Voilà, de laatste dag van het jaar. Met eindejaarslijstjes is het dikwijls zoals met Sinterklaas: hij komt elk jaar vroeger. Hier niet. Hier is het op de laatste dag van het jaar dat u mijn overzichtje krijgt.

Vorig jaar heb ik me goed geamuseerd door over de volledige "Even More Ugliness" links list te gaan in ware Humo-stijl , maar dat zal er dit jaar wellicht niet van komen. U had het al gemerkt, het is hier stil de laatste tijd. Dat komt omdat het in mijn persoonlijk leven nogal druk is. Persoonlijk heb ik het liever zo, maar ik kan me voorstellen dat u begint te vrezen om het voortbestaan van deze blog. Laat me u geruststellen: er is geen gevaar. Bij deze alvast: de eindejaarslijst 2009.

Theater

Dé voorstelling die u had moeten zien is volgens mij Nieuwzwart . Onlangs nog eens terug gezien en het is een heel aanstekelijke voorstelling. Ik kreeg echt zin om mee te pogoën, om mee dat gedicht te declameren, om mee in mijn nakie rond te kronkelen op het podium, kortom om mee te dansen. De wereld van Peter Verhelst wordt mooi in beeld gebracht: kronkelende maden zijn we, dierlijke achterlijke wezens die op zoek zijn naar transcendentie maar uiteindelijk slechts in cirkeltjes rondlopen tot we op onze eigen hielen trappen. Het gedicht was al geniaal, de muziek van Mauro en companie is fantastisch en het dansen is ontroerend mooi.

Een voorstelling die me ook is bijgebleven is die van Superamas . Een gedurfde en geslaagde voorstelling over de (on)mogelijkheid van theater om politiek op te voeden. Ik had het er hier al eens eerder over.

Muziek

U kunt mijn eindejaarslijstje van daMusic bekijken op de website aldaar . Dit jaar mocht ik uitgebreid de amateurmuziekjournalist uithangen voor hen en dat was een heel erg leuke ervaring. Ik hoop dat volgend jaar nog meer te doen en nog beter. Spijtig genoeg ben ik een heel trage schrijver en kan ik dus niet zo veel schrijven als ik zou willen.

De plaat van het jaar was dus die van Titus Andronicus . Muziek waar ik nooit intensiever naar zou geluisterd hebben hadden ze mij niet gevraagd om de recensie te doen. De eerste paar luisterbeurten dacht ik echt te doen te hebben met een soort onnozele punkpop van 13 in een dozijn, maar hoe meer ik luisterde hoe mooier ik het begon te vinden. Die van Animal Collective moest ook in de top-10, maar eerlijk is eerlijk: heel erg vaak heb ik ze niet meer herbeluisterd. En dan is er de lijst platen waar ik zelfs niet toe gekomen ben om ze fatsoenlijk te beluisteren: Flaming Lips, Fuck Buttons, Dirty Projectors, ...

Als ergerlijkste trend had ik naast mijn Lily Allen-opmerking nog vermeld dat het erg is dat elke Vlaamse groep die ook maar drie noten correct kan spelen tegenwoordig op onze nationale radio gehypet wordt. Maar na de TV staat ook de radio hier meer en meer gewoon af en dat minimaliseert een hoop ergernis.

Ook frappant wat mij betreft: het moet van de eerste van LCD Soundsystem geleden zijn dat ik nog eens wild ben geworden van dansmuziek. De periode dat de interessantste vernieuwende wending zich in de electronische sectie leken af te spelen is volgens mij definitief voorbij. Of anders ben ik gewoon een oude rocker aan het worden.

Film

Er was een nieuwe Quentin Tarantino die heel wat discussie opwekte en die ik persoonlijk de beste Tarantino sinds lang vond.

Verder waren er bijzonder weinig die er echt met kop en schouders boven uit staken. De enige film die ik echt kan aanbevelen is Enjoy Poverty , een cynische documentaire annex kunstwerk over ontwikkelingshulp. Misschien kunt u hem nog wel eens meepikken op TV binnenkort. Gegarandeerd stof om over na te denken.

Tentoonstellingen

Heel leerrijk was de tentoonstelling Controverses in de Botanique. De biennale in Venetië was ook de mooite. Maar mooier dan dat was de overzichtstentoonstelling in de Bozar van Sophie Calle. Een vriend van me omschreef het pejoratief als "Sex & The City-kunst", en dat is een goede omschrijving. Heel vrouwelijk en egocentrisch, maar ook heel aangrijpend. Op hetzelfde moment stelde Jan De Cock tentoon in de rest van het gebouw. Het contrast kon niet groter zijn.

Doden

Een beetje een eigenaardige rubriek om in een eindejaarslijstje te hebben, maar velen haastten zich om nog net voor het nieuwe decennium te sterven. Michael Jackson, Yasmine, Felice, Vic Chesnutt , Patrick Swayze en Jaap Kruithof lieten allemaal het loodje en ik weet zeker dat ik er nog een paar vergeet. Farrah Fawcett stierf echter op de verkeerde moment en daardoor hebben we een die reruns van Charlie's Angels op onze buik kunnen schrijven. Ter compensatie:

De noughties

Het is uiteindelijk ook het einde van een decennium. Als muziekliefhebber heb ik ondertussen meegemaakt dat de electro-muziek uit mijn jeugd aan een revival toe was. Het volgend decennium wordt grunge misschien weer hip?

Als er één ding het decennium heeft bepaald dan zal het wel het internet zijn. In de jaren negentig zaten enkel geeks en academici op het internet, ondertussen heeft werkelijk iedereen een Facebook-account en doet dus iedereen op één of andere manier aan bloggen. De gevolgen daarvan zijn nog lang niet te overzien.

Daarom zou ik Radiohead als groep van het decennium willen noemen. In het begin van de jaren 00 maakten ze Kid A en op het einde er van verdeelden ze een plaat volgens een "betaal wat je wilt"-principe en toonden zo aan nog altijd de vinger aan de pols te hebben van de tijdsgeest en meer dan welke andere groep van hun kaliber bereid waren risico's te nemen.

Bij The Guardian argumenteerde iemand dat MIA misschien wel tot artiest van het decennium moest worden verkozen . Ze is namelijk een typisch jaren-00 fenomeen omdat ze via het internet vooral veel lawaai rond haar persoontje kon maken en haar low budget knutselmuziek in ieders bereik ligt. Als dat zo is belooft dat veel goeds voor het volgende decennium.

Gelukkig Nieuwjaar

Rest me nog u een gelukkig nieuwjaar toe te wensen. Tot volgend jaar!

The little fucker did it. Vic Chesnutt heeft zelfmoord gepleegd .

Zo voegt hij zijn naam nog toe aan de lange lijst van beroemdheden die in 2009 het leven lieten.

De laatste keer dat ik hem zag was in Kortrijk. Ik heb toen de review geschreven voor daMusic . Het was niet zijn beste concert. De beste herinnering bewaar ik aan die keer in de Cactusclub, met A Silver Mt. Zion. Toen heeft hij mijn plaat gesigneerd en heb ik hem kunnen zeggen dat ik zijn muziek heel mooi vond. Blij dat ik dat gedaan heb.

Kristin Hersh was blijkbaar een goede vriendin van hem. Er is een webpagina opgezet met een afscheidstekst van haar en de mogelijkheid om geld te doneren om de kosten van de hospitalisaties te dekken. Het was blijkbaar niet zijn eerste zelfmoordpoging. Het was gewoon de eerste geslaagde.

Dit is voor de mensen die niet van klassieke muziek houden en voor mensen die er wel van houden en voor de mensen die piano leren spelen en ook voor alle mensen die inspiratie nodig hebben om hun leven te beteren. Voor iedereen dus. Een beetje Chopin.

Bekeken? Het moet fantastisch zijn om van die man les te krijgen toch?

Gevonden via de blog van Chris Ashworth , een Amerikaanse ondernemer en theaterliefhebber die heel regelmatig interessante gedachten post en discussies voert. Bijvoorbeeld over hoe theatergezelschappen hun business plan zouden kunnen herdenken (hint: zoals Einstürzende Neubauten in de popmuziek doet).

Lees trouwens ook de volledige blogpost en de discussies over de TED talk op zijn blog. Echt de moeite.

Luckas Vander Taelen bond onlangs de kat de bel aan door vanuit de linkerhoek de politiek correcten onder ons een uppercut uit te delen in een opiniestuk in De Standaard waarin hij ronduit beweert dat er in Brussel getto's zijn en dat dat tegen de basiswaarden van de Westerse maatschappij indruist. Om het beknopt samen te vatten. Bekijk ook de discussie in Koppen voor wat meer context.

Wie het tegendeel durft te beweren nodig ik uit om in hoge hakken en mini-jurk een nachtwandelingetje te doen door een Brusselse buitenwijk. Zonder te willen overdrijven ken ik op zijn minst enkele vrouwen die in Brussel op hun kledij lettenvoor ze de deur uit gaan. Geen korte mouwen, geen korte rok, geen hoge hakken. Nochtans een democratisch recht dat dankzij twee generaties vrouwenbeweging als verworven beschouwd mag worden.

Maar zo eenvoudig is het dus niet. Deze poster heb ik onlangs in de straat in Brussel gespot:

En voor de duidelijkheid de tekstversie:

Klare taal toch? Wie niet zo goed is in het Frans vindt een vertaling op futtta's blog .

Béla Lugosi, zo leert Wikipedia ons, was een Hongaars acteur bekend van het spelen van het personage Dracula in onder andere films van Ed Wood. Ed Wood, zo leert Wikipedia ons nog , is die slechte regisseur waar Tim Burton ooit nog een film over maakte .

Alles is met elkaar verbonden, dat is gekend. En Béla Lugosi is dood, dat ook. Gisteren zou hij anders 127 jaar oud geworden zijn. Misschien om zijn verjaardag te vieren dat die performance van Nouvelle Vague in de Democrazy zo intens was. En wát een wijf trouwens, die blonde.

De review staat op daMusic .

Ooit, op erasmus in Porto, leerde ik Annick Vandorpe kennen. We deelden een dikke zes maanden een appartement en werden vrienden. Ondertussen zijn we elkaar uit het oog verloren maar we zijn dat via Facebook nog altijd.

Sinds kort schrijft ze een blog vol over literatuur. Het is alvast de leukste recentelijke toevoeging aan mijn feedreader.

Een aanrader dus: Van Boeken en Mensen .

Anvil was een metal groep die het op een gegeven moment helemaal leek te maken maar uiteindelijk toch in de vergetelheid geraakte. De twee belangrijkste leden zijn blijven geloven in hun eigen kunnen en blijven vechten voor hun muziek. In de hoop dat hun talent ooit erkend zal worden.

Af en toe lijkt het te lukken, dikwijls is het gewoon zielig. Boven alles is het grappig en is het sympathiek om te zien hoe de twee oude rockers eigenlijk gewoon doetjes zijn met een veel te groot hart. Voor elkaar, en voor muziek.

Op het filmfestival speelt de documentaire "Anvil! The Story of Anvil" en het is een hilarisch maar bijwijlen tragisch portret geworden dat ik u bij deze dik aanbeveel.

Wie ze wil steunen kan al hun gerief kopen op hun officiële website . Deze T-shirt is bijvoorbeeld een mooie aanrader. De film speelt nog op 13 oktober en op 15 oktober op het filmfestival in de Sphinx.

Nog op het filmfestival speelt The Cove . Bijvoorbeeld volgens blogger bnox een dikke aanrader . Een film over dolfijntjes dood doen. Dat was onlangs trouwens ook nog een interessant onderwerp op Kottke.org .

The Cove was één van de films die vriendin E. voor ons gereserveerd had maar zelf zullen we niet kunnen gaan wegens te druk bezig met cocktails slurpen op een piazza in Venetië op dat moment.

Wie geïnteresseerd is krijgt de twee tickets voor The Cove voor woensdag 14 oktober om 20u15 in de Kinepolis én een bon voor een derde filmfestivalticket naar keuze (bvb. Anvil) gratis en voor niks van mij. Een mailtje of een reactie in de comments volstaat.

In een ietwat melodramatisch stukje over het boek schreef ik hier meer dan drie jaar geleden:

Binnenkort is dus nu en gisteren ben ik gaan kijken. Felix Van Groeningen is er in geslaagd om tegen de verwachtingen in heel wat nuances in dit boek naar het scherm te vertalen. Desalniettemin blijf ik bij mijn standpunt: lees het boek in plaats van naar de film te gaan kijken. En als u naar de film gaat kijken, ga dan naar de Sphinx in plaats van naar de Kinepolis met uw gratis Humo-bon. Uit steun voor de alternatieve filmzaaltjes.

Humo noemt de helaasheid "de meest voldragen film" van Felix totnogtoe. Dat kan wel zijn, dat. Zelf houd ik het bij een heel goede film die zin doet krijgen om uiteindelijk toch eens aan die Godverdomse dagen op een godverdomse bol te beginnen.

