt, maar ik zou deze voorstellingen nog meermaals willen herbekijken. Het zal wel aan mij liggen, ik hou nu eenmaal van herhaling, maar ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die dit niet opnieuw willen zien. Akkoord, een DVD-opname zal nooit de originele voorstelling in al zijn aspecten weergeven, maar als al deze gesubsidieerde theatermakers iets commerciëler zouden denken dan zou ik een mooie DVD hebben om af en toe te herbekijken en zou de Guy Cassiers misschien wel wat meer kunnen verdienen dan de miezerige 3500 euro die hij nu netto verdient.

Guy Cassiers, hoeveel verdien je? (uit Titaantjes van 8 oktober 2006)

Misschien dat er ook wel wat meer mensen zouden aangestoken zouden worden door het theatervirus. Met de stand-up comedy lijkt dit toch alvast te werken?

Tijdens mijn zoektocht op het web naar informatie over Guy Cassiers of over deze voorstelling vond ik vooral de schraalheid van de informatie die geboden wordt treffend. Nergens een scène te bespeuren, nergens een stukje tekst. Bij deze toch een overzicht van wat ik wél heb gevonden. Recensie in De Morgen , op de site van het toneelhuis. Recensie in De Standaard , op de site van het toneelhuis. De productie volgens het toneelhuis, met de resterende speeldata. Over Proust vind je al eens een tekst, maar dan downloadt je best de rtf omdat die op de site zelf op één of andere manier onleesbaar gemaakt is. Onegin is online te lezen in het Engels. De auteur is lang genoeg dood om geen auteursrechten meer te kunnen uitoefenen, dus als u zich geroepen voelt om een vertaling te maken, de tekst is in het "publiek domein"! Om één of andere reden is er in het Westvlaams (?) wel een omschrijving van Poesjkin voorhanden, maar niet in het Nederlands . Gelukkig heeft radio 1 nog een aflevering van Titaantjes op zijn website staan om de man iets beter te leren kennen. Een interview met Cassiers over de Proust-cyclus. Over Guy Cassiers weet Wikipedia nog niks , behalve misschien dat hij de zoon is van Jef Cassiers , bij de ouderen blijkbaar gekend als "Het Manneke".

Do you know a laptop with the following properties:

• It has a low power consumption so that the battery lasts about 24 hours and can be recharged with a hand-driven mechanism like a pull-chord.
• It provides wireless networking in a way that it automatically finds peers in the neighbourhood and joins with them in a decentralized network. It should not shut down the network card when it is in sleep mode, so that my peers can use my laptop to route the traffic between them if I am located in the middle of them, thus extending their wireless action radius.
• It should work in broaght daylight so that I can sit in the sun and use it. It should have a black & white mode so that I can read books on it consuming even less energy.
• It should be light, so that it does not bother me to carry it anywhere, and small too.
• It should be resistant to dust and built rock-solid, almost like a child's toy, so that it doesn't break when I drop it.
• It should include a video camera and all other input devices that any laptop comes with these days.

Oh... one more thing:

• It shouldn't cost more than like say 150 dollars.

Not possible? Hm... I would have thought so, until I saw the fisher-price like machine that was presented on the FOSDEM last saturday and that was developed by the "One Laptop Per Child"-project . In a philanthropic gesture some companies decided to fund two million dollars to a project that aims to provide developing countries that see it fit to invest in their education system with cheap laptops that are built for children at an affordable price.

It is a brand new, mass production toy-like machine almost ready to ship and planned to ship in large quantities (think millions) via governments. Unfortunately for us, there is no plan to sell this machine to us , the richer consumers. Some people claim that other laptop producers would not really like it to have to compete with a laptop like the OLPC one.

Can you imagine what it would be like to have a meshed network on a festival in the summer? You'd be able to find everyone without using your mobile to try to get an sms through the overloaded GSM antenna in the neighbourhood. Train rides would not be the same again, either. They would be fun, chatting with each other at no cost! I guess telco's don't really like this idea, so maybe that is the reason that this is not implemented in normal laptops?

One nice side effect, I can imagine, is that all these children that use this laptop will probably grow up to be great hackers with a strange preference for free software. That's an army of coders being built, right there!

If you want to know what meshed networking is like, click on the laptops in this demo . Bear in mind that the network card remains active, even when the laptop is not used! The hardware specifications of the laptop . The power supply of the laptop . Wireless meshed network according to wikipedia. OLPC on wikipedia , including some criticisms the project has received.

Merci aan iedereen die afgekomen is naar de housewarming, voor de cadeautjes maar vooral gewoon om af te komen. Voor mij was't leuk, ik hoop voor jullie ook. Jullie photo booth -foto's vinden jullie hier:

www.flickr.com

Een begenadigd muzikant moet je niet zijn om bij Low te spelen. De drumster moet het nodige ritme kunnen aanhouden, de bassist moet soms hele periodes vullen met één noot, en de gitarist haalt geen halsbrekende toeren uit op zijn gitaar. De songs zijn echter zó ongelooflijk mooi dat elk optreden van Low erg hartsverwarmend werkt. Mimi's stem is hemels, en Alan's stem is minstens heel mooi te noemen, en wanneer hij in zijn dode eentje een nummertje brengt over een denkbeeldige verkoper die zijn gitaar aan de wilgen had gehangen om voor het geld te gaan mag je er niet aan denken dat hij ooit die beslissing genomen zou hebben.

Death Of A Salesman

Ze kwamen langs in Brugge op het "music in mind"-festival, dat deze dagen allerlei lekkers serveert in het Concertgebouw in Brugge. De reden van deze toernee is de nieuwe plaat die binnenkort uitkomt en waar ik reikhalzend naar uit kijk. De volgende keer dat ze komen optreden is volgens Duyster ergens in april in de AB, dus ik vermoed op het Domino-festival. Ik vermoed dat ongeveer altijd dezelfde fans naar hun optredens komen want Low is echt iets dat je live moet beleven. Het zou dus goed kunnen dat ik in april nog eens ga. Altijd liever in de AB dan in het concertgebouw van Brugge, maar soms spelen ze ook in kerken. Dát wil ik ook nog eens meemaken.

damusic.be was er ook. digg.be was er ook. Low op wikipedia.

www.flickr.com

Als ik nu een vrouw zou zijn dan was ik zeker een groupie geworden van The Hold Steady en was ik hen gevolgd in Engeland en Amsterdam en Parijs. Maar ik ben een man en The Hold Steady dat zijn ook allemaal mannen en niet eens aantrekkelijke en ik ben geen 17 meer ("Lord, to be seventeen forever") dus ik moet me beperken tot een folietje: een weekendje Amsterdam omdat zij daar op zaterdagavond in De Paradiso spelen.

