A Higher Ugliness

Het zit er weer op. Op donderdag vroeg ik me efkens af wat ik in godsnaam nog loop te doen tussen al die tieners, die middelmatige muziek en die one hit wonders, maar vrijdag en zaterdag hebben dat ruimschoots goedgemaakt met zalige concerten van groepen die ik al kende en een paar heel leuke concerten van artiesten waar ik nog nooit van had gehoord of voor het eerst live zag.

Speciaal voor jullie heb ik er een mix tape van gemaakt:

De playlist:

• MGMT - The Youth: Voor de revelatie van Werchter was de tent op Pukkelpop ondertussen te klein geworden. This is a call to arms to live and love and sleep together - We could flood the streets with love or light or heat whatever - Lock the parents out, cut a rug, twist and shout - Wave your hands make it rain for stars will rise again. Met welk gepaster nummer kon deze mixtape beginnen? Ook om aan te tonen dat MGMT wel meer mooie nummers heeft dan enkel hun ondertussen alom gekende hits.
• The Dodos - Jodi: Dé revelatie van deze pukkelpop. Het was nog vroeg in de ochtend maar deze jongens schudden ons direct wakker en zorgden er voor dat we de rest van de vrijdag met een smile hebben rondgelopen. Bluesrock met heel veel drums is een goede omschrijving. Het zijn twee jonge snaken uit San Francisco.
• Iron & Wine - Lovesong For The Buzzard: Baardmans met zalige Americana nummertjes. Ik had er eigenlijk iets meer van verwacht, de eerste nummers waren iets te lang uitgesponnen naar mijn goesting, maar uiteindelijk blijft het heel mooie muziek.
• Elbow - One Day Like This: Elbow was gewoon buiten categorie als afsluiter voor de Marquee. Een overdreven beat uit een andere tent als achtergrond stoorde wel tijdens de kalmere nummers maar gelukkig kunnen ze ook af en toe luid gaan. Dit nummer is een uitgeklede versie, maar bekijk zeker ook de videoclip eens.
• Santogold - L.E.S. Artistes: Santogold was het eerste concert dat ik zag op Pukkelpop, ergens donderdag vroeg na de middag. Dat ik dit niet op voorhand kende wijst er op dat ik misschien wel een beetje wereldvreemd aan het worden ben hier achter mijn computer want dit werd blijkbaar als één van de headliners gepresenteerd. Ferm overdreven vind ik persoonlijk, maar dit hitje is best een mooi nummer.
• Blood Red Shoes - I Wish I Was Someone Better: Het is in om in duo uw ding te doen tegenwoordig. Hier zingt de vrouw en drumt de man, de omgekeerde White Stripes dus, maar net als bij The Kills, Blackbox Revelation, The Kills, The Black Keys, enz. werkt het. Ik stond net iets te ver om te zien of die vrouw even knap was als die van The Kills maar van waar ik stond zag ze er verdomd sexy uit. En het rockte ferm!
• Fuck Buttons - Sweet Love For Planet Earth: Eén van de weinige bands die buiten de lijntjes kleurde. Redelijk noisy experimentele electronica, heel repetitief en hypnotiserend en samen met The Dodos één van de twee namen die echt te onthouden zijn.
• Alela Diane - The Pirate's Gospel: Ze had haar vader mee en The Go-Tell Choire, die we nog kennen van Dez Mona twee weken geleden. Heel mooie folkmuziek, en een mooie verschijning. Ik denk wel dat je niet veel groupies kunt binnendoen als je je vader heel de tijd meeneemt op tournee. Maar natuurlijk, met die hippies weet je nooit.
• Tindersticks - Boobar: Veel te kort en veel te veel achtergrondlawaai. Maar nog altijd heel mooi.
• The Breeders - Hapiness Is A Warm Gun: Ooit dacht ik dat The Beatles zo een groepje was dat niet meer dan She Loves You Yeah Yeah Yeah nummertjes had gemaakt. Toen dacht ik dat Hapiness Is A Warm Gun van The Breeders was. Iets later leerde ik de witte kennen en daardoor zit ik nog altijd met een Beatles obsessie opgescheept. Het was fantastisch om de zusjes dit eens live te horen doen.
• Leila - Mettle: Voor Leila was geen kat komen opdagen in de Dance Hall. Spijtig, vind ik persoonlijk, want de electronica van deze dame was toch wel de moeite. Alleen had ze die zangers achterwege mogen laten, wat mij betreft.
• Sigur Rós - Gobbledigook: Mijn mening? Werchter was beter. Maar ja, Werchter was magisch. Op Pukkelpop was't gewoon de bevestiging dat Sigur Rós een heel, heel straffe live band is. Trouwens ook visueel heel erg de moeite met confetti en leuke kostuums en mooie kleurrijke belichting. De enige keer ook dat ik op de Main Stage naar een optreden ben gaan kijken.
• Black Mountain - Wucan: Zalig nummer en net voor ik naar Pukkelpop ging ontdekt. Blijkbaar was ik niet alleen want Black Mountain was een band die iedereen live wou zien. Met rede, zo bleek. De zangeres kwam me bekend voor hoewel ik me niet kan herinneren hen ooit eerder live te hebben gezien. Ik twijfel meer en meer aan mijn geheugen tegenwoordig.
• Yeasayer - Red Cave: Ik heb heel lang staan twijfelen of ik nu een T-shirt van Yeasayer zou kopen of een van Elbow en uiteindelijk is het Elbow geworden. Enkel omdat die van The National niet mooi waren, en omdat Yeasayer uiteindelijk woensdag ook nog in de Democrazy staat dus ik daar en dan een herkansing heb. Ik denk dat ik daar de plaat ga kopen. Mooi jasje trouwens, dat die kerel droeg.
• Nina Nastasia - Rosemary: Een naam die ik al dikwijls had gehoord, maar waar ik nu een gezicht en een muziekstijl op kan plakken. Ik vraag me wel af of ze op Pukkelpop niet ergens een hoekje kunnen vinden waar ze stille concerten kunnen laten doorgaan zodat singer-songwriters als zij tenminste een beetje eer kunnen halen van hun werk.
• The National - Ada: The National is ondertussen buiten categorie voor mij. Ik hou van deze muziek, heel erg zelfs. Ada is het enige nummer dat mijn vriendin E. echt mooi vond in het hele concert, maar ik overtuig haar nog wel. Het is natuurlijk ook wel een heel mooi nummer. Alleen al die tekst: Stand inside an empty tuxedo with grapes in my mouth waiting for Ada. Pure poëzie.
• The Dodos - Horny Hippies: Aren't we all? The Dodos, nog een keer, omdat ze gewoon zo fantastisch waren.

In totaal 35 van de zowat 200 concerten gezien. Mijn nieuwe regenjas heb ik niet moeten gebruiken en ik heb ontdekt dat als je je oordopen zo een beetje losjes in je oren steekt je genoeg decibelreductie hebt zonder al te veel aan klankkwaliteit in te boeten.

Er waren nog 19 groepen die ik heb gezien die niet op het cassetje beland zijn waar ik het over zou kunnen hebben, maar een mens kan blijven zeveren. Laat ons nog zeggen dat Mark Lanegan volgens mij volledig uit het donkerste materiaal van de wereld bestaat en dat The Flaming Lips altijd ongelooflijke fun zijn. De rest waren te slecht of net niet goed genoeg.

Het festivalseizoen zit er op voor mij. Het is mooi geweest. Laat het nu maar rap weer nat en donker en koud worden. Ik ben er klaar voor.