De nieuwe Kings Of Convenience is uit en hij is zalig. Bij deze de recensie op daMusic , de tweede single op YouTube die niet embeddable is, en de eerste die ik gewoon hier kan posten:

Hun concert in de Botanique is nog altijd niet uitverkocht.

Goed nieuws uit Nederland ook: het embedden van YouTube-clips kan ook daar weer volledig gratis . Benieuwd wat het volgende week wordt.

Ergens begin augustus via via op Girls gestoten, een nieuw leuk groepje uit San Francisco. Ondertussen zijn ze de hype van internetland dankzij een lyrische recensie op Pitchfork . Of het allemaal de moeite was moest gisterenavond in kelder van de Botanique dus blijken.

Ze hadden beloofd een interview met daMusic te doen dus ik was op tijd op post, vroeg genoeg om veel te keuvelen met de meiden van Neon Enlightment bijvoorbeeld. De mietjes van Girls waren echter veel te laat om een interview te doen dus dat houden we te goed voor later.

Het concert zelf was heel goed. Had de zanger niet zo dronken geweest dan was het misschien zelfs ongelooflijk geweest. Wel kort, in totaal nog geen uur. Het voorprogramma, The Swanton Bombs , was trouwens ook heel goed en die geven gratis hun muziek weg op hun myspace-pagina , en gisteren in de zaal.

Voor wie Girls nog niet kent, Hellhole Ratrace is een zalig nummer en deze Lust For Life ook. De twee videoclips zijn dromerig en melancholisch, dat past zo mooi bij de muziek.

In Nederland zou het posten van deze YouTube-clip me dus 130 euro kosten . Zot hé?

Mijn recensie van Broken van Soulsavers staat op de website van daMusic (op dit moment soms offline, maar je kunt het in de Google cache vinden ook ). Humo heeft ondertussen ook een recensie geschreven en die komt redelijk overeen met de mijne. Dat is een geruststelling want volgens metacritic is deze plaat een Universal acclaim en in het afkeuren van mensen hun muziek ben ik niet graag de uitzondering. Humo's gezelschap voelt in dezer comfortabel aan.

Maar oordeel vooral zelf. 'You Will Miss Me When I Burn' is een nummer van Will Oldham (Bonnie 'Prince' Billy), en dat klinkt als volgt:

De videoclip is ook wel leuk natuurlijk, maar het is toch vooral de muziek waar u op moet letten. Bij de versie van Soulsavers is nog geen videoclip, enkel een beeldje. Dat klinkt dan als volgt:

Welke vindt u nu best?

Veel valt er niet over te zeggen, eigenlijk. Als u zoals ik:

• Fan bent van Mauro
• Fan bent van Peter Verhelst (zie hier of hier )
• Graag al eens een dansvoorstelling aanschouwt

dan kan ik u nieuwZwart, de nieuwste Vandekeybus, ten zeerste aanbevelen.

De tekst is van Peter Verhelst, een vertaling in het Engels van stukken tekst uit het gedicht waar dit stuk hier ooit eens werd overgenomen voor gedichtendag.

De muziek is van Mauro Pawlowski. Dat is die muzikant die ook verantwoordelijk is voor de titel van deze blog. Als u hem nog niet kent zoek hem zeker eens op, hij speelt in tal van groepjes en sommige zijn geniaal.

En dan is er de dans en het decor. Het is een soort ritueel dat wat aan voodoo doet denken, aan geweld tussen de seksen of aan apocalyptische of post-apocalyptische taferelen.

Maar genoeg gezever. Het is gewoon mooi. Gaan! Nog overal ten velde, u kunt de speellijst checken op de website van ultima vez (tegen december in de Vooruit ), en u kan wat informatie lezen, bekijken en/of beluisteren op de website van klara .

Of een sfeerbeeld bekijken op YouTube:

Dit is de teaser voor de film die bij de CD hoort:

Mooi hé? Vond ik ook. Het is ongeveer het moment in de plaat waar de toon verandert, zoals dat vermeld staat in deze recensie op daMusic . Ja, van mij geschreven, ja.

Het is dus een stukje uit de volledige film die ze gemaakt hebben. Zelf zeggen ze op hun blog:

Hopelijk krijgen we de gelegenheid om die film volledig te zien. Hopelijk komen ze ook eens optreden want aan de concertagenda op myspace te oordelen doen ze er alles aan om België te omzeilen.

So we went to the cinema and saw Inglourious Basterds, the new, misspelled war saga by Quentin Tarantino. He is an exceptional film maker but with this film he did something none of us could have suspected was possible: divide our opinions.

I will take the liberty of summing up those opinions in a nutshell. To those people concerned I'll say please forgive me for simplifying all your well argued statements into something simplistic that could fit a tweet. It was a matter of brevity. It's not the main point here, it serves just as an illustration of the differences.

The opinions could be summed up like this:

• M. did not like the movie because she found it lacking an intelligent political statement.
• J. liked the movie because of the way it took on the traditional roles in war movies and turned them upside down as a political statement.
• K. liked the movie but found any searching for political statements pointless as it was probably not in QT's intent to give any.

So within our tiny little group we had two persons liking it for completely different reasons and one person disliking it for a similar reason.

To me the question boils down to this: Does Quentin Tarantino make movies with a political agenda in his mind or does he want to create top quality brainless entertainment?

An interesting question that can be argued about for ever. Most of the professional reviewers seem to at least take the fact that QT lets Jews do atrocities to Nazi's as something more than just an entertaining idea and try to look at the political consequences. This excellent article in Newsweek for instance is worth a read and leads to serious questions as should Jews be outraged?

The only thing that I am interested in for the scope of this post however is Quentin Tarantino's intent. Does he deliberately put political references in his movies in the hope to voice his opinion on matters close to his heart or does he make a movie primarily for entertainment purposes and considers political ideas in it - be it the blatantly obvious ones or those hidden behind a layer of symbols and references - merely an amusing afterthought to please the politically correct?

I wish I could ask him myself but alas, I'm not a professional movie critic so that will never happen. However much we can discuss about it, it is ultimately him and him only that can give a direct and clear response to this question. So I went out to watch some of the interviews he gave recently (and some not so recently) in the hope to find some hints in his own wordsfrom which we could draw some conclusions.

Not that I will draw any conclusions. Also, if there are any other clips or interviews that are interesting in this debate I'd be more than happy to collect them here and add them for later reference. But from the little amount of time I spent wading through all the promotional bullshit talk these movie makers go through to get the word out I was able to find a few quotes that relate to the subject at hand.

Read them, and draw your own conclusions. And Quentin, if you're out there, drop me an e-mail.

About the agression in Pulp Fiction

The first one I ever found was a quite agressive interview from the time when Kill Bill was released . QT is questioned about the violence in that film to which the interviewer obviously takes a great deal of offense. (pay attention at about 2m50s)

To the question why there is so much violence in his film he shouts out: "BECAUSE IT'S SO MUCH FUN, JEN". He could have tried to make a better point but he's obviously frustrated with the reasoning of Jen that movies have to mean something in real life, as he goes on to explain further on.

About arty movies

There's all too many late night shows to keep track of so I didn't know of the one hosted by a Scottish American called Craig Ferguson. Turns out he's quite a funny dude, like one could expect from a late night show host these days, but is not into those arty European films that require the reading of subtitles and the thinking of thoughts deeper than a puddle of water after a drizzle.

When he asks "do you ever get tired of watching movies with a good camera angle or a piece of subtext?" somewhere 50 secondson the way in this youtube film QT responds:

Judging from the enthusiasm he uses to proclaim those last words it would certainly sound that being entertaining is a very important aspect that Quentin looks for in a film. Not that anyone in its right mind would have ever doubted that I guess.

Earlier in that interview there was a quote that could be considered at least as interesting to our subject.

That does not sound like he wanted to make a political statement to me.

About the importance of a Nazi killing Jews film

But what we're looking for is a more political quote than the ones we have found so far. It's lamentable how no interviewer ever seems to come up with a similar question. This youtube clip here is a remote interview with QT not much different from all the rest but the interviewer does ask one question that would be an excellent opportunity for QT to expand on the topic. He asks at about 1m47sthe question

"You're not Jewish so why was it important to make this. I mean, when I was watching this all I could think of was only QT can get away with this and pull it off and why did it take so long for a filmmaker to stick it to the nazi's, who doesn't love a nazi killing movie?"

This is the perfect opportunity for Quentin to say something political. This would be the question where he could, for instance, say that he wanted to portray the Jews as the bad guys for once. Just to question our beliefs. Because religion is as bad as nazism. Or something about stereotypes in war movies. Any reason. Here's his answer:

"I wanted to do a war movie with a genre that you can actually be entertained while watching the film". It's not a good sentence, I admit. It even leaves room for interpretation.

Memoires

As long as QT does not write his memoires, as long as he himself does not respond to the question and as long as nobody even poses the question it is my conviction that he is primarily an entertainingfilmmaker. He is on one end of the spectrum where entertainment is the most important goal of making a movie and politics are at best an afterthought to please the intellectuals, while for instance Lars von Trier is on the extreme other end of it. Even though his new film, about to be released, may contradict this.

We will see soon. Knowing Lars it would surprise me if it doesn't stir at least as much discussion as Inglourious Basterds does so I am looking forward to that. I will leave you with the trailer:

Ondertussen is in Brussel het theaterfestival van start gegaan. Met gisteren de openingsspeeches van onder andere internationale theaterster Tim Etchells . Dat werd een lange poëtische redevoering over welk soort theater we nodig hebben en van welk soort theater hij houdt. Een mooie tekst, mooi voorgedragen, zoals we dat van een topregisseur, topschrijver en goed acteur mogen verwachten.

Aangrijpender voor mij was evenwel de speech net daarvoor. Dat was een aanvaardingsspeech van Thomas Bellinck aan de directeur van het Theaterfestival voor het krijgen van een prijs. Zijn werk was het laten zingen van de Brabançonne door een stel sans-papiers geweest. In zijn speech stak hij van wal tegen de directeur en bij uitbreiding tegen de hele beau monde van het theater.

In essentie kwam het er op neer dat de KVS (als ik het goed begrijp werd vooral die instelling geviseerd) vooral geen risico's had willen nemen om enige politieker voor het hoofd te stoten. Dat de KVS vooral bang was geweest om zich te engageren als dat niet in het concept van theater paste. Dat ze grofweg hulp had geweigerd als er bijvoorbeeld om waterfonteinen voor de hongerstakers werd gevraagd.

Volgens Thomas Bellinck is er geen plaats voor nuance in dit debat. Er is geen tijd meer om pro's en contra's af te wegen en actie is nodig. Waarom had de KVS bijvoorbeeld de sans-papiers niet toegelaten het toneel te bezetten en zo het sinister decor te vormen van elke voorstelling die plaats had in de schouwburg gedurende de maanden van de hongerstaking?

Etcetera. De lange lijst met verwijten eindigde niet. Evenwel begrijp ik niet dat Thomas Bellinck zegt dat hij geen theater voor ogen had wanneer hij deze actie deed. De container bijvoorbeeld stond daar niet toevallig. Als ik het goed begrijp waren alle sans-papiers in een mooi kostuum gehesen speciaal voor de gelegenheid. Ook is de enige referentie naar deze actie op het internet eentje op de website van het Kaaitheater. Blijkbaar kwam een groot deel van de logistieke steun precies uit de theaterwereld. Waarom vinden we geen filmpje op YouTube van deze actie maar moeten we voor het zien van het resultaat naar het Kaaitheater?

Om maar een paar vragen te noemen die ik graag aan deze "radicale" theatermaker zou willen stellen.

Deze en vele andere discussies worden allicht nog de rest van de week gevoerd in Brussel. Ze zijn interessant, hoewel het al te dikwijls de schijn geeft van intellectueel salonsocialisme.

Zelf ga ik gewoon vooral naar het toneel kijken. Er was gisterenavond Wintervögelchen , een voorstelling die ik in de Vooruit heb gemist. Er is nogmaals The Broken Circle Breakdown featuring The Cover Ups of Alabama en er is het ongelooflijk grappige Brandhout. Een irritatie. van Tg. Stan. Om maar degene te noemen die ik persoonlijk kan aanbevelen omdat ik ze al gezien heb. Ga er van uit dat de rest minstens even goed is.

En er is ook nog Enjoy Poverty , een documentaire waar ik heel erg naar uitkijk over hoe de arme Afrikaantjes het best hun armoede te gelde kunnen maken.

Voor discussies over het theaterfestival zelf kan ik u verwijzen naar dit stukje radio of naar deze tekst van Wouter Hillaert of deze reactie er op .

Controversieel en interessant. Het theaterfestival dus.

U bent naar aloude gewoonte overladen met allerlei pukkelpop-reviews en u weet ondertussen wel wie wat goed vond en waarom? Wel, nog niet van mij. Hierbij mijn snelreview-lijstje, in volgorde van heel goed tot erbarmelijk. Hier en daar met links naar onder andere de daMusic-verslaggeving (dag 1 , 2 en 3 ), waar ik aan meewerkte.