Door omstandigheden kan ik pas laat vertrekken en ga ik met de trein. Ik geraak er net op tijd. Paradiso is een doolhof, te vergelijken met de AB. In de grote zaal is er Clash of The Cover Bands, gesponsord door Dommelsch bier, hier wil ik niet zijn. Hollandse ambiance is niet aan mij besteed. De kleine zaal vind ik uiteindelijk, ze is net iets groter dan de club van de AB en aangenamer: niet overvol, een historische authenticiteit vergelijkbaar met die van de Vooruit. Het concert is uitverkocht.

Eigenlijk had ik niks anders verwacht. Vanaf het moment dat TRGAW oude nummers van The Hold Steady posten naar aanleiding van de release in de States van hun laatste album, "Boys and Girls in America", ben ik weg van deze muziek. Mij doet ze aan The Fall denken, anderen aan Jarvis Cocker, maar die ken ik niet, en nog anderen blijkbaar aan de jonge Bruce Springsteen. TRGAW vonden Boys and Girls in America hun minste plaat totnogtoe, maar desalniettemin werd het in Amerika tot plaat van het jaar verkozen volgens pitchforkmedia, en eindigde hoog in de eindejaarslijstjes van veel bloggers.

Het is blijkbaar de bedoeling van het succes van deze band in Amerika naar Europa te exporteren. De zanger daarover, bij de inleiding van "Same Kooks": "They say that Europe is different. I say no, it's all the same Kooks", met een vette grijns op zijn gezicht. De grenzen tussen Engeland en The States zijn op muzikaal gebied aan het vervagen maar het vasteland is voorlopig een ander verhaal. Niet iedereen is het Engels voldoende machtig om alle recensies op pitchorkmedia te volgen, of mp3-blogs te lezen.

Het concert had kunnen tegenvallen. Een vriendin van me met excellente muzikale smaak had ze bezig gezien in San Francisco en vond er niks aan, dus ik was er een beetje bang voor, maar de scheurende rock van The Hold Steady is volledig spek naar mijn bek. De zanger prevelt zijn teksten als een bezetene, de band straalt enthousiasme uit. De meeste nummers komen uit de laatste plaat, maar ook mijn favorieten van de vorige platen komen aan bod. Iemand in de zaal roept om "Most People Are DJ's", een nummer uit "Almost Killed Me" wat dus nog niet verschenen is in Europa, maar dat wordt niet gespeeld.

Als eerste bisnummer wordt "First Night" ingezet op acoustische gitaar, maar het nummer explodeert heerlijk naar het einde toe. Er volgen nog enkele nummers, en enkele budweisers en de bassist gooit om God weet welke reden dollars en sigaretten in het publiek. Na goed anderhalf uur is het gedaan.

Ik loop nog wat rond in dit mooie gebouw ("gonna walk around and drink some more"). In de grote zaal speelt een coverband van The Blues Brothers, het is verboden foto's te nemen maar ik neem er toch ééntje. Ik doe mijn geld op aan een vinyl-versie van "Boys and Girls in America" en een CD-versie van "Almost Killed Me" en ik ga naar mijn hotel. Naar het schijnt is het Leidse Plein in de buurt en daar staat in grote letters "Night Life" op mijn plannetje maar daarvoor pas ik liever. Voor vanavond is het mooi geweest. Morgen nog een museumpje en naar huis. The Hold Steady volgen naar Parijs zal voor een andere keer zijn.

Ook Oor was er Pitchfor Review van Boys and Girls in America Pitchfork Review van Almost Killed Me Of Humo, voor wie het liever in het Nederlands houdt

"Hopelijk gaat die mode van die mannen met baarden snel voorbij" zei mijn vriendin toen Cold War Kids bezig waren. Ik kan daar volledig inkomen, the kids today zien er ouder uit dan mijn grootvader ooit geworden is. De muziek was wél ferm de moeite, en we waren heel blij dat we op tijd gekomen waren. Zo een beetje Starsailor voor gevorderden, en de zanger had ook we iets van die van Starsailor eigenlijk, vond ik. Achteraf bleek de CD-stand uitverkocht dus die mensen hebben goed zaken gedaan die avond, en dik verdiend ook!

Die van CYHSY zien er helemaal niet uit, zelfs zonder baarden eigenlijk. "Satan Said Dance!" zat vooraan in de set waardoor ik natuurlijk al direct ferm zin had om spastisch te bewegen en prompt een opmerking kreeg van de dame achter me dat ik een beetje te wild aan't schudden was. Ik wou nog inbrengen "jamaar, 't is Satan Said Dance!" maar ik vermoed dat niet iedereen al de tweede CD in huis heeft, en zij het nummer misschien nog niet kende. Hij ligt dan ook nog maar een week in de rekken. Ze hadden hem nochtans volledig op hun myspace gezet dus "hij lag nog niet in de winkel" kan geen excuus zijn. Geheel terzijde: dat lijkt een beetje een trend te worden tegenwoordig, om gewoon (tijdelijk) je hele plaat efkens op je myspace te zetten. The Good, The Bad & The Queen deden het, The Shins deden het, Sufjan Stevens zette zijn kerstcollectie op de website van zijn label en ook CYHSY dus.

De vorige keer, op werchter had ik het niet zo voor CYHSY, maar ik ben ondertussen volledig bijgedraaid. Je moet je een beetje over de stem zetten, en vooral proberen niet aan Dylan te denken als de zanger zijn mondharmonica-stelling op zijn schouders monteert. Daarna komt het vanzelf, de muziek zit zo goed in elkaar, en live klopt het ook allemaal. Hier en daar had het misschien net iets strakker gekund. Bijvoorbeeld tijdens "Satan Said Dance!".

