Vorige week ben ik twee keer naar het toneel geweest: Pubers Bestaan Niet van Ontroerend Goed en Empire (Art & Politics) van Superamas.

De eerste heeft overal ontzettend goede recensies en veel prijzen gekregen. Desalniettemin had ik er wat meer van verwacht. Het was vooral fun en rock'n'roll. Het lijkt me ontzettend leuk om hier als tiener aan mee te werken, maar er zat niet echt veel boodschap in. Pubers bestaan wel en gedragen zich puberachtig, dat toont deze voorstelling grandioos. Met mooie muziek, van onder andere Monster Magnet.

Empire (Art & Politics) van Superamas was wél geweldig. Soms is het beter om echt niks van een voorstelling op voorhand te weten. Dat zorgde er in dit geval bij mij voor dat ik echt niet door had dat ik eerst naar een toneelstuk in een toneelstuk aan het kijken was. Over oorlog en over hoe de vrouwen thuis zich kostelijk amuseren met de soldaatjes terwijl manlief strijdt voor het vaderland.

Maar dan blijkt dat je dus naar een toneelstuk in het toneelstuk zit te kijken en dan komt het première-feestje achteraf, waar duidelijk wordt dat al die culturo's vooral gewoon in elkaars broek willen zitten. Ze vinden zichzelf vooral heel belangrijk en relevant, maar de politiek kan hen gestolen worden. De ambtenaar op het feestje probeert ongeveer elke actrice binnen te doen. De vluchteling wordt wat voor saaie piet aanzien als hij over de problemen in zijn thuisland Somalië begint, maar wanneer de dochter van de minister eens diep in zijn ogen kijkt vergeet ook die vluchteling vlot zijn problemen en kronkelt zich rond haar dansend lijf. In een parallel filmpje zien we dat op een zatte after party het toneelgezelschap het geniale idee krijgt om een kunstenares in Afghanistan te gaan interviewen als politieke performance. Ook dat eindigt natuurlijk off screen in een orgie.

Het bevestigt helemaal mijn beeld van hoe het er aan toe gaat in de culturele wereld. En in de wereld in't algemeen misschien zelfs. Veel blabla, met hoop op af en toe wat boemboem. Het leuke is dat Superamas er in slagen om subsidies te krijgen van een lange lijst politieke en culturele instellingen voor een voorstelling over hoe zinloos het is cultuur te gebruiken om politiek op te voeden.

Als klap op de vuurpijl worden ze gesponsord door een champagnemerk zodat ze ook nog eens iets deftigs te drinken hebben als ze op het toneel doen alsof ze een feestje hebben. Dát is pas echt rock'n'roll.