In de categorie uitstekend:

• Faith No More. Op voorhand dacht ik dat dit zou tegenvallen , maar niets is minder waar. Dit was het beste optreden dat ik gezien heb op Pukkelpop. (zie ook daMusic-review )
• dEUS. Mét gasten. dEUS maakte er een echt feest van en zorgde er voor dat ik langer bleef plakken dan ik me had voorgenomen. (zie ook daMusic-review )
• Wilco. Speelde op het gemak iedereen naar huis. Ze zijn tenslotte Wilco. Ik heb me geamuseerd met de setlist bij te houden en een spotify-playlist aan te maken met alle nummers van die setlist .
• Paul KalkbrennerZalig om wakker te worden met de laid back grooves van deze Berlijner. Kreeg een gouden plaat uitgereikt ook.

In de categorie heel goed:

• The SubsMixten veel hits in elkaar - van henzelf en van anderen - waardoor het een vet trashy feestje was.
• Bill CallahanEén van mijn headliners. Moest deze meneer eens wat compromissen willen sluiten en bijvoorbeeld eens wat nummers uit zijn Smog-periode willen spelen, hij zou een superster zijn. Maar hij houdt het liever kleinschalig en speelt enkel liedjes uit zijn laatste plaat, één of twee uitzonderingen niet te na gesproken. Mij goed hoor.
• Vampire WeekendDe verrassing van Pukkelpop kwam niet van één of ander obscuur groepje maar van Vampire Weekend dat gewoon een heel goed concert gaf waar het speelplezier van afdroop.
• Fever RayDe belichting was iets minder dan op Polsslag, voor de rest was dit een bijna identiek concert. En even zalig.
• KraftwerkOok Kraftwerk speelt altijd dezelfde identieke show, maar die is altijd goed. (zie ook daMusic-review) )
• Hudson MohawkeKende ik niet op voorhand maar zijn innovatieve beats en mooie filmpjes waren heel aangenaam.
• Gang Gang DanceDrums en drums en drums en een soort sjamanistische zangeres. Heel erg de moeite, spijtig dat er zo weinig volk naar kwam kijken. (zie ook daMusic-review )
• PeachesOngeveer de vierde keer dat ik Peaches zag, en misschien wel de enige keer dat ik het echt goed vond. Misschien ook omdat ik ondertussen mijn verwachtingen heb laten zakken wat Peaches betreft.
• Nid & SancyEen kleine tent om op stelten te zetten en Nid & Sancy deden het ook met het grootste gemak. (zie ook daMusic-review )
• Martin SolveigFunky en gezellig, inclusief een James Brown incarnatie.
• Arctic MonkeysHet is met pijn in het hart, maar het moet gezegd: vroeger waren ze beter. Wat ze bij Josh Homme zijn gaan doen is me niet helemaal duidelijk. Waarom de zanger naar New York is verhuisd is me ook maar half duidelijk, zijn lief kan toch ook naar Engeland komen? Wat de meest frisse Engelse groep in jaren was is ondertussen een beetje meer eenheidsworst geworden. Let op, ze zijn nog altijd heel, heel goed. Maar ik verkies de productie van vroeger waar ze minder als Yet Another The Queens Of The Stone Age klonken.

In de categorie bwof:

• The Big PinkHebben een paar fantastische nummers maar die zaten op het einde van de set. Het volledige eerste deel was gewoon OK
• Port O'BrienPerfect voorprogramma bij Wilco. Niet slecht maar niet denderend ook.
• My Bloody ValentineDit was het luidste optreden dat ik gezien heb, ooit. Mijn vriend (cd) noteerde: zowat het enige optreden dat ik een beetje kon horen. Zelf ben ik de tent uitgestapt met oordoppen in en handen op de oren. (zie ook daMusic-review )
• BeirutNa één nummer dacht ik: ik moet er nog inkomen. Na twee nummers dacht ik: ik zal moe zijn. Na drie nummers dacht ik: ik ga nog een nummer proberen dit te appreciëren. Na vier nummers dacht ik: effe een pak friet halen. Wat een saaie boel.
• Them Crooked VulturesVeel geblaat, weinig wol. Klonk als Queens Of The Stone Age, maar iedereen klinkt als hen tegenwoordig. Zie ook: Arctic Monkeys.
• Future of the LeftOp basis van hun laatste plaat en van mijn babbel met de sympathieke zanger van deze band keek ik wel een beetje uit naar dit optreden. Ten onrechte, zo bleek.
• The Jesus LizardMarginaal. Er is maar één woord voor. Het had allemaal niet erg geweest had de muziek goed geweest, maar dat was het dus niet. (zie ook daMusic-review )

In de categorie half gezien maar daar is een reden voor:

• James YuillHad last van computerproblemen en moest daardoor noodgedwongen een acoustische set spelen.
• Dizzee RascalEffe gepasseerd om Bonkers mee te pikken maar er was veel te veel volk dat hetzelfde idee had. Dan maar verder leven met de herinneringen aan de vorige pukkelpop-concerten van de man waar kwasi geen kat was.
• GlasvegasVan op een afstandje gehoord en van op een afstand beslist om niet dichter te gaan. Dit is een hype die me niet kan bekoren.
• Rolo TomassiEen klein meisje dat zingt als een deathcore slashmetalzanger. En soms ook als Julie Andrews in The Sound Of Music. Raar!
• 50 CentEen cava drinken met 50 cent in de achtergrond. Hij heeft niet eens zijn geweer bovengehaald, de sissy.
• Little BootsAnderhalf nummer hebben we deze eurosong-shit uitgehouden. Nog nooit zo snel naar de cava-bar gevlucht.

Tenslotte de categorie totaal niet gezien en eigenlijk spijt dat ik het gemist heb:

• Andrew BirdHad ik eigenlijk wel graag eens live gehoord, maar ik heb zitten wachten op 't concert van Fever Ray in de plaats.
• Grizzly BearGekozen voor Them Crooked Vultures in de plaats omdat ik hen toch nog ga zien in het Koninklijk Circus binnenkort . Hadden Them Crooked Vultures indrukwekkend geweest, ik had er geen spijt van gehad.
• HealthAl veel over gehoord. Nog niets van gehoord.
• Mish Mash SoundsystemHét feestje dat ik graag eens wil meemaken. Alleen waren die avond mijn benen (en die van mijn gezelschap) net iets te moe om nog te dansen. Spijtig, voorlopig moeten we het met filmpjes en foto's doen.

In totaal weinig nieuwe ontdekkingen gedaan maar relatief veel goede concerten gezien. Geen slechte editie dus.

Kijk, het kan niet altijd over Jens Lekman gaan. Een mens zou het al snel beu worden om altijd over dezelfde artiest te lezen. Iedereen weet tenslotte al lang dat hij een geniaal artiest is en dat hij Mexicaanse griep heeft gehad maar ondertussen genezen is . Enzovoort en zo verder. Veel te saai.

Nee, laat het ons eens over Arthur Russell hebben. Deze maakte voor zijn dood in 1992 bloedmooie liedjes, zoals bijvoorbeeld dit:

Mooi toch? En ik zou nog willen vermelden dat ik dit nummer heb leren kennen door de fantastische cover die een of ander Zweeds zanger er van heeft gemaakt en dat die zanger ook verantwoordelijk is voor deze documentaire over Arthur Russell die ik wel eens zou willen zien.

Maar ik ga zwijgen. Luister ondertussen naar nog zo'n mooi nummer , OK?

Al meer dan een week doet op internet een truuk de ronde om Spotify te gebruiken. Voor wie het gemist heeft, een beetje uitleg.

Spotify is een applicatie die toelaat om legaal naar muziek te luisteren zonder dat die op je schijf belandt . Je gebruikt daarvoor dan een applicatie vergelijkbaar met iTunes die je apart moet downloaden.

De dienst was al een tijdje beschikbaar in landen als Engeland en Frankrijk en komt allicht ooit wel in België op de markt, alleen moeten wij daar nog wat op wachten. Iemand ontdekte echter een omweg om dit toch in België aan de praat te krijgen.

Het komt er op neer dat je de web site van Spotify moet bereiken via een Engels internet adres om te registreren. Er bestaan genoeg hulpmiddeltjes daarvoor. Eens je geregistreerd bent kun je de applicatie downloaden en gebruiken met de account die je net aangemaakt hebt. Je krijgt wel een foutmelding dat je eigenlijk in het verkeerde land aan het luisteren bent en dat dat slechts 14 dagen toegelaten is, maar alles blijft werken. Voorlopig toch. Volledige instructies vind je op Techcrunch .

Eén van de leukste features is dat je gemakkelijk playlists kunt samenstellen en delen met andere mensen op het internet. Dus heb ik deze week een lijstje samengesteld op basis van Pukkelpop, Michael Jacksonen wat klassiekers.

Wie er in slaagt om Spotify te installeren kan daarna op deze link clicken en krijgt de lijst te horen.

Een beetje uitleg bij mijn playlist:

• Can't Take My Eyes Off You - Franky Valli: Een zalig mooi liefdesliedje. Dat is altijd mooi om mee te beginnen.
• James - Camera Obscura: Deze komen binnenkort naar de AB en van wat ik gezien heb in San Francisco kan ik dat ten zeerste aanbevelen. 'James' is zowat mijn lievelingsnummer uit het excellente 'My Maudlin Career'.
• It's More Fun To Compute - Kraftwerk: Eigenlijk wou ik Ohm Sweet Ohm , maar die was niet beschikbaar in de Spotify database.
• Azur - Paul Kalkbrenner: In Berlijn waren we van plan naar Berlin Calling te gaan kijken maar dat hebben we gemist. Het concert van Kalkbrenner zal als goedmakertje moeten fungeren.
• House Jam - Gang Gang Dance: Spelen tegelijkertijd met Deerhunter op Pukkelpop en zorgen zo voor alvast één moeilijke overlapping in het programma. Hun concert in de AB moest afgelast worden omdat hun instrumenten in rook waren opgegaan in Nederland dus dit is hun eerste keer in België.
• Velvet - The Big Pink: Komen zowel naar Pukkelpop en naar de AB. Dit nummer was me opgevallen op de site van de AB waar het omschreven wordt in termen van Britse hype en revelatie enz. Normaal is dat met een kilo zout te nemen, maar dit nummer is zo sterk dat we ze het voordeel van de twijfel gunnen.
• Actor Out Of Work - St. Vincent: Ook gezien in San Francisco en sindsdien fan voor het leven. Zij komt niet naar Pukkelpop maar doet wel het voorprogramma van Grizzly Bear in de Botanique die dan weer wél op Pukkelpop staan. Bekijk ook de fantastische videoclip , luister naar haar akoestische sessies of lees de recensie op daMusic , maar vooral: word fan.
• Then Comes Dudley - The Jesus Lizard: De enige keer dat ik The Jesus Lizard zag was zo memorabel dat ik er dit keer absoluut bij wil zijn. Zelfs al spelen ze op hetzelfde moment als The Ting Tings, dit is niet te missen.
• You Need Satan More Than He Needs You - The Future Of The Left: De zanger van de groep heb ik mogen interviewen voor daMusic (interview verschijnt binnenkort). Een heel sympathieke gast en de muziek is ook heel goed. Lees alvast de recensie op daMusic .
• I Wish I Was Someone Better - Blood Red Shoes: Eén van de revelaties van vorig jaar en ze mogen daarom terecht terugkeren.
• Easy - Faith No More: Eerlijk is eerlijk, ik heb een beetje moeten zoeken naar een nummer van Faith No More dat niet gedateerd klinkt. Tijdens het zoeken trouwens ontdekt dat ze een cover gemaakt hebben van I Started A Joke van The Bee Gees . Slécht. Desalniettemin, samen met The Jesus Lizard, dé reünie om naar uit te kijken.
• You And I - Wilco: De criticasters hebben gelijk, 'Wilco (The Album)' is niet Wilco's beste. Maar een mindere plaat van Wilco is nog altijd beter dan de gemiddelde heel goede plaat van om het even welk andere bende broekventen. En live is Wilco magistraal. Komen trouwens ook nog naar de AB . Ja, het ticketje ligt klaar.
• Good Year For The Roses - Elvis Costello: Een klassieker tussendoor.
• The Girl Is Mine - Richard Cheese: Als ik ooit trouw mag Richard Cheese wat mij betreft ten dans komen spelen. Samen met Paul Anka. Deze cover van Michael & McCartney is hilarisch.
• 505 - Arctic Monkeys: Mijn vriendinnen van Neon Enlightment vinden The Arctic Monkeys wat overschat . Over hun nieuwste plaat is het oordeel nog niet geveld, maar er is geen enkele band op Pukkelpop die klassiekers van dit kaliber kan voorleggen en ze zijn nog maar zeven jaar in de business. Absolute headliner van Pukkelpop dus.
• Keep The Streets Empty For Me - Fever Ray: Er zijn tot mijn ongelooflijke ontsteltenis muziekliefhebbers in mijn vriendenkring die Fever Ray nog niet kennen. Tot nader order dé plaat van 2009, en live een betoverende ervaring. Dat laatste ben ik zelf gaan verifiëren voor u op Polsslag enkele maanden geleden. Niet te missen. Tip voor de muziekbluffer: als er een niet zo goed herkenbare dame tijdens Slow komt meezingen bij dEUS zeg dan langs je neus weg dat het Karin Dreijer Anderson van The Knife is (Fever Ray dus). Op vrijdag is die kans groot want ook op plaat zingt ze mee op dat nummer. dEUS graat trouwens in't algemeen zwaar ass kicken als je't mij vraagt.
• Don't Stop The Music - Rihanna: Omdat het niet altijd moeilijke muziek moet zijn deze uitsmijter. Een beestig goede song met Michael Jackson sample (die eigenlijk van ene Manu Dibango is). Want hoe je't ook draait of keert, het belangrijkste is: amuseer je en don't stop the music.