Sterk optreden!

CYHSY website. Een groep die al een tijdje alles in eigen beheer doet en niet te beroerd is om de fans af en toe een gratis mp3'tje te gunnen. Zie daarvoor dus op hun website. Eerste album van hen review door pitchforkmedia. Of voor de mensen die het Nederlands prefereren, kwadratuur is een aandrader en je vindt de bespreking van datzelfde album hier . Tweede album, "Some Loud Thunder" review op pitchorkmedia of ook op kwadratuur . Het business model van CYHSY is heel interessant, en ik ben alvast aan het duimen dat ze het zonder label kunnen redden met behulp van het internet. The Cold War Kids , vonden brussel vooral koud , maar zouden er graag wat meer tijd spenderen als't 20-30 graden warmer is. Cold War Kids These Days!

Iemand die ik heb leren kennen via Wilde Geruchten, maar eigenlijk al kende dankzij een nummer van Kommilfoo is Hans Dorrestijn. In de podcast van Wilde Geruchten, die van 12 januari, zat het nummer "Cirkels" en dat is een aanrader! Dorrestijn zelf bleek een beetje een raar ventje, hij gaf af op ouderen die in zijn publiek zaten en dikwijls te traag waren om de humor te vatten. Wie naar zijn voorstelling komt moet wel een beetje bij de les blijven vond hij. Volledig akkoord eigenlijk.

Dat hij daarin ver gaat bewijst hij door een show stil te leggen omdat het publiek niet genoeg lachte. Het blijkt om scholieren te gaan deze keer.

Dorrestijn kunnen de Kommilfoo-liefhebbers ook kennen van het nummer "Mijn Gezelschap", te vinden op Het beste Live . Te beluisteren op hun website .

Frank & Luc hebben zich overduidelijk goed geamuseerd bij de night launch van de nieuwe Bloc Party. Nog altijd online te beluisteren op de website van studio brussel.

Een leuke traditie die nightlaunchkes, ik neem dat op en knip dat op en beluister dat dan een paar keer en zo ken ik de nummers al wat tegen dat ik in april naar hun optreden ga. Ik weet het, hier in België is dat uitverkocht voor je met je ogen kunt knipperen, maar ze vertellen je er niet bij dat je nog altijd op je gemak kunt naar Rijsel gaan als je wilt. Volgens mappy is dat 52 minuten rijden, dus waar wacht je op?

Toen ze Radio-opper-head Thom Yorke vroegen wat hij zoal voor het milieu deed, dan was zijn antwoord "not enough, like most of us probably". Het enige goede antwoord. Al wie een beetje milieubewust probeert te leven wordt aangesproken op de minste inconsequentie in zijn of haar handelen, en bij Thom Yorke volgde dan prompt het verwijt dat zijn ticketjes te duur waren en dat hij met het vliegtuig reist. Altijd gemakkelijk om je eigen geweten te sussen als je de ander een verwijt kunt maken, maar het doet verder niks ter zake en het pleit verder niemand vrij om niet zo veel mogelijk te doen om een steentje bij te dragen.

Tegenwoordig ligt de focus van de media op de energie die huishoudens consumeren. De kernlobby is hyperactief, An Inconvenient Truth is een erkende uitdrukking aan het worden en we doen met zijn allen de licht uit voor vijf minuten. Maar we weigeren de auto te laten staan en we blijven het kweken van koeien en schapen massaal bevorderen wat ook niet zo denderend is voor het milieu , om over het leed van die beesten nog te zwijgen.

Kortom, we zijn met zijn allen niet goed bezig en laten we met zijn allen bij onszelf beginnen in plaats van elkaar verwijten toe te gooien. Degene die nog niets gedaan hebben beginnen nu, en degene die al iets gedaan hebben doen nog meer, degene die al veel gedaan hebben ook.

Zelf ben ik tegenwoordig een beetje aan het nadenken over mijn kleren. Nu ik in een huis met voldoende ruimte woon heb ik een droogkas, en ik probeer die zo weinig mogelijk te gebruiken. Dat is één. Onlangs ergens gelezen dat als je je kleren 10 graden lager wast dat een serieus stuk scheelt in verbruik, dus dat doe ik nu ook. Nu roken zo stilletjesaan verbannen is op restaurant, en ook in de AB en in sommige café's (het Studio Skoop café bijvoorbeeld - fantastisch!) kan ik mijn kleren ook net iets langer dragen voor ik ze wil wassen aangezien ze minder stinken na een avondje uit. Leve het rookverbod!

Waar ik het moeilijker mee zal hebben is kleren kopen. Een artikel in De Morgen onlangs wees er op dat mensen tegenwoordig meer en meer hun kleren gaan kopen in goedkopere ketens maar dan wel vele keren meer kleren kopen dan ze echt nodig hebben. We kopen de nieuwe modetrends te snel, en we gooien de oude te snel weg. We zouden moeten meer tweedehandskledij kopen en minder kleren tout court.

Ziedaar nog een puntje waar ik aan kan werken. Ik koop al eens een tweedehands designer-stuk omdat ik een leuke winkel weet zijn waar ze dat verkopen, maar daar blijft het voorlopig bij. En minder kleren kopen, dat zal ook nog wel wat wennen worden. Het doel zou moeten zijn om weinig kleren te kopen, maar dan niet op geld te letten en mooie kleren te kopen die lang meegaan. Dat lijkt me geen gemakkelijke opdracht. Al mijn oude kleren gooi ik wel netjes in de recyclagebak hier iets verderop, in de hoop dat er nog iemand anders nog iets aan heeft, dat lijkt me evident.

Ook de plaats van productie van de kleren is belangrijk, maar blijkbaar moeilijk te achterhalen: ook onlangs in de krant stond dat in Italië bijvoorbeeld de designermerken soms gewoon illegale immigranten laten overkomen om zo lage loonarbeid te kunnen gebruiken en toch het label "Made in Italy" te kunnen gebruiken. Om zover te gaan dat ik mijn kleren koop in de bioplanet waar ze vergezeld gaan van de tekst "please don't buy me if you don't really need me" ... nee, dat is me nog net iets té.

