Update: heel wat links waren kapot. Ze zouden nu gemaakt moeten zijn. Als er nog zijn die niet werken en die u interesseren, laat het gerust weten.

Eindejaarslijstjes vind je overal, ik ga jullie niet lastig vallen met nog een zoveelste lijstje maar ik ga jullie gewoon een jaaroverzicht geven van wat ik hier allemaal zelf heb gepost. Vooral dingen die te lezen waren in de Even More Ugliness sectie hier aan de rechterzijde. Die valt te weinig op vind ik en in 2009 ga ik daar proberen iets aan te doen. Zo ken je direct al mijn goed voornemen voor volgend jaar: deze blog redesignen.

Januari

Het jaar begint goed met de lancering van deredactie.be , een website waar de hele blogosfeer meteen van in een deuk gaat liggen. Ze lanceren prompt de-red-actie.be en er volgen minstens vijf updates. Op 28 januari sterft dit alternatief project een stille dood. Hypes in de blogosfeer die duren niet lang meneer.

Iemand in Irak sterft en laat een aangrijpende brief achter . De oorlog is ondertussen al heel lang bezig maar wordt wel mooi in beeld gebracht . Ook op het internet maken mensen mooie flash animaties over wie waar sneuvelt.

Deze foto van twee copulerende mensen is met heel lange sluiterstijd genomen zodat je er niks meer van ziet maar het levert wel een intrigerend beeld op. Alison Jackson maakt foto's van mensen die lijken op celebrities en leutert daarover een eind weg op ted.com .

Elbow brengt een nieuwe single uit (video niet meer beschikbaar) en last.fm zorgt er voor dat alle muziek gratis kan beluisterd worden , helaas niet in België.

Zelf schrijf ik over British Vision en ik vind nog altijd dat je die link naar die ellenlange tekst over die kanonballen moet lezen. Echt.

Favoriete blogpost is deze van pironik met een zalig Frank Sinatra nummer. Ik ga prompt naar de platenzaak om een stuk vinyl van de man uit die periode.

Februari

Aanrijding in Moscou gaat in première en ik mag er bij zijn dankzij een goede vriendin van mij (hey!). De soundtrack vind ik instant fantastisch en ik ben daar niet alleen in.

In Gent krijgen we eindelijk ook onze eigen adbusters en mogen we massaal lawaai maken op het resonance festival . Voor 2009 wordt een nieuwe uitgave voorzien .

dEUS kondigt aan dat ze een clubtour zullen doen met hun nieuwe plaat. Om er bij te zijn wordt een soort loterij georganiseerd die ik verbazend genoeg win. In viervoud.

Zelf zie ik Jens Lekman in de club van de AB . Later, in Los Angeles , sta ik zelfs op zijn guest list. My claim to fame!

De mannen van Improve Everywhere staan voor vijf minuten still in het Central Station in New York wat dit hilarisch filmpje oplevert:

Maart

Het is lente en het sneeuwt !

Hugo Claus sterft aan euthanasie , een ziekte waar dardinaal Kanneels nog nooit van had gehoord. Hij verslikt zich in zijn koffie. Die van Urbanmag vragen zich af of naast de cultus van de persoon Hugo Claus ook de cultus van zijn boeken zal verdwijnen . Laten we hopen van niet.

Er is een pipo op het internet die in UFO's gelooft en er is er één die in haaien gelooft .

Portishead releaset een derde album en zet het op Last.FM zodat we het met zijn allen gratis kunnen beluisteren. Tien mensen doen dat ook, de meesten kopen het excellente Third gewoon in de winkel en koesteren het.

Ik lach mezelf een breuk met Eddie Izzard, vooral deze legoversie van de Death Star Cantine sketch:

April

Er is hate couture en er is haute couture . Het eerste is heel erg freaky, het tweede is aanstekelijk.

De fenomenale feminatheek en nog een paar onnozelheden met blote piemels of afbeeldingen van de premier worden verboden dankzij het goed bestuur van de regering die er nog geen is of efkens geen meer is of nog in wording is of zoiets.

In Gent sluit de Gainsbar en gaat Pubers bestaan niet in première. Dat laatste ga ik in 2009 zien, dat eerste ga ik in 2009 nog altijd een beetje missen. Ik zie wel Stillen en ik vind dat een heel vreemde, intrigerende voorstelling. Ik snap er niks van en dat is meestal een goed teken.

Die van Elbow brengen hun nieuwe plaat uit , dEUS ook en zetten die meteen online wat hier en daar voor wat ongenoegen zorgt bij de pers. Daar worden dan pagina's en pagina's over volgeklad in de kwaliteitskranten van dit landje. Ook die van The Notwist brengen een plaat uit en daarvoor moeten we naar de YouTube kijken .

Die videoclip van dat nummer van Tears You Apart is zo fantastisch dat de platenmaatschappijen besluiten dat niemand in Europa of omstreken hem mag zien. Voorlopig zijn ze nog niet op het spoor gekomen van de remix ervan , maar hoe lang gaat dat nog duren?

Ondertussen organizeren we een record store day , maar in Gent is de Musica Mania, de enige platenzaak die naam waardig, nog altijd toe. Het duurt nog tot in juni voor die terug open gaat en het is me nog altijd niet duidelijk of ze nu definitief terug open zijn of niet.

De aprilgrap van het jaar komt uit de oude doos en maakt onze grootouders wijs dat er een tekort aan spaghetti dreigt:

Mei

In Myanmar is't spel, iets met een schrikbewind en boeddhisten of zo, en om hen te steunen maken we een heel mooi videoclipke . Waarschijnlijk wil iedereen nu dringend die mooie landschappen zelf gaan fotograferen. Boeddhisten zijn rare tiesten die als ze trouwen zweren nooit verder dan 5 meter van elkaar te zullen zijn gedurende de rest van hun leven.

Dan zijn die kindjes die uw schoenen maken beter af, zij krijgen een videoclip van Radiohead volledig opgedragen aan hen.

Gelukkig kunnen we ondertussen perfect metronomen synchroniseren dat is altijd leuk in de speeltijd in de muziekacademie.

Iemand met een spuitbus en een digitale camera is creatief bezig en maakt een heel lange video . Blijkt dat ik iemand ken die iemand kent die iemand kent die die video gemaakt heeft. Of toch zeker die gast kent die die video gemaakt heeft, daar wil ik nu van af zijn.

Nog mensen die creatief bezig zijn: The Get Out Close gaat voor het oog van veiligheidscamera's gaan zingen en gebruikt daarna hun recht om de beelden op te vragen om een videoclip te maken . Spijtig genoeg bij een nummer dat zo slecht is dat het verboden zou moeten worden. Die van Weezer gaan gewoon aan de slag met wat andere mensen delen op YouTube en maken een zalige videoclip bij een nummer dat wél het beluisteren waard is.

In België denkt Jan Bucquoy dat hij iets moet doen. Geen idee wat, maar iets . In tegenstelling tot Leterme slaagt hij wél in zijn opzet en dringt hij het paleis binnen. Voor de vierde keer al. Leterme verklaart niet onder de indruk te zijn maar heeft tot december nodig om dit record te evenaren.

Flor is de politiek beu en slaat aan de fles . Altijd al een verstandig man gevonden, zelfs toen hij nog een snor had.

Iemand in Amerika begint met een zwarte viltstift kranten te bekladden en komt uit bij iets wat op poëzie lijkt. Het duurt nog tot november voor iemand dat in het Nederlands gewoon nadoet . Leuke hobby. Iemand anders gomt gewoon garfield weg en dat is ook creatief. Beiden hebben ondertussen een aanbod gekregen om een boek te publiceren.

Iemand vindt een tenorion uit. Honderden muzikanten kopen het ding en drie er van geraken door de handleiding.

Miranda July plugt MGMT . Waardoor dit meteen de band van het jaar 2008 wordt natuurlijk. Wat Miranda zegt is wet.

Beck heeft een nieuwe plaat uit, maar daar wil niemand nog naar luisteren. De Ting Tings daarentegen .

Die van Aroma di Amore willen niet achterblijven op dEUS en smijten ook wat nummers gratis op het net . Spijtig genoeg zat iedereen net op een andere site te surfen. Die met die blote tetten die het land willen redden .

Zelf ga ik naar een concert van Portishead en mijn uitgebreide recensie wordt een instant hit op mijn blog. Je zou de leescijfers nooit geloven!

Filmpje voor deze maand, hoewel het eigenlijk pas in november op deze blog stond is dit triestige animatiefilmpje over een vader en een dochter:

Juni

Na een bezoek aan Barcelona maakt mijn lief het uit. Ik maak uit pure wraak een videoclip en ik vind hem nog altijd geslaagd.

De geruchten dat Amy Winehouse binnenkort gaat sterven worden sterker . Daarna zijn we het wat beu en sterven vooral de geruchten zelf. Hey, zelfs van te bellen kun je sterven , al duurt het nog een paar maanden voor iedereen plots begint te beseffen dat die GSM-stralen misschien toch niet zo gezond zijn als al die onafhankelijke studies beweerden die Proximus, Mobistar en Base hadden betaald.

Radiohead amuseert zich deze maand vooral met Prince belachelijk te maken .

Droevig nieuws: MIA stopt er mee . Ze is de muziekindustrie wat beu. Of anders is ze zwanger . 't Is zeker niet van mij, háár zou ik me zeker herinneren. Denk ik. Nu maakt ze kleren . Dure, lelijke kleren.

Wie dat nog niet gedaan heeft moet dringend Avey Tares micromix downloaden voor hij offline wordt gehaald. Hij was hier niet van de iPod weg te branden.

Kijk, Els Pynoo! Mooie foto's van muzikanten net ná hun optreden .

Naakter, maar ook weer niet, is deze videoclip die schijnbaar niet zoveel mensen gezien hebben en die nochtans fantastisch is. De muziek, van David Byrne en nog iemand featuring Dizzee Rascal, mag er ook best wezen trouwens.

THE BPA - THE BPA 'TOE JAM' FEAT. DAVID BYRNE & DIZZEE RASCALfrom Fabio Resendeon Vimeo.

Juli

In juli zijn het in Gent altijd Gentse Feesten. Ondanks de oproep van Gentblogt om op Bataclan weg te blijven zijn we er massaal aanwezig. Omdat er anders niks meer te zien is sinds Boomtown is verdwenen. Volgend jaar is Boomtown naar alle waarschijnlijkheid terug , en wel op de Kouter. Goed want anders zien we er niet uit als we van de Vlasmarkt komen . In tegenstelling tot vorig jaar geraak ik dit keer met fiets en al thuis, al herinner ik me niet meer langs welke weg ik gereden ben. Op zich al een overwinning te noemen.

Iemand krijgt een vijftigduizend volt bliksem door zijn lijf maar kan gelukkig nog het filmpje op flickr zetten zodat we allemaal kunnen meegenieten van een echte stroomstoot.

Op een blog van een vriend schrijft iemand heel cynisch wat lessons in love neer.

In een ver land kleden ze van die kleine ratjes heel schattig aan . Echt ongelooflijk schattig . Zonder zeveren kijk maar . Zelfs de kindjes zijn vertederd . Om ze daarna lekker op te tutten met blokjes kaas of zo .

Het heeft een tijdje geduurd voor ik het snapte, maar er is blijkbaar een voetbalmatch geweest waar een ploeg gewonnen heeft door nog net voor tijd een own goal te maken. Het immer excellente kottke.org heeft meer .

Flying Lotus heeft een heel mooi plaatje uit en Spinvis gooit er eentje gratis op het net . The Streets brengen een mooie single uit en Bon Iver doet een Daytrotter sessie .

Radiohead verveelt zich een beetje en besluit Thom Yorke zelve te digitaliseren en er een videoclip van te maken . Het resultaat ziet er een beetje gestoord uit, maar wat had je verwacht? Die van de Colruyt vervelen zich ook en maken een supermarkt domino .

Zelf kijken wij een vijftigtal keer verwonderd naar Sesamstraat en vragen ons af wie er hier in godsnaam met zijn hand in Feist haar gat mag zitten:

Augustus

Het waren Olympische spelen in Beijing. Het wondermooie Big Picture toont foto's van de voorbereidingen . Michael Phelps wint alle medailles in het zwemmen maar voor ééntje is er wel een fotofinish nodig . Uiteindelijk haalt Europa meer medailles dan Amerika en China samenmaar blijven we neuten dat we geen medailles hebben in België. Meer bepaald in Vlaanderen. Vooral in Tessenderlo. Tot Tia een gouden medaille wint. Dan stoppen we plots met neuten. Tot Tia stopt met springen, dan beginnen we weer te neuten. Nooit goed.

De grootste muziekverzamelaar ter wereld moet al zijn platen verkopen. Voor de luttele som van drie miljoen dollar is alles wat ooit verschenen is van jou. Wat je er mee moet doen? Rippen en op't internet zetten natuurlijk!

Iemand vindt de Out Of Bed Hair Gel uit. Iemand anders test die uit en geraakt daardoor in ruzie met zijn vrouw.

Shining is een romantische komedie gemaakt door Stanley Kubrick met Jack Nickolson in de hoofdrol.

Iemand op het internet heeft tijd te veel en maakt een stuk tekst dat alleen maar groter wordt door er met je muis op te duwen . Jaaaa... vunzige woordspelingen, daar moet je bij ahigherugliness voor zijn. Ik voel me helemaal Luc Janssens als ik zo vuilbek. Deze verlaat Studio Brussel wat hier voor wat wanhoop zorgt. Gelukkig neemt hij Van De Veire mee en is er een waardige vervanger gevonden voor Mish Mash .

Als ik klein was mocht ik van mama ook altijd allerlei toestellen uit elkaar halen op voorwaarde dat ik het daarna terug in elkaar stak. Deze jongen was zo slim foto's te nemen van de onderdelen en zorgt met zijn schoolprojectje voor een internethit.

De nieuwe Dimitri Verhulst wordt gratis bij de Humo geleverd. Dimi wil hiermee Hugo Claus van de troon stoten en het meest ongelezen boek in de Nederlandstalige literatuurgeschiedenis op zijn conto schrijven.

Tom Waits geeft een live concert en laat NPR het op het internet smijten .

Isaac Hayes, aka Chef, sterft . Be Your Own Pet stopt er mee . Café de Reisduif ook . Bloc Party begint aan zijn marketing campagne door onverwacht hun nieuw album op het net te smijten. Tegen betaling weliswaar voor wie de torrent niet vindt of de nummers niet vindt op Limewire of Soulseek en na heel wat gegoogle toevallig op de site terechtkomt waar je per ongeluk het album legaalkunt downloaden als je toevallig je VISA in de buurt hebt.

Zelf lach ik me een breuk met Wim Helsen:

September

Als 't hier zo zit ben ik hier voort zegt JMH Berckmans en geeft de pijp aan Maarten. De enige die toevallig in de buurt was.

Jamaar als café de Reisduif stopt dan ik ook zegt Gwy Mandelinck en besluit te stoppen met de poëziezomer .

In Zwitserland schiet er een deeltjesversneller in gang, met een rapdeuntje als resultaat. Nog voor het nummer aan zijn tweede draaibeurt toe is vertragen de deeltjes en vallen stil . Ik stop met het refreshen van de heel informatieve website hasthelargehadroncolliderdestroyedtheworldyet.com .

Een paar jongens in Californië trekken hun beste pak aan, nemen papa's dure video recorder en hun skateboard en skaten in een hels tempo een berg af . Waren ze gestorven dan zouden het onnozelaars geweest zijn, maar nu ze nog leven zijn't helden.

Wie terwijl hij dit leest op't werk zit kan rustig tot kerstmis, wat zeg ik, tot nieuwjaar 2010 zijn tijd verdoen met een leuk online puzzelspelletje . Als je dat uitgespeeld hebt kan ik er zo nog eentje aanbevelen . Daarna wat een omgekeerd soort tetris spelen en tegen dan is deze originele shoot him up misschien uit. Dat ik u zich niet zie vervelen!

Eén van mijn favoriete kunstzinnige kunstenaars, want ooit te zien in't SMAK, heeft een filmpje op YouTube geplaatst . Een andere kunstenaar waarvan ik niet weet of hij ooit de eer heeft gehad te mogen ten toon te stellen ook . Deze laatste neemt trouwens fantastische niet echt safe for work foto's die hij dan gewoon op zijn website plaatst . 't Zal wel gene échte kunstenaar zijn dan.

Ik lees voor het eerst over Tesla Motors , een bedrijfje dat snelle wagens op electriciteit maakt. Wil Shipley, a hero coder of mine, test er ene en is enthousiast. Die van Top Gear testen hem ook en zijn minder enthousiast. Maar misschien hebben ze een beetje met de resultaten gefoefeld ? Zouden ze durven, de sloebers?

Suzanne Vega legt uit hoe Toms Diner aan de geboorte stond van de MP3-technologie . Ze vergeet en passant zo wel te melden dat ze (of haar platenmaatschappij) zich enorm hebben verzet tegen de remix van dit nummer en DNA bijna voor de rechter hadden gedaagd.

Radiohead verveelt zich een beetje en gooit een volledig live concert op het internet. De Arctic Monkeys doen het op de oude manier en releasen een DVD . Antony & The Johnsons maken een videoclip bij een nieuw nummer . The Raveonettes geven dan weer gratis een remix EP weg. Wilco overtreft hen allen door drie live concerten op hun site te plaatsen. Fleet Foxes en Dodos zijn nieuwe namen die we leren kennen via onder andere deze take away shows . Milo verrast de hele wereld met een acoustische cover van Ayo Technology van 50 cent. De link is naar de acoustische versie want de videoclip is echt niet te pruimen.

Ergens op het net vind ik een videoclip die The White Stripes ooit voor Coca Cola maakten:

Oktober

Sterven is het nieuwe zwart. Marc Moulin, altijd de hipste willen zijn, besluit zijn kans te wagen . Allez zo slecht kan die laatste plaat toch niet geweest zijn? Heeft er daar iemand naar geluisterd?

Brel is al dértig jaar dood. Die haal je niet meer in, Marc.

Conceptuele kunst met een politiek tintje: iemand neemt metalen plaatjes mee door de scanner in de vlieghavens en maakt zo kunst . Zou hij al een tentoonstelling gehad hebben?

Via De Morgen (via De Morgen! U leest het goed!) leer ik de eerste modeblog kennen die de moeite van het bekijken waard is: The Sartorialist . Meestal foto's van goedgeklede stervelingen als u en (vooral) ik, maar soms ook een foto van een fashion victim in wording .

Le Clézio wint de Nobelprijs literatuur . Gaat er nu nooit eens iemand winnen die ik al gelezen heb?

De website van de AB wordt vernieuwd door netlash . Ik ken iemand die iemand kent die bedrijfsleider is bij netlash! Het is fantastisch gedaan en dat zeg ik niet omdat ik iemand ken die meneer netlash kent maar vooral omdat ik me daar uren op amuseer door aan te geven naar welke concerten ik allemaal al geweest ben in het rijke verleden van de zaal. Ik besluit ook om wat reviews op voorhand te schrijven en links er naar te posten op de website van de AB wat het volgend effect heeft op mijn statistieken:

De pieken zijn de recensies voor Last Shadow Puppets , Elbow en vooral Fleet Foxes . Spijtig genoeg heb ik niet genoeg ambitie om dit vol te houden. Over concerten schrijven is dan ook zo saai, ze zouden me geld moeten geven om het te doen. Of gratis ticketjes misschien (hint, hint).

Eels gooit een gratis EP op het internet , het lijkt een beetje een trend te worden. Bloc Party wordt met wat zachte dwang geforceerd een take away show te doen . Apple is de muziekindustrie wat beu en dreigt iTunes af te sluiten . Er zijn geruchten dat The Smiths zouden herenigen op Coachella wat veel zwartjassen er toe aanzet om zich de volledige kledinglijn van MIA aan te schaffen en het op een wild jumpen te zetten . Ook The Mountain Goats gooien een EP'tje op het net, maar daar luistert alleen ik naar.

Veel mensen zijn het naar het schijnt al beu gehoord, maar dan moeten ze Studio Brussel maar afzetten en wat meer op het internet surfen. The Fridge heeft een videoclip gemaakt bij het mooie Mars Needs Woman van Novastar en die vind ik heel mooi:

November

"Jullie denken toch niet dat ik hier alleen ga achterblijven?" waren zijn laatste woorden. Wannes gaat ook heen de rest achterna. Het wordt een leuk feestje daarboven.

Eindelijk is het zover. Om al die vieze gassen tegen te gaan die het milieu verzieken kunnen we nu een klein kernreactorke kopen. Zo'n klein lief schattig kernreactorkeeeeeeeh voor in ons kelderkeeee. We kunnen't in een mooi kleurtje stekeeeeh en we hoeven nooit nog electriciteit te betaleeeeh. Sorry, die gamma-mop gaat al effe mee maar ik blijf er mee lachen.

In een ver land wordt een andersgekleurde medemens verkozen tot machtigste man ter wereld. Op CNN gebeurt die avond wat anderen later omschrijven als some crazy star wars shit . Iemand die ik persoonlijk zelf ken maakt deze mooie T-shirt een dag op voorhand, in het volste vertrouwen dat de goede deze keer zouden winnen. Wat de toekomst brengt kun je zien op http://kottke.org/when-obama-wins/ . Keep refreshing!

De goede zielen van Gentblogt zijn nooit voor een kleintje vervaard en helpen een Amerikaan met het terugvinden van het huis van zijn grootouders .

Het wereldrecord base jumpen moet je scherp stellen op het moment dat er nog geen ramen in het gebouw zitten want anders wordt springen moeilijk. Deze Fransen trokken naar Dubai op het juiste moment.

Het lampje van Pixar begint al wat ouder te worden . Bijna dertig jaar volgens wikipedia? Dan word je al eens geil van een jong schoon exemplaar, dat snapt iedere man.

Als je een foto hebt met sterren op en je uploadt hem naar flickr, post hem dan in de astronomy groep op flickr . Een tijdje later komt er dan een robotje op bezoek en kijkt welke sterren je gefotografeerd hebt en maakt opmerking over welke sterren je waar ziet . Leve de vooruitgang zeg ik dan graag eens!

Nog zo één: frituren vinden doe je tegenwoordig via http://frietfindr.be/ . Nu nog een iPhone applicatie en we hebben de honger is de wereld uit. Toch in België. Allez, toch in Vlaanderen. Tessenderlo en omstreken.

Pieter de schieter zet het op een zuipen in een café in New York maar had er niet op gerekend dat er zoiets bestond als het internet waar iedereen zijn mening kan zeggen. Effe bellen met de werkgever van de klikspaan van dienst zou dat wel oplossen dacht hij. En heel de blogosfeer stond in rep en roer . Pieterke toch.

Muziek. Gratis muziek deze maand van Guns'n'Roses! Je hebt er meer dan een decennium op moeten wachten, nu gewoon online te beluisteren . Je weet wel, die met die bandeira. Nee, niet MGMT , Guns'n'fucking'Roses . Soulwax gooit al zijn oude videoclips op YouTube . The Jesus Lizzard is terug en Blur zit ook weer in de studio . Nine Inch Nails is de origineelste deze maand en maakt dat je hun muziek kunt spelen op je iPhone . MTV zet ook hun volledig archief online .

Monty Python vindt dat ze al dat gratis gedoe moeten bestrijden met een gratis YouTube kanaal:

December

Heel Vlaanderen ligt plat als wat Westvlaamse boerkes op TV uitleggen hoe je je moet gedragen als je met je traktor over een bom rijdt die daar nog ligt van de eerste wereldoorlog. Yves is weer niet aan't luisteren en is net niet op tijd weg wanneer de Fortis bom onder zijn gat ontploft. Hij gaat nog eens naar de koning maar die is het beu en zegt dat hij eerst een tijdje op de blaren moet gaan zitten. Yves twittert dat hij het ook goed beu is en geeft het op. Tessenderlo, Vlaanderen, België, Europa, de hele wereld en al zijn omstreken halen opgelucht adem. Het ergste dat ons nu nog kan overkomen is dat ons land failliet gaat, maar van die geitenboer zijn we tenminste verlost!

Swaffelen wordt verkozen tot woord van het jaar . Die van de taalunie denken dat democratie toch niet is wat het zou moeten zijn en gaan volgend jaar de keuze overlaten aan een professionele vakjury. Wedden?

Hét spel van de maand: met schoenen gooien naar George Bush .

Na muxtape wordt ook mixwit van het net gehaald. Als je nog naar die leuke tapes wilt luisteren zal het voor 27 december moeten zijn, dan is het definitief gedaan. Allez, dan gaan we op zijn minst naar iets anders moeten uitkijken want op't internet, daar is't nooit gedaan.

Antony & The Johnsons komen volgend jaar naar ons land. Ze kondigen dat aan en twee seconden later is de boel uitverkocht. Bijna niemand heeft een kaartje. Ik heb er twee!

dEUS zet zijn concert in de Paradiso gratis op het internet . Sinterklaas is heel boos . Low maakt de Kerstvideo van het jaar:

Lijstjes

Geen lijstjes. Wel winnaars.

• Concert van het jaar was Portishead in Vorst. Terugkeren na meer dan tien jaar deed me het ergste vrezen maar ze hebben ruimschoots bewezen, live en op plaat, dat ze nog altijd bij de allerbeste bands van de wereld behoren.
• Plaat van het jaar was Bon Iver met For Emma, Forever Ago. De plaat heeft mij heel het jaar achtervolgd en ik ben ze ondertussen nog altijd niet beu gehoord.
• Single van het jaar moet dan logischerwijs naar MGMT gaan. Hun beginselverklaring zijn ze helemaal aan het waarmaken, ik verwacht niet dat er nog veel van zullen horen maar voor een one album wonder waren ze fantastisch.
• Dit jaar heb ik Zen and the Art of Motorcycle Maintenance gelezen en dat heeft me zeer geïnspireerd. Ook The Plot Against America kan ik iedereen heel erg aanbevelen.
• Johan Heldenberg heeft met The Broken Circle Breakdown... een heel mooie voorstelling gemaakt en verdient daarmee de titel toneelvoorstelling van het jaar 2008.
• Veel films zie ik tegenwoordig niet meer, maar aan Aanrijding in Moscou heb ik denk ik het meeste plezier beleefd.
• Als ik slechts één blog mag vermelden die je moet toevoegen in je feedreader, voor zover hij er nog niet in zit, dan is het wel houbi.com . Altijd goed geschreven, altijd origineel, dikwijls grappig, met excellente smaak en leuke invalshoeken. Als't in't Engels mag zijn dan kan ik Owley Patrol aanraden, een blog van een meisje in Los Angeles dat ik ken. Allez, ik ken iemand die haar kent.

Als ik één voorspelling mag doen is dat dat de online reclamemarkt in elkaar zal storten. Ik geloof dat het er vroeg of laat moet van komen en dat het zal zelfs niet al te lang meer duren.

Maar dat zien we dan wel. Prettig eindejaar en bedankt voor het lezen!

Vorig jaar was het een anoniem koor uit Hong Kong dat jullie opvrolijkte gedurende deze donkere dagen, dit jaar is de eer voor koor Karibu uit Gent hier in volle actie op de kerstmarkt in Gent:

Karibufrom Kristof Van Landschooton Vimeo. Kort maar daarom niet minder indrukwekkend. Alhoewel niet zo indrukwekkend als deze jongens, van wie ze misschien nog één en ander kunnen leren:

Geef toe: betere choreografie, betere typecasting, actueler thema en dat beetje elektronica maakt het helemaal af.

Het zit er op. 63 afleveringen van ongeveer 50 minuten op drie maanden tijd. Bijna 53 uur of een gemiddelde van ongeveer één aflevering per werkdag gedurende de voorbije drie maand. Het was mooi. Heel erg mooi zelfs.

Op imdb.com kun je van de eerste aflevering tot de laatste zien wat de appreciatie is van de mensen die de moeite namen om te stemmen. Als je dat dan uittekent op een grafiekje bekom je dit:

Dat komt redelijk goed overeen met mijn appreciatie van de serie.

Wie nog ergens halverwege zit en geen details over het verdere verloop van de serie wilt vernemen stopt hier best met lezen.

In het eerste seizoen sterft Nathaniel direct, op een hilarische manier. Zijn vrouw, Ruth, had hem nog gewaarschuwd dat roken zijn dood zou worden en tien seconden later gebeurt het ook zo . Hij blijft een rol spelen als de imaginaire vaderfiguur waar iedereen in de familie tegen babbelt als ze in de knoop zitten. Nate en Brenda zijn een mooi koppel waarvan je hoopt dat ze bij elkaar blijven maar je beseft dat Brenda eigenlijk redelijk fucked up is. David wil zich niet outen als homoseksueel, verliest daardoor zijn partner Keith en geraakt op de dool. Claire valt constant op de verkeerde mannen en heeft leuke gesprekken met de begeleider op school. Moeder Ruth probeert haar eigen leven als weduwe terug op de sporen te krijgen. Dit alles in een familie waar niemand echt gewoon is om zijn gevoelens te uiten.

Iedereen experimenteert met drugs, de seks is redelijk expliciet, zelfs als het om homoseks gaat en de vocabulaire is ongekuist. Er worden politieke thema's aangehaald maar zonder dat het ooit belerend wordt. In de droomscènes laten de makers zich volledig gaan met dikwijls prachtige resultaten.

Elke aflevering begint met een sterfgeval en sommige zijn ronduit hilarisch . Soms wordt dit gebruikt om het verhaal richting te geven, soms wordt het gebruikt om een personage iets te geven om over na te denken, soms gewoon als kapstok om een aflevering aan op te hangen. De sterfscènes vind ik op hun best als ze onverwacht zijn. Zoals die man die bijna in slaap sukkelt in zijn zwembad maar net op tijd wakker schrikt ... door zijn vrouw die is uitgegleden op een stuk zeep in de badkamer en met een gil is doodgevallen.