Nog eens de playlist:

http://open.spotify.com/user/ahigherugliness/playlist/2CcT6ctmPuuH1wKZNfSS3F

Tot op Pukkelpop.

In Gent wordt je fiets al eens gestolen, dat is nu eenmaal een feit. Daarom moet je als je een nieuwe koopt vooral op de sloten letten. Er moeten er minstens 5 op zitten, en alles wat los te vijzen is en meer dan vijf euro waard moet gemarkeerd en vastgelijmd worden.

Eerst dacht ik om een Fendi-fiets te kopen, maar uiteindelijk is het deze geworden:

Geef toe, ook een serieuze pimp ride. In België gemaakt door de firma Achielle en speciaal voor mij in het Oranje geverfd. Als hij ondanks al die sloten en de gravering van mijn rijksregister nummer in het chassis gestolen wordt gaat het niet gemakkelijk zijn om er niet mee in het oog te lopen.

This one in English because I want twitter user mt_mosquito to understand this.

Back in the days of the outbreak of the swine flu I made the remark that vegetarianism might not be a bad move to consider if we want to prevent a furious outbreak of some deadly virus or other. Like Swine Flu, more commonly known as Mexican Flu now, or like the Bird Flu. I had done a quick search on bird flu and vegetarianism and found this article which seemed to confirm my gut feeling: a lot of these new viruses have to do with the way we farm animals.

As twitter is, I posted this in a 140 character thought with a link to the article and a hash tag and within seconds received the following reply :

If there is one thing I can't stand is that people call me stupid . Especially when it is obviously without even reading the article. I did not reply anything even though I considered it. My feeling is that it's often better to stay silent about things you don't like than to start arguing. Especially when the only means to argue is 140 character messages back and forth.

Also I guessed the credibility of the article might easily be undermined. What is worldwatch , the organisation that published this article, anyway? And who was the author anyway? Maybe some leftist anarcho-vegetarian lunatic? So I chose not to dispute the matter.

Imagine my cheer when just yesterday while I was soaking in my bath tub I found an interesting article in Newsweek that claimed exactly the same. Not exactly a biased source I would say. The author is "the senior fellow for global health at the Council on Foreign Relations, and a Pulitzer Prize-winning writer". I guess some people would call her a retard, but to me that sounds like somebody that might actually know what she is talking about. So it is with great pleasure that I quote the last two paragraphs of her interesting article:

So let me take the opportunity: if diminishing hunger in the world , saving the environment or getting rid of animal cruelty is not enough to convince you, do it for your and all of humanity's health.

And if reading the article is too difficult, complicated or time consuming for you, let me repeat the message to you in a now classic animation movie clear enough for even children to understand. Well if they're not retarded I guess.

Tussen alle Monsters vs. Aliensen V for Terminatorand The Empire Strikes Superman-films was er gisterenavond eigenlijk maar één film die me een beetje interesseerde: Milk. Aangezien ik geen zin had om naar Tiga te gaan, of naar The Prodigy , of naar School of Seven Bells of naar Odd Nosdam , of weet ik veel wat er nog allemaal te beleven viel gisterenavond, ging ik dus maar naar de cinema.

Met Google Maps heb ik een restaurantje opgezocht dat tussen de metrohalte en de cinema lag en er lekker gegeten. Na het eten nog wat shoppen in de leuke buurt en zo al slenterend een uurtje te vroeg aan de Castro , de cinema waar de film speelt, aanbeland.

In de straat hangen overal regenboogvlaggen en rechtover de Castro is de Harvey Milk Plaza . Overal lopen mannen hand in hand, ik ben duidelijk midden in de homobuurt beland. Mijn onwetendheid kent soms geen grenzen. Blijkbaar was Harvey Milk een politieker in San Francisco die vanuit dit district zijn politieke loopbaan is begonnen. Ik ga dus eigenlijk in een cinema naar een film te kijken die zich grotendeels afspeelt hier, buiten op straat en in de winkeltjes in deze straat. Milk wordt na een korte politieke carrière vermoord in de stadshal waar ik op de metro ben gestapt en de homo gemeenschap marcheert tijdens de film verschillende keren het omgekeerde traject van dat wat ik heb afgelegd om hier te geraken.

Een groot deel van de film speelt zich af rond proposition 6 , een wetsvoorstel dat eind de jaren 70 werd ingediend om homoseksuelen en de mensen die hen steunden beroepsverbod te geven. Toen ik aankwam in San Francisco waren er in het park om de hoek van mijn hotel protesten aan de gang tegen proposition 8 , een wetsvoorstel dat in de tijd van Bush (en nu dus Obama) werd goedgekeurd om homoseksuelen te verbieden te trouwen. Californië zit nu in de ietwat bizarre situatie dat de huwelijken tussen homoseksuelen die getrouwd zijn in de korte periode dat het wettelijk mogelijk was te trouwen rechtsgeldig blijven, maar dat nieuwe huwelijken niet meer kunnen.

Deze film van Gus Van Sant is spijtig genoeg iets te laat uitgekomen om het tij rond propsition 8 te kunnen keren . Religieuze mensen achten het nog altijd nodig zich met een anders privé-leven te bemoeien. Een zwarte president is ondertussen aanvaardbaar in Amerika, en een homohuwelijk is aanvaardbaar in België. Maar er is nog wel wat werk aan de winkel om een homohuwelijk in Amerika aanvaardbaar te maken of een kleurling(e) minister van België.

Denk er misschien eens aan als u binnenkort gaat kiezen. Zelf zit ik nog in de Verenigde Staten van Amerika, waar All Men Are Created Equal , maar waar ook nog altijd In God We Trust het nationale motto is. Sta me bij.

Met mijn gehuurde gele Beetle door de woestijn rijden is allemaal leuk en wel, maar zonder muziek overleef je het niet. De boodschap van de GPS, Drive 562 kilometers, then turn left zou wel héél angstaanjagend klinken als je het enkel moet doen met country classics op de radio .

Gelukkig had ik me twee MP3-CD's geschreven met voldoende oude en nieuwe muziek om zowel vertrouwde deuntjes te kunnen meezingen als om nieuwe muziek te leren kennen. Bij die nieuwe muziek: Camera Obscura . Ze kregen van Pitchfork het Best New Music Label , wat altijd voor wat extra aandacht zorgt bij het luisteren en gelukkig maar, in dit geval. De melancholische popmuziek à la Belle & Sebastian is zalig om mee te zingen. Trouwens live te zien in The Fillmore terwijl ik er ben. U mag raden welk ticket ik net heb gereserveerd voor die maandagavond.

Maar eigenlijk werkt licht psychedelische muziek veel beter in de woestijn. Het is allicht niet voor niks dat de meeste van de groepjes die uit Californië komen heel hard refereren naar de sixties.

High Places is ook van Los Angeles, hoewel ze vroeger blijkbaar in New York woonden. Iemand mailde me na mijn enthousiasme over Animal Collective dat ik beter eens naar High Places zou luisteren, dát was nog eens experimenteel. Dat klopt maar ik zie niet in waarom we niet van beiden zouden mogen houden. High Places maakt pot- en ketelmuziek die ik ergens omschreven zag als pastoral electronica . Wie het geduld heeft om er verschillende keren naar te luisteren -een ritje door de woestijn kan helpen- ontdekt onder alle leuke geluidjes prachtige nummers.

Het is geen gemakkelijke naam om te Googlen. Hun Daytrotter Sessies heb ik nog niet beluisterd, maar dat is meestal wel een goed beginpunt. Voorlopig komen ze nergens in mijn buurt optreden, maar ik heb ze aan mijn wishlist voor Pukkelpop toegevoegd . Wie weet helpt het.

Op YouTube heb ik deze videoclip gevonden. Ik denk niet dat het een officiële clip is, maar het ziet er wel spacey uit.

Maar voor de échte woestijnmuziek moeten we teruggrijpen naar een klassieker, Endless Summer , van Fennesz. Meer dan om het even welke andere muziek is dit de muzikale belichaming van een woestijn. Langzaam veranderende geluidjes die op het eerste gehoor eentonig klinken maar uiteindelijk een zalig mooi landschap lijken te vormen dat langzaam overgaat in andere landschappen.

Zelf heb ik Fennesz leren kennen door zijn fantastische samenwerking met David Sylvian . Omdat Pitchfork Endless Summer als klassieker vermeldde ben ik nu dus aan het luisteren naar die plaat en het moet gezegd, ze is zalig.

Deze videoclip heb ik gevonden bij mijn voorlopig favoriete nummer uit de plaat. Het is een duidelijke hint dat ik dringend eens naar de kapper moet ook .

Vul dit aan met luchtiger werk van Blur, Emiliana Torrini en nog wat anderen en die meer dan 500 kilometer zijn voorbij voor je het wilt.

Ondertussen ben ik helemaal klaar om te vertrekken naar Los Angeles en het WWDC , alwaar ik als een echte Apple-fanboy de nieuwste gadgets kan gaan bewonderen die Steve Jobs voor me heeft gemaakt en die mijn leven zullen veranderen. Of gewoon een week tussen nerds zitten die van programmeren en van Apple-computers houden, het is wat u wilt geloven.

Deze week was naast de voorbereiding voor de reis redelijk druk. Er waren Les Nuits Botanique alwaar ik voor daMusic twee reviews gedaan heb (er staat nog maar één online ) en er was een optreden van Black Box Revelation dat ik ook voor daMusic besproken heb .

Vooral Au Revoir Simone verraste aangenaam. De vorige keer in de botanique vond ik ze nog te seutig, nu waren ze gewoon dromerig en snoezig. Meer moet dat niet zijn wat review betreft, toch? Enfin, en een filmpje misschien, zo kunt u zich beter een idee vormen.

Bovendien zijn we naar het Kunstenfestivaldesarts geweest. Dat is zo een beetje als het filmfestival in Gent, maar dan voor theater, dans en performances. De eerste avond zat er een dame naast me in de zaal haar boterhammen op te eten. Zo herken je de echte liefhebbers ook op het filmfestival: geen tijd om te eten want we willen drie voorstellingen zien vandaag.

Alvast even vermelden wat ik niet gezien heb: Enjoy Poverty is een kritische, bijna cynische film over de armoede in Afrika die argumenteert dat armoede het belangrijkste exportproduct is en dat ze dat daar beter alsdus kunnen gebruiken. De Nederlander leert bijvoorbeeld de arme negertjes hoe ze het best een uitgemergeld lijf fotograferen om het door te verkopen aan de nieuwsagentschappen. Klinkt heel interessant, vooral omdat tegendraadse stemmen nu eenmaal dikwijls interessant zijn en er waarschijnlijk wel een groot deel waarheid in zit. Nu ook te zien in de bioscoop blijkbaar. Een aanrader, ook volgens Humo .

De eerste voorstelling die ik wél zag was La Danseuse Malade van ene Boris Charmatz. Zelf zag ik er gewoon een mooi stuk poëzie in, prachtig geënsceneerd met een vrachtwagen op het podium, maar ik ben geen kenner en mijn vriendin wel. Zij vertelde me dat het een stuk dans over dans was en over hoe de kunstenaar probeert het idee van "een museum voor dans" uit te werken in zijn voorstellingen. Dat vind ik dan weer mooi zie, dat kenners heel andere dingen zien dan ikzelf, en dat een stuk op verschillende niveaus kan werken.

Over het stuk Rire waren we iets minder enthousiast. Het gaat hier namelijk om een persoon die gedurende een uur lacht op het podium. Volgens een partituur. Ha. Ha. Haha. Ha. Haaaaa. Hi. Ha. Etc... Dat werkt voor sommige mensen aanstekelijk, voor sommige mensen enerverend en mij liet het een beetje koud, behalve dan misschien als sociaal experiment: je kunt verschillende lachen in de zaal onderscheiden. Sommige mensen lachen in het begin direct maar houden er mee op als blijkt dat er aan het concept niet veel gaat veranderen en dat je voor een uur vast zit te kijken naar iemand die op een podium lacht volgens een partituur. Anderen beginnen pas naar het einde toe los te komen en halen dan een bulderlach boven.

De revelatie voor mij was gisteren: het stuk Purgatorio van Romeo Castellucci . Als het doek opgaat ben je in de huiskamer waar een moeder in een heel mooi jaren 70-interieur achter het fornuis staat en het zoontje aan tafel zit. Een adembenemend mooi decor met heel veel aandacht voor details: perfecte belichting met lampjes tot in de frigo en even perfecte geluidjes. Zelfs als de moeder een wortel snijdt dan hoor je dat bijna als in een film.