Op de guardian website hebben ze een goed samengesteld overzichtje met 5 manieren om het verschil te maken geëvalueerd op hun nut Eén van de frustrerende dingen van een krant lezen is dat je nergens naar de artikels kunt refereren. Bij De Standaard lukt dat soms nog, als ze het artikel niet begraven in hun archief, maar bij De Morgen begin ik er zelfs niet aan. Ik heb wat gegoogled naar alternatieve referenties, maar zonder veel resultaat. U zult me dus op mijn woord moeten geloven dat wat ik gelezen heb in de krant ook effectief in de krant stond. Het staat u vrij te geloven of wat in de krant staat ook echt de waarheid is.

Op zich vind ik het nogal een onzinnige actie, eigenlijk, 5 minuten geen stroom afnemen. Amai, heel symbolisch. Het doet wat denken aan het broodje aap-verhaal dat als we allemaal simultaan in de lucht springen de Chineeskes zullen omkomen van een aardbeving veroorzaakt door de trillingen die ons neerkomen zal veroorzaken. Niet dus. Die 5 minuten zal geen verschil maken en voor symbolische acties is het ondertussen rijkelijk te laat, daar zijn we met meer en meer mensen van overtuigd.

Nu, kontjekraaks zijnde wil ik toch meedoen, alleen maar om te zien of we de boel kunnen naar de vodden helpen . Dus, mensen, doe allen mee met mij: zet om 19h50 die droogkas op volle toeren, zet de elektrische oven aan om de keuken te verwarmen en kijk eens of die tuinverlichting het nog doet. Daarna, stipt om 19h55, alles uit. En dan zien we om 20h00 of ze bij Nuon overuren moeten draaien of niet... We hebben er tenslotte voor betaald hé. Deal?

Spannend hé :-)

Een vraag die spontaan in me opkwam bij een gebroken kunstwerk was of er artiesten zouden zijn die laconiek hun schouders ophalen en zeggen "ah, het zijn maar vezelplaten hé, we vijzen er wel een andere aan". Weinig waarschijnlijk, daarvoor schat ik hun ego's iets te groot in.

Ai Weiwei reageerde naar het schijnt wel laconiek, zij het niet geheel onverstandig dat

Gelukkig bestaan er nog bedrijven met humor. De eigenaars van Second Life bijvoorbeeld, die in plaats van een cease and desist-brief een permit and proceed - brief schrijven naar de parodiërende site van Get A First Life . Ze verklaren daarin dat ze akte nemen van de parodie, erkennen de site als "duidelijk parodie", sneren naar advocaten zonder gevoel voor humor en geven expliciete toestemming om verder te gaan met de site en de logo's te gebruiken.

Chapeau!

Heb door moerassen gewaad, al dan niet menselijk

Heb door bossen gewaad

Door velden vol spinrag

Heb dagenlang in velden gestaan

Ingestreken met lijm of speeksel

En werd bezocht door alles wat vleugels had

Heb gegrepen wat ik kon en begrepen wat ik niet kon

Vergeten

Ben nooit eenzaam geweest

Heb het nochtans geprobeerd

Het was sterker dan mezelf

Heb het mezelf nooit leren te vergeven

Ben door de ene mond naar binnen gekomen

En door de andere mond naar buiten geworpen

En ondertussen werd ik bekleed

Met alles wat ik niet kon vergeten

Heb eindelijk beseft dat er niets te beseffen valt

Behalve de drang om op en neer te springen

Onophoudelijk en koppig op en neer te springen

Voorbij de rede en voorbij vermoeidheid en voorbij de hoop

En dan in die beweging mijn beide handen naar u op te houden

En het besef dat nooit iets u ertoe kon brengen

Om ooit, al was het maar één keer,

Eén vinger naar mij uit te steken

Peter Verhelst

Soms zou ik een smaakfoto willen maken, zoals van de puree die ik eergisteren gemaakt heb. Dan kun je achteraf met die smaakfoto op iedereen toestappen en zeggen "kijk eens, hoe lekker! Proef!". Deze puree, dat zou iedereen moeten toegeven, was er voor één keer knal op. Net genoeg nootmuskaat, net genoeg zout, net genoeg geheim ingrediënt, net genoeg melk en de juiste patatjes, een klontje echte boter en bam! De lekkerste puree die ik ooit heb gemaakt.

Echte koks zitten er altijd op, en kunnen het herhalen voor een publiek en echte meesterkoks vinden smakenpaletten uit waar je oogballen van tegen je hersenschors knallen van extase. Een echte kok ben ik niet, zoveel is zeker. Maar net als bij echte fotografen en mijn amateurkiekjes waar ik af en toe het gevoel heb van "beter kan dit beeld niet worden, dit is bijna een echte fotograaf waardig", heb ik bij mijn eten af en toe het gevoel van "beter kan die puree hier niet worden". Zo ook onlangs mijn geïmproviseerde curry van patatten met prei en veel look en olie. Ik denk dat ik nog dagen heb lopen stinken naar de look, maar ook nog dagen heb nagenoten. En ik heb het een tweede keer proberen maken, mijn eigen recept namaken, en het is niet meer gelukt. Het was nog eetbaar, het was zelfs nog lekker, maar het was niet meer als die keer dat het helemaal goed zat.

Mijn grootmoeder kookt nog weinig, maar toen ze tomatensoep kookte voor heel de familie, zat die tomatensoep telkens exact juist. De generatie daarop, drie dochters en twee schoondochters, probeerden gefrustreerd net dezelfde soep te maken, dezelfde ingrediënten, dezelfde bereidingswijze, maar nooit was de soep even lekker. Niemand weet hoe het komt, ik denk zelfs grootmoeder zelf niet, maar haar soep was altijd stukken lekkerder. Ik weet zeker dat als de rijstpap in de hemel voorafgegaan wordt van een bord tomatensoep, ik met zekerheid zal kunnen zeggen of die soep door mijn grootmoeder is klaargemaakt, en ik terstond overplaatsing naar de hel vraag als dat niet zo is.