Na de eerste twee seizoenen was ik compleet verkocht.

Volgens de grafiek zijn het derde en het vierde seizoen het minste en dat klopt eigenlijk wel. In seizoen drie sterft Nate tegen alle verwachtingen in niet. Allemaal goed en wel, hij had niet moeten sterven van mij maar zijn huwelijk met Lisa zorgt eigenlijk voor een langgerekte subplot die heel veel weg heeft van een soap serie. Op sommige momenten zit je je af te vragen of het nog wel de moeite loont om verder te kijken. Keith en David zitten ook wat in de knoop met hun relatie wat niet voor afwisseling zorgt in de thematiek. De contactgestoorde Arthur komt wat helpen in het bedrijf maar wanneer hij niet passioneel genoeg blijkt dumpt Ruth hem voor George, iemand die toevallig in de buurt was eigenlijk. Arthur is grappig en schattig. Claire spendeert haar tijd vooral met Russel en een stel vrijgevochten kunststudenten en is mijn favoriete karakter aan het worden. Ook al omdat Nate wat zielig zijn pik achterna loopt en uiteindelijk terug bij Brenda belandt.

Op het einde van seizoen vier wordt duidelijk wat er met Lisa gebeurt is wat uiteindelijk nog voor een opwaartse beweging zorgt in de waarderingscijfers. Ook de laatste aflevering van seizoen drie zorgt voor een hoogtepunt, dat is de aflevering waaring Ruth met George trouwt, maar die vind ik persoonlijk niet bijzonder. Enige andere hoogtepunten zijn de aflevering in seizoen drie waarin Ruth een feestje geeft ter gelegenheid van haar verjaardag, inderdaad een heel mooie aflevering, en de aflevering in seizoen vier waarin David aangerand wordt , wat een echte thriller-episode was.

Uiteindelijk in het vijfde seizoen eindigt alles met vier fantastische afleveringen waarin Nate sterft en de familie probeert om te gaan met dit tweede verlies. De lange scène waarin Claire in een Prius wegrijdt naar New York in de laatste aflevering en je iedereen ziet sterven in flash forwards zijn echt aangrijpend. Natuurlijk zat Nate het eerste deel van het seizoen wel met twijfels over zijn relatie met Brenda, wordt het adoptieproces van David en Keith iets te lang gerokken en is de subplot van Claire en Billy als koppel niet helemaal geloofwaardig maar de finale maakt dat allemaal dubbel en dik goed.

Een serie die over een begrafenisonderneming als familiebedrijf gaat klinkt niet evident. Het was de makers er deels om te doen om de dood in de openbaarheid te brengen en zo het taboe omtrent de dood waar we in de Westerse wereld toch een beetje mee zitten te doorbreken. Uiteindelijk kun je deze serie evenwel zien als een lange ode aan het leven, dood incluis.

De makers waren ook niet van de minsten. Alan Ball, de producer van SFU, is ook de producer van American Beauty. Er spelen veel bekende acteurs en actrices in mee zoals Kathy -your number one fan- Bates , James Cromwell en Mena -American Beauty- Suvari . Ondertussen heeft de acteur die David speelt een hoofdrol in het ook in België op de televisie verschijnende feuilleton Dexter .

Zelfs de website van de serie is goed gemaakt, met een mooi overzicht van Claire's artwork waar echt mooie dingen tussen zitten. Ook de obituaries zijn leuk om bij te mijmeren.

Wie de serie op TV volgt mist allicht een paar afleveringen en haakt waarschijnlijk ergens halverwege af. De DVD-box heeft me redelijk wat geld gekost op Amazon en uiteindelijk zal ik nooit de hele serie een tweede keer bekijken. Met Battlestar Galactica eerder dit jaar had ik hetzelfde gevoel. Er zijn tegenwoordig een heleboel van die megamovies waar veel om te doen is en sommige zullen wellicht wel de moeite zijn. Misschien kan ik volgend jaar weer niet aan de verleiding weerstaan om bijvoorbeeld eens The Wire of The Sopranos of Carnivale te bekijken. Maar voorlopig wordt het dus een boek of een gewone film van minder dan drie uur.

Enkel deze week op Pitchforkmedia: de volledige Soulwax-documentaire Part of the Weekend Never Dies.

• deel 1
• deel 2
• deel 3
• deel 4
• deel 5
• deel 6
• deel 7
• deel 8
• deel 9, de eindtitels

Ferme documentaire in goede kwaliteit en legaal te bekijken. Enkel deze week.

In het SMAK loopt nog tot 3 januari de tentoonstelling Faux Jumeaux . Voor wie even slecht ter tale is als ik: dat is Frans voor valse tweelingen. Dingen waarvan je denkt dat ze zodanig hard op elkaar lijken dat ze wel moéten verwant zijn maar het uiteindelijk niet zijn.

Als ik het goed begrepen heb dan mogen de bezoekers zelf valse tweelingen in de vorm van foto's aan de muur gaan hangen. Omdat YouTube-filmpjes moeilijk aan de muur te hangen zijn ga ik dus maar hier mijn bijdrage vermelden, in de hoop dat die van het SMAK mijn blog lezen. Het tegendeel zou mij verwonderen.

Via Owley Patrol 's leuke kerstmixtape kwam ik dit nummer nog eens tegen. Dat was geleden van die keer in de auto toen ik zeven was en we met ons ouders naar een of ander Oostenrijk trokken met in de cassettespeler de golden oldies uit mijn ouders jonge dagen.

Flash forward naar 1997 en Daft Punk levert de klassieker Homework af, een plaatje dat de dansmuziek een flinke por richting discomuziek geeft. Deze videoclip lijkt op een herwerking van de Runaway-clip gemaakt voor het jaar 2050.

Valse tweelingen of niet?

Opdat het toch niet al te kalm zou worden heb ik ticketjes gekocht voor Vivian Girls waar ik eerder al reclame voor maakte en eentje voor Gang Gang Dance . Geen idee wat ik van dat laatste mag verwachten. Dat het om dansmuziek gaat. Dat ze een cover van My Bloody Valentine spelen. En dat het er live ongeveer zo aan toe gaat:

Haar stem lijkt niet zo denderend in dit stukje maar soms zwieren ze die gewoon door de blender en dan wordt dat een psychedelische mix van bliepgeluidjes. Dat klinkt al opwindender! Mental note to self: oordopjes meebrengen.

While the folks at Merriam Websters chose Bailout as word of the year here in Belgium and Holland the polls are still open .

My personal favorite is Zweef-tv, which would translate in English as something like float-television. It's used to describe television programs about paranormal phenomenons.

The funniest word on the list is without a doubt swaffelen, which describes the rythmically hitting of an object with ones penis in an attempt to arouse sexual agitation with oneself. Apparently a Dutch student even did it against the Taj Mahal .

You see, I hadn't even tried that yet. Another informative blogpost on your favorite blog!

Voor de mensen die denken wat is het hier stil de laatste tijd: ik leef nog. Alleen was ik zo druk bezig met overal naartoe te gaan dat ik geen tijd had om er ook nog over te vertellen op deze blog. Misschien moet ik wat meer twitteren?

Wat ik allemaal gedaan heb? Op Kamp Jezus geweest. Zes blote borsten en één blote piemel in een matige voorstelling over geloof. Naar de tryout van Saving Lies geweest in de Vooruit. Vier blote borsten en evenveel blote piemels maar wel in een heel mooie controversiële voorstelling die als ze nog wat wordt ingekort zeker aan te raden is. In maart in de Vooruit . In het Nieuwpoorttheater naar Aphasiadisiac gaan kijken, een dansvoorstelling zonder enig bloot maar niet zonder enige verdienste. Waarmee dan ook alles gezegd is. Naar een concert van Jamie Lidell geweest in de Hallen van Schaarbeek. En in Frankrijk ook. Als het goed is keren we terug, zo zijn we. Naar het MIAT geweest op de museumnacht om naar onderbroeken te gaan kijken. Er was zelfs een levend bloot gat te zien van één van de modellen die ingehuurd waren om de lingerie te showen. En al die oude gaines waren ook wel interessant. Nog eens gepasseerd langs het SMAK ook. Niks bloots te zien, enkel de vaste collectie, en ik was er voor 13u00 op zondag wat betekent dat ik gratis binnen mocht. Voor dat geld kun je niet thuis blijven hé.

Nog: naar een concert van Herman Dune geweest in de AB, ook iets waar ik gratis binnengeraakt ben omdat ik een vriendin heb die fanatiek flyert voor De Kreun en ik mee mocht. Live leuker dan op plaat maar nogal veel van 't zelfde. In de Vooruit ook nog een concert van Squarepusher gezien waar ik de hele tijd aan The Clash heb zitten denken: should I stay or should I go. "Sucken" is voor dat concert een treffende recensie in een notendop. "Bass Guitar Hero level 209 op dubbele snelheid" is al wat prozaïscher en ook heel treffend.

Ondertussen heb ik nog een kalender gemaakt voor mijn grootmoeder met iPhoto, ben ik naar allerlei verjaardagsfeestjes geweest, heb ik vrienden op bezoek gehad en ben ik bij vrienden op bezoek geweest. Ik heb écht geen tijd gehad om dat hier allemaal te melden.

Naar aanleiding van het verhaal van Pieter De Crem, schandelijk te kakken gezet op een moment dat hij heel kwetsbaar was lanceert adhese deze banner, die je moet waarschuwen voor gevaarlijke blogs:

Iedereen weet dat op deze blog de auteur voornamelijk zichzelf belachelijk maakt, maar hopelijk kunnen we binnenkort ook toetreden tot de gilde van de gevaarlijke blogs en met één of andere scoop een opgeblazen ministerke de duvel aandoen. Tot zover moet u't dus met enkel de banner doen!

ledge(noun) In the trailer for the third season of Six Feet Under all the characters are standing on a ledge. The music is Coldplays A Rush of Blood to the Head. According to Alan Ball, the producer, it could be a symbol for looking into the abyss, for having faith, for leaping of the ledge, of the divide that exists between people, of being in a place and having a bigger perspective.

Deze is niet voor gevoelige kijkers. Miss Alaska - er zitten dinosaurussen in mijn achtertuin - Sarah Palin ging voor het goede doel een kalkoen redden. Binnenkort is't namelijk thanksgiving in de US of A en daar wordt dan een jaarlijkse massaslachting aangericht.

Na deze daad van barmhartigheid gaf ze het volgende interview :

En ik die dacht dat ik haar ging missen, Sarah Palin. Integendeel, ze blijft hilarisch.

Ik heb even getwijfeld om mijn vriendin in L.A. te bezoeken tijdens Thanksgiving, maar 't is er door omstandigheden spijtig genoeg niet van gekomen. Deze is voor haar, haar favoriete Obama-song:

It's raining hippies . Vanavond komen Fleet Foxes naar de AB en den dezenheeft een kaartje. Omdat het wel leuk was een "recensie" op voorhand te schrijven voor Elbow en mijn voorbeeld zelfs navolging kreeg op houbi.com gaan we dat nog eens doen. We kunnen de kunst perfectioneren en misschien slagen we er in uiteindelijk recensies weken op voorhand te schrijven. Waarom niet? Deze keer ga ik het wel in de verleden tijd doen.

Mijn ticketje kocht ik eind augustus al. Fleet Foxes was bekend op stereogum , toch nog altijd mijn favoriete bron van muzieknieuwtjes en werd gehypet in veel muziekblogs. Wat rondluisteren op het internet leerde me dat het om mannen met baarden ging die een leuk plaatje uit hadden. Of het wat ging worden wist ik niet maar een beloftevolle groep live leren kennen in de AB, dat was een buitenkansje.

Ondertussen zijn Fleet Foxes bekend geworden en worden ze zot gedraaid op Studio Brussel . Met als resultaat dat het concert verplaatst werd naar de grote zaal (wat dus betekent dat ze dat doek weglaten) en al weken uitverkocht was. Mensen hengelden naar ticketjes op de vernieuwde site van de AB .

Leuk natuurlijk voor die jongens dat ze zoveel succes hebben maar dat zorgt er wel voor dat we geen kans hebben gehad om dat groepje te zien nog voor ze bekend waren en wij, muziekkenners, geen kans hebben gehad om ze te pluggen. We kunnen niet zeggen dat we er bij waren toen ze in vieze kelders met slechte acoustiek speelden en dus eigenlijk, omdat u er om vraagt, zijn ze een beetje overroepen.

Het was dan ook duidelijk dat de grote zaal van de AB een maatje te groot was voor deze jonge band. Ondanks de mooie harmonieën. Ondanks de prachtige songs. Ondanks de vriendelijke zanger. Ondanks de leuke sfeer. Ondanks de enthousiaste mensen. Ondanks de perfecte klank en ondanks het lekker bier.

Ondanks ons.

Op het internet vind je onder andere een sessie op de BBC , een black cab session en twee sessies voor La Blogothèque , waarvan ik deze in het Grand Palais (waar nog altijd die overzichtstentoonstelling van Picasso loopt ) de leukste vind:

Fleet Foxes - A Take Away Showfrom La Blogothequeon Vimeo.

We're all hippies. Na MGMT vorige week in de Vooruit en de excellente Jesca Hoop in het voorprogramma van Elbow was het nu de beurt aan Alela Diane om ons te komen overtuigen ons werk op te zeggen, bloemetjes in ons haar te steken, onze BH te verbranden en vrij in de natuur te gaan leven. Ze had daarvoor haar papa meegebracht die nog met Neil Young op school had gezeten, een vriendinnetje dat anders toch niets te doen had deze week, een drummer die was weggelopen uit de laatste Harry Potter film en een bassist met een baard als Walter Van Beirendonck.

Dat klinkt boeiender dan het was, maar wat kun je verwachten van iemand die op zijn 25ste nog met haar papa op stap gaat. Geef mij dan maar de hippies van MGMT die ondanks hun manifesto toch goed bezig zijn om zich in echte rock'n'roll stijl te pletter te amuseren. Op Pukkelpop klonk Alela nog speels en frivool, in de theaterzaal was ze vooral braaf en schattig. En middelmatig.

Als je muziek van Alela Diane legaal wilt downloaden dan zijn er nog twee daytrottersessies te downloaden, hier en hier . De fantastische blogotheek heeft ook twee filmpjes opgenomen, eentje bij The Rifle en dit heel mooie Tired Feet:

# 79.1 - ALELA DIANE - TIRED FEET
par lablogotheque

Vorig weekend ben ik een lang weekend naar de Ardennen geweest met de bende van de univ, zoals ik ze voor't gemak noem. Vrienden die ik niet al te veel meer zie maar die ik al meer dan tien jaar ken. Dat is altijd leuk om elkaar terug te zien.

Het weer was er niet naar om lange wandelingen te maken. Tijdens de zondagse wandeling aan het Signal de Botrange over veilige plankjes in het bos heb ik deze foto genomen.

De meeste foto's zijn evenwel wazig en mat van kleur. Voor een deel mijn eigen schuld allicht, ik moet meer met de instellingen spelen, maar ik blijf denken dat die Nikon er voor mij toch een beetje over is. Een goed zakfototoestel was waarschijnlijk meer dan voldoende geweest en die foto had er zeker niet slechter uitgezien.

De dag na het fantastisch optreden van Elbow naar de Grand Mix rijden, in Tourcoing, om daar naar een optreden van The Dodos te gaan kijken, het was wat veel gevraagd. Het is dat ik nooit aan de verleiding kan weerstaan en als de concertagenda dan zo druk is als nu dan loopt mijn zakagenda vanzelf ook overvol.

Wel leuk om eens in een zaaltje te komen waar ik nog nooit was geweest. Enfin zaaltje, de Grand Mix is uiteindelijk een redelijk grote zaal want ze hebben van die grote rare panelen in de hoeken moeten hangen om de acoustiek wat in orde te krijgen. En ze hadden een mooie grote bar achterin met mooie lampen en de cola was goedkoop en de Fransmannen probeerden ons aan te spreken in hun beste Vlaams. We voelden ons meteen welkom. Bonjours les ch'tis zeiden we in ons beste Frans, want we moeten toch tonen dat we gecultiveerd zijn hé.

En als The Dodos dan beginnen dan ben ik toch weer content dat ik gekomen ben. Zo'n jong groepje dat nog aan de weg aan't timmeren is met energieke muziek die het midden houd tussen Animal Collective en R. L. Burnside steunen we met veel plezier. Hun optreden op Pukkelpop was nog net iets beter, dat zal wel aan het geluid hebben gelegen of anders aan het feit dat ik toen totaal verrast was, maar ook vanavond waren ze zeker de moeite.

Achteraf nog het plaatje gekocht dat de verlegen zanger gesigneerd heeft. Hij wist nog niet goed wat hij er op moest zetten en bij mijn vriendin schreef hij merci en dan zijn eigen naam (Meric), wat wel mooi klinkt maar wat toch een beetje raar is, zo jezelf bedanken op iemand anders exemplaar van je singeltje. Bij mij hield hij het bij merci Tourcoing. Ook niet echt getuigend van veel inspiratie, maar zolang ze in hun muziek geïnspireerd klinken blijf ik fan.

Vandaag doen we zoals een professionele recensent en gaan we een review schrijven van het concert van Elbow vanavond in de AB nog voor we het gezien hebben. Uiteindelijk heb ik die mannen al vier of vijf keer gezien en veel verrassingen zullen er allicht wel niet meer gebeuren. De zanger zal schoon zingen, de groep zal zoals altijd loepzuiver spelen en het publiek zal in koor meezingen op de liedjes Grace Under Pressure en op One Day Like This . Sommigen zullen verschieten dat Elbow nog redelijk luid speelt en beginnen twijfelen of ze toch niet beter hun oordoppen insteken. Er zal zeker een referentie gemaakt worden naar de verkiezing van Obama want ze zijn sociaal geëngageerd en ze zullen zoiets zeggen als dat er nu tenminste weer hoop is. Newborn zal omschreven worden als een magistraal hoogtepunt, vooral dan naar het einde toe waar het nummer luid openbreekt in gitaargeweld. Het publiek zal wild enthousiast zijn en er zullen nog drie toegiften volgen.

En desondanks hé, desondanks kijk ik enormuit om die zalige muziek allemaal vanavond live te horen, in de grote zaal van de AB. Mijn favoriete concertzaal, nog altijd. Als ik toch op één verrassing mag hopen is dat ze Fallen Angels spelen, eentje uit de plaat waarmee ik ze leerde kennen. Toen via de eindejaarslijstjes van De Morgen. Nog zoiets dat steeds irrelevanter en voorspelbaarder wordt, niet?

Bekijk de videoclip trouwens, ik kan hem hier blijkbaar niet embedden en ik vind hem nergens anders. De zanger vernietigt in zijn hoofd de bandleden op hoogst originele manier. Dat zou nog eens een verrassing zijn voor vanavond!

Hoeveel afleveringen van Six Feet Under mag je na elkaar bekijken van je dokter? De personages kruipen heel erg onder mijn huid en soms vraag ik het me af of 't goed is voor de mentale gezondheid. Alleen ben ik er wel helemaal verslingerd aan ondertussen.

In elke aflevering sterft iemand in de eerste paar scènes en die wordt dan begraven bij de Fischers, een familiebedrijfje van begrafenisondernemers. Iedereen in de familie is opgegroeid met lijken in de kelder en bij iedereen is op één of andere manier wel een vijs los. Dat lijdt soms tot grappige situaties maar dan wel tragikomisch. Soms een schaterlach, maar dikwijls lachen tussen het bleiten door.

In aflevering acht van serie twee wordt een biker begraven op kerstdag. Normaal werken de Fischers niet op Kerstdag maar omdat ze het geld nodig hebben geven ze toe. De begrafenis ontaardt in een feestje en Nate, de oudste zoon, geraakt aan de babbel met de weduwe. Ze doet hem beseffen dat hij zijn leven beter ten volle kan leven en geeft hem een motor cadeau. Wanneer Nate die vindt gaat hij een ritje doen langs de kust van Los Angeles.

Herken je de soundtrack ? Ik eerst niet maar na wat Shazam 'en en Googlen weer wel. More cowbell, man !

Als vegetariër word je vooral gedefiniëerd door wat je nieteet. Geen vlees, geen vis. Veganisten ook nog eens geen kaas of melk. Nochtans kunnen we als we van slechte wil zijn vleeseters ook wel negatief omschrijven hoor: geen bulghur, geen tofu, geen seitan, geen quorn, geen wasabi, geen linzen, geen quinoa, geen pastinaak, geen aardpeer, geen zeewier en geen rode biet. Wie beperkt zich hier?

Misschien denkt u nu gaat hij het ver zoeken. Misschien. Maar wat ik opnoem is niet toevallig gekozen. Het zijn de ingrediënten waar Philippe Van den Bulck een hemelse maaltijd mee heeft samengesteld voor EVA en waar ik heel erg van heb genoten.

Het menu was samengesteld door een chef die verder gaat in culinaire richtingen waar andere chefs het bestaan niet van vermoeden en al helemaal niet in geïnteresseerd zijn. Wie de gemarineerde wortel, crème van pompoen met oranjebloesem en amandel geproefd heeft kan volgens mij niet anders dan verrukt zijn. Zelfs de vleeseter naast mij die tegen zijn zin door zijn vrouw was meegesleurd moest het toegeven: verdomd lekker. De pittige groene bulghur met tartaar van courgette, avocado en dulse was heerlijk. Nu noem ik mijn favorieten uit de menu zonder afbreuk te willen doen aan de andere gerechten op de menu.

De kok is zelf geen vegetariër. Hij is afgestudeerd aan de hotelschool Ter Duinen en heeft volgens zijn LinkedIn profiel gewerkt in restaurants in New York en in Monaco . Of dat allemaal iets wil zeggen in culinaire kringen weet ik niet en het zal me eigenlijk -excusez le mot- worst wezen ook. Wat mij interesseert is dat hij voor zover ik weet de enige kok is in deze contreien die creatief omgaat met producten die normaal enkel bij vegetariërs gekend zijn. Hopelijk slaagt hij er in om bij andere chefs op zijn minst wat oogkleppen weg te nemen zodat iedereen uiteindelijk gevarieerder leert koken en eten en de vegetarische sectie op de menukaart van een restaurant even vanzelfsprekend wordt als de aanwezigheid van vis en vlees en wijn en desserts.

Als u op restaurant wilt gaan en met een gezellige tête à tête indruk wilt maken op een weledele jonkvrouw is het EVA culinair diner misschien niet echt een aanrader. In het weliswaar mooie kantoor van EVA belandt u er aan een lange tafel tussen vooral gelijkgestemde zielen, vegetariërs en veganisten die van lekker eten houden en het gespreksonderwerp is dan ook logischerwijs hoofdzakelijk vegetarisme en vegetariër zijn. De kok concentreert zich voorlopig op zijn catering en consulting activiteiten en een eigen restaurant behoort (voorlopig) niet tot de ambities.

Als u echter met open geest wilt genieten van een grensverleggende maaltijd bereid door een kok die weet wat er op de markt te krijgen is en geïnspireerde vegetarische (zelfs veganistische) gerechten klaarmaakt dan kan ik u deze avonden ten stelligste aanbevelen. Het is niet goedkoop, we betaalden voor de volledige menu 50 euro, maar het is zijn geld meer dan waard.

Meer info vindt u op de website van EVA. Als u op de hoogte wilt blijven van hun activiteiten zoals de gastronomische avonden dan schrijft u zich best in op hun nieuwsbrief .

Af en toe komen er zo van die groepen optreden die al meer dan twintig jaar meegaan. Meestal laat ik ze passeren en sla er zo weinig mogelijk acht op want dikwijls mikken zij op nostalgici die gewoon de oude liedjes nog eens willen horen. Zelf ben ik zeker wel een nostaligicus, maar de aanblik van een oude vervallen held die nog wanhopig probeert is dikwijls zo zielig dat ik er niet geheel vrolijk van wordt. Meestal probeer ik het beeld te bewaren dat zich in mijn herinnering heeft genesteld.

Bij The Young Gods is dat het beeld van de videoclip van Envoyé waarin de zanger geketend aan een paal hing en luid "Envoyé" keelde over scheurende gitaren en opzwepende drums. Waarschijnlijk zagen we dit ergens 's nachts in 120 Minutes , toentertijd gepresenteerd door Paul King op een uur waarop iedereen in ons dorp al lang lag te slapen. Het zag er gevaarlijk uit, maar na twintig jaar doet het vooral knullig aan:

Nog altijd een beestig nummer eigenlijk. Gisteren speelden ze op De Nachten, waar ook Sébastien Tellier was en waar Mauro Pawlowski een hele avond open atelier mocht houden op het trappenpodium. Als dat niet voldoende waar voor je geld is dan weet ik het ook niet meer.

Door Mauro's fantastische eerste vijf à zes nummers van zijn set met The Grooms (nieuwe plaat binnenkort? Pascal Deweze als Groom?) heb ik de eerste nummers van The Young Gods gemist. Toen ik binnenkwam dacht ik zelfs even me van zaal vergist te hebben: op het podium zaten drie gitaristen met akoestische gitaar en waren lampadairkes neergezet als was het een knusse huiskamer. Het leek of ik op een flamenco optreden was beland.

Tot ik de stem van de zanger hoorde, ietwat hees maar zo bepalend voor het geluid van deze groep. De eerste paar nummers die ik hoorde kende ik niet, maar toen gingen ze in hun back catalogue graaien en haalden ze het ene vergeten nummer na het andere uit hun hoed. Charlotte konk alsof het om een vergeten parel uit het Frans chanson gaat. Gardez Les Esprits werd uitgebreid met hele stukken uit een nummer van Suicide. Gasoline Man en Longue Route klonken perfect in hun nieuw arrangement.

Er was wel weinig volk. Vorig jaar hebben De Nachten al een jaartje overgeslagen, als ik het me goed herinner wegens te duur en te weinig interesse, en het zou me dus niet verwonderen dat deze editie de laatste was. Er kan veel verbeterd worden aan deze mix tussen literatuur en muziek maar het zou spijtig zijn als dit festival zou verdwijnen.

Alleen gisteren al heb ik naast Sébastien Tellier en The Young Gods:

• een volledig Laïs-concert uitgezeten en er van genoten, geloof me ik had niet verwacht dat ik het in me had. Een optreden van The Partchesz in Antwerpen waar ik toevallig belandde had mijn interesse wat aangewakkerd.
• een film gezien van JMH Berckmans
• het mooie Van Vogel, Wilg en Regen gezien, een kruising tussen poëzie en film. "Poëzinema" volgens de makers .
• het Mauro-projectje Hitsville Drunks gezien en gedacht dat Mitsoobishi Jackson toch wel een heel mooie plaat had gemaakt indertijd en dat dit weer een beetje in de buurt begint te komen.
• een interessant gesprek van Ruth Joos met Arnon Grunberg gevolgd en geluisterd naar hoe Arnon zijn column voor de volgende Humo zelf voorlas.
• de hele film van Michel Houllebecq uitgezeten. Eigenlijk was die niet zo slecht als ze zeggen.

Had ik mezelf kunnen ontdubbelen ik had nog meer literatuur gezien. Vanavond is er nog een avond De Nachten, met Shearwater, een vroeger lid van Okkervil River, de onnavolgbare Daniel Johnston, met Tom Lanoye, met Wim Helsen en met The Germans . Zelf heb ik iets anders te doen, maar moest ik me kunnen ontdubbelen...

Over Okkervil River heb ik het hier al een paar keer eerder gehad, maar omdat er nog veel te weinig volk was vanavond in de Cactus gaan we herhalen. Ten eerste: Okkervil River is een jongere versie van American Music Club. Om het eenvoudig uit te leggen. Ten tweede: Okkervil River is bijna even goed. Bijna, maar dat is enkel omdat American Music Club nu eenmaal legendarisch goed is.

Plaat na plaat wordt enthousiast onthaald maar hier in Europa blijven ze voor vijf man en een paardenkop spelen in tochtgaten als Brugge. Kleine zaaltjes met een tweederangs technicus waar bijvoorbeeld de bassist het flink van op zijn heupen kreeg. Terwijl in hun thuisland zowat de belangrijkste verkiezingen van de wereld gehouden worden komen ze ons entertainen en u blijft gewoon thuis naar uw TV kijken?

Dat is niet netjes en dat is ook heel erg zonde want deze mensen spelen zelfs puur op routine een straf concert dat u nu heeft gemist. Ik niet, ik mocht zelfs gratis binnen, maar om te compenseren voor u heb ik om de jongens (en de bevallige gitariste) te steunen dan maar een vinyl plaatje meegebracht dat ik nog niet had. En kijk, ik heb ook een foto van de setlist gescoord:

Van dansvoorstellingen snap ik nooit iets. Niet dat ik ze niet appreciëer, integendeel, ik kan een dansvoorstelling heel mooi vinden, maar desalniettemin: ik snap er meestal niks van. Deze gaat over lichamen die elkaar zoeken maar niet vinden of zoiets, maar had je me gezegd dat het over een drukke middag in de Colruyt ging waar geen noemenswaardige aanrijdingen waren gebeurd dan had ik het even goed geloofd.

De soundscape was het beste. Als er ergens is waar experimentele muziek tot zijn recht komt dan is het wel in een dansvoorstelling in een theaterzaal waar een heel publiek kop of staart probeert aan te krijgen. Je zou bijna je ogen toe willen doen, maar dan zou je toch die slangenlijfjes missen, perfect getunede lichamen die je doen denken "shit, ik weeg 10 kilo teveel", gekleed in een sexy doorkijkbloesje dat je doet denken "naakt in de Vooruit! Dat was lang geleden". Ik zeg u: er is een publiek voor een naakt-abonnement.