Er gebeurt niet veel maar er is wel voortdurend een onderhuidse spanning van iets dat gaat gebeuren. Na vijf minuten verandert de hele opstelling en krijgen we nog zo'n bloedmooie scène in de slaapkamer van de jongen. Kort nadien wordt weer alles omgegooid en krijgen we de living te zien, en de vader die thuiskomt.

Dan gebeurt de misdaad: de vader neemt de zoon mee naar boven en verkracht hem. We zien niks, het podium blijft minutenlang leeg, maar we horen alles, met op de voile die voor het podium hangt de mededeling dat de twee naar muziek aan het luisteren zijn. "De La Musique".

Achteraf komt de vader naar beneden, gevolgd door de jongen die tegen hem zegt: "maak je geen zorgen vader, het is voorbij".

De rest van het toneelstuk wordt dan veel symbolischer, met ongelooflijk mooi in beeld gebrachte droomsequenties en een raadselachtig slot. Dikwijls zit je je af te vragen hoe het mogelijk is dát beeld te creëren zonder computers te gebruiken. Van de sterren die in de laatste scène voor het podium hangen te roteren heb ik het ondertussen een beetje door, denk ik, maar bijvoorbeeld van de droomsequentie met de jongen in de planten is het me nog altijd niet helemaal duidelijk wel deel film was en welk deel live.

Niet dat dat er veel toe doet. Het effect was een ongelooflijk mooi gestileerde en heel aangrijpende voorstelling. Het deed me aan een hele serie dingen denken: Edward Hopper , Jimmy Corrigan , aan de trage gestileerde films van Antonioni en aan de konijntjes van David Lynch . Allemaal goede dingen, dus.

De hele voorstelling is deel van een trilogie rond Dante's Divine Comedy . Het voorgeborchte , waar deze voorstelling dus een beeld van wou vormen, is dat deel van de hel waar volgens onze lieve katholieke leer bijvoorbeeld ongedoopte mensen moeten wachten tot ze écht naar de hemel mogen. De huidige paus heeft het twee jaar geleden voor gesloten verklaard . Dante's beschrijving er van kun je volledig online vinden moest je écht tijd te veel hebben.

Een goede review van de voorstelling heb ik hier gevonden . Het moet me trouwens van het hart: die kunstenaars leven soms nog écht met hun kop in de middeleeuwen. Zo is er geen Wikipedia-pagina voor Castellucci maar enkel een magere Facebook-pagina die doorlinkt naar een Franstalige pagina over de regisseur . Artiesten hebben duidelijk hun eigen netwerken die los staan van het internet.

En nu we toch bezig zijn nog dit. De naam kunstenfestivaldesarts klinkt heel hautain en hermetisch en dat is toepasselijk. Het hele gebeuren lijkt dikwijls meer op een showcase voor mensen in het vak dan op een festival voor kunstliefhebbers. Als incognito boerke uit de provincie met vrienden in de branche trek ik me daar weinig van aan, maar ik kan me voorstellen dat de drempel niet voor iedereen onoverkomelijk is. Spijtig, want het is écht wel de moeite.

Met deze gedachte laat ik u in peis en vree terwijl ik oude offline horizonten verder verken. Tot over een week of drie!

Oh here toch, jullie zitten hier constant te refreshen en er blijft maar geen nieuws komen van die gast. Hij is te druk bezig met naar Polsslag te gaan en naar andere concerten . En naar het toneel en naar het Kunstenfestival des Arts . En met zijn luie pens in bed liggen en met andere duistere zaken die het daglicht niet kunnen verdragen, voorzeker.

Allemaal waar! Maar om u te vermaken tijdens het wachten, ondertussen een filmpje. Er zijn zo van die clipjes waar je spontaan van moet gaan glimlachen en dit is er eentje van. Blijkbaar gemaakt door een Franse productiefirma dat naast dit onder andere ook de eerste clip bij 'Drop The Pressure' van Mylo gemaakt heeft.

Hoera voor Edith Piaf ! Tot later!

A quoi ca sert l'amour?from fParra32on Vimeo.

Normaal geef ik hier geen recensies van slechte muziek. Uit principe zwijg ik daar liever over. Maar nu ik een echte journalistaan het worden ben, met credibiliteit, gratis ticketjes en een schare volgelingen, moet ik af en toe eens iets bespreken dat ik niet goed vind.

Het zou zonde zijn mijn recensie van de slechte plaat van Barzin hier te verzwijgen, want ik ben er eigenlijk wel relatief content van. Niets zo leuk dan een plaatje waar een mens bloed, zweet en tranen in gestoken heeft tot op de grond afbreken. En dan nog eens ferm op stampen.

Ook bij daMusic waren ze er content van, zelfs. Ik geloof dat de bewoording iets was in de trant van "Gij gaat het aanzien van de muziekindustrie veranderen als ge zo voort recensies schrijft", maar heel exact kan ik 't me niet meer herinneren. In ieder geval: 't zijn schatjes.

Voor wie het allemaal liever zelf hoort, op eigen risico, de videoclip van één nummer uit de -zoals eerder gezegd, bar, bar slechte- plaat:

Het is zonder al te veel ruchtbaarheid geweest dat Bill Callahan zijn nieuwste plaat heeft gereleased. De dertiende al, de tweede onder eigen naam. 'Sometimes I Wish We Were An Eagle' heet hij en hij is weer fantastisch. Callahan is niet de persoon die veel komt optreden en geeft ook niet graag interviews , en dat komt zijn populariteit niet ten goede. Dus laten we wat helpen.

Dit is één van de twee nummers uit zijn nieuwe plaat die hij onlangs speelde in een platenzaak in Ohio:

Bill Callahan: Rococo Zephyrfrom Scott Johnsonon Vimeo
Voor de roddeltantes zoals mezelf: tot voor kort was hij het liefje van Joanna Newsom , maar die is er ondertussen met een ander vandoor . Die ander is evenwel er misschien zelf weer met een ander vandoor , maar dat moet nog bevestigd worden. We volgen verdere ontwikkelingen natuurlijk, zoals altijd, op de voet.

Mijn recensie voor Julie Doiron staat ondertussen op de site van daMusic . Het is een heel mooie plaat dus wil ik ze hier nog wel eens extra pluggen.

Terwijl ik wat aan het surfen was naar informatie over deze Canadese ben ik op een YouTube-sessie gestoten die ze opgenomen hebben in hetzelfde huis als waar de hele plaat opgenomen is.

In 2002 komt plots uit het niets Cody ChesnuTT, met twee grote T's op het einde van zijn naam en cool with attitude and ego to spare. Een zomer lang wisselen wij zijn dubbele debuutplaat af met de Greatest Hits van Adamo terwijl we in een Renault door het mooie maar hete Andalusië rijden.

Hij bezorgt The Roots een instant hit , Miranda July de ideale soundtrack bij een blowjob-contest en nu, zeven jaar later, Axe van achtergrondmuziek bij hun nieuwe commercial . Te zien in de cinema's, bijvoobeeld als voorprogramma bij de nieuwe (hilarische, bevreemdende, mooie en bizarre) film van François Ozon in de Sphinx.

Spijtig dat hij in 2004 -na de geboorte van zijn zoon volgens Wikipedia - weer in het grote niets verdwijnt. Het enige wat overblijft is die debuutplaat om te koesteren, en wat reclame dus.

Pushed his seed in her bush for life, pushed it naked cause he'd taken the test. Deliver it Mary it don't matter the sex, he's gonna name it Rock'n'Roll. Rare naam voor een kindje van een oude zanger.

Het origineel (want Axe, dat stinkt):

Vorige week was het een Department Of Eagles-week hier in huis. Ze kregen op Pitchfork ooit het label Best New Music mee en dus zaten ze in mijn geheugen onder de rubriek "te checken". Deze daytrotter-sessie is er een goede gelegenheid voor. Ze waren blijkbaar in december in Brussel maar dat heb ik gemist.

Vorige week was het daarnaast allemaal Animal Collective wat de klok sloeg en daar bent u nog niet van af (ik had u gewaarschuwd). Door AC ben ik aan het discussiëren geraakt met iemand die zei dat ze ondertussen toch op niet al te veel meer geleken en dat ik maar eens naar High Places moest luisteren. En kijk: daar verschijnt prompt een daytrotter-sessie met deze groep. Experimentele leute, klinkt op het eerste gehoor niet slecht, maar heeft op het eerste gehoor ook niks te maken met Animal Collective. Trouwens ook recommended by Pitchfork .

Op Pitchfork.tv deze week, en enkel deze week: een volledig concert van Panda Bear , één vierde van Animal Collective. Je krijgt één uur en negen minuten muziek uit zijn klassieker 'Person Pitch'.

Genoeg om de week door te komen? Ik geef u nog een klassieker mee, al was het maar om deze paranormaal genezer wat de stuipen op het lijf te jagen. Kijk! Aanbidders van occulte magie. Shave it, man!

Kijk: de reviews van de plaat van Fever Ray beginnen binnen te komen. Eindelijk! Op daMusic moet je hem ondertussen al gaan zoeken op de tweede pagina om mijn enthousiaste bespreking te lezen.

Maar voorlopig was ik alleen met mijn mening. Hoe onnozel ook, dikwijls wil ik weten dat andere mensen met wie ik denk mijn muzieksmaak te kunnen delen dit ook mooi vinden. En ja hoor:

• Pitchfork zegt best new music. The album moves at roughly the same pace and with the same general tone, rendering some of the songs indistinguishable at first, but committed listens will reveal this to be as nuanced and as rich of a production as anything either Dreijer has done.
• Goddeau : Hoe vreemd het laatste nummer (Coconut) ook aandoet, de seconde dat het afgelopen is, voel je je even compleet onthecht. Een album dat je met dat gevoel achterlaat, smeekt om superlatieven
• Kindamuzik zegt: Fever Ray mag dan minder verrassend uitpakken dan gehoopt, het blijkt wel degelijk een verslavende plaat. Karin Dreijer Andersson ontpopt zich op dit duistere album als een Scandinavische voodooprinses die heimelijk naalden in je oren steekt.

Voor wie zijn muziek liever live leren kennen: ze komt optreden op Sonar , op Polsslag en op Motel Mozaïque . Wat mij betreft: niet te missen. Ik twijfel alleen nog waar ik ga kijken. Voor de mensen die niet zo internet minded zijn en liever wachten tot er iets in Humo verschijnt : volgende dinsdag krijgen die vier sterren, daar heb je geen glazen bol voor nodig. Best dus ticketjes bestellen vóór die meute er op springt.

Na die bij 'If I had a Heart' is ondertussen al de tweede videoclip voor deze plaat gemaakt. Even zalig:

Al die mensen die 't beu zijn om over Animal Collective te lezen moeten maar andere blogs lezen want hier gaat het er nog minstens een paar keer over gaan.

Het concert in de AB? Waaw! Er zijn zo van die avonden dat alles goed zit. En dan heb ik het niet over de muziek alleen, maar ook de omstandigheden. Een overzichtje.

• Een interview doen met Geologist van Animal Collective. Dat is die linkse met zijn lampje. Mijn eerste interview in de muziekbusiness en het is meteen Animal Collective. Ongelooflijk. Ik ben er nog niet goed van. Waarschijnlijk was het nog een OK interview ook, maar ik moet het natuurlijk nog uitschrijven, dat is denk ik minstens de helft van het werk. Thanks, daMusic !!
• Twee vriendinnen tegenkomen van wie ik niet eens wist dat ze zouden komen. Leuk. Spijtig dat ze niet zo enthousiast waren als ik, maar Animal Collective is en blijft geen gemakkelijke muziek. Zeker live niet. Als je dan enkel dat ene "hitje" kent dan had ik het zo kunnen voorspellen dat ze teleurgesteld gingen zijn.
• Met die vriendinnen hoog oplopende discussies voeren over ons subsidiëringssysteem en over de overlevingskansen van de Vlaamse Cultuur in een darwinistische markt. Ik heb daar nogal extreme standpunten over, ook al om tegendraads te zijn, en dus zaten die twee dan snel op hun paard. Leuk om dan te proberen overeind te blijven in een verbaal gevecht!
• Twee heel enthousiaste meisjes blij kunnen maken door mijn tickets door te verkopen onder de officiële verkoopsprijs. Ik hoop dat jullie het even fantastisch vonden als ik.
• Rilatientje tegengekomen, toevallig zelfs. Aan de klap geraakt zonder af te spreken en dan elkaar kennen "van op twitter", grandioos! Heel aangename kennismaking!
• Nog een vriend tegengekomen die ik dringend moest bedanken voor een heel leuke vriendendienst. Bij deze nogmaals: merci!
• Een T-shirt kunnen kopen. De vorige keer waren die uitverkocht.

