Kristof schrijft over cultuur in en rond Gent. Vooral over muziek maar ook politiek, hedendaagse kunst, film, techniek, theater en literatuur komen soms aan bod.
Kristof is working as a freelance C++ Mac developer in Belgium, using his one man company.
Deze blog is gemaakt met TextMate, YAML en wat eigen PHP-scriptjes. De titel van deze blog is ontleend aan een een nummer van The Evil Superstars.
Wie me persoonlijk wil mailen kan terecht op kristof at dit domein.
© Kristof Van Landschoot 2004-2010
Tussen alle Monsters vs. Aliens en V for Terminator and The Empire Strikes Superman-films was er gisterenavond eigenlijk maar één film die me een beetje interesseerde: Milk. Aangezien ik geen zin had om naar Tiga te gaan, of naar The Prodigy, of naar School of Seven Bells of naar Odd Nosdam, of weet ik veel wat er nog allemaal te beleven viel gisterenavond, ging ik dus maar naar de cinema.
Met Google Maps heb ik een restaurantje opgezocht dat tussen de metrohalte en de cinema lag en er lekker gegeten. Na het eten nog wat shoppen in de leuke buurt en zo al slenterend een uurtje te vroeg aan de Castro, de cinema waar de film speelt, aanbeland.
In de straat hangen overal regenboogvlaggen en rechtover de Castro is de Harvey Milk Plaza. Overal lopen mannen hand in hand, ik ben duidelijk midden in de homobuurt beland. Mijn onwetendheid kent soms geen grenzen. Blijkbaar was Harvey Milk een politieker in San Francisco die vanuit dit district zijn politieke loopbaan is begonnen. Ik ga dus eigenlijk in een cinema naar een film te kijken die zich grotendeels afspeelt hier, buiten op straat en in de winkeltjes in deze straat. Milk wordt na een korte politieke carrière vermoord in de stadshal waar ik op de metro ben gestapt en de homo gemeenschap marcheert tijdens de film verschillende keren het omgekeerde traject van dat wat ik heb afgelegd om hier te geraken.
Binnen in The Castro Theatre
Een groot deel van de film speelt zich af rond proposition 6, een wetsvoorstel dat eind de jaren 70 werd ingediend om homoseksuelen en de mensen die hen steunden beroepsverbod te geven. Toen ik aankwam in San Francisco waren er in het park om de hoek van mijn hotel protesten aan de gang tegen proposition 8, een wetsvoorstel dat in de tijd van Bush (en nu dus Obama) werd goedgekeurd om homoseksuelen te verbieden te trouwen. Californië zit nu in de ietwat bizarre situatie dat de huwelijken tussen homoseksuelen die getrouwd zijn in de korte periode dat het wettelijk mogelijk was te trouwen rechtsgeldig blijven, maar dat nieuwe huwelijken niet meer kunnen.
Deze film van Gus Van Sant is spijtig genoeg iets te laat uitgekomen om het tij rond propsition 8 te kunnen keren. Religieuze mensen achten het nog altijd nodig zich met een anders privé-leven te bemoeien. Een zwarte president is ondertussen aanvaardbaar in Amerika, en een homohuwelijk is aanvaardbaar in België. Maar er is nog wel wat werk aan de winkel om een homohuwelijk in Amerika aanvaardbaar te maken of een kleurling(e) minister van België.
Denk er misschien eens aan als u binnenkort gaat kiezen. Zelf zit ik nog in de Verenigde Staten van Amerika, waar All Men Are Created Equal, maar waar ook nog altijd In God We Trust het nationale motto is. Sta me bij.
Open Podium aan een Metrohalte in SF
Wow, supermooi cinemazaaltje zeg! Ik heb 'Milk' nu nog steeds niet gezien, ik heb het er al over sinds januari. Gek trouwens dat ze die ginder nog spelen, die is al sinds december ofzo uit op dvd. Anyways, nog maar es een reden om nt te vergeten die film te bekijken!
Veel plezier in San Francisco nog!
die gaat een beetje in de castro naar milk gaan kijken zeg, nondedju.