Spijtig dat ze er Nick Cave bij moesten sleuren. Weinig origineel te noemen en een beetje overbodig. Het lijkt wel alsof Nick Cave alternatief genoeg is om toegelaten te worden en melodieus genoeg is om voor de dosis zoetigheid te zorgen die nodig is opdat mensen het zouden slikken.

Op het eind begon iemand te applaudisseren terwijl wij nog twijfelden of het écht wel gedaan was. Het was waarschijnlijk een kenner, ofwel iemand die er van af wou zijn want er zat weer veel volk ongeduldig te friemelen in zijn stoel. Nochtans: mooie voorstelling, al snapte ik er dus niks van.

Net Loft gezien. Vlaamse versie van The Usual Suspects. Met de usual suspects als acteurs. Koen De Bouw, Jan Decleir, Gene Bervoets, Bruno Vande Broecke, Maaike Cafmeyer, An Miller. Wim Opbrouck doet niet mee. Zal ziek geweest zijn. Mooie vrouwen. En wat design, een mooi keukenmes, wat coke, wat jetset. Allemaal in't Stad natuurlijk, dus wat cocaïne. Heel veel plotwendingen. Een whodunnit. Degene die je niet denkt dat het gedaan heeft heeft het zeker gedaan. Dus ik zal niet verklappen wie't gedaan heeft. Nu ja, zelfs moest ik't verklappen, 't zou niet geven. Bruno Vande Broecke blijft uiteindelijk een goed acteur. Grapje natuurlijk. Of niet. Ge weet het nooit hé met mij? O ja: leukste bijrol gaat naar Sara De Roo . Da's die van Lucia Smelt . Ik zie die wel graag. Spelen hé. Zeveraar.

Het heeft wat voeten in de aarde gehad om de twee avondmensen die ik mee had op tijd uit bed te krijgen maar uiteindelijk zijn we toch nog in Versailles geraakt voor sluitingsuur en hebben we de tentoonstelling van Jeff Koons gezien. Versailles op zich is al kitsch à volonté, maar Jeff Koons er nog eens bij is kitsch in het kwadraat. Michael Jackson en zijn aapje worden pas echt leuk als ze omringd zijn met schilderijen van pompeuze dames met potsierlijke kapsels en een overdaad aan goud. Ferm de moeite.

In het terugkeren langs de Eiffeltoren gepasseerd, die tegenwoordig blauw verlicht is en om het uur een boel lichtjes vijf minuten (en geen tien minuten ) laat knipperen.

Dicht bij de Eiffeltoren heb je tegenwoordig het Musée du Quai Branly, het omstreden gebouw dat wij voor alle gemak omgedoopt hebben naar het spel van Nouvel. Het ziet er een mooi gebouw uit, maar we zijn er enkel binnen geweest om iets te eten. Voor meer hadden we geen tijd want we hadden te lang geslapen.

En we moesten naar Lambchop in de AB natuurlijk, op zondagavond. Dat was deze keer weer iets soberder dan de vorige keer, toen ze met een strijkerskwartet en wel dertig videocamera's op het podium stonden. Net iets minder avontuurlijk, maar zeker niet minder mooi. En Kurt Wagner is niet te beroerd om na het concert uitgebreid met de fans te keuvelen en CD's te signeren. Spijtig genoeg had hij geen vinyl bij, dan had ik mijn collectie gesigneerde exemplaren kunnen vervolledigen.

Allez den dezen houdt het voor bekeken deze week en vertrekt over een uurtje naar Parijs. Misschien naar Jeff Koons in Versailles , misschien wel naar het Palais De Tokyo waar vrienden me aanraden naartoe te gaan, naar die tentoonstelling van Pablo Picasso of misschien wel gewoon gaan wandelen in het park (scroll naar beneden) of gaan shoppen shoppen shoppenin Le Marais . Er is altijd wel iets te doen.

Terwijl ik wacht op een vriendin die me komt oppikken, nog vlug iets namedroppen voor iemand anders het doet: The Vivian Girls verzorgden de soundtrack van de laatste weken. Leren kennen via Pitchfork, meer bepaald via de yahoo pipe die filtert op de score van een recensie zodat je niet altijd álles moet lezen wat die mannen recenseren. The Vivian Girls worden hier grijsgedraaid tegenwoordig, part time punk zijnde. Een mengeling van vroege Smiths en B52's, als je een referentie wilt. Excellent te bekijken via pitchfork.tv dat, zo heb ik ontdekt, in automatische modus video na video streamt en je dus een beetje kunt opzetten zoals je vroeger MTV opzette, maar dan met betere muziek en zonder reclame.

Het lijkt er op dat muziekvideo's weer helemaal terug zijn!

We rijden met zijn allen minder mensen minder dood en dat levert dan weer krantenberichtjes op van mensen die hun waren willen verkopen. Dit bericht van gisteren bijvoorbeeld.

Automobilisten zijn verantwoordelijke burgers, nemen vanzelf het initiatief om trager te rijden als de dodenteller oploopt en moeten vooral aangemoedigd worden om om de drie jaar een nieuwe veiliger auto te kopen, zo lees ik tussen de lijnen. Gelukkig is de krant consequent genoeg om in dit onnozele mediaoffensiefje ook Kathleen Van Brempt aan het woord te laten. En dus lezen we vandaag in haar pressrelease, alweer rechtstreeks overgenomen in De Morgen:

Het ligt dus aan al die camera's die ze plaatsen. Wordt het niet eens tijd dat er een krant of weekblad komt dat aan grondige onderzoeksjournalistiek doet, met bronnenvermelding en kritische beschouwingen en zonder dat het altijd over sensationele onderwerpen hoeft te gaan? Daar zal allicht wel geen markt voor zijnzeker?

Hij houdt mijn boodschappenlijstjes bij, als een schone me vraagt om vuur dan doet hij of hij een aansteker is , als een jedi ridder me aanvalt is hij mijn lightsaber , hij wint elke muziekquiz voor me, en hij speelt met me op café , hij vertelt me wat er in mijn buurt is en nu... dankzij Brian Eno maken we samen muziek.

Hij is mijn beste vriend, maar de piano wordt wat jaloers.

Stijn Van De Voorde had dus helemaal gelijk , en ik zou nog een weddenschap verloren zijn: De Morgen slaagt er in om negatief te zijn over het optreden. Er werd routineus gespeelden qua showgehalte beperkten de twee zich tot het ritmisch op en neer bewegen van hun gitaar, iets wat uiteraard geen uur kon boeien.

Bart Steenhaut dus. Grappig.

In de buurt is er een parcours voor mensen die met modelauto's racen. Elke zondag komen ze trainen en dan ga ik daar samen met overenthousiaste neefjes foto's nemen. Het is een lawaaierige hobby, maar alvast veel onschadelijker dan met een monstertruck over wat oude wrakken rijden.

De leukste recensie over dit concert kwam al onderweg naar Brussel op de radio, van Stijn Van De Voorde op Studio Brussel:

Stijn Van De Voorde over The Last Shadow Puppets

De nagel op de kop natuurlijk, ware het niet dat de critici Alex Turner niet helemaal ongenegen zijn en de recensies dus deze keer wel positief zullen zijn. Wedden?

Zelf was ik nogal pisseddat ik te lang had gewacht en geen ticketje had voor dit volstrekt uitverkochte concert. Dus ben ik op goed geluk naar Brussel gereden en heb ik gelukkig een goede ziel gevonden die een ticketje op overschot had en dat wou wegdoen voor een deftige prijs: 25 euro terwijl de offiële verkoopprijs toch iets meer dan 30 euro was.

Waarschijnlijk zullen ze in deze bezetting niet zo heel dikwijls touren. Er moet namelijk een orkest mee van een man of 15 wat de kosten allicht wel opdrijft en de heren hebben beiden belangrijker nevenprojecten waar ze mee bezig zijn. De setting was ook heel mooi met sfeervolle verlichting en met gordijnen en beiden waren stijlvol uitgedost in zwarte kostuums en droegen een retro kapsel om het plaatje volledig af te maken. Voor één keer snap ik waarom iedereen foto's wil nemen.

Ik weet niet wat de inbreng van die andere is, maar Alex Turner schrijft zelfs op zijn eentje zo'n mooie nummers dat het eigenlijk moeilijk kon misgaan. Of het nu croonen met het orkest als achtergrond was of gewoon met zijn tweetjes een nummer zingen met een enkele gitaar als begeleiding of anders stevige rocknummers spelen, alles klopte perfect en The Puppets amuseerden zich kostelijk, enkel een beetje teleurgesteld misschien in het altijd te stille Belgische publiek.

Tijdens de cover van I Want You (She's So Heavy)van The Beatles waande ik me even écht in de jaren zestig en leek het alsof ik Lennon en McCartney voor me aan het werk zag. Dan maakt het niet meer uit wie de beste songschrijver van de twee is, wat deze twee jongens samen doen is magisch.

Het moet een droom zijn om van je platenfirma projecten als deze te mogen realizeren, maar een muzikaal talent als dat van Alex Turner verdient het om zoveel krediet als mogelijk te krijgen om vrijuit te experimenteren, ook als dat betekent dat hij met een duur orkest en zijn beste vriend de boer op trekt onder een wat onbekendere naam. Ik hoop binnenkort The Arctic Monkeys nog eens te zien passeren maar tot dan kan ik ruim teren op het muzikaal genot dat ze vanavond hebben verschaft.

De vaderlandse rockgeschiedenis is heel kort samen te vatten: in het begin was er niets, toen was er dEUS en daarna waren er enkel Dead Man Ray en The Evil Superstars. De rest van het rockcircuit bestaat vooral uit figuranten die niet verder mikken dan de kerktoren van de volgende parochie en al content zijn als ze een avond in de broek van een lokale chiroleidster mogen. Dat het desondanks nog leuk is is geheel en al op het conto van Luc De Vos te schrijven.

Gelukkig zijn er af en toe groepjes die op zijn minst voor even de miserie doen vergeten. The Germans zijn in die categorie de nieuwste groep die niet na-apen wat de laatste mode uit Engeland of Amerika voorschrijft en die iets meer creatieve ambitie aan de dag leggen dan op zondag in Duyster gedraaid te worden. Hun noiserock doet mij wat aan The Evil Superstars denken bij momenten - en dat is een compliment waar ik liever niet al te kwistig mee omspring. Hun eerste EP heette trouwens The Next Superstar. Dat kon geen toeval zijn dacht ik maar een groepslid verzekerde me van wel.

Hun optreden was een drie kwartier lang gitaartje scheuren door lange nummers met brokken melodie en formidabele pokkenherrie en hier en daar een spaarzaam zanglijntje. Helemaal spek naar mijn bek. Dat ik tegenwoordig blij ben als The Germans komen! Ik had nooit gedacht dat ik zoiets ooit openlijk zou toegeven.

Daarna deden Fuck Buttons nog eens over wat ze al op Pukkelpop hadden gedaan: laagje per laagje elektronisch lawaai op elkaar leggen om in één lange trip telkens opnieuw uit te komen bij een overweldigende geluidsmuur van puur lawaai en van pure energie. Mijn neefjes maken met wat speelgoed ook heel veel lawaai dus ik moedig ze vooral aan en hoop dat als ze verder de grenzen van wat met kindersurprise mogelijk is aftasten ze over 15 jaar waardige opvolgers worden van deze jongens die met Fisher Price gerief en een laptop de heerlijkste symfonieën maken.

The Germans spelen nog op onder andere De Nachten .

Dankzij de nieuwe website van de AB ben ik er achter gekomen dat ik niet de enige man zou zijn in de zaal die hoopte om met Emiliana naar huis te gaan. Spijtig genoeg moest ze direct na haar concert ergens anders naartoe en had ze zelfs geen tijd om zelfs maar handtekeningen uit de delen. Waarvoor ze zich overigens netjes excuseerde. En niemand mocht mee.

Op amper veertien dagen verschilverliest deze boom al zijn bladeren:

Het gebeurt alle jaren zo snel, al sinds de eerste herfst dat ik hier woon viel me dat op. En zo'n mooie kleuren! Wie had er hem trouwens gezien op GentBlogt ?

Nu ja, nog altijd beter dan die boom die ooit in mijn hof stond te dansen:

Toen luisterde ik dag in dag uit naar Joanna Newsom. Ondertussen is dat al wat geminderd. Net als die boom. Die ziet er sinds vandaag als volgt uit:

Gereduceerd tot brandhout. Maar hij groeit terug, naar het schijnt. Moeilijk te geloven, maar ik kijk er al naar uit. Net als naar de nieuwe Joanna Newsom, trouwens.

Wie is in staat om pakweg Scarlett Johansson te doen tongzoenen met Penélope Cruz in een donkere kamer terwijl jij er op mag toekijken voor pakweg... 7 euro!? Wacht, we gooien er nog een prachtige brunette bij! En voor 5 euro! Wie? Niemand? Toch wel: Woody! Nee, niet Woody , maar Woody ! In zijn nieuwste film, Vicky Cristina Barcelona .

En omdat het filmfestival is mogen we in de mooie zaal van de Kinepolis over de middag voor maar vijf euro (met een tienrittenkaart) gaan kijken. Binnen over de rode loper, in een zaal met mensen die effectief langer dan een uur stil kunnen zitten, zonder dat er iemand popcorn zit te vreten naast je en zonder dat je ellenlange onnozele reclame moet slikken of dat het geluid uitvalt ! Waarom kan film niet altijd zo zijn?

Penlope Cruz acteert een Spaanstalige hysterische ex en die rol lijkt haar heel erg af te gaan. Scarlett speelt de blonde Amerikaanse toeriste die niet weet wat ze wil, zij is ook altijd heel easy on the eye, maar de ster uit de film is toch Rebecca Hall , een heel knap kind dat nog goed acteert ook. Het verhaal gaat over vrouwen die verliefd worden op getormenteerde vrijgevochten kunstenaars, het is dus duidelijk een volledig bij het haar gegrepen wilde fantasie van Woody Allen, en het speelt zich allemaal af in Barcelona. Ongeveer al mijn favoriete plekjes komen aan bod al is het hospitaal wel een taalschool moeten worden om in het verhaal te passen.

De film komt uit op 29 oktober in België . Mis hem niet. In de tussentijd kun je nog vele andere films meepikken tijdens het festival. Gisteren ben ik nog naar Lake Tahoe gaan kijken, een Mexicaanse film zo traag dat het af en toe leek alsof hij was stilgevallen. Maar niemand die een oorlel verroerde, zelfs niet tijdens de soms meer dan 30 seconden durende stukken zwart scherm die er af en toe tussen zaten "om de illusie van verstrijkende tijd uit te beelden". Prachtig! Goed gevonden! En nog goedkoop ook!

Oh, ja, en je kunt Woody tegen het lijf lopen. Harrelson dus.

Het zou mij verwonderen dat het u ontgaan is, er gaat nogal wat media aandacht naar uit, maar Jacques Brel, die is vandaag 30 jaar dood.

Wie hadden wij ook alweer als grootste Belg ooit gestemd? Een pater zeker? Arm Vlaanderen! Gelukkig hebben de Walen er meer verstand van. Er is er maar één. Brel.

Een arm en een been zou ik geven om hier op de eerste rij te mogen zitten:

Verdorie, ik blijf maar flessen cava verliezen in weddenschappen met mijn vriendin E. Ooit al eens over de definitie van zoogdieren en dan meer specifiek over het geval vogelbekdier en nu dus over dit nummer:

Ja, de nieuwe Keane dus. Een niet helemaal onverdienstig nummer, ik geef het met enige tegenzin toe. Ik was er van overtuigd dat het de nieuwe Cold War Kids was, maar mijn nieuwe fantastische iPhone applicatie gaf haar direct onverbiddelijk gelijk: 't is Keane.

Dit is de nieuwe Cold War Kids:

Ook niet echt mijn ding. Bij deze bent u ook op de hoogte, misschien bespaar ik er u wel een fles cava mee. Cordoníu dan nog, ze was heel specifiek.

Vorige zaterdag gezien in de Sint-Barbarakerk in de Savaanstraat in Gent: Jóhann Jóhannson. De muziek is zo mooi dat je vergat dat je op een ongemakkelijk stoeltje zat in een koude kerk.

Om deze ervaring thuis gratis te reconstrueren, zet de verwarming af en plaats wat oude krakkemikkige stoelen zo dicht mogelijk bij elkaar. Plaats het computerscherm op grote afstand en neem plaats met heel de familie. Bekijk zo allen samen dit filmpje:

Van alle hedendaagse filmmakers is Lars von Trier waarschijnlijk wel degene die het meest de grenzen van het medium opzoekt. Manderlay was het tweede deel van zijn trilogie over Amerika en behandelt de thema's van vrijheid en racisme. De statement lijkt samen te vatten als volgt: vrijheid kun je niet opdringen aan mensen. Dit kun je zien als een kritiek op de politiek van Bush maar het gaat verder dan dat.

Echt goed is de film niet. Er zitten scènes in die overduidelijk in verschillende takes zijn opgenomen en het duurt een tijdje voor de film een toon vindt die een beetje geloofwaardig overkomt. Ook de acteurs hadden beter werk kunnen leveren, al schijnt Lars von Trier geen gemakkelijke mens te zijn om mee samen te werken.

Wel interessant is de thematiek. De Deen geeft kritiek op Amerika, terwijl hij zelf zegt dat hij van buitenstaanders nooit zou kunnen verdragen dat ze hem vertellen hoe hij hoort te leven. Hij beschuldigt Amerika in een film van iets waar hij zelf mee bezig is net door de film te maken. Heel paradoxaal. Veel recensenten in Amerika sabelen hem alleen al daarom neer. Het feit dat hij nog geen voet in Amerika heeft gezet helpt niet echt. Een moderne Joseph Beuys als het ware.

Een uiterst controversieel punt wordt verwoord in de laatste zin van de verteller van het verhaal. Als de zwarten uiteindelijk hun slavernij boven de vrijheid verkiezen en zich tegen hun redster keren besluit hij de film met:

Dat kan gelezen worden als een kritiek op kleurlingen om zich te veel te settelen in de positie van onderdrukte. Wat zou Lars von Trier van Obama vinden? Is Lars klaar voor een zwarte president?

Vrijheid is in ieder geval lastiger om te dragen dan men op het eerste zicht zou denken, daar ben ik van overtuigd. Met vrijheid komt de verantwoordelijkheid voor je eigen daden en het onvermogen om de schuld van dingen die verkeerd gaan in iemand anders schoenen te schuiven. De vrijheid die von Trier heeft in zijn films om een verhaal te vertellen beperkt hij zelf graag door regeltjes in te voeren .

Allemaal razend interessant om over na te denken. Op het internet vind je dan ook goede artikels over de film die verder gaan dan de doorsnee recensie. Dat is dan ook waar het Lars von Trier om te doen is: discussie veroorzaken.

Geslaagd met verve, ondanks de film.

De promocampagne van het Vlaams Belang moet uitgesteld worden wegens juridische problemen. Aldus De Morgen dit weekend:

Nu is mijn vraag: wat gebeurt er ondertussen met die bevallige blondines? Die liggen toch niet ergens in een garage in de Mini Cooper onbenut van de kauwgomballen te snoepen? Ik hoop van niet want er wordt al genoeg gewaste met de natural resources van onze great Flanders Nation!

Al heel het jaar door kruist mijn pad dat van Bon Iver. In Los Angeles hadden we zijn concert op een uur na gemist, maar toen wist ik nog helemaal niet wie hij was. Een vriendin geraakte er wel en was enthousiast dus toen hij een tijdje later in de Vooruit kwam heb ik alle twee mijn vrienden aangeraden te gaan in mijn plaats, want zelf zat ik in Duitsland . Het werd een overrompeling daar . Tussendoor heb ik nog een lief versleten dat Emma heette ook. En vanavond in de Botanique ontmoeten wij elkaar eindelijk.

The Bowerbirds openen en die waren twee weken geleden ook nog gratis in de Vooruit te zien. Eén van mijn twee vrienden zei me dat ik op tijd moest gaan en ze had gelijk, het was inderdaad heel mooi. Daarna kwam Bon Iver en spijtig genoeg had hij ook wat volk meegebracht. Normaal gezien vind ik dat OK, hoe meer zielen hoe meer vreugd, maar er waren twee drummers bij en die speelden af en toe veel te luid. Ik heb mijn singer-songwriters liefst zo sober mogelijk. Bovendien was hij duidelijk moe en lusteloos van al het toeren.

Los daarvan blijven het natuurlijk stuk voor stuk mooie nummers, ook de twee nieuwe die hij speelde. Het mooist was het laatste nummer, waar iedereen samen rond de akoestische microfoon ging staan als rond een kampvuur en Bon Iver op gitaar en met zijn karakteristieke falset stem de melodie aangaf.

Maar mooier dan die keer in Parijs, via La Blogothèque dan, wordt het nooit.

#93.3 - BON IVER - For Emma, Forever Ago
par lablogotheque

Bon Iver speelt nog op 6 december in de vooruit en op 5 oktober, volgende zondag dus, in Le Grand Mix .

Naar het schijnt komt er weer crisis. Beurscrisis, oliecrisis, midlife crisis en ook nog voedselcrisis . Als dat dan betekent dat die restaurateur waar kottke zo dikwijls over blogt en die wel veelbelovend blijkt te zijn plots begint te overwegen om vegetarische maaltijden aan te bieden terwijl hij vroeger toch niet zo heel erg voor vegetariërs was dan vind ik dit alvast een mooi vooruitzicht. Nu nog in New York geraken!

Ergens begrijp ik wel dat een topchef zegt dat hij zich niet wil beperken tot een deel van de ingrediënten die beschikbaar zijn, maar een topchef die geen gerecht kan samenstellen uit louter plantaardige bestanddelen is wat mij betreft niet echt een topchef te noemen. Misschien moet die Michelin gids daar eens beginnen rekening mee houden? Of moet EVA beginnen met een soort Michelingids voor veggie-friendly restaurants.

In Barcelona de laatste keer ben ik in de Commerç 24 geraakt en dat was een heel aangename ervaring: er was een vegetarische menu voorzien. Toch had ik bij elke tapa die passeerde het gevoel dat er net iets meer aandacht besteed was aan de schotels van mijn tafelgenoten, goede vrienden maar verdorven vleeseters.

Ooit, in een ander leven, doe ik het zelf: een restaurant openen en Michelin sterren halen met vegetarisch eten! En dan die recensenten overtuigen. Als't een rat lukt...

... via oa. kottke , Roger Ebert en luquidx.net

Er zijn nog maar drie dagen gepasseerd en ik ben al volop aan het brossen. Ik ben weer volledig de student van zoveel jaar geleden.

Het voelt wat onwennig aan om terug door die gangen te lopen waar ik vijf jaar van mijn leven heb gespendeerd. De studenten van het laatste jaar, waar we als groentjes naar opkeken, zijn nu snotapen geworden die denken dat ze al grote jongens zijn. En zo iemand met een lint aan maakt al helemaal geen indruk meer, of het zou een belachelijke moeten zijn. Zelfs het ontzaglijk respect voor professoren is niet meer wat het wat het geweest is, sommige lijken vastgeroeste vakidioten, jongere exemplaren lijken onervaren of onzeker.

Vanavond is het grote student kick-off festijn met een wereldrecordpoging ad fundum drinken en muziek van oa. Get Ready!, Freaky Age en de Peter Van De Veire Love Show. Kinderen Voor Kinderen noem ik dat, maar ik mag niet cynisch worden. Al kan ik het niet laten: in onze tijd, toen alles nog beter was, hadden we tenminste nog Raymond op het Sint-Pietersplein.

Al bij al loop ik een beetje verweesd rond als oude snoeper tussen al die jonge gasten. Misschien had ik toch naar die kick-off moeten gaan, om te netwerken. Want uiteindelijk is het daar waar vanavond misschien connecties gemaakt worden tussen mensen die over een paar jaar onze wereld gaan veranderen. Bij een pint en Get Ready!

Deze week heb ik een weekje verlof en ik maak van de gelegenheid gebruik om een paar vakken mee te pikken aan de universiteit. Vrienden van me verdenken me dan direct dat ik gewoon een 20-jarig poepke wil opscharrelen maar dat is geen waar! Echt niet. Ik wil iets bijleren.

Soms denk ik namelijk "waarom gooi ik mijn leven niet eens om en ga ik niet eens terug naar de universiteit om iets helemaal anders te studeren". Zoals dat gaat in die mooie tekst :

Dus ga ik deze week hier en daar wat vakken mee te pikken aan de faculteit van de Letteren en Wijsbegeerte, meer bepaald uit de richting kunstwetenschappen . Muziekkritiek, Beeldende Kunst, Dramaturgie, Beeldstrategieën, dat zijn titels die me wel aanspreken.

Vanochtend heb ik voor alle veiligheid eens gebeld om te zien of dat mocht, zomaar lessen bijwonen, en ja hoor, dat was geen probleem. Zo heb ik me vandaag al een beeld kunnen vormen van de vakken Muziekgeschiedenis en Muziekkritiek en Dramaturgie .

Dramaturgie was het interessantst maar ook het meest gespecialiseerde. De studenten zullen in samenwerking met De Vooruit of het NTG of een andere instelling effectief een workshop gaan doen omtrent dramaturgie in een voorstelling die in productie is. Voorts bestaat de les uit wekelijks een andere spreker uit het veld die zijn visie omtrent dramaturgie komt toelichten. Er zijn verplichte teksten te lezen en er moet een case gemaakt worden omtrent een theatertekst, en ze moeten tien theaterteksten gelezen hebben. Dat klinkt als relatief veel werk in mijn oren.

In de les Muziekgeschiedenis en Muziekkritiek worden dit jaar vier Requiems bestudeerd en hun relatie met de maatschappij waarin ze gemaakt werden. Het War Requiem van Benjamin Britten, het Requiem van Verdi , Ein Deutsches Requiem van Brahms , en natuurlijk het Requiem van Mozart. Ze gaan ook samen naar een voorstelling in de bozar van het requiem van Verdi .

Morgen is er Beeldende Kunst. Ik ben benieuwd!

I wonder how many people would answer this quiz question correctly: They had three number one hits in a row, a feat only accomplished by The Beatles and Abba and them. They were in the soundtrack of Reservoir Dogs by Quentin Tarantino but weren't given the cult status that is usually given to artists that are so lucky. They're from Holland.

The track in this clip is by them.

Oh ... what did you win? 2 minutes and 50 seconds of pure joy!

Het begint al goed, vijf minuten te laat. Grom grom. Ah, het begint! Lap, eerst nog reclame. Voor auto's natuurlijk, iedereen komt met de auto naar de cinema. Wat is dat? Win plaatsen voor de Olympische spelen? Hoe oud is die reclame hier? Dat houd je toch niet voor mogelijk? Daar, een nog grotere auto, nu wil iedereen die natuurlijk. Ondertussen al 15 minuten over tijd. Ah, de reclame is gedaan. Begin maar aan de film hoor, op mij moet je niet wachten. Eindelijk, lichten uit. Natuurlijk, eerst nog een voorfilmpje voor een andere film die we zeker niet willen zien. Op mijn DVD-speler was ik nu al halverwege de film grom grom. En voor minder geld. Zo moeten de kleine cinemazaaltjes hun klanten behandelen als ze willen failliet gaan! Van mij moeten ze geen compassie verwachten. Het begint. Dat mens is wel heel vrolijk hé. Amai, ik word er zenuwachtig van. Dat moet toch op iedereen's zenuwen werken? Lap, het geluid valt uit van de grote luidsprekers. Wedden dat ze dat niet herstellen? Nee hoor, ze herstellen dat niet. Ze zitten natuurlijk allemaal in de café daar in plaats van op te letten dat alles goed gaat. Kijk, ze gaat nog op haar doos krijgen van die rijinstructeur. Die is wel haar tegenpool precies. Komaan jongen, cheer up for christ's sake! En die zuster van haar. Denkt ook dat ze alles op orde heeft omdat ze huisje tuintje keukentje en kindje heeft. En nu scoort ze nog een vent ook, de teef. Ah, de luidsprekers werken weer! Het zullen haar vibes geweest zijn die geholpen hebben haha. Het is precies toch niet al rozengeur en manenschijn in haar leventje ook niet. Ah kijk, het is gedaan. Die film heeft toch geen 155 minuten geduurd? Ze hebben ons weer wat wijsgemaakt allicht. Oplichters.

Voila, mijn upcoming agenda is ook weer geüpdatet. En ja, zo schrijf je geüpdatet, ik heb het opgezocht.

Iemand nog een kaartje over voor The Last Shadow Puppets dat hij van de hand wil doen voor een deftige prijs?

Yes, I installed Adeona . And yes, you can find me on facebook . Everyone does.

Voor de mensen die zich ingeschreven hebben voor de Triptiek Van De Macht van volgend weekend en zich nu op Google rot aan het zoeken zijn naar meer informatie over waar ze aan begonnen zijn: enkele nuttige tips. U gaat voor acht (8!) uur theater, en ik heb die al overleefd, wat meer is dan u voorlopig kunt zeggen, dus lees vooral verder.