Het blijft een misterie, koken. En een heel leuke bezigheid. Vooral als't lukt.

Armageddon ! Eindelijk! Na meer dan 2000 jaar wachten kan de totale vernietiging een aanvang nemen, laat de massahysterie beginnen, stort u massaal in ongebreidelde orgiën, cementeer uw dakpannen eens wat vaster op uw dak en kijk eens of dat rubberbootje écht zo zeewaardig is als de winkelbediende u liet geloven! Spring tegen de wind in van de rotsen van Calais, morgen komt u in breedbeeld op de Vlaamse schermen als het vanavond al niet is, want die sattelietmobiel draait overuren nu.

Een mooie avond om in een warm bad aan Marcel Proust te beginnen vind ik. Ik heb ondertussen Alain De Botton's inleiding tot Proust uit ("Hoe Proust uw leven kan veranderen") , en ik heb de toneelstukken gezien van Cassiers . Maar het was "Little Miss Sunshine" die de doorslag gaf: een erudiet filosoof moet door omstandigheden een auto in gang lopen, niet zonder onder het lopen luidop te declameren "Ik ben Amerika's belangrijkste Proust-kenner! Ik ben Amerika's belangrijkste Proust-kenner!". Zo'n dingen vind ik nu grappig.

Voor mij wordt het mijn tweede poging om verder te geraken dan een tiental bladzijden. Een man wiens mening ik waardeerde had me ondertussen bijna tien jaren geleden al eens gewezen op "A la recherche du temps perdu", maar na zowat dertig bladzijden beschrijving van "een avond in bed met Marcel" heb ik het voor bekeken gehouden. De wondermooie zinnen zijn me bijgebleven evenwel, en het verlangen om ze ooit eens allemaal te lezen is er tot op heden.

Dus dacht ik er goed aan te doen eerst het boek van De Botton te lezen. Deze filosoof, die ik zo achter een auto zie lopen terwijl hij luid "ik ben Engeland's best verkopende filosoof!" roept in alle richtingen, heeft al werkjes geschreven over reizen en over liefde waar ik wel van genoten heb, maar dit boek zou ik niet aanbevelen. De uitweidingen over Proust en hoe ze van toepassing zouden kunnen zijn op jouw leven zijn een beetje bij het haar getrokken soms, en als je al een foto gezien hebt van Alain De Botton dan weet je dat er niet eens veel haar is om aan te trekken.

Ik weet niet hoe ver ik zal geraken deze keer. Wens me veel geduld en slapeloze nachten! Een storm af en toe helpt, veronderstel ik.

Wikipedia over Proust , met veel externe links en een mooi overzicht over A la recherche, zodat je tenminste weet welke delen je eerst moet lezen. Trailers via Apple. De tweede trouwens featuring The Almighty Flaming Lips en de prachtige Sufjan Stevens als soundtrack! The Monthy Python Summarizing Proust Contest . Om te lachen! Alain De Botton heeft weinig haar ! Alain De Botton on English Wikipedia. .

Volgens "onstage" op studio brussel is het concertseizoen nog niet helemaal terug op gang. Inderdaad, helemaal niet, maar we staan wel al gereed in de startblokken voor een ferme spurt.

Traditioneel in't begin van het jaar, en in mijn herinnering moesten we er door de sneeuw en de koude naar toe: De Nachten . Dit jaar wordt dat in een T-shirt met korte mouwen en een bermuda-short, dankzij de global warming. Kunnen ze bij De Singel direct met het overschot op het verwarmingsbudget een paar extra groepjes laten overkomen. Uit Zweden komen I'm From Barcelona, uit Antwerpen komt JMH Berckmans, uit Oostende komen The Van Jets en uit Gent komen wij. Vooral om nieuwe dingen te leren kennen, maar ook om al die dingen eindelijk eens in't echt te zien. Ladderzat lallen tegen een blondine met veel te lange benen, waarschijnlijk, maar dat belet ons niet om een handtekening te vragen en desgevallend een dzjoef op ons bakkes te incasseren.

Woensdag 31 januari komt Sharko naar de Vooruit . Gratis, van de andere kant van de taalgrens, en naar't schijnt goed, dus ik probeer er te geraken.

Clap Your Hands Say Yeah! komt naar de AB, en aangezien hun laatste single ("Satan Said Dance!") gewoonweg fantastisch is is dat één reden om volledig uit mijn bol te gaan. Hopelijk staat er niet te veel volk artistiek verantwoord zijn wenkbrauwen te fronsen, en kunnen we met zijn allen uit de bol gaan. Afgaande op hun passage op Werchter, waar ik toen weggelopen ben halverwege het concert, zal er stof genoeg zijn om de wenkbrauwen over te fronsen, dus borstel ze maar op!

Op het Music In Mind festival komt vanalles en er zitten een paar dingen tussen die niet te missen zijn. Zelf heb ik er twee uitgepikt, zijnde Junior Boys (samen met Magnus als ik het programma goed begrijp), en Low, die niet te versmaden fantastische Amerikaanse trage jongens die ik zo graag hoor.

Even overschakelen naar toneel: als uitbreiding op ons abonnement in de Vooruit gaan we naar Onegin , in een regie van Guy Cassiers, die we nog kennen van de fantastische Proust-cyclus . Over Proust later meer.

Nog toneel, Arne Sierens heeft een nieuw stuk dat "Trouwfeesten en Processen" heet en waar we ook ticketjes voor hebben.

En tussendoor, even cosmopolitisch wezen, ga ik naar L.A.. Er is een tentoonstelling van Magritte , maar dat is niet de reden waarom ik ga. Ook niet om het oevre van The Hold Steady te kopen, nee. Kerieuzeneuskes en vraagsteertjes! Maar, wat belangrijk is voor u, beste lezer, als u tot hier bent geraakt: ik had een ticketje voor LCD Soundsystem , in de AB en wie me mailt hieromtrent binnen de 5 dagen krijgt het van mij! Ik ben benieuwd of er eigenlijk iemand deze blog zo ver leest.