Tijdens het concert heb ik dus constant met een smile tot ver achter mijn oren gestaan. Het was ook muzikaal gezien de allerbeste keer dat ik hen gezien heb. Waar ze zich in Leuven nog relatief aan de plaat hielden werd het nu één lange trip waar je enkel flarden van nummers in herkende. Dat vind ik net zo zalig aan deze groep: altijd opnieuw zichzelf heruitvinden, altijd blijven grenzen verleggen en toch dankzij werkkracht, enthousiasme en ambitie commerciëel doorbreken. Het leek even alsof ze het deden om mijn punt in de discussie van daarvoor, met de vriendinnen, te illustreren. Ik vrees echter dat de helft van de zaal -die helft die enkel "My Girls" had gehoord op Studio Brussel- daar op afknapte. Hopelijk niet.

Kortom, een 5-sterrenconcert. Zo eentje waar ik nog jaren mensen over ga vertellen. Dus, als u het gezeur over Animal Collective op deze blog beu bent: unsubscribe, darling! Binnenkort meld ik u bijvoorbeeld nog wanneer het interview is verschenen op de site van daMusic.

Deze hier heeft twee ticketjes over voor het concert van Animal Collective, morgen in de AB. Wie mee wil: twee ticketjes voor 20 euro. Mail of bel me.

Foto gevonden op flickr . Eén vrouw heeft er een T-shirt van gemaakt en ik dacht dat ook te doen maar het is er nog niet van gekomen.

Een mailtje van Mixwit in de e-bus vanochtend: MixWit is dood, maar we hebben onze broncode vrijgegeven en je mag ze nu gebruiken zoals je wilt. De twee mixtapes die ik ooit gemaakt heb staan nu hier , alleen moet je ze eerst downloaden en zelf de index.html openen. Als ik wil kan ik ze hier hosten. Voorlopig is het me nog niet gelukt ze terug aan het spelen te krijgen.

Onthoud dat Mixwit zelf geen muziek op zijn servers had staan. Net als Muxtape plugden ze gewoon in op een mp3 search engine en hadden ze dus zelf niets illegaals op hun servers staan. Dat ze de toegang vergemakkelijkten tot deze illegale mp3's en zich geen dure rechtszaken konden permitteren bleek evenwel voldoende voor de RIAA, de Amerikaanse Sabam, om hen van het internet te halen.

Nu moet iedere gebruiker zelf de verantwoordelijkheid nemen voor de mixtape die hij op zijn site plaatst. Een beetje zoals de duizenden mp3-blogs al doen dus maar met mooiere middelen. Als de RIAA dit wil teniet doen moeten ze potentieel achter elke individuele gebruiker gaan. Voor mp3-blogs hebben ze dit vooralsnog niet gedaan.

Daarmee neemt het Mixwit-verhaal een iets interessantere wending dan dat van Muxtape . Dezen hebben er voor gekozen om hun site te herlanceren in samenwerking met artiesten die expliciet toestemming geven om hun muziek te gebruiken. Dit kan een nieuwe episode worden in het kat-en-muis spelletje tussen de zakenlui en de "internetpiraten" annex muziekliefhebbers.

Wiens idee het was om de gasten van Titus Andronicus in de kelder te plaatsen en niet in een van de vele zaaltjes boven is onbekend, maar het is onverantwoord. Wie ook maar twee zinnen naar 'Airing of Grievances' heeft geluisterd weet dat een donkere bunker niet de plaats is waar je depressievelingen als deze Amerikanen in moet opsluiten. Voor je het weet hangen ze zich op aan een afvoerleiding.

Misschien was het uit angst dat ze dingen kapot zouden maken. Afgaande op het geluid van een wild om zich heen schoppende schuimbekkende zanger zou dat een te begrijpen keuze geweest zijn. Wel spijtig dat de klank die in dit hol - dat onder de poëtische naam witloofbar bekend staat - wordt geproduceerd zo abominabel is dat je je afvraagt of je je oordoppen niet per ongeluk nog hebt in zitten van een vorige concert.

Niet dat Titus Andronicus zich daardoor liet ontmoedigen. Ze hadden backstage kennis kunnen maken met de vroegere gitarist van At the Drive-in en dus was dit concert in Brussel voor hen al memorabel te noemen nog voor het begonnen was. Patrick Stickles, de zanger, zong als een bezetene, rolde daarbij af en toe met zijn ogen als stond hij op het punt om een epilepsie-aanval te doen en sprong met zijn boomlange gestalte geregeld in de lucht, telkens dreigend om met zijn hoofd onzacht het plafond te raken.

Deze groep is er één van gitaarfreaks. Voor wie bewijzen wil: tel het aantal gitaren na op de hoes van 'Airing...' . Wij komen aan 14. Live houden ze het bij vier, drie gewone en één bas. Dat ze er ook mee overweg kunnen werd gedemonstreerd in een atypisch bluesrock-nummer, waarin iedereen de kans kreeg om gedurende één solo te schitteren. En dat deden ze.

Terwijl 'Airing of Grievances' begint met een luide "Fuck You" in 'Fear and Loathing in Mahwah, NJ' zat dit dinsdagavond in het midden van de set. Het stukje Shakespeare dat op plaat het nummer afsluit werd ons live onthouden. Misschien waren zij onderweg ergens de tekstuur kwijt geraakt?

Als bisnummer werden we op een opjuttende cover van Roadrunner van The Modern Lovers getrakteerd, een klassieker die in hun versie nóg energieker klonk. Al bij al een kort maar hevig concert.

Bij het buiten gaan kregen we van de merchandising nog een pin mee waarop enkel de tekst "Your Life Is Over" staat. Wij hadden eerder het gevoel dat het pas begonnen was. Eens we deze groep een zaal of een tent met een goede geluidsinstallatie hebben zien platspelen zullen wij in vrede rusten. Geen seconde eerder.

Er staat een mooie, lange, goede tekst over The Broken Circle Breakdown featuring The Cover-Ups of Alabama op de site van het immer uitstekende Rekto Verso .

In de gewone media vind je geen artikels meer zoals dit dus kan het geen kwaad om het nog eens te herhalen: Rekto Verso is het interessantste cultuurmagazine dat leesbaar is voor de gewone mens en wordt gratis ter beschikking gesteld op diverse verdeelpunten .

Er wordt wel één en ander in verklapt over het verhaal, dus wie dit nog niet gezien heeft kan best eerst eens gaan kijken. The Broken Circle Breakdown... is zonder twijfel het beste stuk theater dat ik in lange tijd gezien heb en dit missen zou zonde zijn. Nog niet alles is uitverkocht, check de speellijst . Zelf heb ik nog ticketjes besteld voor mijn ouders in Brugge en ik ga mee om het een tweede keer te zien.

Soms leer je muziek pas kennen lang nadat het uit is. The Pixies bijvoorbeeld was ik ongelooflijk laat mee. Ze waren zelfs al gesplit toen ik fan werd. Erg is dat niet, uiteindelijk is er zoveel mooie muziek dat het moeilijk is om alles te kennen.

Deze heb ik ontdekt toen ik wat aan het rondsurfen was naar info over de platen die als promo bij daMusic zijn aangekomen. Ene Julie Doiron, Canadese singer-songwriter die verwant is met The Tragically Hip en Okkervil River en ander schoon volk. Het is zo een nummer waarvan de videoclip, gemaakt door haar man, het nummer nóg mooier maakt dan het al is. Bij deze dan ook de videoclip:

Dit is al meer dan twee jaar oud. Binnenkort verschijnt haar nieuwe plaat , en daarvan vind je dan wel een review op daMusic . Het zal niet door mij geschreven zijn want de plaat was al weg naar iemand anders. Maar dan recenseer ik wel nog iets anders. Mooie muziek genoeg.

Voor wie op deze luie zondagnamiddag nog een activiteit mankeert stel ik voor uw karaoke-machine van op zolder te halen en mee te zingen met Cliff Richard in The Young Ones:

En als je dat te slijmerig vindt kun je je nog vermaken door mijn reviewkes te lezen voor daMusic. Titus Andronicus , ABBota dag 1 , ABBota dag 2 , de recensie van het concert van Vetiver of van de plaat van Vetiver .

Ze zijn niet allemaal even goed geschreven vind ik zelf. Over iets als de AB/Bota uitwisseling schrijven was bijvoorbeeld niet zo gemakkelijk - er viel namelijk niet zó veel te beleven en wat er was was dan nog dikwijls mijn ding niet. Het lot van een recensent. Een vriend en collega hobby-recensent SMS'te me nog onlangs vanop een optreden van A Brand dat hij moest verslaan. De horror!

Eentje uit al die recensies wil ik er wel nog uitlichten: dat van Titus Andronicus. Het was geen gemakkelijke plaat om te recenseren. Mijn eerste indruk, op basis van Arms Against Atrophy , was direct heel positief. Zo van die vuile rock'n'roll, ik ben daar helemaal zot van. Maar dan kwam de plaat toe en die begint met een Pogues-achtig nummer en wat op het eerste gehoor klinkt als één van die punkgroepjes die ik normaal probeer te negeren wegens "nogal plattekes".

Maar dan moet je dus de recensie schrijven en draai je die plaat nog een stuk of twintig keren en dan klikt het plots. Het zijn allemaal geweldige nummers met heel donkere teksten en nu heb ik bekeringsdrang: ik wil iedereen overtuigen van't feit dat dit geweldig is. Nu, gelukkig ben ik in goed gezelschap dus moet je mij niet geloven: lees de uitstekende recensie op Pitchfork , of de viersterren-recensie op Humo . Of kijk op metacritic.com , een site waar alle recensies geïndexeerd en uitgemiddeld worden en waar hun plaat als "Universal acclaim" gecatalogeerd staat.

Of als je gewoon zelf wilt luisteren: er is altijd voldoende te vinden legaal op't internet. Deze daytrotter sessie bijvoorbeeld. Als u kalm wilt beginnen: 'No Future Pt. 1' is daar ideaal voor. Of als u zie liever live meemaakt: volgende dinsdag in de Botanique !

Wie komt vindt mij vooraan op de eerste rij enthousiast springend.

Trouwens, er waren nog veel concertjes recentelijk. Zoals altijd de laatste tijd vind je ze op Blurry Blobs' flickr site met sterrekes en one-liner recensies bij.

Zelf studeerde ik aan de faculteit van de Toegepaste Wetenschappen, onder studenten bekend als "bij de burgies", en had ik dus geen les van Jaap Kruithof, maar mijn toenmalig lief volgde als vrij studente lessen bij hem. Zo leerden wij Kruithof beiden kennen en al snel gingen onze discussies over de onderwerpen die hij in zijn les had besproken. Hij confronteerde graag en liet telkens onconventionele standpunten los op zijn publiek.

Op een dag had hij bijvoorbeeld een experiment gedaan, zo vertelde hij in de les. Hij had een stuk brood voor zijn auto gelegd, gewacht tot een duif er van kwam eten en was dan zo snel mogelijk op de duif af gereden. De bedoeling van het experiment: weten welk instinct bij die duif nu bepalender was voor haar gedrag. Zou ze blijven zitten omdat ze voedsel nodig had of zou ze wegvliegen omdat ze wou overleven?

Tot op de dag van vandaag heb ik geen idee of hij dat niet gewoon zei in de hoop dat er toch één student zou zeggen: "meneer Kruithof, dat kan niet!". Nu ik in de krant lees dat hij een voorvechter was van dierenrechten denk ik dat hij teleurgesteld was in zijn studenten als niemand zo reageerde. Dat was trouwens meestal het geval. Ook toen al wilden studenten gewoon afstuderen en werk vinden in plaats van de wereld te veranderen.

Eén keer ben ik naar een filmavond geweest in de Blandijn die hij had samengesteld. Eerst werd 'Un Chien Andalou' getoond, een film waar ik toen niets van begreep maar wel door gefascineerd was. Daarna werd een soort geromantiseerde fictieve documentaire getoond over hoe op een dag het hongerlijdende volk in Afrika een mars begon naar het welvarende Europa. Een mars die onderweg meer en meer volk oppikte en tegen dat de poorten van Fort Europa werden bereikt massale proporties had aangenomen. Hoe de film afliep weet ik niet meer.

Na de film vroeg hij wat iedereen vond van de film. Het waren de tijden dat immigratie beperken nog als misdadig werd beschouwd in linkse milieus en iedereen vond de film dus geweldig. Hij had hem zelf geprogrammeerd, en had allicht deze reactie verwacht. Hij vond hem rotslecht. De revolutie zou nooit zo gebeuren, de film was een sprookje, een geromantiseerd ideaalbeeld dat niks met de realiteit te maken had. De hele zaal was in zijn pik gebeten, of zo voelde het toch aan, maar gediscussieerd werd er wel. Kruithof versus zijn publiek, één tegen allen.

Zou hij eenzaam geweest zijn in de laatste jaren? Naar zijn betoog werd bijna niet meer geluisterd en mediageile collega's gingen met heel veel meer eer lopen. Dat het kapitalisme nog eens zwakjes ter discussie wordt gesteld heeft hij nog net meegemaakt dankzij de huidige economische crisis. Maar dat dat kapitalisme uiteindelijk wel zal overleven zal hij ook wel beseft hebben, zeker?