• Let vooral op: de voorstelling op zaterdagnamiddag is in de Bourla en niet in De Singel. Ik stond met mijn haar proper in de plooi klaar om vijf voor twee aan De Singel en dat was dus verkeerd. Ik ben nog naar de Bourla mogen scheuren alwaar ik twintig minuten te laat nog binnengelaten ben met een hele groep studenten van de toneelschool van Amsterdam die ook te laat waren. Dat had wel als voordeel dat ik op een donker zijbalkonnetje samen met een Hollandse schone blonde gedumpt werd, dus misschien wilt u dat wel.
• Voor Wolfskers valt het mee, daar zit nog af en toe een lolleke in, maar voor de twee andere voorstellingen die door Tom Lanoye werden geschreven in plaats van door Jeroen Olyslaegers moet u zorgen dat u goed uitgeslapen bent. Zelf was ik dat niet en ik ben verschillende keren ingedommeld. De teksten zijn in van die poëtische zesvoetige jamben of zo gezet en dat is niet zo bevorderlijk voor de verstaanbaarheid. Enige voorkennis van Griekse mythologiën kan ook van pas komen. Wie Helena was bijvoorbeeld en Agamemnon . Of Iphigineia of eigenlijk de hele Trojaanse Oorlog . Alleen dat van dat paard moogt u overslaan, daar zult u niks aan hebben want dat slaan ze over.
• Check waar u zit. Zelf zat ik voor een mevrouw die armbandjes aan had met belletjes. En die kon niet stil zitten! Geloof me, als er iets vervelender is dan gedurende drie uur te zitten kijken naar een stel acteurs die zonder al te veel te bewegen zesvoetige jamben staan voor te dragen dan is het wel naar niet al te veel bewegende acteurs die zesvoetige jamben staan voor te dragen zitten kijken terwijl er achter je een mens zit dat heel de tijd van rinkel de rinkel doet met haar armbandjes. Na de pauze komen een groot deel stoelen vrij dus maak daarvan gebruik om strategisch van plaats te veranderen.
• Neem je drank mee. Dat is geen gezever: die culturo's zijn niet gewoon van te zuipen en er is maar één pauze en maar één bar. En die gasten achter de bar, die zijn dat niet gewoon. Jobstudentjes. Dat is niet gelijk bij Maria waar je de tap open zet en je binnen de vijf minuten een plateau of drie vol hebt. De ene moet een pompelmoessapke hebben van 1 euro 85 cent en de andere is nog aan't twijfelen tusen een koffie verkeerd en een cappucino en dat blijft duren en die rij wordt ongelooflijk lang. Zo ongeveer twee keer De Singel rond (en ik bedoel de baan, niet het gebouw). Dus best een kartontje blikjes van dunaldi meedoen.
• Het eten daarentegen is wel best te vreten. Er is een bespreking met Guy Cassiers en nog een paar gasten net voor de voorstelling van Atropa in de kantine, maar dat stoort niet. Je kunt op je gemak verder eten en niemand stelt lastige vragen.

Allez, ik hoop dat u er iets aan hebt. Laat het me weten, we zien elkaar nog wel. Bij Maria of zo.

Meer dan twee jaar geleden overleed mijn grootvader. Ondertussen heeft zijn oude huis plaats gemaakt voor een nieuwe nederzetting. Aanschouw het resultaat, oud en nieuw:

Meer foto's van nieuw en (vooral) oud op mijn flickr .

Cultuur, cultuur, cultuur. Het was weer allemaal cultuur wat de klok sloeg dit weekend. Een goede 8 uur toneel in Antwerpen, met tussendoor een pint en een concertje in een nieuwe bar in Antwerpen en op de valreep met pa & ma naar Watou geweest.

To top it all off, zoals ze dat zo mooi in 't Engels zeggen ...

Ooit heb ik eens een boek van hem gelezen, van JMH Berckmans. Mensen die meer van literatuur kennen dan ik dweepten met hem en dus moest ik dat kennen. Veel stront en pis, gele plekken op zijn onderhemd, veel miserie, dat herinner ik me. Ik vond er niks aan. Nu hij dood is zal ik misschien eens proberen uitvissen wat ik gemist heb. Daarvoor dient dat nog, dood zijn.

Ter dieër gelegenheid zat ik in het archief van Klara het cultuurmerk te surfen. Dat is beter dan YouTube wat betreft filmpjes kijken. Als je een zoekopdracht lanceert vind je de meest interessante archiefbeelden, reportages van Ziggurat en zo, uit de goede oude tijd. Die mochten toen nog meer dan 20 minuten over één schrijver gaan. Ondenkbaar, tegenwoordig, veronderstel ik, maar ik heb geen TV meer dus spreek me gerust tegen.

En terwijl ik kijk komt daar in die lange ziggurat reportage een mooi stukje muziek voor, van een artieste die ik vorige vrijdag leerde kennen op de tentoonstelling It's Not Only Rock'n'Roll Baby (nog tot 14 september).

Als je ook nog gaat, en ik beveel het je aan, neem dan je tijd voor de film van Laurie Anderson . Visuele poëzie waar ik niet veel van begreep maar waar ik misschien een uur lang gebiologeerd naar heb zitten kijken. Ik kende ze niet, nog nooit van gehoord, maar het was de mooiste ontdekking. De visuele kunst van Brian Eno was ook mooi en de filmpjes van Chicks on Speed, en de fotowall van The Kills en nog een paar dingen.

Maar vooral Laurie Anderson dus. Dit is de videoclip bij het stukje muziek dat ook in de JMH Berckmans reportage wordt gebruikt. Raar hoe alles soms aan elkaar hangt van toevalligheden.

It feels like slowly I'll learn to love that new camera I bought. Last friday I went to see a concert of Jeffrey Lewis & The Jitters (they were not as good as last time I saw them , but still great) on the last night of the feeërieën and the setting was so beautiful that it was an ideal opportunity to take some pictures.

Some of them I am quite pleased with. Others could be better. I'm still struggling with the concept of aperture and I am sure there are still a lot of things that I ignore but should pay attention to. Slowly but surely I feel I will be getting where I want to be in the end.

Oh ... I hate it when manufacterers try to include software but just really can't be bothered to do a good job. Yesterday I tried to install the applications that came with my camera, in order to find a noise reduction program I thought I read about somewhere, and after going through an ugly VISE installer that required administrative privileges, this is what happened when I ran the program:

Zalig zeg, eindelijk regen ! Met mijn nieuwe regenjas aan en mijn regenbroek aan op de fiets naar huis gereden van bij de neefjes hierwaarts en dat deed deugd!

Behalve dan misschien van het feit dat een automobilist een verwoede poging deed om mij dood te rijden. Ik reed mooi rechtdoor, meneer moet naar rechts en zit op zijn gemak naar links te kijken. Van het landschap te genieten of zo. Eén met een klak op en een auto die groot genoeg is om die kast mee te verhuizen die hij nooit zal verhuizen want tegen dat hij ze ooit wilt verhuizen is die auto al lang versleten. Hij leek nog kwaad op mij ook, zo zwaaien met zijn armen. De volgende keer laat ik me spectaculair op zijne capeau vallen.

Een eind verder rijdt er een auto voorbij met de koffer wijd open. In de gietende regen. En die achter hem maar claxonneren. Ach, automobilisten.

Onlangs was ik er zelf eentje. Ik had ook bijna een madammeke van haar fiets geknald toen ik spontaan zonder kijken mijn deur open zwaaide. Ik kan het dus wel begrijpen dat het gebeurt, maar toch, het zou niet mogen.

Daarom: ze moesten het verbieden, de automobieltjes. Enkel professionele mensen achter het stuur toelaten. Ik weet zeker dat we zonder onze bak op wielen ook onze plan zouden trekken.

Maar het volk zou morren meneer. Mijn wagen, mijn vrijheid. Ik moet naar de GB kunnen en naar tante Marie op zondag om een taartje te fretten.

Allemaal onnozelaars.

Het weekend is zalig geweest. Vrijdag voor mezelf een potje gekookt, dingen die totaal niet bij elkaar pasten maar wel lekker waren. Zaterdag buitenmuren geverfd samen met mijn onvermoeibare ouders, en lampjes opgehangen. Zijn ze niet mooi?

Zaterdagavond naar Lawrence Of Arabia gekeken op DVD, geleend uit de bibliotheek. Een film van bijna vier uur , over een historisch figuur met zalige woestijnlandschappen .

Zondag dan was het Maldegem Wandelt, Fietst en Proeft , een jaarlijkse familietraditie waarbij we allen samen met grootmoeder in de rolstoel op stap gaan. Een goede gelegenheid voor onze generatie om aan de nieuwste generatie nog eens uit te leggen waarvoor mais dient:

Dit is trouwens Crème Julia:

Toen ik een kind was reed hij met zijn crèmekarretje al rond. Hijzelf is tweede generatie en nog altijd in de business. De karretjes zijn ondertussen mooi antiek geworden. Hij heeft er zo nog vele in zijn garage staan maar niemand wil er nog geld voor geven dus hij doet ze voorlopig niet van de hand.

Na de wandeling ben ik naar het toneel in Antwerpen geweest. Op mijn eentje. Alle jaren is het theaterfestival en ik was daar nog nooit geraakt en nu dus wel. Het concept in een notendop: de beste producties van het afgelopen seizoen worden hernomen. Ik had efkens naar het programma gekeken en er me een zes uur durende voorstelling van Ivo Van Hove uitgekozen . Iets van ene Shakespeare. We zien wel.

Zes uur dacht ik achteraf! Wat zal ik eten? Zal ik niet in slaap vallen? En is dat niet die regisseur van wie ik ooit eerder een stuk zag dat ik op niks vond trekken ? Allemaal ongegronde twijfels, zo bleek.

Tijdens de zes uur kon je rondlopen op het toneel, tussen de acteurs, aan de bar op het podium een pintje of een pasta bestellen, een beetje vanuit één van de sofa's op het podium naar de live uitzending van het toneelstuk kijken op één van de vele televisieschermen, je tussen de make-up stoelen zetten, de krant lezen of live reacties spuien op de grote lichtkrant via een computer of gewoon klassiek in de zaal gaan zitten. De soundscapes waren experimentele stukjes noise en werden live gespeeld, af en toe werden er nieuwsflitsen gegeven uit de buitenwereld en werd het podium omgebouwd terwijl je er bij stond. Op die manier houd je het gemakkelijk vol!

Zo naast een acteur staan terwijl hij aan het acteren is, dat heeft wel iets. En ondertussen heb ik toch weer drie klassieke stukken opgefrist, zo erg dat ik zin heb om ze te lezen eigenlijk. Misschien moet ik dat wel eens doen, want ze zijn allemaal online te vinden , en je kunt ze je zelfs laten mailen als je wilt, één per dag of geleverd via RSS-feeds. Dat is de luxe van werken waarvan de auteursrechten reeds lang vervallen zijn.

Over de voorstelling zelf laat ik beter theaterkenner Pol Arias aan het woord :

Pol Arias over Romeinse Tragedies

Het stuk is voor zover ik kan nagaan enkel nog te zien in Amsterdam op 5 en 6 september. Het loont de moeite! Het theaterfestival loopt nog tot 30 augustus en het lijkt er op dat er nog tickets zijn op dit moment .

De kans bestaat dat u mij daar nog tegen komt!

Houd je vast aan je sokken al wie geïnteresseerd is in concerten want het najaar belooft druk te worden. Even een snel overzichtje van alles wat me aanspreekt. Dewelke ik zal doen of niet vind je nog wel op mijn Upcoming account , die je ook rechts onderaan vindt hier. Georganizeerd per club in plaats van chronologisch.

Cactus

• 04/11 Okkervil River : Ooit al gezien, maar dat was zeker voor herhaling vatbaar. Hun concert in de paradiso is via fabchannel nog altijd te bekijken.
• 14/12 Tindersticks : Onlangs nog gezien op Pukkelpop, maar dat was te kort en met teveel achtergrondlawaai, en in het Koninklijk Circus maar toen zaten we veel te ver en nu komen ze naar de Cactus voor amper 25 eurookes!

Botanique

• 01/10 My Brightest Diamond : Gewoon al om eens te roepen dat ze die cover van Dolly Parton moet zingen zou ik nog wel eens willen gaan. Ze komt haar nieuwe CD promoten.
• 03/10 Bon Iver : Die heb ik gemist toen hij gratis voor een overrompeling in de Vooruit zorgde dus hier heb ik direct ticketjes voor gekocht.
• 19/10 The Last Shadow Puppets : Ik heb getwijfeld of ik hier naartoe zou gaan, omdat ik hun plaat op het eerste zicht wat overroepen vond, maar ik ben toch aan het zwichten ondertussen.
• 29/10 Blood Red Shoes : Zeker één van de betere optredens van de laatste Pukkelpop.
• 07/11 Shearwater : Shearwater is de solo band van iemand van Okkervil River. Naar het schijnt is de plaat heel mooi. Hier ben ik vooral benieuwd naar.
• 26/11 Flying Lotus : Volgens Kindamuzik is Los Angeles het epicentrum van de muziekcultuur. Ik zou dat algemener maken en er San Francisco nog bijnemen maar ik kan daar inkomen. Er gebeurt daar heel veel momenteel en Flying Lotus is zeker interessant. Of 't ook goed gaat zijn weet ik niet, maar zeker: interessant. Onlangs ook op Dour alwaar Humo deze filosofische beschouwing op de video vastlegde.

AB

• 29/08 Jeffrey Lewis & The Jitters + Lucky Fonz III : Jeffrey Lewis al gezien op domino en Lucky Fonz III in het voorprogramma van Jens Lekman en dit concert is gratis en in't Warandepark. Lijkt me moeilijk te weerstaan.
• 22/09 Lykke Li : Gemist op Pukkelpop en dat was niet onverdienstelijk naar het schijnt en dus kunnen we als we ons vervelen ons daar wel een avondje mee zoet houden.
• 13/10 Calexico : Normaal was ik hier naartoe geweest. Maar!
• 13/10 Emiliana Torrini : Deze bevallige deerne komt toch wel op dezelfde dag zeker. En als er één optreden is dat ik wil zien, dan is het dit. De ticketjes liggen al klaar. Kijk zelf op fabchannel wat je mist als je niet gaat. Tegen 9 september komt haar nieuwe plaat uit .
• 26/10 Lambchop : Mis nooit een Lambchop concert. Kurt Wagner is de ideale frontman en de muziek is bloedmooi.
• 11/11 Elbow : Onlangs nog op Pukkelpop, maar daar was er nogal veel achtergrondlawaai en het concert was te kort. Zoals bij de Tindersticks dus. In de botanique, in juni, heb ik ze gemist. Het zou zowat mijn tiende Elbow concert zijn, maar het blijft wel Elbow natuurlijk.
• 20/11 Fleet Foxes : Zowat iedereen houdt van de Fleet Foxes tegenwoordig, en het is 70s muziek. Dat maakt mij heel nieuwsgierig!
• 24/11 Mercury Rev : waren naar het schijnt heel goed op Pukkelpop en ik heb deze nog nooit live gezien.
• 25/11 Motörhead : Half om te lachen misschien, maar eigenlijk zou ik deze gasten wel eens willen meemaken. Als er één hardrock band is waar ik naartoe wil dan is het deze wel. Ik weet nog niet of het er van zal komen. Uiteindelijk ken ik maar één nummer , maar het is zo wel eentje waar ik ongelooflijk van uit mijn bol ga en tussen vettige hardrockers staan is een aangename afwisseling van tussen al die duffe muziekkennersstaan. Headbangen!
• 11/12 The Notwist : Ik heb de plaat gekocht en ik ben er niet echt van onder de indruk, maar het blijft wel The Notwist hé. Ook nog in de Grand Mix trouwens (zie verder).
• 23/01 Spinvis : Dat is al volgend jaar, maar Spinvis wil ik eigenlijk nog wel eens zien. Allicht zal het optreden in de club slechts één van de vele op zijn tournee zijn?

Democrazy

• 12/09 Kelley Polar : Daar waar Hercules & Love Affair na erbarmelijke optredens op Werchter en Pukkelpop definitief hebben afgedaan krijgt Kelly Polar nog het voordeel van de twijfel. Zijn muziek balanceert ook op het randje van het kitscherige, vandaar. Ook Pitchfork heeft zijn mening achteraf moeten veranderen, zeer zeldzaam!
• 23/09 Mauro & The Grooms : Betekent dat dat er een nieuwe plaat komt? Of heeft Mauro gewoon zin om eens zijn eigen ding te doen tussen al dat dEUS touren door?
• 01/11 Amon Tobin + Madensuyu : Rare combinatie, maar waarom niet? Amon Tobin heeft ooit één van de beste concerten gegeven die ik ooit heb mogen meemaken, dus die staat eeuwig opgelijst. Of ik ga gaan weet ik niet, maar Madensuyu als voorprogramma, dat lijkt me wel een leuke avond.
• 07/11 Daniel Johnston : Toen hij in de AB kwam was daar heel veel spel over. Nu hij naar de Democrazy komt zal dat allicht stilletjes passeren, maar dat is misschien des te aangenamer om daar eens naar te gaan kijken. Hij is manisch depressief en kan geen uur onafgebroken op een podium staan, zo meen ik me te herinneren was het verhaal toendertijd. Freak show!

Rivierenhof

• 31/08 Mogwai : Dat is binnenkort en hier heb ik al lang ticketjes voor. Is het iemand al opgevallen hoe ontzettend hard de site van het rivierenhof lijkt op die van de Vooruit ? 't Is niet erg want 't is mooi, ik hoop alleen dat de juiste mensen hun rechtmatige credits gekregen hebben. Mooi clipje trouwens , dat van Mogwai.

Vooruit

• 04/10 Jóhan Jóhannson : Man die de manual van een IBM 1401 op muziek zette en het nog mooi liet klinken ook . Treedt op in een kerk, je ticketjes moesten al klaar liggen.
• 29/10 Girls In Hawai : Vroeger kwamen onze Waalse vrienden gratis, maar tegenwoordig kost dat al 16 euro in voorverkoop. Misschien wel de moeite waard.
• 14/11 MGMT : De revelatie van het festivalseizoen moest u dat nog niet weten. Ze zijn ook echt goed. Zelf heb ik ze zowel op Werchter als op Pukkelpop gezien dus ik ga deze beurt overslaan.
• 19/11 Alela Diane : Op Pukkelpop had ze haar vader mee, hopelijk heeft ze die tegen dan al kunnen afschudden en kunnen wij ons huwelijksaanzoek nog eens herhalen zonder die pottenkijker er bij.
• 23/11 The Black Keys : Ooit eens gezien op Pukkelpop en ondertussen een vaste waarde geworden. Ik wil ze nog wel eens terug zien eigenlijk.
• 16/12 Florizoone, Massot & Horbaczewski : Sinds Aanrijding In Moscou ben ik fan van Florizoone, en ik vraag me af of hij altijd zo'n mooie muziek maakt.
• 21/01 Ramsey Nasr & Mauro Pawlowski : Mauro en Ramsey op één podium! Technisch gezien misschien niet echt een muziekoptreden maar Ramsey is rock'n'roll genoeg om hier tussen te staan.

Le Grand Mix

In deze zaal ben ik nog nooit geweest, maar volgens mijn vrienden is het een heel leuke zaal! De concerten zijn alvast heel erg de moeite:

• 05/10 Bon Iver : Ik heb al ticketjes voor de Botanique (zie hoger). Hier is hij 3 euro goedkoper.
• 25/10 Bugge Wesseltoft + Matthew Herbert Big Band : Ik ken mensen die dit niet zullen willen missen.
• 12/11 The Dodos : Dé revelatie van Pukkelpop wat mij betreft. Achteraf gezien dat humo al een heel positieve review had geschreven . Misschien moet ik die toch eens terug wat nauwkeuriger lezen. Trouwens, ook op 12/03 nog in een zaaltje dat Belle Vue heet in Brussel . Blijkbaar één van de zaaltjes waar De Vaartkapoen concerten organiseert.
• 16/11 The Notwist : Ook in de AB te zien, zie hoger. Hier 2 euro's goedkoper.
• 18/11 Roots Manuva : Ooit eens in de AB gezien en ik vond dat goed. Ik ben al blij dat hij nog leeft, deze, want na die Coldcut single heb ik nooit meer iets van hem gehoord.
• 27/11 Jamie Lidell : Deze heb ik sinds hij soul doet nog altijd niet live gezien. Ondertussen is zijn populariteit enorm gestegen, en ben ik eigenlijk een beetje te laat, maar als iedereen het stil houdt kan ik misschien nog hier naartoe zonder me al te veel te moeten haasten.

Nu nog mijn theaterschema!

Quick one, but not less impressive: Brian Eno & David Byrne have justreleased an album! Together. For the first time in about 30 years they collaborated again. And they count on us, internet citizens, to spread the word . And they allow us to embed it on our blog. The description says electronic gospel . Listen for yourself:

Count on it being in heavy rotation here for a while. The stream is playing as I write this. Apparently you can buy the digital download and the CD and a deluxe package even when you're on the internet in Belgium. They're touring in the USA until november, but more dates are to be announced soon. Expected is that the tour will hit Europe in March next year but might not have Brian Eno joining it .

How unbelievablymodern and terribly exciting!

Het zit er weer op. Op donderdag vroeg ik me efkens af wat ik in godsnaam nog loop te doen tussen al die tieners, die middelmatige muziek en die one hit wonders, maar vrijdag en zaterdag hebben dat ruimschoots goedgemaakt met zalige concerten van groepen die ik al kende en een paar heel leuke concerten van artiesten waar ik nog nooit van had gehoord of voor het eerst live zag.

Speciaal voor jullie heb ik er een mix tape van gemaakt:

De playlist:

• MGMT - The Youth: Voor de revelatie van Werchter was de tent op Pukkelpop ondertussen te klein geworden. This is a call to arms to live and love and sleep together - We could flood the streets with love or light or heat whatever - Lock the parents out, cut a rug, twist and shout - Wave your hands make it rain for stars will rise again. Met welk gepaster nummer kon deze mixtape beginnen? Ook om aan te tonen dat MGMT wel meer mooie nummers heeft dan enkel hun ondertussen alom gekende hits.
• The Dodos - Jodi: Dé revelatie van deze pukkelpop. Het was nog vroeg in de ochtend maar deze jongens schudden ons direct wakker en zorgden er voor dat we de rest van de vrijdag met een smile hebben rondgelopen. Bluesrock met heel veel drums is een goede omschrijving. Het zijn twee jonge snaken uit San Francisco.
• Iron & Wine - Lovesong For The Buzzard: Baardmans met zalige Americana nummertjes. Ik had er eigenlijk iets meer van verwacht, de eerste nummers waren iets te lang uitgesponnen naar mijn goesting, maar uiteindelijk blijft het heel mooie muziek.
• Elbow - One Day Like This: Elbow was gewoon buiten categorie als afsluiter voor de Marquee. Een overdreven beat uit een andere tent als achtergrond stoorde wel tijdens de kalmere nummers maar gelukkig kunnen ze ook af en toe luid gaan. Dit nummer is een uitgeklede versie, maar bekijk zeker ook de videoclip eens.
• Santogold - L.E.S. Artistes: Santogold was het eerste concert dat ik zag op Pukkelpop, ergens donderdag vroeg na de middag. Dat ik dit niet op voorhand kende wijst er op dat ik misschien wel een beetje wereldvreemd aan het worden ben hier achter mijn computer want dit werd blijkbaar als één van de headliners gepresenteerd. Ferm overdreven vind ik persoonlijk, maar dit hitje is best een mooi nummer.
• Blood Red Shoes - I Wish I Was Someone Better: Het is in om in duo uw ding te doen tegenwoordig. Hier zingt de vrouw en drumt de man, de omgekeerde White Stripes dus, maar net als bij The Kills, Blackbox Revelation, The Kills, The Black Keys, enz. werkt het. Ik stond net iets te ver om te zien of die vrouw even knap was als die van The Kills maar van waar ik stond zag ze er verdomd sexy uit. En het rockte ferm!
• Fuck Buttons - Sweet Love For Planet Earth: Eén van de weinige bands die buiten de lijntjes kleurde. Redelijk noisy experimentele electronica, heel repetitief en hypnotiserend en samen met The Dodos één van de twee namen die echt te onthouden zijn.
• Alela Diane - The Pirate's Gospel: Ze had haar vader mee en The Go-Tell Choire, die we nog kennen van Dez Mona twee weken geleden. Heel mooie folkmuziek, en een mooie verschijning. Ik denk wel dat je niet veel groupies kunt binnendoen als je je vader heel de tijd meeneemt op tournee. Maar natuurlijk, met die hippies weet je nooit.
• Tindersticks - Boobar: Veel te kort en veel te veel achtergrondlawaai. Maar nog altijd heel mooi.
• The Breeders - Hapiness Is A Warm Gun: Ooit dacht ik dat The Beatles zo een groepje was dat niet meer dan She Loves You Yeah Yeah Yeah nummertjes had gemaakt. Toen dacht ik dat Hapiness Is A Warm Gun van The Breeders was. Iets later leerde ik de witte kennen en daardoor zit ik nog altijd met een Beatles obsessie opgescheept. Het was fantastisch om de zusjes dit eens live te horen doen.
• Leila - Mettle: Voor Leila was geen kat komen opdagen in de Dance Hall. Spijtig, vind ik persoonlijk, want de electronica van deze dame was toch wel de moeite. Alleen had ze die zangers achterwege mogen laten, wat mij betreft.
• Sigur Rós - Gobbledigook: Mijn mening? Werchter was beter. Maar ja, Werchter was magisch. Op Pukkelpop was't gewoon de bevestiging dat Sigur Rós een heel, heel straffe live band is. Trouwens ook visueel heel erg de moeite met confetti en leuke kostuums en mooie kleurrijke belichting. De enige keer ook dat ik op de Main Stage naar een optreden ben gaan kijken.
• Black Mountain - Wucan: Zalig nummer en net voor ik naar Pukkelpop ging ontdekt. Blijkbaar was ik niet alleen want Black Mountain was een band die iedereen live wou zien. Met rede, zo bleek. De zangeres kwam me bekend voor hoewel ik me niet kan herinneren hen ooit eerder live te hebben gezien. Ik twijfel meer en meer aan mijn geheugen tegenwoordig.
• Yeasayer - Red Cave: Ik heb heel lang staan twijfelen of ik nu een T-shirt van Yeasayer zou kopen of een van Elbow en uiteindelijk is het Elbow geworden. Enkel omdat die van The National niet mooi waren, en omdat Yeasayer uiteindelijk woensdag ook nog in de Democrazy staat dus ik daar en dan een herkansing heb. Ik denk dat ik daar de plaat ga kopen. Mooi jasje trouwens, dat die kerel droeg.
• Nina Nastasia - Rosemary: Een naam die ik al dikwijls had gehoord, maar waar ik nu een gezicht en een muziekstijl op kan plakken. Ik vraag me wel af of ze op Pukkelpop niet ergens een hoekje kunnen vinden waar ze stille concerten kunnen laten doorgaan zodat singer-songwriters als zij tenminste een beetje eer kunnen halen van hun werk.
• The National - Ada: The National is ondertussen buiten categorie voor mij. Ik hou van deze muziek, heel erg zelfs. Ada is het enige nummer dat mijn vriendin E. echt mooi vond in het hele concert, maar ik overtuig haar nog wel. Het is natuurlijk ook wel een heel mooi nummer. Alleen al die tekst: Stand inside an empty tuxedo with grapes in my mouth waiting for Ada. Pure poëzie.
• The Dodos - Horny Hippies: Aren't we all? The Dodos, nog een keer, omdat ze gewoon zo fantastisch waren.

In totaal 35 van de zowat 200 concerten gezien. Mijn nieuwe regenjas heb ik niet moeten gebruiken en ik heb ontdekt dat als je je oordopen zo een beetje losjes in je oren steekt je genoeg decibelreductie hebt zonder al te veel aan klankkwaliteit in te boeten.

Er waren nog 19 groepen die ik heb gezien die niet op het cassetje beland zijn waar ik het over zou kunnen hebben, maar een mens kan blijven zeveren. Laat ons nog zeggen dat Mark Lanegan volgens mij volledig uit het donkerste materiaal van de wereld bestaat en dat The Flaming Lips altijd ongelooflijke fun zijn. De rest waren te slecht of net niet goed genoeg.

Het festivalseizoen zit er op voor mij. Het is mooi geweest. Laat het nu maar rap weer nat en donker en koud worden. Ik ben er klaar voor.

Lap, ik ga de andere weer moeten afjagen om op tijd op pukkelpop te geraken . De laatste uren heb ik gespendeerd met het programma bestuderen en mijn gerief klaar te steken.

Het leuke aan pukkelpop is dat je elk jaar dingen leert ontdekken. Eens je de beschrijvingen hebt gelezen van al die groepen zit er altijd een groot deel muziek tussen die je gewoon wilt leren kennen. Santogold, Holy Fuck, Foals, Martina Topley-Bird, Dan Le Sac vs Scroobius Pip, Chrome Hoof, ...

Denk je dat ikdie namen kende voor gisterenavond? Nee hoor. Maar ik kijk er al naar uit. Zoals deze bijvoorbeeld: Black Mountain.

Geef toe, klinkt toch fantastisch?

Sometimes I think I need something in between twitter and this blog to get you updated on my life. Lots of little factoids that don't add up to a full blogpost but are worth mentioning get left behind otherwise.

My friend Jennifer, the opera singer, was around for the last two weeks. She came to the Gentse Feesten and I went to see The Magic Flute in which she played one of the three ladies. I'm finally getting the story of this magic flute thing. I still don't know if that flute is a metaphor for something sexual though. From what I remember of the Amadeus film that Mozart guy was pretty obsessed with sex so anything is possible I guess. Jennifer is now on her way home, coming from Copenhagen, but not without many problems . Jen, it was great to see you again!

Meanwhile my favorite teenage punk band calls it quits . I was lucky to have seen them live, twice even . That's bad, but also good: I like it when bands stop on their peak. At least they will never have made a bad record, and I can remain a fan forever.

