Zijn er nog mensen die die Duyster-muziek ondertussen beu zijn, als genre? Traag beginnen met veel gitaren en hier en daar opzwellen? Het leed van de wereld op je schouders dragen en naar de toppen van je tenen kijken omdat je de wereld écht niet aan kunt? De getormenteerde artiest met de breekbare liedjes? De chanteuse met de mooie stem maar o zo middelmatige nummers? De geluidstapijtjes die wel lekker liggen maar die nooit eens wegvliegen naar het beloofde dromenland? En vooral: het ongelooflijke gebrek aan zelfrelativering en humor?

Het is een baanbrekend programma geweest, Duyster, maar het is zo braaf geworden. De mensen mogen op zondagavond vooral niet wakker schieten, want dat past niet in de sfeer, en dat past niet bij het kaarslicht en niet bij het glas rode wijn. Dat Court Circuit afgevoerd werd en Duyster niet zal ik Studio Brussel nooit vergeven. Dat programma had tenminste attitude, een jongeren- en muziekzender waardig.

When I said I wanted to be your dogis een nummer dat ik zeker eerst heb gehoord in Duyster. Het is van Jens Lekman, en de naam was me daardoor zeker al bekend toen ik via stereogum een linkje vond naar de nieuwe video van Jens , nog voor zijn laatste album, Night Falls Over Kortedalauit was. Waarvoor dank, natuurlijk, Ayco. Van het één kwam het ander, en voor ik het wist zat Jens op repeat in mijn iPod. Hoeveel ze van deze plaat in Duyster nog hebben gedraaid zal me niet meer benieuwen.

Dat hij naar de AB kwam is hier dan ook met een jubeldansje onthaald. In de States was hij al op tournee geweest en de reviews waren keer op keer heel positief. Dat hij de kopersectie niet had meegebracht en dat de helft van de muzikanten er wel héél erg nerdy uit zag deed even een nakende teleurstelling vermoeden, maar dat was snel weggewerkt.

Hoogtepunten: Sipping On The Sweet Nectarwaarin de muziek in het midden van het nummer plots op automatiek overschakelde en iedereen rondjes draaide als waren ze vliegtuigen. A Postcard To Nina, met een lange intro begeleid op gitaar en dus helemaal niet zoals op youtube te zien was . Pocketful Of Money, waarin zo wonderwel het stukje "I come running with a heart on fire" past, een sample van Gravedigger Blues van Beat Happening (je herkent het als je het hoort, zeker!). Live werd deze sample bijna fluisterend gezongen door de aanwezige toeschouwers. Of dat nummer met dat raar instrument waarin hij solo zo sympathiek de mist in ging omdat hij de tekst vergat en de spot in het decor zo hard in zijn nek scheen dat zijn nekhaar er van dreigde in brand te schieten. Om er maar enkele te noemen.

Achteraf nog Oh You're Silent, Jens gekocht. Wat een plaat! Zoals Pitchfork schrijft, ze is bijlange niet perfect, maar er staan hemels mooie nummers op als Black Cab, Pocketful Of Money, Jens Leckman's Farewell Song To Rocky Dennis, of ook Sky Phenomenon.

Het rare is dat sommige mensen afknappen op het melodrama en de emmers stroop in de nummers, maar bij hem is het altijd zo tongue in cheek dat ik het wel kan verdragen. Hij doet me -o jee- soms zelfs aan The Smiths denken, in die goede oude tijd.

Toen Duyster nog gewoon zwart was.