Zoals zelfs de Marxisten tegenwoordig beseffen : het kapitalisme komt er altijd bovenop, de vraag is alleen ten koste van wat. Jaap zal het niet meer meemaken de volgende keer dat de vraag beantwoord wordt.

De trouwe lezers zullen het hier wel wat stil vinden. Dat komt omdat naast mijn werk ook daMusic veel tijd opslorpt, mijn ultrageheim project veel tijd opslorpt en ook een beetje omdat mijn internetpersoontje meer en meer verspreid geraakt op dingen als twitter en flickr .

Maar dat sluit niet uit dat ik u hier nog eens up to date breng. Neem nu mijn flickr-account. Ik ben daar sinds een tijdje bezig om er elke dag een foto op te zetten. Geek zijnde heb ik daar een scriptje voor geschreven, zodat ik dat voor een hele week kan klaarzetten, en elke dag krijg je een foto voorgeschoteld. Ideetje van mijn vriend ie , die daarmee een hele schare volgelingen en eeuwige roem heeft verkregen. En goede ideeën pikken, dat doe ik als de beste.

Voor degene die dat niet gevolgd hebben: een kleine selectie van mijn 10 favoriete foto's van de eerste twee maanden :

Op sommige foto's is al heel leuke feedback gekomen. Het leukste vond ik dat één of andere organisatie voor de documentatie van Chinese restaurants over de hele wereld mijn foto van de viering van het Chinees nieuwjaar op het spoor was gekomen en in hun groep wou. Dan loop ik een hele dag content dat die Chinezen mijn foto gevonden hebben hé!

De meeste vonden de foto van de ijspiste in Brussel spectaculair mooi. Die was nochtans niet moeilijk om te maken. Om drie uur 's nachts nuchter langs die ijspiste passeren was eigenlijk mijn belangrijkste verwezenlijking die avond, zodat ik de helderheid had om met de sluitersnelheid te spelen en op de exact juiste plaats te gaan staan.

Trouwens, ik ben relatief content met mijn Panasonic DMC-LX3 fotoestel. Het is wat zwaar, en het feit dat de lens met een plastieken dop moet beschermd worden in plaats van dat ze automatisch inklapt is een serieus nadeel. En er is relatief veel ruis bij hoge ISO-waarden. Maar de brede hoek is fantastisch en het feit dat ik hem kwasi altijd bij me kan hebben ook.

Nog even zeggen dat wie er zin in heeft mij kan volgen op twitter , of mijn vriend kan worden op Facebook of op Last.fm of mijn flickr-account of eventueel op mijn Blurry Blobs account bij flickr . Maar dat hoeft niet. Het belangrijkste krijgt u hier nog altijd mee.

O trouwens: wie ouderwets is mag gewoon eens gedag komen zeggen in de materiële wereld ook natuurlijk. 't Moet niet altijd virtueel zijn.

Als Gentenaar mag je dat niet hardop zeggen, maar ik ga het toch doen: eigenlijk vind ik Antwerpen wel een leuke stad. Ik kom daar graag. De Schelde is daar tenminste een échte rivier, niet meer dat beekje dat hier onder de straat doorstroomt. De hoerenbuurt is daar een volledige buurt, niet die anderhalve overdekte glazen straat die wij hier hebben. Ze hebben er radio minerva en een voetgangerstunnel en een museum voor fotografie en een openluchttheater en een park voor standbeelden . En heel veel designershops maar ook veel tweedehandswinkeltjes.

En ook al zijn we in Gent ook niet slecht bezig, in Antwerpen breken ze ook beter af, zo blijkt uit een artikel uit de Knack deze week . Een rondvraag bij drie specialisten leverde een indrukwekkende lijst van twintig gebouwen op die afgebroken zijn of met sloop bedreigd zijn. Het Stadspark, het Zeemanshuis, de Stadsfeestzaal en het Steen zijn maar een paar van de bekendere gebouwen die allemaal vermeld worden.

De foto waarmee het artikel ingeleid wordt is een foto van een T-shirt ontworpen door een vriend van mij in zijn A Statement-collectie . T-shirts waar je me eerder al mee op deze blog hebt gezien .

Wat er het frappantst is aan dit artikel is dat het uitlegt hoe Patrick Janssens zijn subtiele marketing know-how aanwendt om de projecten er door te drukken. De quote boven het artikel spreekt boekdelen: "Dit zijn de methodes van een dictatuur". Dat er iemand dezelfde marketing technieken gebruikt om wat tegenwerk te bieden vind ik heel interessant en leuk.

Soms zal een bestuurlijk orgaan allicht wel vernieuwingen doen gebeuren die nodig zijn en die duidelijk verbeteringen zijn. Maar ik ben er van overtuigd dat de bouwmaffia heel dikwijls beter lobbyt dan de gewone burger en dat ons goed bestuur dan graag toegeeft aan wat bouwwoede ter meerdere eer en profijt van al de betrokken vrienden. Want zo'n oud gebouw dat brengt niemand iets op.

Vandaar dus: beton! Koop die Knack en lees het artikel en laat me weten wat u er van denkt. En als u geld over hebt: koop zo'n T-shirt. Ze zijn van goede kwaliteit, u maakt er een duidelijke statement mee en ze zijn nog mooi ook. Op cafépress .

Ja, het is zo, ja, ik word oud. In mijn tijd ging het er op punkrockconcerten ongeveer zo aan toe:

Nu liggen er vijf mensen op hun buik op de eerste rij om foto's te nemen met toestellen die duurder zijn dan de totale prijs van de instrumenten van de muzikanten. En moest je die foto's dan ook nog eens terug vinden op het internet ergens , we zouden er iets aan hebben, maar nee hoor. De enige die je terugvindt zijn mijn Blurry Blobs .

Het was een drukke concertperiode dus er zijn er redelijk wat bijgekomen ondertussen. Lees de beginselverklaring nog eens na, en zeg gerust uw gedacht. Er staat ook telkens een aantal sterren bij als indicatie van mijn appreciatie van het optreden en een korte uitleg. Vooral Crystal Antlers was een ontdekking.

Op zich is't wat contradictorisch om met foto's te protesteren tegen fotografen, dat besef ik, maar zomaar wat in het rond staan springen op die mensen hun toestel leek me wat overdreven. Zó punk ben ik nu ook weer niet.

Ik heb voor daMusic de review geschreven . Al uw opmerkingen daarover kunt u daar kwijt bij de reacties. Ik ben benieuwd. Wie graag een live sessie wil horen kan terecht op de website van npr.org . Misschien wel interessant om dat op te zetten terwijl je de recensie leest?

Als uitsmijter nog een leuk nummertje. Het doet me deugd dat er een heel deel nieuwe jonge groepjes zijn die de rammelrock uit mijn jeugd in een nieuw kleedje steken. Vandaag: The Pains of Being Pure at Heart. Alleen al die naam!

Op hun website kun je nog twee nummers volledig legaal downloaden al moet je daarvoor wel langs een vieze site passeren. Je kunt ook gewoon naar de vier nummers op hun myspace luisteren.

Vorige week ben ik twee keer naar het toneel geweest: Pubers Bestaan Niet van Ontroerend Goed en Empire (Art & Politics) van Superamas.

De eerste heeft overal ontzettend goede recensies en veel prijzen gekregen. Desalniettemin had ik er wat meer van verwacht. Het was vooral fun en rock'n'roll. Het lijkt me ontzettend leuk om hier als tiener aan mee te werken, maar er zat niet echt veel boodschap in. Pubers bestaan wel en gedragen zich puberachtig, dat toont deze voorstelling grandioos. Met mooie muziek, van onder andere Monster Magnet.

Empire (Art & Politics) van Superamas was wél geweldig. Soms is het beter om echt niks van een voorstelling op voorhand te weten. Dat zorgde er in dit geval bij mij voor dat ik echt niet door had dat ik eerst naar een toneelstuk in een toneelstuk aan het kijken was. Over oorlog en over hoe de vrouwen thuis zich kostelijk amuseren met de soldaatjes terwijl manlief strijdt voor het vaderland.

Maar dan blijkt dat je dus naar een toneelstuk in het toneelstuk zit te kijken en dan komt het première-feestje achteraf, waar duidelijk wordt dat al die culturo's vooral gewoon in elkaars broek willen zitten. Ze vinden zichzelf vooral heel belangrijk en relevant, maar de politiek kan hen gestolen worden. De ambtenaar op het feestje probeert ongeveer elke actrice binnen te doen. De vluchteling wordt wat voor saaie piet aanzien als hij over de problemen in zijn thuisland Somalië begint, maar wanneer de dochter van de minister eens diep in zijn ogen kijkt vergeet ook die vluchteling vlot zijn problemen en kronkelt zich rond haar dansend lijf. In een parallel filmpje zien we dat op een zatte after party het toneelgezelschap het geniale idee krijgt om een kunstenares in Afghanistan te gaan interviewen als politieke performance. Ook dat eindigt natuurlijk off screen in een orgie.

Het bevestigt helemaal mijn beeld van hoe het er aan toe gaat in de culturele wereld. En in de wereld in't algemeen misschien zelfs. Veel blabla, met hoop op af en toe wat boemboem. Het leuke is dat Superamas er in slagen om subsidies te krijgen van een lange lijst politieke en culturele instellingen voor een voorstelling over hoe zinloos het is cultuur te gebruiken om politiek op te voeden.

Als klap op de vuurpijl worden ze gesponsord door een champagnemerk zodat ze ook nog eens iets deftigs te drinken hebben als ze op het toneel doen alsof ze een feestje hebben. Dát is pas echt rock'n'roll.

Voor de mensen die het nog niet gezien hebben: mijn recensie van Emiliana Torrini's concert vorige zondag in de AB staat online op de damusic website (plot spoiler: fantastisch!) alsook mijn recensie van het fantastische Fever Ray album . Geef gerust constructieve opmerkingen over het taalgebruik hieronder of enthousiaste schreeuwtjes over de muziek aldaar!

Nog meer recensies vind je op De Morgen , De Standaard , Last.fm , Cutting Edge en op hier en daar een blog .

Ik mocht trouwens niet binnen met mijn camera in de AB. Er zit een zoom op, meneer! Komaan. De fouilleerder van dienst was gewoon een overgemotiveerd groentje. Eenmaal binnen staat de volledige zaal daar met een camera te zwaaien. Dat levert dan wel mooie foto's op bij de wannabes of bij Pieter Declercq die voor daMusic de foto's bij het concert van Emiliana heeft genomen, maar eigenlijk werkt dat dikwijls storend.

Zoals gisteren tijdens het concert van Spinvis in de Vooruit . Dan hoor je tijdens het nummer zo om de haverklap klik-klik-klik. Ik herinner me ook het concert van American Music Club in de AB een goed jaar geleden, waar Marc Eitzel het gewoon op zijn heupen kreeg van al die mannen met hun 'ik wil de grootste hebben' fototoestel.

Als er één ding belangrijk is op een concert dan is het toch wel dat je een toestel gebruikt dat geen geluid maakt? Die Canon Mark II 5d waar al die SLR-liefhebbers zo over juichen, had die geen noise reduction ingebouwd? Noise als in lawaai en niet als in ruis dus. Waarom gebruiken ze die dan niet eigenlijk?

Tijd voor actie dacht ik zo, en dus heb ik een flickr account aangemaakt met allemaal slechte foto's van de concerten waar ik naar toe ga. Telkens met mijn iPhone genomen en altijd wazig, maar altijd met de juiste last.fm tag en als het kan met een link naar een recensie. Dat zijn de regels. De naam: Blurry Blobs .

Er staan al een stuk of vijf foto's op. Maar er komen er vast nog meer. En zonder dat ik u stoor met klik-klik-klik! En dit is wat u van Emiliana te zien krijgt:

Ik verzeker u: ze was live véél mooier! En zo hoort het ook.

Naar jaarlijkse gewoonte: gedichtendag. Deze keer met een zelfgemaakt gedichtje. Met magneetjes op de frigo van een vriendin.

Had ik geen ingemaakte frigo, ik kocht mij een oranje SMEG en amuseerde me rot met die koelkastmagneten en maakte gedichtjes als dit of dit .

Wie meer poëzie wilt, de gedichten die meededen aan de Herman De Coninckprijs staan nog allemaal online en zijn zonder uitzondering mooi om te lezen.

Deze dag is ook een goede gelegenheid om uw aandacht te vestigen op gemarkeerd , een blog met wat de auteur stiftgedichtennoemt, gedichten die het resultaat zijn van heel veel tekst wegmarkeren met een zwarte viltstift uit de krant. In navolging van Austin Kleon , jawel, maar toch nog zeer de moeite.

Voor de mensen die het gemist hebben op Facebook : ik ben officiëel toegelaten tot de daMusic crew, en de proefrecensie die ik had geschreven staat ondertussen online op hun site .