Een reden om terug te keren: eindelijk, eindelijk, eindelijk zal ik Bonnie Prince Billy eens live zien. Ik heb al gehoord dat die normaal gezien suckt, maar het kan me niet schelen. Misschien kan ik wel een gesigneerde versie van een album van hem ontfutselen, daarvoor alleen al zou ik gaan.

Niet dat het daarna al gedaan is. Cansei De Ser Sexy komt er aan, naar het schijnt komt Arcade Fire naar het Domino-festival, Bloc Party komt naar de Aeronef en er zullen vast nog wel boeiende dingen zitten aan te komen. Dat is allemaal nog voor in april, dus tegen dan hebben jullie zich al door een volgende update van mijn agenda moeten worstelen. Waar ik andermaal niet zal geraken: morgen uitgelezen in de vooruit . Spijtig, maar bon, de agenda is druk genoeg.

Tot ziens op één van deze evenementen!?

Eén van mijn goede voornemens voor 2007 is meer naar de cinema gaan. In 2006 ben ik bijna niet meer geweest en nu ik niet meer in het centrum woon komt het er wat minder van om te gaan. Vroeger zat ik tot 5 voor 8 te twijfelen of ik al dan niet zou gaan, maar nu is er wat meer planning vereist.

Omdat ik vorig jaar toch een paar keer beland ben in films die me eigenlijk niet interesseerden wil ik dit jaar beter doen en als een vuistregel ga ik proberen naar films te gaan waar geen enkele acteur in meedoet die ik ken. Zo wil ik de keuze voor mezelf vergemakkelijken en wat avontuurlijker maken.

Tot nu toe loont deze aanpak. In de Kerstvakantie heb ik nog een inhaalbeweging voor 2006 gedaan en heb ik Little Miss Sunshine gezien, een absolute aanrader. Ook El Labyrintho del Faun was een ontdekking. Anders was ik misschien in Babel of The Departed beland en had ik dus niks ontdekt.

Gisteren wou ik naar Requiem gaan, of naar die van Aki Kaurismäki , maar deze bleken niet te spelen op zaterdagavond. Niet commerciëel genoeg? Het blijkt dat ze die van Aki Kaurismäki zelfs helemaal niet meer spelen, dus die heb ik gemist.

Na wat twijfelen ben ik bij brick beland, en wederom bleek dat een excellente keuze te zijn. Heel spannende film-noir, die heel amusant speelt met de cliché's van het genre. Het speelt zich allemaal af onder de jeugd van tegenwoordig, die zit collectief aan de drugs, enkele rijkeluiskindjes voorop. Een loner wordt kwaad omdat ze zijn vriendinnetje vermoorden en gaat de zaak oplossen op een manier zoals je ze in Miller's Crossing al hebt gezien: slim wezen en slagen incasseren.

Zelf heb ik heel de tijd gewoon zitten trillen van de spanning in mijn stoel. Er waren slechts een tiental betalende bezoekers op zaterdagavond in de Sphinx, dus lang zullen ze deze film allicht niet draaien. Maar het is wel een aanrader!

Er was een tijd dat Nelly Furtado heel aantrekkelijk was, en mooie popliedjes zong en er uitzag als een meisje waar je nog wel eens een dagje mee in de bossen zou willen gaan liggen.

Het was 2001, en ik had die plaat gekocht op basis van een goede recensie in humo. Na een eerste beluistering dacht ik dat het net iets té poppy zou zijn voor mij, maar het tegendeel bleek waar. Naast de bubblegum-melodiën en de meezingrefreinen zaten genoeg hooks en poëtische teksten en deze muziek nestelde zich voor een tijdje in mijn CD-speler.

Maar, girl has ambition en moet dus nu gemarket worden en op de meest pijnlijke manier. Broek af, Nelly, en sexy met je kont draaien in de richting van al te dikke en onaantrekkelijke venten. Ze ziet er ondertussen uit als een sexy call-girl en wil dat blijkbaar ook geweten hebben. De muziek kon ik niet direct onderscheiden van de andere R&B en hiphop-shit die vanuit Amerika komt aanwaaien. Aanstekelijk in het beste geval, en altijd, altijd met dubbelzinnige flauwe teksten.

Ziedaar de reden waarom Nelly afgedaan heeft. Dat mijn bakkes open viel toen ik dit zag had dus niks met die stoeipoes te maken wel met het feit dat ik stomverbaasd was dat dit Nelly Furtado was.

Zoals ze in een Amsterdamse hip-hop rap zeggen: "kan nie van die slette houen". Leren kennen via Court Circuit, en recentelijk herontdekt. Ik vermoed dat dit een parodie is op al die toestanden, maar ik kan me vergissen. Een vettig nummer is het zeker. Take this!

Het zoveelste radioprogramma voor muziekliefhebbers moet er blijkbaar aan geloven. Of toch, die stille hint in de laatste aflevering "Welkom bij Cucamonga 724, de 12de laatste" doet mij vermoeden dat we niet meer daan 11 afleveringen te gaan hebben. Hilde Walschaerts zal iets anders moete doen vanaf april, als ik dat zo goed uitreken. Niet dat er verder iets over gecommuniceerd wordt, deze stille hint is het enige waar we het als luisteraar mee moeten doen.

Ook voor Duyster op studio brussel hing het voortbestaan aan een zijden draadje, maar die hebben het nog net gered. Toch nog iets, toch nog ergens waar we als muziekliefhebbers aan ons trekken kunnen komen. Zo meldde Ayco althans vorige zondagavond. Andere programma's die ik nog dagelijks mis zijn ook in alle stilte verdwenen, Court Circuit voorop. Ik betreur het, maar misschien ben ik wel de enige.

Cucamonga is saaie radio, heel saaie radio, maar professioneel gebracht. Het verwondert me dikwijls met hoeveel geduld de artiesten de vragen beantwoorden die niet altijd blijk geven van veel passie voor muziek. Dat was in Court Circuit totaal anders, Luc Janssen had een heel eigen cynische presentatiestijl maar was gepokt en gemazeld in de popwereld en wist met veel humor je enthousiast te maken. Cucamonga was de droge kost, de uitgebreide concertagenda, de platen die deze week uitgebracht waren en de eventuele live-opname, altijd correct gebracht, maar het mankeerde wat ziel af en toe. De aankondiging alleen al, "ik ben Hilde Walschaerts en dit is Cucamonga nummer zoveel", spoort niet aan tot veel nieuwsgierigheid.

