Kristof schrijft over cultuur in en rond Gent. Vooral over muziek maar ook politiek, hedendaagse kunst, film, techniek, theater en literatuur komen soms aan bod.
Kristof is working as a freelance C++ Mac developer in Belgium, using his one man company.
Deze blog is gemaakt met TextMate, YAML en wat eigen PHP-scriptjes. De titel van deze blog is ontleend aan een een nummer van The Evil Superstars.
Wie me persoonlijk wil mailen kan terecht op kristof at dit domein.
© Kristof Van Landschoot 2004-2010
Titus Andronicus
Wiens idee het was om de gasten van Titus Andronicus in de kelder te plaatsen en niet in een van de vele zaaltjes boven is onbekend, maar het is onverantwoord. Wie ook maar twee zinnen naar 'Airing of Grievances' heeft geluisterd weet dat een donkere bunker niet de plaats is waar je depressievelingen als deze Amerikanen in moet opsluiten. Voor je het weet hangen ze zich op aan een afvoerleiding.
Misschien was het uit angst dat ze dingen kapot zouden maken. Afgaande op het geluid van een wild om zich heen schoppende schuimbekkende zanger zou dat een te begrijpen keuze geweest zijn. Wel spijtig dat de klank die in dit hol - dat onder de poëtische naam witloofbar bekend staat - wordt geproduceerd zo abominabel is dat je je afvraagt of je je oordoppen niet per ongeluk nog hebt in zitten van een vorige concert.
Niet dat Titus Andronicus zich daardoor liet ontmoedigen. Ze hadden backstage kennis kunnen maken met de vroegere gitarist van At the Drive-in en dus was dit concert in Brussel voor hen al memorabel te noemen nog voor het begonnen was. Patrick Stickles, de zanger, zong als een bezetene, rolde daarbij af en toe met zijn ogen als stond hij op het punt om een epilepsie-aanval te doen en sprong met zijn boomlange gestalte geregeld in de lucht, telkens dreigend om met zijn hoofd onzacht het plafond te raken.
Deze groep is er één van gitaarfreaks. Voor wie bewijzen wil: tel het aantal gitaren na op de hoes van 'Airing...'. Wij komen aan 14. Live houden ze het bij vier, drie gewone en één bas. Dat ze er ook mee overweg kunnen werd gedemonstreerd in een atypisch bluesrock-nummer, waarin iedereen de kans kreeg om gedurende één solo te schitteren. En dat deden ze.
Terwijl 'Airing of Grievances' begint met een luide "Fuck You" in 'Fear and Loathing in Mahwah, NJ' zat dit dinsdagavond in het midden van de set. Het stukje Shakespeare dat op plaat het nummer afsluit werd ons live onthouden. Misschien waren zij onderweg ergens de tekstuur kwijt geraakt?
Als bisnummer werden we op een opjuttende cover van Roadrunner van The Modern Lovers getrakteerd, een klassieker die in hun versie nóg energieker klonk. Al bij al een kort maar hevig concert.
Bij het buiten gaan kregen we van de merchandising nog een pin mee waarop enkel de tekst "Your Life Is Over" staat. Wij hadden eerder het gevoel dat het pas begonnen was. Eens we deze groep een zaal of een tent met een goede geluidsinstallatie hebben zien platspelen zullen wij in vrede rusten. Geen seconde eerder.