Als je daMusic niet kent, het is één van de bekendere online muziekmagazines. Er zijn er nog: Cutting Edge , Goddeau , Digg , Kindamuzik en Dreun zijn enkele andere. Daarnaast zorgt tegenwoordig iedereen die van ver of dichtbij wat met muziek te maken heeft voor een online presence, zie bijvoorbeeld Go for Music , Rifraf , Humo , Knack Poplounge , Ancienne Belgique en Studio Brussel .

Wie liever een persoonlijk verhaal leest lanceert gewoon een zoekopdracht naar haar of zijn favoriete artiest via Google Blogsearch of kijkt (en schrijft) wat rond op Last.Fm . Voor wie Engels kan is het aanbod nog oneindig vele malen groter en gevarieerder en zijn er dingen als The Hype Machine waar je specifiek binnen muziekblogs googlet of MySpace waar echt élke groep een pagina met enkele nummers en een concertagenda heeft. Was het je al opgevallen dat muziek tegenwoordig op het internet leeft?

Mensen beginnen zich met recht en rede af te vragen waar dit naar toe gaat. Als zomaar iedereen zijn mening kan spuien op het internet, wat is de waarde van de mening van een recensent dan nog? Als je zelfs perfect legaal platen kunt voorbeluisteren, wat is het nut dan van een muziekrecensent die in 1500 tekens probeert met handen en voeten uit te leggen wat hem aantrekt in de muziek? Zinnige vragen waar experten interessante discussies over kunnen voeren .

Waarom er dan nog een schepje bovenop doen en beginnen recenseren voor daMusic? Omdat het het besteonline magazine is natuurlijk. En omdat ik graag schrijf. En graag naar muziek luister. En graag op computers bezig ben. Omdat ik wil oefenen in serieuze recensies schrijven ook. Omdat ik de evolutie van de toekomst van internet en muziek van zo dicht mogelijk wil meemaken.

Er zal voor deze blog, hier dus, niet veel veranderen. Ik schrijf hier nog altijd iets sneller, veel persoonlijker en met veel meer hyperlinks en niet alleen over muziek maar ook over theater en film en mijn koude voeten in de winter. Als ik een recensie geschreven heb voor daMusic zal ik er hier gewoon naar linken.

Wie kent er trouwens Fever Ray al? De mevrouw van The Knife, met een zalige videoclip die ik hier heel eenvoudig kan embedden, zodat de luierikken onder jullie geen recensie hoeven te lezen en slechts op play moeten duwen om te genieten:

Danny Boyle , gekend van Trainspotting en The Beach en 28 Days Later, maakt een Bollywood film. Dat is gewoon platte commercie waar ik normaal mijn neus voor zou ophalen. Ware het niet dat:

• de soundtrack door M.I.A. werd samengesteld en er zelfs een nieuwe song van haar in komt, en dat
• het een heel goede film is

dan zou ik deze film omschrijven als Cidade De Deus meets Quiz Show meets Bollywood en me verder vermaken met schoon volk aan de toog van de Sphinx.

Maar nee dus: een mooie film. Deze trailer heeft om één of andere reden andere muziek meegekregen (allicht iets met doelpubliek en andere vieze management termen) dus bekijk gewoon de dans die bij de aftiteling hoort met een heel mooi typisch stuk muziek:

Waarom Bollywood zo commerciëel interessant is en over de invloed op popmuziek ging het twee jaar geleden al in WNYC's soundcheck. Horen hier zo:

Oef. Het zag er even naar uit dat ik hier iets negatiefs over Animal Collective ging moeten schrijven. Op plaat zijn ze beter of zo. Het concert begon nogal rommelig, maar zo ergens in't midden van de set kwam een lange versie van Fireworks en vanaf dan zat alles perfect. Dat ontaardde uiteindelijk toch nog in een wilde indianendans zodat ik die strepen toch niet voor niks op mijn gezicht had geverfd.

De T-shirts waren uitverkocht maar het vinyl was er wel in overvloed, ondanks eerdere onheilspellende berichten .

Ze komen op 18 maart nog eens naar de AB dus daar kan ik misschien nog wel de T-shirt op de kop tikken.

Trouwens, sinds ik die mash-up heb gehoord op gorilla vs. bear moet ik als ik My Girls hoor altijd denken wanneer valt die bas nu in en beginnen ze aan dit nummer?

De Soulwaxies zouden zo'n open goal niet laten liggen!

En ik dacht nog dat die mannen van de Jeugd Van Tegenwoordig ironisch waren . Nee hoor, opkomen in designerpakjes die vers van Van Beirendonck leken te komen en een DJ die drie keer van T-shirt wisselt. Fashion Victims! Dat, of die jongens zijn heel proper op underzelvengelijk of dat de heer Hintjens uit Oostende zou zeggen.

Leuke woordjes bijgeleerd trouwens. Vleesmatras bijvoorbeeld. Swaffelen op je vleesmatras, van Hollanders moet je het leren.

En vette beats! Als we zat zijn willen we vette beats, maar als we nuchter zijn ook hoor. Hoe zou het nog met de Osdorp Posse zijn eigenlijk? De vette beats worden al even door de Jeugd Van Tegenwoordig geleverd. Zo hoort ook.

Wie nauwkeurig deze blog volgt heeft onlangs een paar kleine veranderingen misschien wel opgemerkt. De twitter badge is weg, een click op de titel bovenaan gaat naar de home pagina, de copyright staat nu rechts en er zijn flickr-fotootjes bijgekomen rechts onderaan. Kleine veranderingen dus.

Wie mij wil volgen op Twitter kan dat nog altijd, maar ik ben dat effectief wat beginnen gebruiken als sociaal netwerk in plaats van als middel om een snelle update op deze site te krijgen, dus voor de meeste mensen is dat misschien storend. Mijn flickr account kenden de meesten ook al, maar sinds kort heb ik ook een scriptje geschreven dat elke dag een verse foto op die site zet, dus hopelijk wordt dat in de toekomst wat leuker om te volgen. Dat van dat scriptje is trouwens een link naar mijn tumblr-blog die ik bijhoud met ongeveer alles wat ik vaktechnisch interessant vind. Mijn Google Reader shared items kun je hier rechts ook nog zien onder "Even More Ugliness", maar je kunt die ook hier halen .

Wie hierbij allemaal een beetje tilt slaat maar toch alles wil volgen kan mijn Facebook-vriend worden of gewoon mijn FriendFeed toevoegen aan zijn feedreader. Bij dat laatste krijg je er trouwens nog gratis mijn delicious links bij en mijn upcoming kalender en een overzichtje van wat ik allemaal op Last.FM uitspook. Ben ik niets vergeten?

Normaal gezien komen er langzaamaan nog wel meer veranderingen aan. Deze site blijft een hobbyprojectje van mij en ik ben WordPress aan het overwegen maar ik weet nog niet of ik ga overstappen. Mijn aanpak heeft naast wat nadelen ook een groot voordeel dat ik misschien niet wil opgeven, namelijk de mogelijkheid te posten vanuit TextMate.

En voor wie zich afvraagt hoe het met mijn privacy gesteld is als ongeveer heel mijn leven traceerbaar is: maak u geen zorgen, ik houd écht wel dingen voor mezelf af en toe en bovendien moet je niet alles geloven wat er op het internet staat.

Dat beeldje komt van http://postsecret.blogspot.com/ , een blog waar mensen anoniem postkaarten naar opsturen met een persoonlijk geheim op.

Waar hier ten huize nog meer naar wordt uitgekeken dan naar de nieuwe van Antony & The Johnsons ? Die van Animal Collective! Sinds ik die plaat van Panda Bear heb leren kennen ben ik helemaal verzot op wat deze mensen doen. Bovendien zijn die van Pitchfork heel enthousiast, en hun neiging tot popsnobisme kennende doet dat het beste hopen.

Als ik dan twee vriendinnen mail dat AC komt optreden, bij de deur in Leuven , dan zeggen die dat ze deze zullen overslaan. Kun je dat nu geloven? Animal Collective overslaan? Vorig jaar dacht ik nog mijn verjaardagsfeestje af te gelasten omdat ze in de buurt waren. New York? Uitverkocht . Los Angeles? Twee keer uitverkocht. Chicago? Uitverkocht . Leuven? Eeeeuh, ik heb andere dingen te doen? Bon, ondertussen dus ook uitverkocht.

Zelf heb ik de plaat al illegaal gedownload. Ik moet daar eerlijk in zijn. Ze was gelekt en nog niet te koop dus ik kon écht niet anders. De drang was té groot. Maar geen erg, edelachtbare, ik koop ze straks op vinyl, in Leuven. Met nog een T-shirt er bij en nog een oudere plaat er bij. Ik ga met geld smijten! Ik ga met veel plezier boete doen op het altaar van Domino Records.

Zo'n fantastische muziek. Zeg nu zelf. Dit nummer bijvoorbeeld, is één van mijn favorieten. Hier in de Take Away Session van Blogothèque. Totaal van de pot gerukt, maar dat is net wat het zo leuk maakt. En ik zweer het u: ook al lijkt het hier nogal rammelig, afgewerkt op plaat is dit hemels!

Ik heb trouwens over de plaat een serieuze recensie geschreven voor daMusic.be . Ze zoeken daar mensen om te schrijven en ik dacht te solliciteren. Ik schrijf wel graag maar ik weet niet of ik het ga kunnen. Moest u zich ook aangesproken voelen, een tekst van minimum 2400 tekens in de vorm van deftige volzinnen wordt er gevraagd. Geen sinecure als je eigenlijk gewoon wilt zeggen: yeaaaaaahhh, beestige plaat maat!

Het concert in het Stuk in Leuven is dus uitverkocht en ik doe mijn ticketje niet weg. Wie de plaat volledig integraal legaal wil horen moet zich op 19 januari naar npr.org begeven . Maar ze kopen is zeker geen slecht idee.

Muziekfriek heeft helemaal gelijk als hij zegt dat het met de estethiek van de concerttickets slecht gesteld is tegenwoordig. Hij geeft een paar mooie voorbeeldjes van hoe ze er vroeger uit zagen. In navolging daarvan ben ik vlug eens in mijn archiefdoos van 1998 gevlogen, de doos die ik het eerst vond, en jawel hoor, bijna elk ticketje is het bekijken waard. Toen prikte je dat nog ergens aan de muur achteraf om te tonen dat je geweest was.

Tegenwoordig vind je meer en meer systemen waarbij je zelf je ticketjes kunt afdrukken, thuis. Dat vind ik wel een mooie evolutie want dat is gewoon heel erg praktisch: je kunt de ticketjes via e-mail doorsturen naar vrienden voor wie je besteld hebt en je kunt meteen aan de bar afspreken in plaats van aan de deur. Dat scheelt een pint. Je moet ook niet bang zijn dat je ticketjes verloren zullen gaan in de post.

Spijtig genoeg rekenen de organizatoren de reservatiekosten gewoon even goed door en steken ze de extra winst die de bespaarde postzegel oplevert gewoon in eigen zak. Waarom dat niet investeren in mooi drukwerk voor wie aan de deur een ticketje komt kopen?

Zelden zo hard gelachen als gisterenavond tijdens de nieuwste film van de Coen broertjes, Burn After Reading . Het verhaal is een typisch verhaal zoals we het al zo dikwijls hebben gezien: looser vindt schat, in dit geval een CD-ROM, en probeert daar zijn voordeel uit te halen maar komt daardoor in aanvaring met wat big boys.

Waar ze in No Country For Old Men nog voor geweld, mooie landschappen en filosofische beschouwingen gingen gaan ze in deze film puur voor de slapstick. En normaal ben ik niet voor slapstick, maar ergens in de eerste helft van de film ben ik in een lach geschoten en het heeft bijna een uur geduurd voor ik er weer uit was.

De broertjes laten de bekende acteurs George Clooney, Brad Pitt en John Malkovich volkomen idiote personages spelen. Een quote van op Wikipedia :

My kind of guys.

Het laatste jaar van dit decennium is hierbij voor geopend verklaard.

Zelf zit ik hier met een buikgriep een beetje zielig te wezen in mijn zetel onder een dekentje. Op één of andere manier slaag ik er meestal in om mijn ziektes op te sparen tot in de vakantie. Dan heb ik meer tijd om er van te genieten, zeker?

Wel een goede gelegenheid om Tirza uit te lezen, het boek waarmee Arnon Grunberg zowel de Libris-literatuurprijs en de Gouden Uil won. Mooi boek maar een beetje verontrustend wel. Donker. Het leest vlot en het loopt spectaculair af dus ik kan het best wel aanbevelen. Een stukje, gepubliceerd op de web site van De Standaard, ter gelegenheid van De Gouden Uil:

Fragment uit Tirza

Ook nog naar Opening Night gekeken, van Cassavetes. Over een populaire toneelactrice die ouder wordt en daar niet mee overweg kan. Gena Rowlands is fantastisch. Samen met Charlotte Rampling het perfecte voorbeeld van hoe je als vrouw mooi ouder kunt worden. Alles in jaren zeventig decors waar je je bij sommige kostuums spontaan afvraagt if they are having a laugh .

Moge 2009 voor u een mooi jaar worden, waarin u waardig weer wat ouder wordt.