Waar het heen moet weet ik niet echt. Ik beland steeds meer op Klara, zo merk ik. Peter Van De Veire en Thomas De Soete zijn de uithangborden van het nieuwe studio brussel, maar het is niet iets waar ik nog aansluiting bij kan vinden. Het kan zijn dat ik oud word, maar ik mis muziek en ik enerveer me aan het platte gezever. Op Klara zijn ze dan weer heel serieus over moderne popmuziek, en soms heb je de indruk dat je best je notitieboekje bij de hand hebt als ze een plaatje draaien want dat het alle momenten ondervraging kan zijn. Welke invloeden vind je terug in het volgende nummer? Wat is de overeenkomst met John Cage in de volgende opnamen van een zuid-Skandinavisch stukje muziek, in een uitvoering door Bløtengüte Mirganßon? Etc...

Is dat waar ik als muziekjunkie toe gedoemd ben? Een streepje Mixtuur en een dosis Laika? Treurig...

Ooit heb ik les gevolgd bij een professor die boudweg beweerde dat economie geen exacte wetenschap was omdat het geen voorspellend vermogen had. Ik hield sinds die dag een beetje meer van hem en zijn vak dat fysica was en zich bezig hield met modellen waar tonnen fantasie niet altijd voldoende waren om kop of staart aan te krijgen, maar die wel bleken te kloppen met de waarnemingen.

Vorige donderdag was de reporter van De Morgen op een website geraakt van iemand die beweert dat de economie van de kleine getallen belangrijker wordt naarmate die kleine getallen gemakkelijker aan de man kunnen worden gebracht.

Anders gezegd, waar vroeger een plaat die niet in de winkel lag totaal niet werd verkocht kan ze nu nog geld opbrengen, op twee manieren: lang nadat ze werd gehypet, of omdat ze gewoon nooit werd gehypet maar wel gestaag wordt gekocht door een nichepubliek. De reporter had dat zo ongeveer begrepen en heeft dan maar een Belgische mensen met een diploma opgebeld die "me too" mochten zeggen met naam en toenaam, dit alles in 't lang en in't breed uitgesmeerd over twee pagina's.

Mooi, maar toch enkele opmerkingen: geen enkele link naar de oorspronkelijke tekst te vinden. Nochtans is de tekst van het artikel een bijna letterlijke overname van een tekst die verschenen is op een blog. Op deze blog had je ook nog eens de mogelijkheid om te reageren. Sommige lezers hadden dan ook enkele kritische bedenkingen bij de tekst, maar geen woord daarover in De Morgen, ook niet van de mannen met diploma die door de reporter werden opgebeld.

De tekst beweert dat cinema-blockbusters in Hollywood minder belangrijk worden aangezien de verkoopcijfers van de bioscopen al enkele jaren in dalende lijn gaan. Wat op zijn minst onvolledig is, want hoe is het gesteld met de verkoop van de DVD's, de spelletjes, de stickers, de poppetjes enz. van deze kaskrakers en zijn zij op die manier niet juist méér inkomsten aan het genereren? We komen het nergens te weten, tenzij we googlen. Als we dat doen vinden we gemakkelijk veel interessantere info over de "The Long Tail" dan die welke De Morgen, onze schaamlap van een kwaliteitskrant, ons die donderdag presenteerde.

Het artikel had dus beter ingekort kunnen zijn tot de tekst "Er is een gast op internet die een theorie verdedigt die hij The Long Tail heeft gedoopt en die wel wat interessants te zeggen heeft", met een linkje er bij. Al de rest was bladvulling voor de vuilbak, want onnauwkeurig en tot de vergetelheid gedoemd: het artikel is namelijk niet terug te vinden op de nochtans onlangs vernieuwde website van de krant en niemand zal zich de papieren versie volgende week nog herinneren.

Gelukkig is er die andere kwaliteitskrant, De Standaard . Die zijn hip en mee met de tijd, hebben podcasts, vodcasts, rss-feeds en een mooie overzichtelijke site waar je met plezier naartoe surft, al was het maar omdat ze er bijna altijd in slagen een artikel met spektakelwaarde waar het laatste nieuws een puntje aan kan zuigen op de voorpagina te krijgen. Wat meer is, als je in het archief op zoek gaat naar "long tail" kom je tenminste nog enkele artikels tegen .

Hoewel. Diezelfde dag in deze De Standaard staat daar dan een artikel dat claimt dat kleine platenzaken gedoemd zijn te verdwijnen . Dat valt op, omdat ik zelf pas onlangs op Studio Brussel de man van de Vinylla enthousiast hoorde verklaren dat zijn platenzaak nog nooit zo goed heeft gedraaid. Hij is gespecialiseerd in vinyl. Ook in de Lange Violettenstraat is er een allercharmantst platenzaakje bijgekomen, pas een jaar of zo geleden. Zou het hen ook slecht gaan?

Ook hier weer, geen kritische noot. Het artikel wordt wel overgenomen in Hype Channel op studio brussel. Het klinkt wel logisch natuurlijk, dat platenzaken zouden verdwijnen. Er is concurrentie van mottige magazijns als Mediamarkt, zelfs (naar het schijnt) in de alternatieve sector. De man van Music Mania klaagt dat de winkelprijzen in Brussel te duur aan het worden zijn . Jongeren downloaden of copiëren liever. Het zou zelfs in die optiek logisch zijn dat vinylzaken beter draaien aangezien zij een nichemarkt aanboren die andere platenzaken links lieten liggen.