Take J.D. Salinger for instance. He stopped publishing even though he's probably still writing stuff that most writers would sacrifice their left foot for. Christophe Vekeman got me enthousiastic about Salinger in De Morgen and I started reading The Catcher In The Rye . If my former teacher of English should be reading this: I know, I once told you I read this book because I had to talk about a book I read on my exam when I was 14 years old, but I lied to you back then. I hadn't really read it. You should have flunked me. Much like that character in the book. Oh, and if my former teacher of French is reading this: I hadn't read L'Etranger by Camus either.

Also, I have now watched every episode of the new Battlestar Galactica . Spoiler warning: they find Earth in the end! They should have stopped there, but they are still going to make a TV film and then we're still waiting for the second part of the final series in which only one cylon remains to be revealed. It's a good series and a lot of fun to watch even though there are episodes that are really just soap opera and some of the actors are just not doing a good job. Roslin for example. Some of the cylons look so sexy though that they more than make up for that and Starbuck looks delicious too !

And... I picked up running and swimming again. I had stopped running because my knees were really hurting a lot after each work out and I hardly swam anymore either because the holiday season is not a good period for the healthy lifestyle. I really feel that I need to do some sports just to feel better, both physically and mentally. I enjoy running so I went to this specialized running shop to get some shoes that are perfectly adapted for my crooked legs and should get me through my training without inflicting any injuries. I'm not sure if I believe that someone looking at your running style for 5 minutes and me buying the ugly pair of shoes the shop owner recommends is not just a clever marketing strategy but I can only try. I've got my training program on http://myasics.be/ now, and jogging is on monday, wednesday and sunday. Swimming is on tuesday and thursday.

Which reminds me. Watching sports is boring , but wasn't that opening ceremony fabulous? . For those that are interested in Beijing in general, I can still recommend Sexy Beijing , that sexy girl living in Beijing that takes over YouTube once in a while.

And soon it's Pukkelpop again. I might do a little overview of what not to miss, like what I did for Rock Werchter , but I'm not sure if I'll get there. I have to go jogging and swimming and read books etc...

We were just playing The Blue Album here at home when I remembered Neil Young played a fabulous cover version of A Day In The Life at Rock Werchter. He is one of the few artists that can pull this song off without doing it dishonour. Here's his version he played at a festival in Madrid, which is of better sound quality than the recording I could find from Werchter on YouTube :

It was only recently that Paul McCartney debuted it live and it was while Yoko Ono was watching. Very touching. Instead of finishing the song he just decides to switch to chanting Lennon's give peace a chance. Still impressive though:

Tonight, I'll be at the opera.

Ze zitten er weer op. Veertien dagen ontgiften schrijf ik mezelf voor. Geen alcohol meer. Zoals altijd heeft de laatste dag het gedaan. Niet willen plooien. Niet naar huis gaan voor je er bij neervalt. En er dan net niet bij neervallen en toch nog naar huis gaan. Vraag me niet op welk uur.

Het was leuk maar ik heb Boomtown gemist. Gelukkig was er Batclan II om rond te hangen op 't gemak, naar kindjes kijken, een showke meepikken, lachen met Jezus, etc... Nog: Guido Belcanto (mét een verrukkelijke Lady Angelina) en Thee Andrew Surfers op St. Jacobs, Vijf in De Centrale, drie keer gaan eten in Het Magazijn , Cocorosie en Dez Mona en Soil & Pimp Sessions op Gent Jazz , slechts twee keer naar 10 Days Off geweest (te druk, te laat, te moe), Radio Modern in de regen, het straattheater van Kamchàtka en La Guardia Flamenca , het fantastische theaterstuk van Johan Heldenberg en last but not least bijna elke avond een botram met kaas op De Vlasmarkt.

Volgend jaar hopelijk weer mét Boomtown dus.

Deze week zat er een briefje in mijn brievenbus van het Rode Kruis met daarin de mededeling dat men verheugd was me mee te kunnen delen dat mijn ABDR weefseltypering compatibel is met die van een patiënt die in afwachting is van een stamceltransplantatie. De kans bestaat dus dat ik binnenkort nu ook, na de vele dierenlevens , mensenlevens ga redden. Dat is omdat ik mij ooit opgegeven heb als beenmergdonor .

In The Broken Circle Breakdown featuring the Cover-Ups of Alabama van Johan Heldenberg hebben de hoofdpersonages, Didier en Elise, hun dochter verloren op 6-jarige leeftijd aan een niet nader genoemd soort kanker dat ook verholpen had kunnen worden mits toelevering van de juiste stamcellen. Toeval bestaat niet?

Veel meer van het toneelstuk ga ik niet verklappen, u moet zelf maar gaan kijken, maar de dood van de dochter is voor de vader een aanleiding om zich af te zetten tegen alles wat geloof is en voor de moeder een aanleiding om uit het leven te stappen.

De voorstelling bestaat voor een groot stuk uit live gebrachte country-muziek. Voor de toeschouwer zorgt dat voor heel mooie en nodige verpozingen tussen de aangrijpende stukken tekst. Een zakdoek meenemen is geen overbodige luxe, zoals de mensen Gent Blogt aanbevelen.

Massis, The Musical vind ik nog altijd één van de mooiste, zoniet het mooiste toneelstuk dat ik ooit gezien heb. Met The Broken Circle Breakdown... overtreft Johan Heldenberg moeiteloos mijn hooggespannen verwachtingen. Pure, hemelse schoonheid, met het hart op de juiste plaats. Vanaf nu: mijn held!

I'm not sure how many of you follow my linkroll which can also be seen on the right of this blog. However, this one is so beautiful, depressing, impressive, ... and I'm so glad to have been witness of a large part of what is going on in Beijing that I'll share it with you on both my linkroll and on here, so you don't miss it.

If you're interested in China I highly recommend following the Sexy BeiJing YouTube feed to which I've linked to before a couple of times already.

This is the first time I'll be reallyinterested in the olympic games.

Awel kijk, de feesten zijn begonnen, maar ik moet er precies nog in komen. Ik heb al veel gemist, eigenlijk. Doordat ik een toeriste heb rondgeleid zijn we zelfs beland op de dansvloer van het Duvel droomschip en -ik durf het bijna niet te zeggen- hebben we een paar nummers op de Groentenmarkt doorstaan. De Gentse Feesten met toeristen, dat is eigenlijk een ramp. Nog goed dat ze die afzonderen op plekken als de Groentenmarkt en Polé Polé zodat wij naar de echt leuke dingen kunnen gaan.

Doordat ik te weinig programmaatjes heb uitgeplozen en te weinig op voorhand heb gepland is de lijst met namen van gemiste concerten ondertussen deprimerend indrukwekkend: Madrugada (ik was een toeriste aan't rondleiden), Osunlade (idem, ook veel te laat naar het programma van 10daysoff gekeken), James Holden (ik was op een wild feestje van een vriendin), Vandal X (te moe). Ik heb net gelezen dat vorige week de Butthole Surfers in het Minnemeers waren , gewoon glad vergeten zelfs. Kortom, niet van mijn doen. En heel erg balen!

Maar we gaan dat goedmaken! Om te beginnen met onze nationale feestdag. Blijkbaar wordt dat tegenwoordig gevierd bij de homo-feestjes van de Cocteau en natuurlijk steun ik dat hier volledig. Ook al ben ik minstens even enthousiast over andere initiatieven ! Mijn bijdrage is simpel en lullig, ik hang de vlag uit op deze blog.

While taking a walk along the Schelde last thursday I took my new camera and tried to take beautiful pictures of the sunset and the landscape. The light was so beautiful but still somehow I don't think I captured everything as I should have. I haven't read the manual yet, so that's probably part of the reason. Clearly taking pictures in automatic mode doesn't really result in better quality than I could have gotten with my old pocket camera . By the end of the evening I found out how to change the shutter speed and I was able to make some photos that I am more or less pleased with.

Even though I realize photography is all about capturing light I like pictures like these by Hans Dekeyser . Dark ones. Do they call it minimalism then? Anyway, I'm not a photographer and I have no intention to ever become one but it's fun to play with the camera. I like the challenge of trying to capture the photo I have in mind and even though the new camera is probably better suited for it it's still not magic. Here is the set for you.

Some of the advantages of my SLR over my pocket camera:

• The response speed and the feel of the clicker button. It's just immediate.
• The battery seems to last for ages. I've only charged it once since I bought it and I took close to 400 pictures already!
• The high ISO setting. I can take pictures like this one which is next to impossible with my old camera.

Some of the disadvantages of my SLR over my pocket camera:

• The noise of the shutter. I hate it, I want to take pictures silently.
• The fact that it doesn't fit in a regular bag so I have to take two bags. I will probably never take special lenses with me, even though I guess I should if I want get the best performance out of the camera.
• The lens is obviously more vulnerable and sometimes gets stuck so that automatic focusing doesn't work anymore. I have to switch it to manual and back then.
• The user interface is not as intuitive.
• The fact that you have to look through the viewfinder. I have become so used to keep the camera a distance away from my eyes and just look at the preview screen that it doesn't feel natural anymore to look through the little hole and it's not practical if you are wearing sunglasses.
• No movie mode. Sometimes you dowant to make a little movie.

All in all, I'm not sure if I am pleased with it already. I may be in the future, but for now I think I just want the chip of an SLR in the body of a pocket camera.

Voor de niet programmeurs onder jullie: NaN staat voor Not A Number, en je krijgt dat als je bijvoorbeeld een getal door nul deelt. Een programmeerfoutje, dus.

De zoveelste final countdown. Je zou er van minder tilt door slaan!

My new T-shirt arrived just in time for summer. Yes, those are "Flemish Lions". And yes, that's Xenophobia. Take this, Bart De Wever!

You too can make a statement . Make the political become fashionable again!

Vierentwintig concerten op vier dagen en gemiddeld meer dan een uur per concert, dat maakt dat elk concert voor minder dan vijf euro per uur aan de man werd gebracht. 't Zijn solden en de koopjes lagen voor het rapen! Ik ga hier niet alles bespreken, daar vindt u op het internet genoeg gelul over , maar toch een paar dingen vermelden, in een drafje.

Hét hoogtepunt? Sigur Rós. Ik had het zelf niet verwacht, ik was me enkel naar voor aan het murwen om Thom Yorke in de ogen te kunnen kijken (de enige mens op de wereld die me begrijpt, weet je wel), maar van de eerste noot tot de laatste was het adembenemend perfect. Het hielp misschien dat ik lijf aan lijf werd gedrukt tegen vier prille Ijslandse meisjes die de teksten van sommige van die liedjes vanbuiten kenden en zachtjes, fluisterend in mijn oren, meezongen. En ik die dacht dat die Ijslanders in een gobledigook taaltje zongen dat ze zelf uitgevonden hadden! Als dit een hallucinatie was, dan toch zeker de beste in jaren.

En dan sta je vooraan gemurwd tussen een bende andere Radioheadfans die allemaal Thom Yorke in de ogen willen kijken en die naast je vraagt of dat jouw voeten zijn onder zijn voeten en je kan met de beste wil van de wereld geen correct antwoord geven want er staan meer mensen op je voeten dan je afgaande op het weinige gevoel dat je nog hebt kunt tellen. Als je dan nog een half uur moet wachten en je de security ongerust naar elkaar hoort roepen dat ze moeten omroepen dat er plaats moet gemaakt worden dan is de lol er een beetje af. Ik wil me gerust laten verpletteren tijdenseen Radiohead concert, het lijkt me één van de mooiere manieren om aan je einde te komen, maar een half uur voor het concert, dat is al te lullig. Dus laat ik me uit het publiek plukken. Als de security een half uur later ook mijn benen bevrijd hebben uit de mensenmassa kan ik voor 2 minuten staan waar de VIPs staan en moet ik terug achteraan gaan aanschuiven. Ik bestel me twee pinten om te bekomen en besluit Thom Yorke in de ogen te kijken via één van de gigantische schermen naast het podium.

Het probleem met Radiohead is dat ze te populair zijn. Er staat daar een bende mensen die te lam waren om zelfs de laatste plaat eens te downloaden. Ze was verdorie gratis legaal te downloaden en nog kennen die onnozelaars parels als Videotape, Jigsaw Falling Into Place, Nude, 15 Step, Bodysnatchers, Weird Fishes etc. niet. Noch de nummers uit hun oudere platen die niet OK Computer zijn. 't Is erg gesteld met de jeugd van tegenwoordig. Dat drukt de sfeer wat natuurlijk.

Radiohead is een groep van en voor muziekliefhebbers. In De Morgen argumenteerde Bart Steenhaut dat Neil Young of Tom Waits geldwolven zijn omdat ze veel geld vragen voor een optreden. Bullshit: ik zou liever veel geld geven voor een Radiohead optreden temidden van een beperkte schare mensen die geïnteresseerd zijn in de muziek dan dat ik op een weide ga kijken naar een gratis optreden tussen een bende ongeïnteresseerde zatlappen. Wie dat niet snapt is geen muziekliefhebber.

Hoe was Radiohead? Fantastisch dus. Parels voor de zwijnen. Twee "hits", tweeëntwintig zalige nummers .

Verder. Al twee keer heb ik een concert van Justiceproberen uitkijken, en 't is me al twee keer niet gelukt. Bon, ze hebben een vette snor en een dik kruis maar hun beats zijn een beetje simpel. Ik weet het, ze mikken op de mensen die zich willen amuseren, niet op de mensen die goede muziek willen horen, het stond zo in het boekje, maar ik amuseer me graag op goede muziek. Shameboywas van hetzelfde laken een broek. Dat het beter kan bewees Soulwaxnog eens. Een rockband die zijn nummers brengt als was het een DJ-set. Kent er iemand nog een groep die iets vergelijkbaars doet? Heel trippy en beestig goed.

Hot Chipheb ik dan maar gemist omdat ik naar Neil Youngben gaan kijken. Hij ziet er een beetje uit als die professor uit Back To The Future in een slechte bui, maar hij rockt wel nog de pannen van het dak. En hij heeft een deel van de mooiste nummers van de laatste decennia op zijn conto staan en is niet beroerd ze te brengen. Dat hij zijn laatste nummer uitrekt tot een twintig minuten durende jam nemen we er graag bij. Blij dat ik hem eens heb gezien.

Jay-Zstond ook niet echt op mijn lijstje als niet te missen maar dat was een fout van mijnentwege. Hij maakte er een feestje van en mixte de ene hit na de andere in elkaar, ondertussen hier en daar wat van zijn raps trefzeker afvurend. Raak! Leuk ook dat hij die silly twatsvan een Oasis ferm lik op stuk gaf onlangs in Glastonbury. Die vonden namelijk dat het ongepast is om een hip hop act te laten afsluiten . Kan er iemand die jongens uit hun lijden verlossen? Gelukkig heeft Jay-Z wél zin voor humor en zelfrelativering:

Nog iemand die hitjes aan elkaar reigde was Mark Ronson. Die van Amy Winehouse. Alleen, die jongen heeft geen eigen nummers, en wat hij live bracht was eigenlijk gewoon slechte soundmixshow. Ik ben na twee nummers weggelopen maar niet ver genoeg om te vermijden dat ik nog een verkrachting van The Smiths moest aanhoren. Slécht!

Nog een teleurstelling: Hercules & Love Affair. Mensen met goede smaak in mijn vriendenkring zijn wild van die CD en die single vind ik ook wel goed, maar live was er gewoon een huppeltrut die Anthony verving en een bende disco nichten op een te gek wild feestjeeeehhhh met leuke muziekjeeeeeehs zich aan't amuseren wareeeeh en allemaal danseeeeeeh en met de armpjes zwaaieeeeh.

Daarentegen wel absoluut fantastisch niet onder woorden te brengen goed: Grinderman. Nick Cave is het gewoon om voor grote massa's de grote Bad Seeds show te doen en als hij dan in de tent de rocker in zich loslaat vliegt het dak er af.

Absoluut bevestigen deed The National. Ik denk niet dat die mensen nog veel verkeerd kunnen doen in mijn boekje. Zo'n zalige nummers en zo'n goede muzikanten. Akkoord, de zanger had er ene teveel op, maar wat dan nog?

Believe the hype: MGMT. Heel de tent ondersteboven als ze hun hits speelden maar ik zeg het u: de volledige CDis goed! Ok, Time To Pretend steekt er uit. Beste single in maanden!

Duffyheeft haar naam niet gestolen: duf. Ze ziet er uit als een blonde op hoge hakken die de mop niet snapt. Momentje. Ze ís een blonde op hoge hakken die de mop niet snapt.

Het beste concert dat ik van hen al gezien heb: Kings Of Leon. Die CD van hen wordt hier ten huize direct weer in heavy rotation gestoken! En ik besefte het toen niet, maar ik voelde het aan mijn karma: ik stond op zowat twintig meter van Liv Tyler .

Ook nog gezien en allemaal heel mooi - ja, geloof het of niet, allemaal - Vampire Weekend, Patrick Watson, My Morning Jacket, Zita Swoon, The Hives, KT Tunstall, Underworlden dEUS.

Dat het maar rap pukkelpop is!

When one of my previous girlfriends broke up with me I wanted to do this with a picture of her on the beach. Now that my current girlfriend is breaking up with me I found finally I have a chance to do this. This song is so brilliant in its lyrics and its simplicity of the music. It's pure poetry. I hope I didn't ruin it by imposing my personal image of a girlfriend disappearing from my life upon it. In case I did, I apologize.

This is on my iPhone and I watch it once in a while. It's a consolation for me. And I thought you might appreciate it too. I just love the way you still see E. walking at the end of the video clip even though she isn't there anymore. And it takes a while until you see the finishing picture for what it really is: the empty road ahead without anyone in it.

Some technical details about making this: it took me about two hours. Half an hour was spent using the stamp tool in Photoshop (but I'm sure gimp.app would have done a good job too) to make the image of the empty road. Then I tried just creating a transition effect between the original image and the manipulated one in iMovie but apparently transition effects cannot be set to 2'34", the time this song lasts. So I was stuck there, until I thought of Quartz Composer. That allowed me to do some small programming tweaks to an example I found in my Developer folder and create the movie as I wanted it. I exported it as a Quicktime movie to put it into iMovie to get the music on, but iMovie didn't quite handle the Quicktime very well. I ended up having to convert the movie into mp4 using iSquint to have a movie that could be handled by iMovie. From there on, it was just pressing a couple of buttons to export it to Youtube.

This just to say that although iMovie can be useful, it has its limitations that are just unforgivable. You are not supposed to end up with error -2009 trying to export to Quicktime. You are not supposed to end up with 2'34" is too big a value for transition effects and then no clue as to why this is or as to what the biggest value is. It's a good program. But far from perfect.

The low quality of the movie is probably due to too many conversions from source image to final movie. I would need a better tool than iMovie to do it pixel perfect, but then again I kind of like the shaking of the pixels as a minimalistic animation effect like in Dr. Katz .

Well, hope you enjoy it.

Hi there,

Some words about Sonar and some about Barcelona. Pictures can be found on my flickr account .

Sonar

One of the initial sequences of Part Of The Weekend Never Dies , the Soulwax-film, is brilliant: while Stephen Dewaele looks dead tired and stares at the camera, hardly keeping his eyes open, behind him a party is nearing its end. People are dancing still but look terribly wasted and one guy is flashing his expensive camera at random moments in time. Stephen looks like he's going to drop on the floor any moment now. Between him and the party crowd a security guy is keeping the drunk crowd from the DJ.

Some of my friends can't believe I'm doing this all without taking any drugs. Party until the sun rises then until the subway rides and then some more because the DJ is wicked. I really do, though. And sonar is one of the best places to experience a dance music festival.

Some people complain about the line up. Basically it comes down to everybody wants to see their favorite bands on the festival and all the bands that happened to be programmed are either too commercial because we already know about them for a long time or obviously not good enough because we don't know about them yet. Bla, bla, bla. There were more than a 100 bands playing and I only knew some five of them. The most fun part is usally discovering bands or DJ's that I haven't heard about at all yet.

Tender Forever for example. She's a crazy lesbian singer with preprogrammed beats and lots of humor. When we entered the room she was having a conversation with a virtual beyoncé. She told us that her having fun on stage probably wouldn't last as a career and she just wanted to have fun and so she was going to stagedive, breasts first because that just feels better. It probably won't last, but it was great fun while it did nevertheless.

Someone that I didn't knew either but probably willstay in the business for a while is a-trak , if not for his great DJ'ing of which I witnessed a couple of hours at sonar together with mehdi , then probably because he's associated with the brilliant Kanye West . Hip-hop with Daft Punk beats are something I really can't resist at all.

Just to name two. In general I've not heard many DJ-sets that didn't have at least one M.I.A.-track in it, which goes to show how influential the short career of this girl has been. The climax of this was in the DJ-set by Diplo which was brilliant too, both in its technical merits as in its excellent choice of music. Also Soulwax showed that they know how to make a crowd go totally nuts. It's not only that Part Of The Weekend video that demonstrated that, their cross over between DJ-set and live show that I've seen from them (again) is a clear demonstration of the fact that they are still way ahead of whatever anyone else is doing.

Barcelona

I've been to Barcelona many times before and I hope to return often times still in the future. I made a guide to Barcelona in Dutch that is the most visited blogpost on this website and that my parents totally loved. In short: I love this city, even though this time they stole my wallet.

There's just a couple of things I'd like to sum up:

• The Champagneria has become a tourist attraction in the mean time. It's always packed at night and even though the cava isn't the best I think it's still worth a visit. It's just 30 meters down the tiny street behind that Roy Lichtenstein statue .
• It's still amazing how little people know about that glamorous swimming pool . It's not far from the olympic stadium, and it's open all summer long .
• We've been to Commerç 24 , a restaurant run by a chef that used to work in the kitchen of the most renouned restaurant in the world and we can highly recommend it. As a matter of fact we already recommended it to a couple we ran in to and they've been and they were as delighted as we were. You have to like to pay loads of money for little amounts of extremely nice and beautifully arranged food though. We payed 90 euros for the full meal with wine and cava and coffee. You have to make reservations beforehand but both we and that couple were able to make reservations within a matter of days.
• Since I last visited Barcelona has become a bicycle city . I love it, but... there is no way as a tourist to get a hold of one of the many bicycles you see everywhere. That's a pity.
• If you're there on the 23rd of June, go to the beach. Many people go there as it's the eve of San Joan on that day and the beach is made into one giant party zone. Apparently it's tradition to even swim in the sea at night. There's DJ's and lots of fireworks. On the beach, in between the people. No, that's not very secure. Yes, it's still fun.
• Visit the Palau De La Musica Catelana , but even better, go to a concert there. The most beautiful part is the (main) concert hall and you pay 10 euros to see it when nothing is going on. It's obligatory to go with a guide and the guide doesn't add much interesting information. Or at least: not 10 euros worth of it.
• Oh, pay attention to the last couple of photos in my set. Barcelona is at least as beautiful when it's dark as when it's light and now I finally have a camera that can capture this beauty in a picture.

That's it for now. Enjoy Barcelona/Sonar if you go, and send a postcard!

Well, I am back from Barcelona. It was fun:

But there were some drawbacks too. My wallet got stolen.

Back home, here, I'm trying to get everything sorted ( soundtrack ).

More pictures soon.

Voor het eerst in mijn leven naar de afstudeerpresentatie geweest van de modeacademie in Antwerpen. Het was leuk, maar ik zou er niet alle jaren naartoe gaan. Soms wat te experimenteel, soms wat te onnozel en vergezocht, maar soms ook heel mooi en draagbaar. Het is wel ongelooflijk dat het werk van een heel jaar moet gepresenteerd worden op de korte tijdspanne op een paar minuten per student.

Mijn favoriet? Zonder enige kennis van zaken: Laurence Bruyninckx. De ideale combinatie tussen heel mooie kleren en toch nog iets avontuurlijks.

Dit weekend hebben we naar de DVD gekeken die bij de Humo zat: "Walk The Line". Een heel mooi liefdesverhaal over Johnny Cash en June Carter, met heel veel muziek. Aanleiding om wat te googlen en enkele leuke feiten op een rij te zetten.

• Johnny Cash is verslaafd geweest aan amfetamines en barbituraten. Amfetamines kent u ook misschien als speed , maar ze zaten (tot voor kort?) blijkbaar ook gewoon in uw vermageringspillen . Barbituraten zaten (tot voor kort?) gewoon in uw slaap- en kalmeringsmiddelen .
• Hij heeft nooit opgetreden met Jerry Lee Lewis, Elvis Presley en Carl Perkins, zoals in de film getoond, maar de vier hebben wel samen een dag in de studio doorgebracht en werden bedacht met de naam Million Dollar Quartet .
• Het nummer Jackson is noch van hem of June Carter, noch van Lee Hazlewood of Nancy Sinatra. Het is geschreven door Jerry Leiber enerzijds, die ook hits als Jailhouse Rock (Elvis) heeft geschreven en ene Billy Edd Wheeler . Het nummer was oorspronkelijk een conversatie tussen een vader en een zoon!
• Johnny Cash had niet enkel die broer die gestorven is door een zaag, zoals in de film getoond, maar kwam uit een nest van zeven kinderen.

Voor de rest lijkt het me dat de film redelijk getrouw gebleven is aan de feiten zoals ze gebeurd zijn. De film is een serieuze aanrader voor elke fan, en voor wie gewoon graag een mooie romantische film ziet.

Well I'm back. But not for long! Next Tuesday I'm leaving again, to Barcelona's Sonar festival . So there is only a short period to get packed again and to make sure all the post-Drupa work is done.

Köln was lovely! I promised you some pictures didn't I?

The show was so busy I only had one day off. So on that day E. came over and we walked around. The most impressive pictures are from the Dom. It's so big it hardly fits on a single picture.

We stayed in the Excelsior hotel . Always good to get yourself a treat once in a while and this hotel certainly was one. The picture was taken from the top of the Dom, something E. wasn't quite up to since she's afraid of heights.

Not only the Dom is nice though, the area around the water is beautiful too. I always like cities that are by big rivers.

For people that want to go there too I can give some tips: the guys from Thalys are selling low this summer . For eating, try the bento box for excellent sushi with a good deal of vegetarian options. The Indian restaurant Jaipur was excellent. And there's a lot of Italian places. So no need to go for that greasy German sausage. For drinks go visit a traditional brewery café though because it's interesting to see even though the beer is disappointing.

And just because you shouldn't forget that I was working there, this is Nick at our booth. Those 3 square meters is where I spent most of my time, so not all was glamourous. Did I tell you that creating an XPS file is as easy as 1,2,3?

Well, I got myself one of those Nikon SLR cameras . They were doing special offers at carrefour . I wonder if this one will really take better pictures than my old but still much loved Canon Digital IXUS 500 .

Tonight is party time in drupa city. It starts at about 7 o'clock and I don't know what else to do in the time between the closing of the fair and the starting of the party but to go to the party cube and have that free drink that I have a coupon for. There's some DJ playing and people are watching football . I watch the first half of the game and then leave to the party.

Not much to see here, there is music and lots of people walking around and talking. I meet my Scottish colleague and I meet a friend. Together we walk around and eat and drink and enjoy the music. When it's around ten o'clock I decide it's time for me to go home. I have another two hour journey to do before I can get to bed in our apartment in Köln.

I walk in between the abandoned buildings towards the tram station where I start my daily commute to Düsseldorf. A girl walks up to me and asks if this is where the train is to the main station and I say yes, and "Ich spreche keine Deutsch". Turns out her English isn't too good either and we go over the languages we know to find one in common. Marnia is her name. She knows German, Russian and Armenian and some English, I know English, French and a bit of German, so we stick to German.

Marnia studies medicine but helps out on one of the booths here to fill in forms about the customer leads. Her friend calls her on her mobile and asks where she is. When the friend arrives she asks if we are sure about that tram that is supposed to arrive and checks the timetable. It turns out there are no more trams. Three girls next to us realise this as well and all of a sudden we're stuck.

The girls ask a bus driver that stops on the other side of the road how to get to the station. He says to get on his bus and he'll drop us off near another tram line that still runs on this hour. After a short ride the bus stops and the driver shouts to us that we should be getting off here. We do and I feel the jealous looks of 50 businessmen that need to stay on. The girls laugh about this.

On the tram we continue talking. Some other businessmen hop on a couple of stops later, obviously in a drunken state and one of them starts sitting very close to Marnia. His colleagues make fun of him, loudly, and he is embarrassed. She laughs. She looks like she can take a thing or two. She's studying medicine and her friend Annie is studying political sciences.

I remember the e-mails we got sent when we were arranging our booth at this fair with catalogues of girls to choose from. All of them were pictured and you only had to choose which one you liked best to be on your booth. Would these be the girls? Do they realise they're marketedlike that?

When they want to get off Marnia and Annie work their way through the sweaty bellies of the drunk businessmen to get out. Back in the station I run in to one of the other girls and she helps me out with the train I should take to get to Köln. She says she's not feeling very comfortable in this station as it's packed with drunk football fans. It is true, they're everywhere, so we just continue talking until my train arrives.

She is called Tifanny. I tell her there was a singer in the eighties that had a hit called "I think we're alone now" but she doesn't know the song. She is obviously too young to know it. Her parents named her after the tifanny's jewellery shops and it would not have mattered whether she had been a boy or a girl, Tiffany would have been her name. Her brother considers himself lucky to be the second child. I'm thinking of "A Boy named Sue" but she's probably too young to remember that too. Hey, even I am.

She tells me about how the men on the booth try to hide their wedding ring when they chat up the blond girls that work with her. She is glad that they don't come on to her. She pretends to be the silent one. I tell her that's the smartest thing to do. She explains that there was some social pressure to attend the party tonight but that she would rather have just had the money. Being on a party with business men wasn't exactly her idea of fun. No matter how many drinks they pay.

When my train arrives we say good bye. I hope she won't be bothered by those football fans.

