Kristof schrijft over cultuur in en rond Gent. Vooral over muziek maar ook politiek, hedendaagse kunst, film, techniek, theater en literatuur komen soms aan bod.
Kristof is working as a freelance C++ Mac developer in Belgium, using his one man company.
Deze blog is gemaakt met TextMate, YAML en wat eigen PHP-scriptjes. De titel van deze blog is ontleend aan een een nummer van The Evil Superstars.
Wie me persoonlijk wil mailen kan terecht op kristof at dit domein.
© Kristof Van Landschoot 2004-2010
Met mijn gehuurde gele Beetle door de woestijn rijden is allemaal leuk en wel, maar zonder muziek overleef je het niet. De boodschap van de GPS, Drive 562 kilometers, then turn left zou wel héél angstaanjagend klinken als je het enkel moet doen met country classics op de radio.
Gelukkig had ik me twee MP3-CD's geschreven met voldoende oude en nieuwe muziek om zowel vertrouwde deuntjes te kunnen meezingen als om nieuwe muziek te leren kennen. Bij die nieuwe muziek: Camera Obscura. Ze kregen van Pitchfork het Best New Music Label, wat altijd voor wat extra aandacht zorgt bij het luisteren en gelukkig maar, in dit geval. De melancholische popmuziek à la Belle & Sebastian is zalig om mee te zingen. Trouwens live te zien in The Fillmore terwijl ik er ben. U mag raden welk ticket ik net heb gereserveerd voor die maandagavond.
Maar eigenlijk werkt licht psychedelische muziek veel beter in de woestijn. Het is allicht niet voor niks dat de meeste van de groepjes die uit Californië komen heel hard refereren naar de sixties.
High Places is ook van Los Angeles, hoewel ze vroeger blijkbaar in New York woonden. Iemand mailde me na mijn enthousiasme over Animal Collective dat ik beter eens naar High Places zou luisteren, dát was nog eens experimenteel. Dat klopt maar ik zie niet in waarom we niet van beiden zouden mogen houden. High Places maakt pot- en ketelmuziek die ik ergens omschreven zag als pastoral electronica. Wie het geduld heeft om er verschillende keren naar te luisteren -een ritje door de woestijn kan helpen- ontdekt onder alle leuke geluidjes prachtige nummers.
Het is geen gemakkelijke naam om te Googlen. Hun Daytrotter Sessies heb ik nog niet beluisterd, maar dat is meestal wel een goed beginpunt. Voorlopig komen ze nergens in mijn buurt optreden, maar ik heb ze aan mijn wishlist voor Pukkelpop toegevoegd. Wie weet helpt het.
Op YouTube heb ik deze videoclip gevonden. Ik denk niet dat het een officiële clip is, maar het ziet er wel spacey uit.
Maar voor de échte woestijnmuziek moeten we teruggrijpen naar een klassieker, Endless Summer, van Fennesz. Meer dan om het even welke andere muziek is dit de muzikale belichaming van een woestijn. Langzaam veranderende geluidjes die op het eerste gehoor eentonig klinken maar uiteindelijk een zalig mooi landschap lijken te vormen dat langzaam overgaat in andere landschappen.
Zelf heb ik Fennesz leren kennen door zijn fantastische samenwerking met David Sylvian. Omdat Pitchfork Endless Summer als klassieker vermeldde ben ik nu dus aan het luisteren naar die plaat en het moet gezegd, ze is zalig.
Deze videoclip heb ik gevonden bij mijn voorlopig favoriete nummer uit de plaat. Het is een duidelijke hint dat ik dringend eens naar de kapper moet ook.
Vul dit aan met luchtiger werk van Blur, Emiliana Torrini en nog wat anderen en die meer dan 500 kilometer zijn voorbij voor je het wilt.