Het is moeilijk voorspellingen te maken over wat gaat gebeuren met de CD's. De CD bestaat ondertussen al meer dan 20 jaar , en toch bestaat de LP nog altijd. Ook al is hij al vele keer op sterven na dood verklaard, veel werk wordt nog altijd uitgebracht op LP. Het verandert gewoon, ik denk dat dat het enige zinnige is dat we er over kunnen zeggen. Ik hoop dat muziekgroepen een beetje werk gaan maken om hun fans te bedienen. Ik vind het business model dat Einstürzende Neubauten aanhoudt geniaal, en ik hoop er op dat het navolging zal vinden bij andere groepen. Het komt er op neer dat je lid wordt van een bepaalde groep, en dat je op die manier de opname van een plaat sponsort. Geef de intekenaars dan nog het voorrecht om de concerten bij te wonen zodat ze niet meer hoeven te springen gelijk zotten als ze je aan het werk willen zien, zoals U2 deed , en geef ze wat extra lekkers, in de vorm van exclusief materiaal of kortingen op T-shirts en CD's en je hebt een bron van inkomsten waar wel van te leven moet zijn.

Natuurlijk kan je nog geld verdienen met muziek. En dat muziekwinkels verdwijnen is in die optiek zelfs een goede zaak want ze zijn zoals de Long Tail-theorie aantoont, niet efficiënt in het aan de markt brengen van muziek in het internettijdperk. Illegaal downloaden of legaal downloaden doet in die zin zelf niets ter zake.

Wired is zoals dikwijls heel interessant, ook over dit onderwerp.

Kijk, ik ben geen autofreak, maar als ik zo een foldertje voor de nieuwe 8C in mijn brievenbus krijg, dan ben ik toch weer een beetje trots dat ik met een alfa rijd.

De meeste alfa's kunnen me gestolen worden, ik vind enkel nog de GT mooi genoeg om een blik waardig te gunnen. En dan nog niet in elk kleur. Maar deze ziet er anders uit. Zie zelf maar:

133.000 euro, exclusief BTW. Gemaakt in zo'n 500 exemplaren, er zijn wel al 850 besteld, met geld alleen kun je er geen krijgen. Je mag dus al gelukkig zijn als je er één ziet passeren.

De officiële site, ga naar de fotogalerij! Of doe de google Of doe de flickr Of doe de youtube

Vandaag, na meer dan een jaar zwoegen, hebben mijn ouders de laatste loodjes hier buitengedragen, en verklaar ik dit huis voor "af"! Er is nog werk, zeker, maar het is hier zalig: de vensters zijn vernieuwd, er is centrale verwarming, de plankenvloeren zijn opgeschuurd, de kelder is droog gelegd, het dak is hersteld, de zolder opgekuist, wat dakpannen vernieuwd, een schoorsteen afgebroken, alles heeft een laag verf gekregen, hier en daar is zelfs de kalk van de muur vernieuwd, er is een gaskachel bijgekomen, de plinten zijn vervangen, de trap is opgeblonken, de electriciteit is vernieuwd en ik vergeet allicht nog een paar dingen, maar het belangrijkste is dit: ik het verklaar het huis hierbij officieel "af".

Mijn ouders hebben een heel groot deel van het werk gedaan en ik weet niet hoe ik ze ooit zal kunnen bedanken hiervoor. Ze zijn al een weekendje naar Parijs geweest op mijn kosten, en hebben er ferm van genoten, maar ik denk niet dat ik hen ooit zal kunnen compenseren voor de ettelijke dagen die hier gespendeerd zijn, het bloed, het zweet en de tranen die hier gevloeid zijn. Bij deze, moesten jullie dit lezen (?), nogmaals een heel heel heel dikke merci. Ze mogen zich nu voorbereiden op de volgende werkzaamheden, die van mijn broer, die met een minstens even grote verbouwing bezig is.

Een officiële housewarming volgt, ergens in februari. Morgen mijn eerste vrije zaterdag in Gent sinds... sinds mensenheugenis, eigenlijk. Lang geleden dat ik nog eens naar de bibliotheek ben geweest.

Joehooeoeoeoeoeoe!!!

www.flickr.com

Click refresh voor nog foto's of ga gewoon naar de flickr-set en geef commentaar.

De luisteraars van Radio 2 zijn blijkbaar te broos om een gitaarsolo te verdragen want het nummer "Chasing Cars", van Snow Patrol, moeten ze horen zonder de gitaarsolo.

Ter compensatie: ziehier de gitaarsolo, die u via cut & paste technieken kunt gebruiken om het originele nummer te herassembleren. Veel luistergenot!

Gitaarsolo Chasing Cars

Het was me al eerder opgevallen en nu is ook de laatste podcast van wilde geruchten er aan gewijd, maar de lezer van het nieuws 's nachts op de radio kan zich niet inhouden om er leuke hints in te steken. Ooit zat ik eens wat te dobberen in mijn bad toen ik plots iets hoorde in het weerbericht dat klonk als "wat er de rest van de week wordt verwacht wilt u liever niet weten". Ik heb toen toch efkens getwijfeld of ik dat wel goed had gehoord, maar jawel, zo blijkt, want het zit ook in die podcast.

Nu blijkt dat het ondertussen niet meer mag en dat de nieuwslezers zich serieus moeten gedragen en hun teksten sec moeten opstellen. Kijk, als reporters voor het radionieuws ter plaatse mogen gaan staan op de plaats van de gebeurtenissen om te vertellen dat er niets te zien is (zie dezelfde podcast), dan snap ik niet waarom 's nachts voor de 15 luisteraars die dan niet voor hun TV liggen te suffen een subtiel welgemikt grapje verboden zou moeten zijn. Was ik een activist ik organizeerde een mars naar Brussel om deze nieuwslezers te steunen.

Een hele leuke, die ik zelf nog in de radioarchieven heb teruggevonden is toen de verkiezing van Miss België in het nieuws zat. Oordeel zelf maar, maar het item heeft mij op zijn minst doen lachen. Het kan aan mijn gevoel voor humor liggen ook, natuurlijk, maar als ik die nieuwslezer ooit eens tegenkom op café krijgt hij een duvel van mij. Ik durf wedden dat het een sympathieke kerel is.

De Nieuwe Miss België

Liefste Lezers en Lezerinnen,

Laat 2007 beginnen,

Weg met 2006,

Het is al lang verleden,

Net als 2005

straks weer lang geleden

Op naar 2008

En verder:

Voorwaarts! Volle kracht.

Gelukkig nieuwjaar van je liefste kapoen