Nu zit ik hier op de verkeerde trein: een stoptrein in plaats van een directe trein tussen Keulen en Düsseldorf. Dat zal een half uur schelen vermoed ik dus ik hoop dat ik nog op tijd kom op onze stand. Want ik ben een salesman tegenwoordig. Ik draag een NiXPS T-shirt, ik verkoop mijn mooie praatjes en een licentie voor wat software als het meezit, op een beurs in Düsseldorf. Op dé grootste drukkersbeurs ter wereld, de Olympische Spelen van de drukkerswereld zoals ze genoemd worden.

Het is ondertussen de vijfde van de veertien dagen die ik hier spendeer en ik begin me er in te amuseren. Een verkoper zal ik wel nooit worden, daarvoor zit ik te graag op mijn gemak te programmeren, maar het is leuk om te babbelen met klanten en om te discussiëren met mensen over wat we doen.

Eigenlijk heb ik het laatste jaar heel veel gereisd als ik het zo allemaal overloop. Deels voor het werk, deels voor het plezier. Als ik de lijst opsom van waar ik geweest ben vind ik het zelf wel indrukwekkend. Nu logeren we dus in Keulen, bij een vriend van een vriendin en hoewel ik nog geen tijd heb gehad om de stad grondig te verkennen lijkt het me een heel aangename stad. De Dom van Keulen is mooi, de mensen hier ook, de atmosfeer hier is heel ontspannen en aangenaam. Het is zo een stad waar ik het gevoel heb dat ik wel zou kunnen wonen.

Morgen komt mijn lief af en zullen we echt tijd hebben om een dagje toerist te spelen, want dan neem ik een dagje verlof. Dan kuieren we door de Altstadt, gaan bij de Indiër eten en het nachtleven verkennen. Verwacht je aan wat foto's.

Maar eerst ga ik nog een paar dagen software licenties verkopen. Allez mannen, 't zijn de laatste, en je vrouw gaat er content mee zijn, 't is nu of nooit, de kans van je leven! Eenmaal? Andermaal? Verkocht!

Soundtrack bij dit alles:

Brawn(noun) physical strength in contrast to intelligence.

When Apple introduced an updated version for the iMac recently, the campaign said: "Beauty. Brains. And now more brawn."

In British English brawn stands for meat from a pig's or a calf's head that is cooked and pressed in a pot with jelly. In regional Dutch: hoofvlakke. Not something you want to compare your iMac with, I guess.

Apple is probably going to present a new version of the iPhone at the next WWDC . Everybody is hoping for it. The days that everybody was hoping for better and faster laptops or new features in the OS seem to be in the past. It's all iPhone now.

I won't be in San Francisco this year. Instead I'll be in Düsseldorf for fourteen days. We're leaving tomorrow.

Once I read a review about the last album of Scott Walker , in which the reviewer said that you should buy it on vinyl, sit in front of your record player while playing the record as if the player was an altar. It was meant to be a religious experience. I bought the album, on CD, and I've listened to it a couple of times, but I never really got in to it. Maybe some day I will, I try once in a while, even still now.

Seeing Einstürzende Neubauten live is more my idea of religion. At 20.15 PM sharp lights go out, exactly on time, people are civilised and prompt each other to be silent and we're set for nearly two hours of wonderful music. The AB is sold out, it always is when they play here, and tonight they play here for the umpteenth time. They recorded their live album here. Blixa jokes that they opened for Jacques Brel here in 1967. The music is made with instruments that most people would dismiss as garbage: a spring to hammer on, some metal bars falling down, a part of a fence or plastic tubes to use as a drum, metal plates, a plastic barrel, even some vibrators to play the guitars but somehow it all still sounds perfectly in tune. They play most of their latest album and some old songs, but not any of their "hits" that the crowd is shouting for. They always seem to disappoint their fans like that but then again, they never do. Because if there's one group that is still moving forward, taking chances both musically and with respect to their business, it must be this one.

I hesitate to spread the word about them. Because if after them being nearly 30 years in the business you still have to discover their music, well, it just might not be for you. However, being enthusiastic as I am about them I have to tell you this: if you don't know them, you're missing out! Do yourself a favour and get one of their records, Strategies Against Architecture II, or III, or Haus Der Luege, or Ende Neu, or Tabula Rasa, or their latest ones, Perpeteum Mobile or Alles Wieder Offen or Silence Is Sexy and listen to it and explore it and discover it.

Music theorists, those people that write books about music, always mention how avant-garde this band is, how revolutionary and how interesting it is that they make their instruments all by themselves. That doesn't matter. They are and they do. But most of all, they make bloody good music.

And if you get a chance, go see them live.

Currently I'm reading Zen And The Art Of Motorcycle Maintenance and this part I just read seemed to be so much about my blog that I don't want to hold it from you, dear reader.

I've only read a third of the book yet, but it seems to be about Phaedrus, an imaginary philosopher and his theories. In chapter 11 the protagonist and his company have been driving through mountains, where the air is thin and cold. After some description of the route and the landscape, he explains:

Then he goes on to explain in brief the philosophy of Hume and the reaction of Kant to that, with a priori knowledge as opposed to solipsism . Very interesting, especially for someone like me with an interest in philosophy but lacking a background in it.

At the end of the chapter comes the interesting part:

Now, is this coincidence or isn't it? I wonder if this is where the inspiration came from in that song by the Evil Superstars . I, from my part, am at least honoured to find out about a new meaning for my blog title. If someone now asks me about the name again, I can refer to this book and Kant and Hume and appear intelligent. I'll learn this chapter by heart. Yes, there isa higher ugliness.

Read the full of Zen And The Art Of Motorcycle here . Chapter 11 is in part 2.

Hoewel de bekerfinale voetbal tussen Anderlecht en Gent in Brussel om doen is leek het deze ochtend in Gentbrugge alsof alle Gentenaars zich klaarmaakten voor een thuiswedstrijd. Hoewel voetbal ver van mijn bed is vind ik die jonge kereltjes die met hun Buffalo-vlag staan te zwaaien onder het goedkeurend oog van papa die verderop een pint staat te drinken wel aandoenlijk. Ze mogen blijven , wat mij betreft, de voetbalfans, ook al gooien ze af en toe eens met de brievenbus van mijn kuisvrouw naar een politieagent of laten ze soms wel wat vuilnis achter in mijn voortuin.

Zelf kijk ik meer uit naar het songfestival van volgende week. Waarschijnlijk omdat het zo slecht was geworden dat het grappig werd is het tegenwoordig weer bon ton om van het songfestival te houden . Zelfs Céline Dion krijgt tegenwoordig wat credibiliteit . Vrienden van mij organizeren al jaren songfestival avond met groot scherm en daar probeer ik altijd bij te zijn. Niet dat ik altijd veel van het songfestival zie, evenwel, we zitten soms meer te babbelen en te drinken dan te kijken, maar er zitten toch altijd wel een paar grappige momenten tussen.

Dit jaar zijn veel muziekliefhebbers aan het duimen voor Frankrijk's inzending. Een zalig nummer! Retro sixties pop met een hedendaags electronica jasje, helemaal mijn ding.

Maar er zitten weer ongelooflijk onnozele nummertjes tussen, zoals deze inzending van Spanje . Ierland stuurt een kalkoen , hoewel ze altijd Johnny Logan hadden kunnen sturen om voor de derde keer te winnen natuurlijk. After all, what's another year?

Gooseberries are the fruit that you can find in many gardens , including mine. My plant is not grown up enough yet to give a mouthful but it will be one day.

The meaning I want to bring under your attention however, is the slang word gooseberry as used when a couple are joined by a third person and this third person is a bit extraneous in the event. In Dutch we call this person "the fifth wheel on the wagon", or more appropriate, "the third wheel on the bicycle".

Now I wonder how they got to calling them gooseberries. Any ideas?

Een mens is nog niet helemaal thuis of de recensie staat al online . Ze zijn er bij De Standaard ook snel bij.

Eén woord was nochtans genoeg geweest: fantastisch!

Slaapwel. Ik toch.

Rariër(de (m.)) iemand met blauw haar en blonde ogen.

Hey, ik heb niet gezegd dat er nooit eens een verzonnen woord in het Nederlands bij ging zitten hé.

Ooit woonde ik in Portugal. In tegenstelling tot wat je zou verwachten heb ik daar maanden in de regen gespendeerd. De mensen waren er meestal in't grijs gekleed, de rivier was vuil, de bussen nooit op tijd, de files hopeloos, niemand kwam ooit op tijd.

Ik logeerde in Vila Nova De Gaia , wat eigenlijk de andere kant van de Douro is, de kant met de Portohuisjes. Tussen al deze huisjes in was er een discotheek waarvan ik de naam niet meer weet. Als ik dan op zondagmiddag naar de faculteit ging met de bus om een dagje achter de computer door te brengen was één van de haltes net voor deze discotheek.

Op een mooie zondagmiddag stapte tussen al deze grijze mensen plots iemand op met blauw haar en een grote schouderzak vol platen. De DJ allicht. Een rariër. Het was zo'n magisch en absurd moment dat me altijd is bijgebleven, iemand met blauw haar die op zondagmiddag, na een ferme nacht feesten, opstapt op een bus vol grijze grauwe mensen.

Het maakte me op dat moment intens gelukkig. Het was echt wat ik nodig had in die periode en tot op de dag van vandaag ben ik nog altijd blij als er mensen in mijn buurt zijn die er uit springen, die compromisloos en kleurrijk zichzelf zijn en die dwars door alle grijsheid heen mijn dag kleuren. Gelukkig heb ik nu heel veel zo'n mensen rondom mij, waarvoor dank. Rariërs aller landen.

It has been a long, hot weekend and I've seen two fabulous concerts. The thing with concerts is, you can never tell which ones are going to be fabulous. No matter how many concerts you've been to, no matter how good you know the music being played, you can sometimes predict that this band or that band is on a roll and might be good, but it being memorable depends on so many little things. The weather, the day of the week, the alignment of the stars, the setting of the venue, the persons standing around you, their smell, the temperature in the room, whether you need to go to the toilet or not, whether you're thirsty or not, whether you had a bad day at work or a stressful ride to the place of the concert or so many more things. No way you can predict which ones will be worth their money twice and which ones you will want your money back. It's a gamble, time and time again.

When a friend asked me to come along to Tindersticks, I wasn't too enthusiastic at first. OK, I used to be a fan and OK, it's still great music, but when was the last time they amazed me? What was their last release worth spending your money on? That last album was shite, or at least it didn't impress me much anymore. I had suffered from Tindersticks overload and they weren't helping by releasing mediocre albums, so I stopped listening to them. But I went anyway, I took the bet.

Turns out the last time they did something amazing was right there, in The Cirque Royale, and I was a witness. We were way up, in block O which means you should stay home if you suffer from vertigo. There is no block P, block O is the furthest of the furthest and more specifically, the highest of the highest. Almost like listening seats, but not really: you can still see the concert and you get a good overview.

But the music! Plus de liaisonsshouted a French speaking member of the audience, and Stuart A. Staples responded promptly something like "I won't go in to that, I don't want to stir up an argument". Rightfully so, because if this music is the result of Stuart's solo liaison, I would be in favour for them to do more of that. The new songs were like the old Tindersticks, but even better. And the old ones sounded just as good all of a sudden again.

A song called Mother Dear has a strange guitar lick in it that seemed to randomly go somewhere away from the song but still worked wonderfully well and added a twisted layer to it that could maybe best be described as daunting. The title track of the new album, The Hungry Saw, was at least as frightening with it's lyrics that make you think Stuart might be an American Psycho in the deepest of his thoughts. And Boobar Come Back To Me is another new song with such beautiful vintage Tindersticks sound.

And lots and lots more that I probably would be able to describe if I had the playlist handy. I still missed the female voice in Travelling Light, especially since there were female voices present that sounded beautiful enough to be able to sing the part. That hasn't changed. But it was so good to rediscover this great music and I can only wish they continue to make such beautiful music as they do. I will make sure not to overdose on them again.

Oh, and that other concert ? Well, that was equally fabulous, but for so many different reasons. Suffice to say: summer has begun, and it couldn't have begun in a better way!

Some people may not have found out about the excellent Fabchannel yet. They broadcast live concerts of independent artists, usually when they play the Paradiso in Amsterdam. Similar to what the Ancienne Belgique is trying to do with their AB TV and to what all the other smaller venues all over Belgium are trying to do jointly on Clubcircuit TV .

Notice the difference in quality and offerings. Fabchannel has been going for years now and they have obviously invested a lot in this website.

You can browse the archives on your own, but I can point out a couple that I really loved: Emiliana Torrini is such a lovely sweet woman. I unfortunately missed her concert in the AB when she was there in 2005, probably in the same week as the recording, so I have to comfort myself with playing this concert once in a while to compensate. Listen to Heartstopper, At Least It Was and Sunny Road, and make sure to get some of the texts in between to catch a glimpse of her charm.

Okkervil River I've linked to before here on this blog, but once more never hurts.

And there's this Swedish girl called Ane Brun. A friend tried to convince me to go to her concert in the Botanique but I was too lazy and at the time didn't know how nice the music is. Now I can catch up and watch this concert online. And they allow me to embed it in my blog:

Gezien vorige zondag tijdens een bezoekje aan het atomium: de Colani truck, ingehuurd door een interimkantoor. De vrachtwagenchauffeur was zo trots op zijn truck dat hij ons uitleg begon te geven over de designer.

Colani is een 80-jarige Duitser die futuristische ontwerpen maakt. We mochten zelfs even in de cabine.

Dat gebouw op de achtergrond is het atomium. Het is auteursrechtelijk beschermd en de rechten worden beheerd door de VZW atomium . Een foto van dit gebouw mag je niet zomaar op het internet zetten, maar wel als dit gebouw niet het hoofdonderwerp vormt van de foto (artikel 22 paragraaf 1 sub B). In casu. De boete voor een inbreuk is 91.54 euro. Tel uit je winst .

Mooi retro-futurisme. Spijtig van die kleuren, wel. Let vooral op die ruitenwissers! Meer ontwerpen van colani vind je natuurlijk op flickr . Met die ferrari wil ik wel eens rijden.

In an e-mail:

Pronounce it like change or chalk. According to the dictionary: a routine task, especially a household one. Of which I did too little this weekend. But it was such a lovely weather it seemed a shame to not enjoy it thoroughly.

The schedule is online ! Let's see. There are always difficult choices to make. This year it looks like it might be OK. Just a quick overview. Bands in the Marquee have preference over bands on the main stage because it's just such a beautiful tent and the atmosphere is always brilliant.

Day 1

• Air Traffic vs. Modern Skirts. Anythingis better than Air Traffic. They were there last year and I ran away. The description of Modern Skirts says alternative pop with the energy of a kindergarten.
• Counting Crows vs. Vampire Weekend. Not an easy one, Vampire Weekend is the hype of the moment. I've read they sound like as that couple of Pretty In Pink would sound if they started a band . Counting Crows have made one of my all time favorite albums but live on the main stage might not be the best place to watch them. I think I'll give them a chance though.
• Mika vs. The National. Now there's an easy one. The National is one of the concerts I absolutely don't want to miss, since they were so brilliant in The AB the other time . And come on... Mika.
• Lenny Kravitz vs. Shameboy. Another easy one. Shameboy! Lenny is for girls and Shameboy have been getting good reviews everywhere. I've seen them live before and they were disappointing, but they won't disappoint now.
• Soulwax. There's nothing on the Main Stage while they are playing so they can crank up the volume.
• R.E.M. There's nothing on in the Marquee at that moment so you could quickly hop over to get a part of their show, but honestly: why bother. They're there everyyear anyway so why not wait until they have split up and do a reunion.
• 2ManyDJ's. If you go to R.E.M. you'll have to leave early and try to get somewhere where the party is. That will probably be all over the place, and if the weather is nice the best thing might be to watch outside on the screens. I have vague memories of sexy teenage girls shaking their titties in the direction of the camera out of wild enthousiasm on a 2ManyDJ's show on a previous edition of Rock Werchter and I wouldn't mind refreshing them.
• The Chemical Brothers. Superstar DJ'S. You know how they are by now. If you leave the 2ManyDJ's show early enough you can get most of their show but if you hang around until the end of 2ManyDJ's you'll be just in time for a couple of hits.

Day 2

• The Black Box Revelation. I don't really know them but I hear they are good. If I get there on time I'll pay attention.
• Cool Kids vs. Monza. Monza's latest single is pretty good, but hey come on we want a Noordkaap reunion in the AB where they play "Feest In De Stad" in its entirety. We won't settle for less, Stijn. Whatever. The Cool Kids are the black Beastie Boys. The Beastie Boys, weren't they the white Run DMC?
• Patrick Watson vs. Slayer. Slayer. I'm not a metal connoisseur, so I don't know. But Patrick Watson I've heard a lot of good things about so I won't miss that.
• Ben Folds vs. Babyshambles. Take a bit of Ben Folds, it's girl's music, but make sure to check out if the Babyshambles actually show up. And if they know they showed up. And hope for a Kate Moss guest appearance. There's always hope.
• My Morning Jacket. Since Babyshambles didn't show up and Kate Moss didn't either you can take all the time in the world to go see this band. It's meant to be good.
• Duffy vs. Jay-Z. Jay-Z is the man of 99 problems but a bitch ain't one , one hell of a track, and cowrote Rihanna's Umbrella, last year's single of the year . And yes, I mean that. His album came in 13d in the Pitchfork list of 2007 . Duffy, on the other hand, has been getting raving reviews . She's one of the new Amy's, to make an easy reference. I'll go for Duffy but I might try to pick a song or two of Jay-Z's set too.
• The Verve vs. Zita Swoon. They don't completely overlap, so you could pick up some of the Verve without missing Zita Swoon. But I have never been much in to The Verve and I really would love to see what Stef has been up to all these years that I've lost track of him.
• Neil Young vs. Hot Chip. Personally I feel more like seeing Neil. He won't be around much longer, twenty years if we're lucky and I wouldn't spend big money on tickets for his shows , so this may be the last opportunity to see him. And if I get bored: escape to go see Hot Chip.
• Digitalism vs. Moby. No doubt here, Digitalism were one of the things I missed on Pukkelpop last year and I heard it was great. This is a second chance.

Day 3

• The Whigs vs. Galactic. Chances are that we won't make it this early but if I do get there I'll bet on The Whigs. Only because that guy of The Whigs has excellent music taste .
• Gossip vs. MGMT. I would love to see Gossip but I'm not sure if it'll work on the main stage. So I'll probably stay a while and then switch over to MGMT, since everybody seems to be loving this band these days .
• The Hives vs. Band Of Horses. I'm gonna do what I please I'm gonna spread the disease because I wanna. Best rock'n'roll line of the decennium. But, I've seen The Hives so many times and I've not yet seen Band Of Horses. Their recent shows have been very well received.
• Editors vs. Donovan Frankenreiter. Donovan has been on Werchter before, I've missed him then and I'll miss him again, because even though I've seen Editors three times before this band has grown big enough to overwhelm a huge crowd and I want to witness that.
• Kate Nash vs. Kings Of Leon. I've seen Kings Of Leon before, they're great, but they're also quite static. Kate Nash is in the Marquee so that's where I'll be. I'm not a fan of her music but she has some good songs.
• Ben Harper vs. KT Tunstall. Ben has lost it a long time ago. KT Tunstall is such a nice lady. I could watch this clip for hours. She appeals to the lesbian in me . And to the Apple fan in me as well. Not to miss!
• Gnarls Barkley vs. Sigur Rós. Aaaargh. Themost difficult choice. It'll probably be Sigur Rós though, for the simple fact that I've never seen them before and I want to be in line for Radiohead. Let's hope they are more interesting than they were in this legendary interview .
• Radiohead vs. somebody else. It must be hard to be the somebody else in this. Oh ... it's Roisin. I'll comfort her after the show , I guess.

Day 4

• Devotchka vs. John Butler Trio. I don't know John Butler Trio, I heard a lot about Devotchka. Good things.
• Tim Vanhamel vs. Panic At The Disco. Tim! Whoever that other band may be, Tim rules. I've been told his latest album is so good, but I haven't heard it yet.
• Hercules And Love Affair vs. Nightwish. No doubt here. Let's hope Anthony comes along. Disco dancing all night long.
• Adele. She's that other new Amy. We'll see. Where do they grow these Amy's? Oh... there .
• Mark Ronson vs. The Kooks. We've grown bored by these Kooks. And Mark Ronson did such a good job on producing Amy's latest record and that song with Amy is just sobeautiful.
• The Raconteurs vs. Grinderman. Even if he just played that pussy song over and over again, I'd freak out from beginning to end. Grinderman rules! Sorry, Jack.
• Kaiser Chiefs vs. Justice. I've never been a fan of the Chiefs, so it's all Justice for me. That xmas-mix they did for Fabric has been quite a hit on my iTunes here. They also did that brilliant We Are Your Friends and they're said to be the best thing that happened to France since Daftpunk. I'm not sure if that was before or after the president hit on Carla Bruni.
• Beck vs. Underworld. I suppose Beck is still going on with his puppets so everybody will be ecstatic about that. It was fun, I agree, but the music was so disappointing. Just where did that guy go to ? Underworld on the other hand is always good for a party. And they're bigger than that tent they're in, so that will be explosive.
• dEUS. There can never be enough of dEUS!

Let's count down:

Tot voor kort was dat laatste deel nogal genant. Vanaf eergisteren daarentegen:

(met excuses voor het feit dat hij in drie stukken opgeknipt is. In't echt is dat zo niet)

Als vegetariër ben je meestal goed getraind om de argumenten te counteren waar iedereen mee aan komt draven. Het zijn de meest voor de hand liggende argumenten en er bestaat altijd wel een eenvoudig tegenargument dat wat mij betreft onweerlegbaar correcter is. Ik moet al veel zin hebben voor ik die nog eens boven haal in één of andere discussie met iemand die toch niet overtuigd zal worden maar wel denkt dat ik vegetariër ben omdat ik me één of ander waanidee eigen heb gemaakt, omdat ik bij een sekte hoor of omdat ik gewoon een hippe linkse rakker ben die niet beter weet. Geen probleem, elk gaat zijn gang, ik hoef niet met iedereen akkoord te zijn over alles, leven en laten leven, enfin, leven en laten dooddoen is misschien gepaster in dezer.

Heel af en toe komen er mensen af met vragen die wél interessant zijn. Eén van de interessantere is: wat als vlees aan een boom zou groeien, zou je het dan eten? Voor mij is het antwoord een eenduidig ja, omdat het mij niet om de smaak te doen is. Toen ik het nog at moest ik niet van groenten weten. Groenten waren die garnituur die naast je vlees lag, weet je wel? Dus als er vlees aan een boom groeit, dan vallen -waarschijnlijk- al mijn argumenten plots in het niet. Er is geen dierenleed meer, je staat niet meer hoger in de voedselketen waardoor je de honger in de wereld mee in stand helpt te houden en je bent ook niet meer het milieu aan het vervuilen wanneer je wél van de boom eet dan wanneer je dat niet doet.

PETA , de belangenvereniging voor het ethisch behandelen van dieren in Amerika, heeft een prijs uitgeloofd voor de eerste die er in slaagt om vlees aan een boom te laten groeien . Bij wijze van spreken, natuurlijk. Het mag ook in een proefbuis zijn. Het klinkt een heel raar idee maar het is misschien binnen enkele generaties realiteit. De techniek is niet ver meer af.

Of PETA effectief denkt dat ze de prijs nog gaat moeten uitkeren voor 2012, de termijn van de wedstrijd, betwijfel ik, maar het opent alvast een interessante discussie op Slashdot . Slashdot is een site voor en van nerds, dus demografisch vermoed ik dat er evenveel vleeseters als vegetariërs tussen zitten, en het zijn allemaal mensen die gewoon zijn om te argumenteren op basis van kennis van wetenschappelijke feiten. Kortom als u geïnteresseerd bent in de materie en u wilt op het volgende trouwfeest waar er weer eens ene speciaal zit te doen en geen vlees of vis wilt eten die mens écht het verbale vuur aan de schenen leggen begin dan eens over vlees aan een boom.

Het is in ieder geval eens wat anders dan "jamaar, wij mensen zijn toch vleeseters van nature?".

Yesterday I was walking on the promenade in Ostend trying to point out weird railings on the balcony of some appartment. I just couldn't think of the word railing at the moment.

In Dutch we call it "balustrade". Watch this video and never ever forget again. I couldn't find the Eddy Wally version but this one is at least as silly. You're welcome.

One of the new web applications that has created a lot of buzz in the music blogs has been MuxTape , where you can upload a bunch of MP3's and create a virtual mixtape from it. Mixtapes are getting the vinyl treatment: music lovers feel nostalgic about the tape. The way you used to do a lot of effort to create that very special mix, frequently made for someone you felt special about - see High Fidelity for an excellent example there - was cumbersome and required a lot of effort. Finding the right tracks was just the beginning: you had to pause the tape when the song was finished and then start the next track, hopefully with the right amount of silence in between the tracks and not too many disturbing clicks.

Luckily these virtual interfaces are a lot easier to use. There are rumors that iTunes would finally go for a subscription based service. As a side effect I hope to see a lot more applications like these where you could legally make mixtapes or podcasts based on an iTunes playlist. For now we'll have to do with these web applications that are trying to keep on the right side of the law by exploiting loopholes in American legislation. Which could fire back at us I guess.

I decided to have some fun with Mixwit , a similar web application that doesn't require uploading your own MP3's and create a little mixtape for you all based on my punky mood of late. Here you go, enjoy:

Some background information on the playlist:

• Part Time Punks - Television Personalities: Television Personalities made my favorite record of the year 2006 and I still stand by that. This song is from an older record of theirs that I still don't own but that I would love to have in my collection. Fun fact: Part Time Punks is the name of parties held in Echo Park, where Maura lives. She's also a bit Television Personalities fan.
• Jeffrey Lewis - I Ain't Thick It's Just a Trick: I'm loving this at the moment and this is from his album of Crass covers.
• Moldy Peaches - Lucky Number Nine: They seem to still exist but have been put on hold. However, I discovered they have done a show only in December in The Smell, in L.A. where I saw some other concerts last time I was over. Life is full of funny little coincidences if you start to take note. They seem to have sort of a hit at the moment because of their being featured on the soundtrack of Juno . I should see that film.
• Chanson des Chats - If You Rescue Me: I don't know why this didn't become a hit. Or why Science of Sleep hasn't created more Michael Gondry lovers. I can't help but loving it. The song andthe movie.
• The Modern Lovers - Pablo Picasso: Why haven't I been told about Modern Lovers? Yes, there was this reference to The Modern Lovers in that brilliant LCD Soundsystem track but there were so many references in there. Maybe I should check the others too?
• The Undertones - Teenage Kicks: I heard it on the radio just yesterday and I think John Peel might have been right in claiming that this was the best pop track ever. And it's kind of punky.
• Be Your Own Pet - The Kelly Affair: My favourite teenagers of the moment. If only all those other teenage punk bands were half as good as this one. Be sure to check out their videos on youtube too!
• Dead Kennedys - Kill The Poor: When making this mixtape I was trying to think of punk bands away from the obvious Sex Pistols or Iggy or The Clash. Kill The Poor always sticked with me because of that scene in that Monty Python film where the Romans are debating in senate and somebody says "Have we reached agreement then?" and all the other senators shout "Yes! Kill the poor!".
• The Pixies - Hey: I wish I had seen The Breeders yesterday. This is maybe my favorite Pixies song, just to compensate.
• Crass - Punk Is Dead: Jeffrey Lewis claims all Crass songs would make brilliant folk songs, or jazz songs, or whatever songs. Maybe so.
• The Soft Pink Truth - Do They Owe us A Living?: The Soft Pink Truth is connected to Matmos, which are connected to Bjork. The Soft Pink Truth covered this Crass song as well. Do They Owe Us A Living? Of course they do! Somehow I don't see a lot of people agreeing with that anymore nowadays, not even left wing politicians.
• Siglo XX - Individuality: I remember discussing the issue of whether this was punk or new wave when I was 17. There was a punker in school that hated our electro and new wave music because it was too strict. And we hated his punk music because it was too basic. Somehow Siglo XX is where our tastes met and we respected each other ever after.
• Joy Division - Decades: Ian Curtis was more of a poet and less of a punk but I wanted this in because I just recently realised how close Siglo XX and Joy Division were in sound and atmosphere.
• Fugazi - Waiting Room: Fugazi was really punk. Their heart in the right place and their money where their mouth was. I'm so sad I never saw them live.
• The Velvet Underground - Venus In Furs: This was punk before people called it punk. I love it.
• Urbanus - Madammen Met Een Bontjas: Urbanus was a punk! Now he's grown a bit cynical. I guess that happens when you grow old. I think it was Freek De Jonge that said once that if you're sixteen and you aren't left you don't have a heart and if you're sixty and you aren't right you don't have a brain. Luckily I'm still sixteen. Long live Urbanus!

Meestal ga ik samen met een vriendin naar concerten. We zijn geen koppel, hoewel velen dat misschien denken, we gaan gewoon alle twee graag en veel naar allerlei concerten van veel groepjes in nog meer genres en we komen daar goed in overeen. Soms koopt zij zonder overleggen twee kaartjes omdat ze wel weet dat ik toch wel mee ga, en soms doe ik dat. Deze keer had zij er besteld. Voor Soko , zei ze.

Oei, Soko, daar had ik eens over gelezen in De Morgen, dat was een internet hype die aan mij voorbij was gegaan. Dat kan niet, hypes horen via mij te passeren, en zeker niet rond mij om in De Morgen te belanden, en dus checkte ik dat snel even out, om die Soko direct af te doen als een niemendalletje, een miskleun, een foutereferentie. En nu ging ik dus naar een concert van haar.

Gelukkig bleek het om de afsluitavond van Domino te gaan met ook Adam Green van de vroegere Moldy Peaches . Dat was een raar concert: ik heb me de hele eerste helft van het concert staan afvragen hoe je in 's hemelsnaam evolueert van de helft van The Moldy Peaches tot een soort Paul Anka op duracell batterijen. Dan realiseerde ik me plots dat ik naar een soort Paul Anka op duracell batterijen aan het kijken was, cool!, en heb ik me nog goed geamuseerd. Van The Moldy Peaches heb ik waarschijnlijk nog cassetjes op mijn zolder liggen die moet ik zeker eens opsnorren. Ook al omdat cassetjes weer helemaal hip zijn en ik niet kan achterblijven natuurlijk.

De revelatie kwam echter van de eerste band, Jeffrey Lewis . Die had volgens de Domino-folder de plaat van het jaar 2007 gemaakt en ik had er nog niet van gehoord. Weeral een hype die aan mij was voorbij gegaan? Nu, in die folderkes van de AB en andere concertorganizatoren staat ook nooit eens iets als "die groep is berenslecht, blijf liever thuis en kijk naar Wie wordt de man van Phaedra, dat wordt spannend!" Je bedriegen waar je er bij staat, dat doen ze.

Maar die Jeffrey Lewis, dat was dus een beetje zoals de Moldy Peaches waren. Ik weet niet meer hoe ze het noemden, lo-fi punk of zo of freaky folk of anti folk, ja, dat was het, anti folk, maar het was vooral prettig gestoord en amusant. Twee leuke stemmen met geestige politiek geïnspireerde teksten waar humor in zat en met veel enthousiasme gebracht. Ik heb die beste plaat van 2007 gekocht, twintig euro met gratis MP3-download er bij, zoals het eigenlijk zou moeten anno 2008 en ik kijk er heel erg naar uit om die hier af te wisselen op mijn totaal gedemodeerde platendraaier met die van Be Your Own Pet van vorige week.

Het zijn allemaal nummertjes van Crass . Dat blijkt een oud punkbandje te zijn waar ik nog niet echt van gehoord had. Het lijkt er meer en meer op dat ik toch nog een punker ga worden! Wie had dat gedacht, op mijn leeftijd, dat het toch nog goed zou komen?

In a feeble attempt to vamp up my English vocabulary (and maybe the nany's), I will from now on, for as long as it lasts, present to you a word of the week, every week. If I don't skip one, that is.

First word: flinch . As spoken in Battlestar Galactica by admiral Cain when talking to Starbuck about difficult decisions in our lives. I guess you could say it's a specific kind of doubting.

Quote from Battlestar Galactica:

There you go.

Since yesterday evening I have become an official member of the in crowd of people that know about Radio Modern . The hip people. A bunch of friends have been going to these parties for a while now and they convinced me to come along. Before everybody knows about it. Before the atmosphere gets polluted by people that just come there because it's cool to be there. Wannabe hipsters. So I went.

It was in Antwerp and as we all know that place is full of fashion snobs. People that are on coke or that are too sexy to dance because if they throw their arms in the air in an unexpected rush of spontaneity their breasts could pop out of that 200 euro and 20 grams silk top that obviouslydoesn't go well with a bra. People hipper than us.

So we drove up to The Roma, a beautiful building with a long history and first we checked the room. Ok, looking good here, plenty of dull people. We were dressed with ties and seventies jackets and were in our shiniest shoes, we had lots of gel in our hair and Ray Ban sunglasses on. The women were in dotted light summer dresses showing just the right amount of cleavage, with beautiful panties and high heels and lots of red lipstick. What we usually wear on a saturday night.

It was like stepping in that Grease movie. Or maybe like stepping in a Happy Days episode. You'd expect that slimy television presenter to walk around on the dance floor and tap people's shoulder to tell them they're out and done dancing. But that didn't happen and all sorts of people got away with silly twists, half baked swings or lousy rock'n'roll impressions. We were appalled but kept our cool and zipped our drinks.

It was groovy. Next time I'm taking the folks there, they'll love it.

At one o'clock, when the music stopped, we were ready for something else. We put on our leather jacket and our beer bellies, slipped in a Guns'n'Roses T-shirt and some dirty jeans and went off on the Harley to rock with the real guys in a place called The Joker . We were in for some Iron Maiden, or even better, Motorhead. Unfortunately it all ended with the DJ playing some Johnny Cash song.

Bloody hipsters taking over.

Radio Modern is in De Vooruit in Gent on the 23rd of May.

Leuk, de nieuwe dEUS-plaat is volledig online te beluisteren met commentaar van de band. Nu de muziekpers zich tegen de schenen geschopt voelt omdat ze zich in België benadeeld voelen ten opzichte van de buitenlanders is er lekker veel lawaai in de media over alles behalve de muziek. Niet echt wat ze bij het management van dEUS voor ogen hadden, allicht.

In De Morgen zei ene Fons Van Dyck het volgende over het project om studenten hun proffen online te laten evalueren : "Deze evolutie is onomkeerbaar, dus kun je ze maar beter zelf organiseren dan ze over te laten aan de wildgroei op internet". Ik heb zo de indruk dat dat langzaamaan begint door te dringen, zelfs in de muziekindustrie. Er zijn mensen genoeg die doorhebben hoe het moet, ondertussen. Radiohead is het standaardvoorbeeld geworden sinds vorig jaar, maar onlangs deden The Raconteurs ook een mooie: de hele plaat zo snel mogelijk aan iedereen tegelijk aanbieden , zodat iedereen zichzelf een mening moet vormen. Mooi toch?

Vantage Point dus. Ook in De Morgen stond al een nogal premature recensie. Door al die lekken heeft iedereen al flarden en stukken gehoord en is iedereen gehaast om zijn mening te formuleren. Dus kan ik niet ontbreken: afgaande op wat ik al gehoord heb staan er een paar wereldnummers op. Slow bijvoorbeeld, dat al een tijdje te beluisteren en (zelfs in hogere resolutie) te bekijken was op YouTube . Met vocals van die vrouw van The Knife, hoe doen ze het toch om altijd de juiste mensen warm te krijgen om mee te werken? The Architect vonden ze in De Morgen een miskleun, maar dat vind ik een miskleun van De Morgen. Het is geen typisch dEUS-nummer, maar het is wel dansbaar en heel lekker. Ook Popular Culture, dat nummer waarin Barman eindelijk dat kinderkoor mag gebruiken, is heel mooi.

De rest klasseren we voorlopig als twijfelgevallen.

Door omstandigheden heb ik morgen een dagje vrij. Dan zijn er twee dingen die ik kan doen op een donderdagavond: een badje nemen, vroeg in bed gaan en morgen programmeren aan dat hobbyprojectje waar ik veel te weinig tijd in steek, of ... naar Be Your Own Pet gaan in de recyclart .

Yeah! Laat ik de tiener in mij nog maar eens uitleven, ik was me morgen wel!

Listen, I've said this lots of times before and I might say this lots of times again, but I don't understand why anyone with a genuine interest in music would still put up with the stupid jokes Peter Van De Veire or Tomas De Soete keep shouting at us on our local teenager music station called Studio Brussel when there are so many interesting things out there, on the internet.

Soundcheck Smackdown!

Take the latest feature at WNYC's soundcheck , a smackdown between two music critics about the latest R.E.M. album. They both agree that R.E.M. haven't produced anything worth listening to since 1992 -good, I thought I was on my own with this opinion- but one thinks their latest album is a comeback masterpiece while the other thinks that R.E.M. has just become a corporate brand that keeps selling the story about coming back with every record they make. They want to be U2, basically.

R.E.M. wants to be U2

The radio show is professional, interactive, has a good rhythm to it and is genuinely interesting to listen to. And I am not an R.E.M. fan. I kind of liked them when they still sounded refreshing and I agree that they have made some classic songs. Low is one of my all time favorite singles. But I've got better things to do than listening to the latest R.E.M. record. Listening to WNYC, to name just one.

New Adventures in Hifi!

Listen to the complete show :

Vandaag richt ik mij tot u vanuit Londen. Ik weet het, ik hoor het je zo zeggen: die gast is ook niet veel in zijn kot. Zo is het maar net. De gelegenheid deze keer is dat een vriend van mij een kleine gemaakt heeft en in Bristol is gaan wonen. Ik weet het ik heb zotte vrienden. Vandaar: met de eurostar daarheen. Voor je het weet heb je twee uur zoek te maken in Londen, tussen twee treinen door.

Wat doe je op twee uur? Engeland is zo één van die achterlijke landen die nog niet in Euro's betalen. Het zijn ponden hier, en ik heb er geen, dus eerst een bancontact -cash machine- vinden. Dan een eindje de straat afwandelen om te ontdekken dat die nergens toe leidt, of toch niet voor iemand die niets zoekt. Ah ja, die rare taxi's, dat was ik vergeten. En o ja, in zo'n huisje heb ik ooit eens gelogeerd toen ik een lief had die een vriend had die een huis had in Londen.

Ik neem maar een stella - wife beater - in die bar daar -pub- zo passeert de tijd het snelst. Die twee uur op de trein zijn wél voorbij gevlogen. Een 24-jarige Hollandse meid babbelde een eind weg. Sara heet ze, ik heb ze niet zelf moeten benoemen . Ik heb ze mijn telefoonnummer gegeven, het was een toffe. Misschien komt ze met haar lief eens langs Gent deze zomer. Ik geef tegenwoordig aan de vreemdste mensen mijn telefoonnummer. Ik kan bezoek verwachten van een Chinese, een Belgisch koppel uit Luik, twee Indische zakenlieden die in diamant doen, een Duits koppel en nu dus een Hollandse. Als die allemaal tegelijk komen, tijdens de Gentse feesten bijvoorbeeld, wordt dat puzzelen.

Straks nog twee uur op de trein naar Bristol. Ik kijk wel wat Battlestar Galactica op mijn iPhone. Daar ben ik tegenwoordig helemaal verslingerd aan. Slappe stella, trouwens.

Voor de geïnteresseerden: een kleine flickrset met de foto's en wat commentaar.

Deze keer hebben wij de eer een gast te verwelkomen: Laito neemt het woord.

Sedert een tijdje ben ik begonnen met het schrijven van kleine blogjes over het leven van alle dag, met wisselend succes als ik de kijkcijfers van google analytics mag geloven. Ik heb ongeveer 8 a 10 bezoekers per dag. Ik heb dus nog groeikansen. Vandaar: dit is een poging om wat lezers van deze blog naar eenwereldvoorlaito.blogspot.com te linken. Ik waarschuw je maar!

Laat me direct met de muisklik in de homepagina vallen: geef alle mensen die je tegenkomt op de trein, in de autofile (het raampje juist naast je) of op de fiets een naam, het leven zal plots leuker worden.

Ik meen me als aandachtige lezer van A Higher Ugliness nog te herinneren dat Kristof ooit een meisje op de trein poepke noemde omdat hij ze ook al ergens langs de schelde in volle galop was tegen gekomen. Ikzelf zit nog steeds dagelijks op de trein en heb dan ook massa's mensen een naam gegeven. Ik kan er boeken over schrijven, de Yvekes (boekhoudertjes die hun benen geniepig tussen de uwe steken), de Wendietjes (zij die op hun stoel wiebelen en het ene telefoontje na het andere doen) en de Elio's (inclusief haarstukje) zijn er maar enkele.

Ze hebben allemaal een plaatsje in mijn grote dagboek van bondgenoten in de dagelijkse routinereisjes naar Brussel Noord. Door ze een naam te geven zoek ik overeenkomsten met bestaande personages en ga ik op zoek naar humor in de doodgewone verplaatsing. Soms kan ik ze niet uitstaan, soms word ik er verliefd op (zonder succes :-( ), soms laten ze me gniffelen, noem maar op, het woon- werkverkeer kan boeiend zijn.

Zal ik enkele voorbeelden geven?

In het begin van deze week nog ben ik 's morgens vroeg opgeschrokken door 5 kippetjes, net uit het ei, van zo een jaar of 17,18. Man, man wat was dat een getjilp. Toen ze (ik noemde ze Joke, Lotte, Naomi, Elsie en Jolien) over mannen begonnen sprongen de vonken er af. Ze waren op reis naar Keulen. Lotte zat op de schoot van Jolien en toen ze in Brussel kwamen en de Zuidtoren zagen, maakten Lotte direct de vergelijking met de Twin Towers. Joke beweerde bij hoog en bij laag dat Brussel wel drie keer zo groot was dan Roeslare. Dat was volgens mij enkel echter omdat er in Brussel drie maal meer H&M's waren dan in Roeselare. De verwachtingen van de Keulense winkels waren hoog gespannen. Ze tjilpten verder mee met muziek van Christina Aguilera die uit een mobieltje kwam en Elsie was zich na 50 minuten trein al aan het bijwerken met spiegeltje en make-upwatten. Amaaiman, amaaiman.

Je beleeft wat als je er aandacht voor hebt.

Nog een voorbeeldje beste bloglezer?

Daarnet nog op de terugreis zag ik zeven Duitsers, er was zeker een Otto bij en ook een Engelbert (omwille van de Humperdinks). Het waren precies Hells Angels maar dan zonder motor. Engelbert lag luidop vanonder zijn brede moustache te snurken en Otto kraakte het ene blikje na het andere. Ze stapten af in Gent met een megavalies, volgens mij ga je er nog van horen.

Zo: dat is dus de wereld, de wereld van Laito waar ik het in mijn blog over heb..

En ja, oh ja, beste lezers, als je op uw weg een galante vrolijke cultuurliefhebber met een onvermoeibare oprechte interesse voor bijna alles tegenkomt....glimlach dan zeer breed, knipoog en noem hem ... Kristof

1000 groeten

Laito

Naast Hugo Claus wordt ook een ander instuut ten grave gedragen dit weekend: de Gainsbar. Dit café in het Patershol wordt uitgebaat door Hans, die ook verantwoordelijk is voor het interieur van de Pink Flamingo's . Denk veel kadertjes met foto's van Twin Peaks, Pierre et Gilles of Gainsbourg en leuke kitsch-objecten. De muziek gaat van Frans Chanson tot disco. Je loopt er al eens een homo tegen het lijf.

Kortom, een ferm wijs kot, en we gaan het missen! Nog heel het weekend wordt er gefeest. Als u nog één laatste cava wilt drinken voor Hans definitief zijn deuren sluit: nu of nooit. Tot vanavond?

Zo zie, weer terug. Net een voorschot op de zomer gehad, en dat deed ferm deugd. Foto's vind je op mijn flickr-account , met commentaar in't Engels omdat die mensen daar er ook iets aan zouden hebben.

• We zijn naar Mexico geweest, meer bepaald de kust net ten noorden van Ensenada waar ik te lang in de zon heb gelegen en bijgevolg met veel zonnecrème, een hoed en een fleece heb moeten rondlopen.
• We zijn naar de cinema geweest, naar No Country For Old Men , There Will Be Blood en Persepolis . Naar de eerste twee zelfs na elkaar, dat is dus 280 minuten film uitzitten. Tijdens There Will Be Blood is de film zelfs in brand geschoten, geloof het of niet, en hebben we nog een kwartier zitten wachten op het vervolg van het geniale einde van deze film.
• We zijn naar The Museum Of Jurassic Technology geweest, een weird museumpje dat aandacht heeft voor dingen als cat-cradles , dat spel met een touw dat we allemaal hebben gespeeld als we jong waren, of aan mensen die beeldhouwwerkjes maken in het oog van een naald . Letterlijk.
• We zijn naar concerten geweest, zoals Jens Lekman en een experimenteel concert in The Smell, een klein zaaltje ergens in het centrum. Vooral de trashy beats hebben me aangespoord tot wat beginnend jumpwerk. Ik weet het, ik weet het, tektonic is the new hype, maar dat weten ze in Amerika nog niet, en bovendien: jumpen is leuker.
• Ik heb twee grote zakken Kettle chips mee, sea salt & vinegar. Die zijn zoooo lekker, en voor zover ik weet nergens in Europa te krijgen. Indien ik me vergis, dan hoor ik het graag. Wel specifiek sea salt & vinegar want ik weet het, andere smaken hebben ze in de bioplanet, maar die zijn niet even lekker.
• Veel gaan eten. Het eten in het algemeen is daar zalig voor vegetariërs. In elk restaurant is er wel iets te krijgen en meestal is dat nog lekker ook. Bovendien stikt het er van organische, vegetarische en veganistische restaurants, echt een hemel op aarde voor mij! Eén restaurant specifiek was ten zeerste aan te raden, Cru , met een heel stijlvol interieur en een rauwe thaise curry om vingers en duimen bij af te likken. Eén iets mis ik daar nog: een restaurant waar je op je gemak kunt gaan eten. Een slow food restaurant zouden ze het daar noemen, maar eigenlijk eentje waar je gewoon geen garçon krijgt die je bord komt wegnemen nog voor de laatste hap is doorgeslikt om te vragen of je dessert wenst of de rekening.
• Als je ooit in de buurt bent in de lente ga dan zeker naar het poppy reserve , een reservaat voor de bloem van de staat Californië. Ik denk dat het Nederlandse woord voor deze bloem een klaproos is. Het is midden in de woestijn, niet ver van Los Angeles en de landschappen zijn bloedmooi.
• Big BIG BIG shout outs to all the ladies that I met over there, especially Maura of course, and all her room mates, but also Laura , Anh , Erica and Charlotte. And to all of the Klostermans for a very good breakfast and a great desert tip!That is desert, one s, yes sir!

Ondertussen in België is't een drukke week geweest. The Kills waren in de AB (goed, zoals gewoonlijk!) bijvoorbeeld vorige maandag, daar mochten we niet ontbreken. Morgen is mijn eerste avond zonder dat ik iets te doen heb, maar vrijdag ben ik Usher op een trouw van een vriend in Antwerpen, en dat vind ik een hele eer!! Ik dacht dat Usher gewoon een zanger was, eigenlijk.

Voor wie tot hier gelezen heeft: ik heb ondanks mijn eerdere berichtgeving over de toestanden met de ticket-verkoop toch nog vier ticketjes kunnen bemachtigen voor de show in de Cactus in Brugge. Waarschijnlijk heb ik nog eentje in de aanbieding, voor gewone kostprijs natuurlijk, dus wie op mijn GSM een SMS stuurt komt als eerste in aanmerking als het effectief vrij blijkt te zijn.

Tot zover de update. Ik hoop om binnenkort eens wat meer Engelse posts te kunnen schrijven want ik heb gemerkt dat mijn woordenschat nog niet alles is en best wat training zou kunnen gebruiken. Dit weekend ga ik me dus een dik woordenboek gaan halen in de FNAC, en vanaf daarna zult u als testpubliek gebruikt worden. Woordjes die er zeker in zullen moeten staan zijn: slobbertrui (zie deze post ) en hondenstiel (dezelfde post) en ook de uitdrukking "een voorschot op de zomer nemen", in deze post, die ik maar niet in het Engels gezegd kreeg ("an advance on summer"??).

Daarmee dus. Voorlopig moeten de Engelstaligen het met de babel vertaling doen. Erbarmelijk! Kan er iemand het volgende business idee eens verzilveren: een babelfish met wiki-achtige functionaliteit die toelaat om de verstaanbare zinnen te laten staan maar de belachelijke zinnen te corrigeren? Dank u bij voorbaat!

Het is op het randje van absurd, maar niks aan te doen: ik ben weer weg naar The US of A. Nee, niet om de politiek te verslaan voor mijn dierbare bloglezers, nee, niet voor mijn werk, gewoon voor mijn plezier deze keer. We gaan waarschijnlijk een paar dagen naar Mexico gaan, en we gaan als alles goed is nog eens naar Jens Lekman kijken. Maar je hoort het (misschien) wel, als ik terug ben.

Ondertussen heb ik de foto's van ons bezoek aan Boston online gezet . Of voor wie liever alles hier bekijkt:

Tot later!

Hoeveel iPods heb ik ondertussen al versleten? Er was de eerste, een tweede-generatie iPod als ik het me goed herinner, zonder kleurenscherm en met 20 Gigabyte harde schijf. Dat was van toen hier nog bijna niemand van de iPod had gehoord, maar ik ben een gadget-man en een Apple liefhebber, dus kocht ik me er eentje. Hij gaf de geest nadat ik er een development build van Tiger op heb proberen installeren. Dan was er de iPod shuffle, heel handig omdat je er geen extra draad voor moest meezeulen want hij gedraagde zich als een USB-stick. En dan de nano, omdat ik het beu was van zonder scherm te zitten en altijd te moeten next-next-next doen tot ik bij het juiste nummer was aanbeland.

Ze zijn allemaal onmisbaar. De nano om te gaan lopen en overal mee te zeulen en de shuffle als USB-drive waar ik ook muziek op kan zetten en die oorspronkelijke vintage iPod als pronkstuk in het museum van mijn leven.

En nu is er dus een iPhone. Mijn collega noemt hem de Jesus-phone, zoals hij in techie kringen onderhand bekend is:

Om maar te zeggen dat hij heel omstreden is. Een excellente post over wat er eigenlijk allemaal mis is met Apple, met de iPhone en met de iTunes Music Store is deze, geschreven door Wil Shipley . Het komt er op neer dat Apple wat hebberig is met dit ding. Ze willen een deel van het geld op alles, op je ringtones, op je muziek en op je gsm-verkeer. Straks willen ze ook 30% van de winst die developers schikken te maken op de applicaties die ze gaan schrijven voor dit toestel.

Maar het is wat het is, en je kunt er niet om heen: het is niet zomaar een telefoon. Het is echt de telefoon heruitgevonden. Je had al toestellen die hun best deden om slim te zijn, maar die waren saai, voor zakenlui die heel zeker altijd al hun e-mail bij de hand moesten hebben want stel dat ze eens tien minuten zonder e-mail zaten, dat zou een ramp zijn.

Vandaar dat ik ook overstag ben gegaan en me een iPhone heb gekocht. Als je het upgrade pad bekijkt dan klopt het wel: een iPhone is slechts iets duurder dan de dure iPod die je wilt en je kan er ook mee bellen. Tenminste, als je in Amerika bij AT&T zit, of als je bereid bent hem te unlocken: een stukje software loslaten dat de beveiliging kraakt. Dat unlocken is op eigen risico, Apple houdt zijn handen af van toestellen waar mee geprutst is, en je bent aangewezen op de vrijwilligers in allerlei internetfora om je uit de problemen te helpen als je daarin belandt.

Dat dat niet onrealistisch is heb ik ondertussen aan de lijve mogen ondervinden. Het unlocken zelf is een relatief pijnloos proces, dat mag gezegd, maar dan begint het pas. Als je Nederlandse tekstherkenning wilt dan kun je een stukje software installeren dat dat verondersteld wordt te doen. Als je gevonden hebt hoe je dat moet doen, een allesbehalve intuïtief proces zoals we dat van Apple zeker niet gewoon zijn, dan loopt er iets mis tijdens de installatieprocedure waardoor de iPhone niet meer wil opstarten.

Gelukkig biedt Apple de mogelijkheid aan om de iPhone terug te installeren zoals hij uit de winkel kwam, en gelukkig maakt iTunes een backup van al je instellingen, zodat je in een mum van tijd terug bent waar je was gebleven. Inclusief tekstberichten trouwens, dat is een aangename verrassing. Ondertussen weet ik denk ik wel wat ik moet doen om de tekstherkenning geïnstalleerd te krijgen maar doe ik al de moeite niet meer omdat het risico dat ik terug vastloop niet wil lopen. Bij de installatie van een ander programma, om mijn notes te synchronizeren, liep ik andermaal tegen de lamp. Uiteindelijk heb ik interessanter dingen te doen dan een SSH-sessie te runnen op die telefoon, en laat ik het voorlopig hierbij.

Apple speelt hoog spel met de iPhone. Ze hebben zeker al een aantal fouten gemaakt. Het feit dat je geen notes kunt bewerken op je vaste computer is ontegensprekelijk een tekortkoming. Een teleurstelling is ook dat je geen bestanden meer op je toestel kunt opslaan zoals je dat met iPods wel kon. Ook dat je moet synchronizen met één (en slechts één) instantie van iTunes in plaats van manueel beheer toe te laten is iets wat ik spijtig vind.

Allerlei tekortkomingen zullen zeker weggewerkt worden door applicaties van onafhankelijke software ontwikkelaars. Maar in hoeverre die in de pas zullen moeten lopen van wat Apple in gedachten heeft wordt interessant om te volgen. Dat er nog altijd serieuze beperkingen zullen zijn is ondertussen duidelijk als je deze lijst van tekortkomingen overloopt.

Of Apple een groot deel van het marktsegment zal inpalmen dat tegenwoordig door Blackberries en dure Nokia's wordt bediend zal me benieuwen. Dat ze het marktsegment inpalmen van mensen die een trendy nieuwe GSM willen, daar ben ik van overtuigd, want ondanks alles is hij onweerstaanbaar. Wie hem ziet wil hem zelfs niet meer vergelijken met om het even welke andere GSM. In die zin verwacht ik dat de iPhone eerder een succes zal zijn bij mensen, zoals ik, die eigenlijk relatief weinig gaven om iets wat gewoon dient om mee te bellen.

Hij is vandaag (ik ben een half uurtje te laat - eigenlijk gisteren) dertig jaar dood, en dankzij de fantastische film Podium die een vriendin mij leende ben ik sinds kort ook fan.

Maar dansen op Alexandrie, Alexandra, dat deed ik al. Alleen niet zo:

Claude François - Alexandrie, Alexandra
Uploaded by Iplus

Zijn er nog mensen die die Duyster-muziek ondertussen beu zijn, als genre? Traag beginnen met veel gitaren en hier en daar opzwellen? Het leed van de wereld op je schouders dragen en naar de toppen van je tenen kijken omdat je de wereld écht niet aan kunt? De getormenteerde artiest met de breekbare liedjes? De chanteuse met de mooie stem maar o zo middelmatige nummers? De geluidstapijtjes die wel lekker liggen maar die nooit eens wegvliegen naar het beloofde dromenland? En vooral: het ongelooflijke gebrek aan zelfrelativering en humor?

Het is een baanbrekend programma geweest, Duyster, maar het is zo braaf geworden. De mensen mogen op zondagavond vooral niet wakker schieten, want dat past niet in de sfeer, en dat past niet bij het kaarslicht en niet bij het glas rode wijn. Dat Court Circuit afgevoerd werd en Duyster niet zal ik Studio Brussel nooit vergeven. Dat programma had tenminste attitude, een jongeren- en muziekzender waardig.

When I said I wanted to be your dogis een nummer dat ik zeker eerst heb gehoord in Duyster. Het is van Jens Lekman, en de naam was me daardoor zeker al bekend toen ik via stereogum een linkje vond naar de nieuwe video van Jens , nog voor zijn laatste album, Night Falls Over Kortedalauit was. Waarvoor dank, natuurlijk, Ayco. Van het één kwam het ander, en voor ik het wist zat Jens op repeat in mijn iPod. Hoeveel ze van deze plaat in Duyster nog hebben gedraaid zal me niet meer benieuwen.

Dat hij naar de AB kwam is hier dan ook met een jubeldansje onthaald. In de States was hij al op tournee geweest en de reviews waren keer op keer heel positief. Dat hij de kopersectie niet had meegebracht en dat de helft van de muzikanten er wel héél erg nerdy uit zag deed even een nakende teleurstelling vermoeden, maar dat was snel weggewerkt.

Hoogtepunten: Sipping On The Sweet Nectarwaarin de muziek in het midden van het nummer plots op automatiek overschakelde en iedereen rondjes draaide als waren ze vliegtuigen. A Postcard To Nina, met een lange intro begeleid op gitaar en dus helemaal niet zoals op youtube te zien was . Pocketful Of Money, waarin zo wonderwel het stukje "I come running with a heart on fire" past, een sample van Gravedigger Blues van Beat Happening (je herkent het als je het hoort, zeker!). Live werd deze sample bijna fluisterend gezongen door de aanwezige toeschouwers. Of dat nummer met dat raar instrument waarin hij solo zo sympathiek de mist in ging omdat hij de tekst vergat en de spot in het decor zo hard in zijn nek scheen dat zijn nekhaar er van dreigde in brand te schieten. Om er maar enkele te noemen.

Achteraf nog Oh You're Silent, Jens gekocht. Wat een plaat! Zoals Pitchfork schrijft, ze is bijlange niet perfect, maar er staan hemels mooie nummers op als Black Cab, Pocketful Of Money, Jens Leckman's Farewell Song To Rocky Dennis, of ook Sky Phenomenon.

Het rare is dat sommige mensen afknappen op het melodrama en de emmers stroop in de nummers, maar bij hem is het altijd zo tongue in cheek dat ik het wel kan verdragen. Hij doet me -o jee- soms zelfs aan The Smiths denken, in die goede oude tijd.

Toen Duyster nog gewoon zwart was.

Leuk dat dEUS in de clubs gaat optreden . Voor wie er bij kan zijn op zijn minst. Een klein uur geleden is de loterij begonnen: wie er bij wou zijn kon ticketjes kopen vanaf 14u. Je had de website van de cactus , die van de AB , die van Het Depot , en Sherpa , als ik het goed heb. In ieder geval had ik zoveel vensterkes open in mijn browser dat ik er scheel van ging zien. In elk venstertje op refresh duwen tot je iets krijgt wat op een mogelijkheid van bestellen lijkt. Als je na veel geduld en spanning uiteindelijk voor stap 1 van de 4 stappen een resultaat kijgt is er even hoop.

Elke stap vul je zorgvuldig in, een fout is fataal, en je wacht geduldig 10 minuten op het laden van de volgende stap. Uiteindelijk krijg je de laatste stap:

Wie heeft hier nu iets aan? Ik vraag het me soms af. De enige verklaring die ik kan vinden is dat je soms, als je toch aan ticketjes bent geraakt voor 500 euro en wat bloed zweet en tranen je het gevoel hebt bij de gelukkigente zijn. Amai! Waarom zegt dEUS niet gewoon: kijk, wij spelen graag in kleine zalen voor onze fans, en we delen die ticketten uit aan onze fans. We organizeren een wedstrijd, we vragen lidmaatschap van onze fanclub, om het even, maar sorry, deze concerten zijn tussen ons en onze fans. Wie ons toch nog wilt zien, kan altijd op een wei te velde terecht.

Alwaar u mij kunt verwachten. Graag niet programmeren tegenover sigur rós, zoals die vorige keer, aub? Alhoewel... voor de echte fans maakt dat niet uit.

Een groot jazzliefhebber ben ik niet, daar heb ik het al eerder eens over gehad , maar zoals Josse De Pauw en Jan Kuijken in Liefde / Zijn Handen een toneelstuk opbouwen rond een jazz-sessie, dat is indrukwekkend. Jan Kuijken speelt een koning die verliefd wordt op een vreemdelinge, een sprookje van een onbeantwoorde liefde en daarbij neemt Josse de rol op van verteller en ceremoniemeester.

Die handen, dat is omdat de koning grote handen had. Waarmee hij spijtig genoeg het voorwerp van zijn liefde passioneel om zeep helpt. Ik verklap hiermee de pointe, maar dat maakt niet uit want de voorstelling in de vooruit was de laatste in de tournee. En stel dat ze toch nog wordt hernomen dan moet u vooral eens gaan luisteren want de operastem van Jan Kuijken gecombineerd met die jazz dat geeft iets wat door merg en been gaat en verder met geen woorden valt te omschrijven.

Zoals de liefde zelf, dus.

De komende weken en maanden bestaan voor de verandering uit reizen, reizen en reizen. Eerst naar Boston, voor 't werk , dan naar L.A., om M. te bezoeken, dan naar Bristol, om L. & J. hun verse baby officieel te gaan vieren. Tegen eind mei dan 14 dagen naar Düsseldorf, weer voor't werk , dan komt er misschien een Argentijn een paar dagen logeren, dan gaan we heel waarschijnlijk naar sonar , puur voor't plezier, en daarna is't weer zomer, met Rock Werchter en Gentse Feesten en alles inbegrepen.

Hopelijk herken ik mijn huis nog tegen dat dit alles achter de rug is. Als ik de komende weken met het vliegtuig naar mijn werk ga, weet dan dat dat gecompenseerd wordt door fietstochten van 15 kilometer naar Lochristi heen en terug op normale werkdagen. Nooit gedacht dat ik een natuurmens zou worden, maar op zo'n dagen is er zoveel schoonheid langs de route die ik neem dat ik er bij momenten euforisch van word. Soms neem ik mijn camera mee en vertrek ik een half uurtje vroeger om foto's te nemen. Geniet even mee:

De laatste twee weken was fietsen onmogelijk voor mij wegens een ongelooflijke aanval van hooikoorts. Want, u neut wel dat u slechts negentig kilometer per uur moogt vanwege het smogalarm, maar besef dat naast die smog ook de pollekes in de lucht blijven hangen van de els en de hazelaar die volop in bloei staan .

Als allergiepatiënt neem ik op zo'n dagen met plezier mijn Italiaanse dieselwagen en tuf ik verdoofd door allerlei medicamenten en met een Italiaanse zonnebril op lekker mee op de R4 en de E17. En dat zorgt dan voor nog meer smog natuurlijk.

Ah, die goede oude Wereldoorlog II. Wat zouden we zijn zonder deze gebeurtenis? Geen atoombom , geen kernenergie dus, geen ballistische raketten , geen enigma machines te koop op ebay. Geen mooie architectuur zoals het tempelhof of het vernieuwd Joods museum in Berlijn , of geen holocaust monument . Geen Saving Private Ryan, geen The Pianist, geen La Vita è Bella, geen Die Fälscher , geen Indiana Jones And The Last Crusade , geen Sound Of Music, geen Schindler's List, geen Dr. Strangelove . Ook geen Guernica en Hugo Boss zou niet zo succesvol geweest zijn . Noch de kever . We zouden geen Koude Oorlog gekend hebben, dus geen Berlijnse muur, en geen Ostalgie . Geen Lili Marleen , ook niet. Geen De Aanslag en geen Herinneringen van een Engelbewaarder .

En vooral geen Het Verdriet Van België . Dat boek is ondertussen 25 jaar oud. Toen was ik dus net tien jaar. Bewust heb ik de lancering van dat boek niet meegemaakt. Michael Jackson was nog bruin, dat weet ik nog, want ik heb Thriller gekocht in dat jaar . Het boek heb ik al twee keer gelezen, wat dus uitzonderlijk mag genoemd worden . De taalverschillen tussen het eerste en het tweede deel en de manier waarop deze een weerspiegeling zijn van de evolutie van het karakter van Louis is me wel ontgaan. Daar waren ze onlangs in De Morgen over bezig. Sommige mensen kunnen allicht boeken vol analyses schrijven over Het Verdriet van België, maar die zijn niet aan mij besteed.

Toevallig (enfin, toevallig, ik weet wel wat ik doe) heb ik net The Plot Against America uit, van Philip Roth. Dat boek deed me wel denken aan Het Verdriet: het is geschreven vanuit het perspectief van een klein jongetje dat vol verwondering en afschuw naar al die grote-mensen-miserie kijkt.

Het uitgangspunt van dit boek is heel interessant: wat als Amerika nu eens niet had meegedaan aan de wereldoorlog? Wat als niet FDR Roosevelt was verkozen maar iemand die de nazi's welgezind was? Roth neemt een kleine afslag van het pad van de geschiedenis en laat Charles Lindberg , de vliegenier, de presidentsverkiezingen winnen. Dat lijkt misschien bij het haar getrokken, maar dat hoeft het niet te zijn: Lindberg heeft zich laten decoreren door de Nazi's en was een tegenstander van Amerikaanse deelname aan de oorlog . De Republikeinen hadden hem aangezocht om mee te doen aan de verkiezingen. Het hád gekund.

De verdeel en heers taktiek van deze president zorgt er voor dat de Joden het leven in Amerika onmogelijk wordt gemaakt. Uitwijken naar Canada lijkt aangewezen, vóór de toestand uit de hand loopt, maar daarvoor is vader Roth te koppig, en zijn geloof in de Amerikaanse idealen te rotsvast.

Roth schrijft heel omfloerst. Een beschrijving van een spelletje poker van de op het verkeerde pad geraakte neef Alvin gaat over in de beschrijving van een boefje in het gezelschap tot de beschrijving van het leven van de moeder van het boefje tot een beschrijving van de straat waarin deze moeder woont, en van het weeshuis in deze straat en zo naar de beschrijving van hoe de kleine Philip op een nacht zodanig in de war is dat hij naar het weeshuis probeert te vluchten en gewond wordt door het paard in de wei voor het weeshuis. In plaats van recht op doel af te gaan neemt de schrijver je mee langs allerlei omwegen die je uiteindelijk wel op je bestemming brengen maar vooral onderweg een uitgebreide indruk nalaten van de omgeving, het landschap en het tijdsgewricht.

Samen met Hugo Claus staat Philip Roth elk jaar zowat op de shortlist om de nobelprijs literatuur te winnen. Hij is een geengageerd auteur, en schrijft hele mooie boeken over de (verloren) idealen van Amerika. Het eerste boek dat ik van hem las was American Pastoral , over een gezin dat uiteen gedreven wordt door een dochter die een bomaanslag pleegt tegen de oorlog in Vietnam, het tweede boek was er eentje over de communistenvervolging, I Married A Communist . Ik kan ze u alle drie zeer aanbevelen.

Het geniale aan The Plot Against America is de manier waarop de schrijver er in slaagt om de fictieve geschiedenis van Amerika tegen het einde van 1942 weer terug te brengen op wat echt gebeurd is. Als was het om te zeggen dat de Amerikaanse idealen onaantastbaar zijn.

Een musicians musician genoemd worden, dat is geen cadeau. Dat is bijna even erg als het adjectief interessantop je gekleefd krijgen. Niemand vindt er een moer aan, maar we kunnen enige artistieke waarde niet ontkennen, al willen we er ons niet op laten voorschrijven. Zoiets.

Overreden worden door een auto en de rest van je leven in een rolstoel moeten doorbrengen is evenmin een cadeau. Drank en drugs kunnen helpen om je miserie te vergeten, maar brengen je uiteindelijk enkel meer miserie.

Gelukkig heeft Vic Chesnutt een uitweg gevonden, en gelukkig kan hij zowel nuchter als dronken fantastische songs schrijven. Gelukkig vindt hij af en toe fantastische muzikanten die willen helpen met het opnemen van die songs. En gelukkig bracht de toernee die hij samen met delen van Thee Silver Mt. Zion en iemand van Fugazi onderneemt hem op valentijn naar de Cactus in Brugge.

Samen met een deel fotografen, altijd op post tegenwoordig, en nog wat ellendelingen zonder lief en die paar gelukkige mensen in Brugge met een lief met goede smaak mochten we meer dan twee uur luisteren naar deze singer-songwriter en deze fantastische begeleidingsgroep. Weet je hoe ze waar ik vandaan kom mensen met een begeleidingsgroep als de mijne noemen? A lucky motherfucker! Zo noemen ze mij daar, zei Vic.

Weet je hoe ze mensen die op Valentijnsdag verwend worden met een concert van jou in deze contreien noemen Vic? Hroote helukzakken, vic! Hroote helukzakken!

Merci voor de handtekening op mijn vinyl exemplaar, trouwens! Ik luister er elke dag naar tegenwoordig.

#74.1 - Vic Chesnutt - Sponge
Uploaded by lablogotheque

Het leven van een vrijgezel is soms lastig. Eerst de zware dagtaak. Dan 's avonds naar Leuven trekken om naar Okkervil River te luisteren. Het voorprogramma moeten doorstaan: een meisje dat teveel naar Duyster had geluisterd, liedjes zong over dood en andere miserie en nog zwanger was ook. En die would be fotografen tolereren met hun veel te dure machines die zo luid klikken bij het afdrukken dat je de muziek niet meer hoort. En Leuven blijft een provinciaal nest natuurlijk, in de verste verte niet te vergelijken met de wereldsteden waar ik normaal vertoef.

Gelukkig was er ook nog Okkervil River. Die zanger zijn smoeltje is niet zo mooi dat je spontaan wenst dat je ook je fototoestel had meegenomen. Blijkbaar zagen wij er niet veel beter uit want hij had ons nog maar gezien of hij deed zijn bril al af. Het duurde een tijdje voor alles in de plooi viel, maar toen alles in de plooi viel was het het goed. Heel goed zelfs.

Je kunt het succes van een groep op kleine optredentjes als dit afmeten aan het aantal mensen dat naar de CD- en T-shirt stand trekt na het concert en deze keer was het druk. Zelf heb ik Black Sheep Boy nog op de kop getikt, op vinyl, en mijn vriendin kocht The Stage Names , in een luxe-editie met alle demo's er bij. Kan ik eens naar wat anders luisteren dan die covertjes waar ik ondertussen al 50 keer naar heb geluisterd.

Ik benny meer van de jongsten, maar voor zoiets kom ik al eens graag mijn rolstoel uit. Boom boom. Shake the room!

Nog eventjes Mixtuur pluggen , en ook een beetje die film waar ik het eerder over had: Aanrijding in Moscou . Die van de humo moet een uitzonderlijk slechte dag gehad hebben dat hij zowel Lust, Caution als Aanrijding in Moscou matige recensies gaf, want het zijn alle twee pareltjes. De muziek uit Aanrijding in Moscou komt van ene Tuur Florizoone , en dit stukje vind ik prachtig. Ik word er helemaal week van. Spoiler warning! Er komt een leuk stukje dialoog uit de film in voor.

Aanrijding In Moscou

De rest vind je in deze aflevering van Mixtuur , volledig online te beluisteren, met nog veel meer uit de film en nog andere zalige muziek van oa. het Johnny Parry Trio en Ensemble en van Kim Hiorthøy. Die laatste komt trouwens binnenkort naar de Vooruit, naar het Resonance Festival .

Kijk wat daar uit de lucht komt gevallen:

Waar ik altijd het meest naar uitkeek toen ik nog op een appartementje woonde was om eindelijk eens in een huis te wonen waar ik een piano kon zetten. Het hoeft geen vleugelpiano te zijn, een mooie buffetpiano is meer dan voldoende, als ik maar niet meer op zo'n plastieken keyboardmijn études moest oefenen. Nu is het eindelijk zover, in langdurige bruikleen gratis en voor niks gekregen van vriend Marc.

Geen excuses meer om niet te oefenen dus. Ik volg ondertussen geen muziekschool meer, maar het plan om ooit eens verder te zetten waar ik op mijn 24ste mee begonnen ben is er nog altijd. Ondertussen sjees ik niet meer naar Antwerpen dag in dag uit en zou ik in theorie tijd genoeg moeten kunnen vrijmaken om elke dag een uur te oefenen.

De oude studieboeken zijn van op zolder gehaald en mijn eerste week oefenen zit er op. Vriend Erwin probeert me al uit mijn kot te lokken en port me aan om filmpjes van mijn concertos op internet te plaatsen. Ik zie dat wel zitten, al was het maar omdat ik er anders nooit toe kom om iets áf te werken.

Verwacht je in de toekomst maar af en toe aan amateurconcertjes via youtube. Zoals dit van Erwin, dus.

De moeders van mijn liefde voor muziekblogs, de blog die me verslingerd maakte aan muziekblogs, de blog die me eeuwige favorieten als The Hold Steady en Okkervil River en Junior Boys en Joanna Newsom heeft leren kennen, de blog die al meer dan een half jaar op non-actief stond en de blog die onvervangbaar gebleken is, kortom de enige echte The Rich Girls Are Weeping , is terug na een stilte van meer dan zes maanden.

Deze twee meiden woonden eerst in Austin, Texas, maar zijn ondertussen verhuisd naar New York. Ze schrijven op een grappige manier over muziek, hebben goede neus voor nieuwe muziek maar zullen nooit hypen om eerste te zijn. Integendeel, ze schrijven dikwijls heel onhip over oude muziek! Kortom, zoals ik mijn muziekblogs graag heb. De naam van hun blog is trouwens de titel van een nummer van Brian Eno.

Hopelijk wordt dit een mooi vervolg op een lange stilte! Het begint alvast veelbelovend met een voor hen typische uitweiding over The Judy's , een new-wave band die ik niet kende maar die hun volledige back catalogue opnieuw hebben uitgebracht. Misschien niet de muziek waar ik momenteel naar wil luisteren, maar wel al een verdomd leuk stukje tekst.

Wie van American Music Club houdt, zal misschien ook van Okkervil River houden. Hun concert in Stuk in Leuven is nog altijd niet uitverkocht, dus waag je kans. Bij mij zat het volgende in de mailbox:

STUK geeft 25 CD's (3-track albumsampler) weg van Okkervil River. Reserveer nu je ticket via het STUK onthaal op 016/320320 en ontvang een gratis CD.

Waar wacht je nog op? Zelf had ik al een ticketje en maak ik dus geen kans meer op die gratis sampler, maar ik heb wel ondertussen de Golden Opportunities mixtape gedownload, volledig legaal te krijgen met artwork en al via hun website. Live covers van onder andere Serge Gainsbourg, John Cale, Joni Mitchell en Randy Newman om duimen en vingers bij af te likken!

Volgens Ozon was hun concert in de club in de AB onlangs trouwens ferm de moeite, en als je de tijd neemt om de rest van zijn blog eens te lezen dan zul je merken: die mens heeft goede smaak.

Tot donderdag, in Leuven.

Kees Stip

Mijn Aap

Mijn aap zit voor een schrijfmachine, ach,

de sukkel kan niet schrijven en niet lezen.

Toch schijnt het niet onmogelijk te wezen

dat hij op een nog onbekende dag

Shakespeares King Leartikt, foutloos, en je mag

je twijfels hebben aan een kans als deze,

de bèta-wetenschap, naar valt te vrezen,

bewijst het bête van jouw alfalach.

Want kijk, daar komt mijn aap al aangehipt

en zwaait met het voltooide typoscript.

Zo'n snelle uitslag viel niet te besommen.

Miljoenen jaren lagen in de lijn.

Maar dat is bij zo'n dier toch weer het stomme:

laat het nou doodgewoon de Hamletzijn!

Eén van de leukste aanleidingen om eens een gedicht te posten is de jaarlijkse gedichtendag, de laatste donderdag van januari, en dat is vandaag. Dit "puntdicht" vond ik tijdens een avondje grasduinen in de Dikke Komrij .

Hopelijk staat het internet vandaag weer vol met gedichten. Vorig jaar postte Weeping Willow Woodnotes mijn favoriet, een gedicht van Annie M.G. Schidt dat ook in de Dikke Komrij staat.

Omdat ik het niet kan laten, nog eentje: dit is nog altijd één van mijn favorieten van op Watou, dat ander jaarlijks gedichtenfestijn.

Gisteren naar de avant-première van Aanrijding In Moscou geweest, een Vlaamse film die zich volledig afspeelt in Ledeberg. Heel leuk om een film te zien die is opgenomen in de buurt waar je leeft. Mooie film ook, grappig en ontroerend.

Achteraf zijn we nog naar de receptie in het ICC geweest. Gratis en voor niks wijn drinken in het gezelschap van de BV's met de camera's van De Rode Loper op ons gericht! Tof zene... ze hebben ons daar moeten buiten jagen!

Mag ik hier even van de daken schreeuwen hoe fantastisch Mixtuur wel niet is? Voor de mensen die het niet kennen, Mixtuur is een programma op Klara, elke avond tussen tien en elf uur. Veel gebabbel moet je er niet verwachten, het is de muziek die voor zich spreekt. Wie niet direct kan luisteren kan tot drie maanden later online luisteren via de Klara website of kan zich abonneren op hun blog .

Een paar persoonlijke hoogtepunten uit de (al dan niet recente) geschiedenis van mixtuur:

• Toen Control uit kwam, die film over Joy Division van Anton Corbijn, werd een volledig programma enkel Joy Division gespeeld

  Joy Division

• Als Wilco komt optreden dan duiken ze in de discografie van deze groep en laten een paar interessante nummers horen

  Wilco

• Toen Aphex Twin dertig werd hebben ze een aflevering volledig aan hem gewijd.

  Aphex Twin wordt 35 jaar

  In een andere aflevering zetten ze hem zij aan zij met Gavin Bryars .

  Aphex Twin vs. Gavin Bryars

• De volledige laatste plaat van Joanna Newsom is ooit de revue gepasseerd, nog altijd één van de beste platen die recentelijk zijn uitgekomen,
• maar evengoed hoor je een aflevering over de pianola, die automatische piano die aangestuurd werd door ponskaarten en waar voor het eerst de componist zich niet meer aan de beperkingen van een pianist moest houden in zijn composities,

  Pianola

• of steken ze er eens een gedicht tussen over Jazz door Remco Campbert , in een aflevering gewijd aan Chet Baker

  Remco Campert (deel van het gedicht)

• of veranderen ze zichzelf in textuur en zenden ze luisterradio uit met bijvoorbeeld Irma, Irmavan Elvis Peeters.

  Irma Irma

• En onlangs stalen ze mijn hart door Commondore 64-muziek te spelen :

  C64 Orchestra

Er zijn weinig excuses om nieteens af en toe naar mixtuur te luisteren. Er zijn nog weinig programma's die zo ongegeneerd lekker experimenteel durven te zijn. Leve Mixtuur!!

Helemaal op het einde van de keynote van Steve, waarover u elders uitgebreid kon lezen en waar ik u verder niet mee wil lastig vallen , kwam onze vroegere koning aan bod:

King Leopold of Belgium. That’s right.

Everyone thinks he’s so great

Well he owned The Congo

He tore it up too

He took the diamonds, he took the gold

He took the silver

Know what he left them with?

Malaria

Wel, het had wat vrolijker geweest als ze Jean Claude hadden uitgekozen of Tintin desnoods, maar zeg nu nog eens dat ze geen Belgen kennen in de Verenigde Staten. Kent u trouwens veel bedrijven die een artiest deze tekst zouden laten loslaten op een heel uitgebreid en grotendeels zakelijk publiek?

Weinig, geef toe.

via Daring Fireball

De ideale manier om een grote tentoonstelling te bezoeken is er één keer aan een deftig tempo doorwandelen en dan bepaalde stukken herbekijken en er je tijd voor nemen. Bij British Vision heb ik niks gevonden dat ik nog eens wou terug zien maar dat zal wel aan mij liggen want er kwam massaal volk op af . Misschien ken ik te weinig van oude kunst om een overzichtstentoonstelling van 200 jaar Britse kunst tussen 1750 en 1950 te appreciëren. Laat ons het daar bij houden.

Absoluut niks? Toch, misschien, één ding. Een foto van Roger Fenton . Niet dat ik hem wou terug zien, maar ik wou wel eens eindelijk de tekst volledig lezen die ik ooit in mijn feedreader had gevonden via kottke . Het was me nog opgevallen dat kottke hem in zijn best links of 2007 had opgenomen. Nu hing deze foto daar ineens in deze tentoonstelling! Dat schept extra motivatie om er toch eens de tijd voor te nemen.

Het blijkt om een zalig stukje detectivewerk te gaan geschreven door ene Errol Morris . Het is namelijk zo dat er twee versies van deze foto bestaan: eentje met de kanonballen op de baan en eentje zonder de kanonballen op de baan. De fotograaf heeft dus waarschijnlijk één van beide foto's gemanipuleerd, misschien wel als eerste in de geschiedenis van de fotografie. Fenton ging met paard en kar naar oorlogsgebieden om zijn foto's te maken en was dus de eerste oorlogsfotograaf. Daarbij belandde hij soms in gevaarlijke situaties en het bestaan van de tweede foto laat uitschijnen dat hij de situatie al eens wat gevaarlijker wou voorstellen dan ze misschien wel was.

Of dat is toch wat men direct zou denken. Errol Morris verdedigt Fenton en stelt dat het even goed had kunnen zijn dat de kanonballen in de weg lagen om met de kar door te rijden en dat de fotograaf nog een foto heeft genomen nadat ze de weg hadden opgeruimd om door te kunnen. Hij beslist om deze zaak tot op het bot uit te pluizen. Het is aanleiding tot een mooi staaltje speurwerk waar geen moeite word gespaard en dat de schrijver zelfs leidt tot de plaats van de foto, in Ukraïne, meer dan 150 jaar na dato.

De teksten van Morris werden gepubliceerd in drie delen op de site van de New York Times en lieten de lezers niet onverschillig. Meer dan 1000 reacties kwamen er op de blog en iedereen had wel een mening over welke foto eerst was en waarom. Het werd een spelletje, bijna. De speurtocht is een aanleiding tot filosofische overschouwingen over fotografie, kunst en het leven. Er komt uiteindelijk een relatief definitief antwoord op de vraag welke van de twee foto's eerst werd genomen maar die ontknoping geef ik hier niet prijs.

Neem het aantal uren dat u zich heeft bespaard door niet naar British Vision te gaan kijken en lees in die tijd deze tekst en u zult er meer aan hebben gehad. Of hoe op het internet tegenwoordig zoveel boeiender dingen te vinden zijn dan in een vernieuwd museum.

deel 1 , deel 2 en deel 3

Tip van het huis: op 30 januari komt Lust, Caution, de nieuwe film van Ang Lee ook in België uit. In Hong Kong zijn we gaan kijken naar deze film en ik vond het erg mooi.

Ang Lee ken je van Brokeback Mountain, maar in deze film keert hij terug naar het China van de tweede wereldoorlog dat door Japan werd bezet. Het is een spannend spionageverhaal met veel seks erin. In China werd deze film enkel gecensureerd getoond, wat spijtig is want voor één keer is de seks een heel belangrijk onderdeel van de uitwerking van het verhaal en van de personages.

Lust Caution - 2007 - Ang Lee
Uploaded by chinacinema

Dit is het laatste in een reeks verhalen over onze Chinareis. Vorige verhalen vind je hier , hier en hier , foto's van de reis vind je op mijn flickr-pagina .

We zijn in Yangshuo , een backpackershol in de pittoreske karstheuvels waar Vlaanderen Vakantieland zeker zijn kamp komt opslaan als ze een reportage over China maken. Het is een ideale rustplaats tussen de steden die we gezien hebben (Beijing en Xi'an) en de stad waar we morgen naartoe trekken, Hong Kong. Volgens de gids is dit stadje twintig jaar geleden ontdekt door wat toeristen en ondertussen uitgegroeid tot dé toeristische trekpleister van de streek en één van de top tien bestemmingen volgens Lonely Planet.

Dat zorgt dat je je in een skioord waant, of in een badplaats als Blankenberge. De bar waar we gisteren gingen dansen werd gerund door een Leuvenaar. In de shop waar ze demonstreren hoe je zijde maakt van het slijm dat zijderupsen afscheiden stond een Antwerps boerke ongegeneerd foto's te nemen. "No pictures please!" zei een man hem, maar de Antwerpenaar gaf geen krimp en nam er prompt nog drie extra, mét flash, en zei luidop "joamoar da verstoanekik nie zene manneke".

Behalve deze Antwerpenaar heeft werkelijk iedereen hier heeft op zijn minst basiskennis Engels. De kindjes wuiven enthousiast "Hello", de opdringerige verkopers lokken je met "cheap cheap cheap" en af en toe zijn er Chinezen die vragen of ze hun Engels mogen oefenen op jou.

Gisteren in de bar kwam Zidan op ons af om in vlot Engels wat met ons te babbelen. Ze laat zich liever aanspreken met Simone omdat ze anders wordt uitgelachen met haar naam die aan de voetballer doet denken, ze doet aan couch surfing , is aan het sparen om naar Europa te komen, studeert ondertussen wat Frans bij en onthoudt allerlei zinnetjes in alle talen die ze hoort rondom haar.

Ze is 21 jaar oud, heel schrander, maar dansen doet ze niet, daar is ze te bedeesd voor. "Two left feet!" schreeuwt ze. Wij dansen dan maar verder tussen andere Westerlingen op Roots Manuva en Eminem. De meeste Chinezen staan er verbouwereerd naar te kijken.

Als we doorgaan nemen we afscheid en ik geef haar drie kussen. "Is that how the Belgians say goodbye?" vraagt ze. Ik bevestig. "And girls do this too?". Ik bevestig wederom. Ze geeft drie kussen terug.

Koppijn, spierpijn, buikloop, te heet en te koud. Ja, ik heb de griep vast. Meestal zweet ik dat snel uit, hopelijk nu weer, maar slapen is er niet bij vannacht. Ik droom dat ik kapitein Von Trapp ben, dat ik moet vluchten uit mijn land, dat ik één kleine tekort heb om dat nummer te zingen, dat ik op het Frans sprekende deel van mijn vrienden moet schieten, dat ik naar Holland moet vluchten.

Wat een nachtmerrie! Het was simpeler toen het Blok er nog was. Er was maar één slechte partij, de rest viel mee. Die van het Blok waren ondertussen een soort folklore geworden, een beetje extreem rechts in Vlaanderen, het leven zoals het is. Een knaapje als leider die een koddig Antwerps accent heeft en nooit burgemeester zal worden .

Maar tijden veranderen. Ik vertrouw die poedelkop voor geen haar, en hij heeft tanks nu. Ik vertrouw Leterme niet en hij moet leider van dit land worden . Ik vertrouw De Wever niet, die net iets té intelligent is en net iets teveel invloed heeft op die machtsgeile mensen van de CD&V. En die Dedecker zijn standpunten zijn zo simpel .

Allemaal samen proberen ze ons op te zetten tegen de Walen, subtieler dan het Belang het ooit gedaan heeft. Ze spreiden een bed van haat en angst. Wat zijn de gevolgen op middellange termijn? Krijgen we hier nooit burgeroorlog? Eén zinnetje in de krant gisteren spookt door mijn hoofd: Kenia was tot voor kort een stabiele regio in Afrika . Zie nu! Was België niet het voorbeeld van hoe twee, drie gemeenschappen kunnen samenleven zonder ruzie te maken? Van compromissen sluiten? Waar is dat naartoe?

Iets anders. Wist je dat The Beatles en Karlheinz Stockhausen ooit van plan waren om samen een concert te geven ? Karlheinz is gestorven in 2007 . Lennon is ook in niet al te beste gezondheid. Give peace a chance en zo.

Revolution #9, de muziek geworden palindroom. De soundtrack in mijn hoofd. Zoals bij Charles Manson trouwens.

Niet echt, eigenlijk. Ooit heb ik al eens een filmpje in elkaar geflanst. Met iMovie, één van die applicaties die bij je Mac worden meegeleverd en eigenlijk meer dan voldoende zijn voor huis, tuin en keukengebruik. Na een uurtje met de knopjes spelen kon ik ongeveer alles doen wat nodig was om dit filmpje te maken. Met veel dank aan de neefjes natuurlijk voor 90% van het fantastische beeldmateriaal van 2007.

Ook vanwege de hele familie dus, een gelukkig nieuwjaar. Bij deze.

Update: bij deze kennen jullie ook mijn keuze voor single van het jaar, die ik eerder had vergeten vermelden

Het is weer die dag van het jaar waarop in ieder bedrijf het werkvolk zich de eerste twee uren onledig houdt met het handjes schudden en het leuteren over het verleden en de gelukkige nabije toekomst die we elkaar allemaal toewensen.

Bij ons op't werk doen we dat gewoon op de blog . Nog zo gemakkelijk!

Bij deze: al het beste gewenst en al wat u voor uzelf verlangt voor het jaar 2008.