Hoe mooi kun je een titel verzinnen? Al een tijdje verwar ik Dimitri Verhulst met Peter Verhelst. Beiden stonden al geprogrammeerd op De Nachten, en zou ik een paar edities mogen overdoen dan zou ik alvast Dimitri Verhulst met een vette alcoholstift aanstippen om te horen voorlezen uit eigen werk. Deze man is een zielsverwant en een vriend voor het leven, ook al zal ik hem misschien nooit ontmoeten. Meer zelfs, misschien wil ik hem nooit ontmoeten en misschien wil ik geen enkel ander boek van hem nog lezen, het beeld dat ik nu van hem heb wil ik zo houden. Zou ik een tienermeisje zijn ik werd verliefd als een bakvis, zoals Annelies Verbeke indertijd op Stuart Staples van de Tindersticks. Allemaal al op De Nachten.

Volgens literatuurkenners zit er een Nieuwe Vlaamse Lichting aan te komen en is één van de kenmerken er van dat ze de verhaallijn niet chronologisch uitwerken. Dat is bij dit boek in elk geval al zo, en bij Annelies Verbeke's "Slaap" was dat ook zo, en bij Peter Verhelst's "Zwerm", laten we simpel wezen, ook, dus dat kan kloppen! Verhulst gaat terug naar zijn geboortedorp staat er op de achterflap en ook dat klopt. Er staan zalig mooie zinnen in werd me verteld in Mekka, het cultuurprogramma op studio brussel, en dat klopt ook! Kortom, de media informeren zo slecht nog niet in dit geval. Believe the hype!

Binnenkort wordt het boek verfilmd, en daar wil ik alvast voor passen. Prachtige zinnen verfilmen zich niet, en hoewel er heel verfilmbare scènes in zitten wil je de poëzie in dit boek niet missen. De film zal - daar durf ik nu al op wedden - de indruk wekken dat dit boek gaat over een bende zware gasten die het Vlaamse Reetveerdegem totaal marginaal op stelten zetten met zuipen en vechten en vrouwen zwanger maken.

Daar gaat het boek dus niet rechtstreeks over. Het gaat over afscheid nemen. Afscheid van het geboortendorp waar je opgroeide en vrijelijk van de natuur genoot. Van familieleden die gestorven zijn of familieleden die je eigenlijk liever niet meer onder ogen komt. Van leeftijdsgenootjes die ooit eens niet meer met je wilden spelen. Van geliefden waar je een toekomst mee deelde tot je besefte dat je eigenlijk geen geliefden was maar lotgenoten die gedurende een periode troost hadden gevonden in elkaar's armen.

Laat afscheid nemen nu net iets zijn waar ik niet goed in ben. Aan gebrek aan training kan het niet liggen. Een jaartje erasmus in Porto, en je ziet meer vrienden voor het leven komen en gaan dan goed voor je is. Van mijn geboortendorp ben ik gescheiden, en hoewel mijn wortels er nog liggen voel ik niet de minste aandrang meer om er terug te gaan wonen. En ondertussen ben ik afscheid aan het nemen van nog maar eens een lief, de derde serieuze relatie die ik ben aangegaan moet er finaal bij inschieten. Het laat je altijd wel wat leger achter. Uiteindelijk is elk afscheid een nieuw begin, zo wil het cliché, maar soms ontbreekt de moed om opnieuw te beginnen. Ook al weet je dat wat komt enkel beter kan zijn, de zomer komt er aan, de vogeltjes fluiten sinds kort in een tuin die ik mijn eigendom mag noemen, ook al is er objectief gezien geen reden tot paniek, de zoveelste faling laat me een beetje bedeesd achter.

Het volgende boek dat ik ga lezen is heel waarschijnlijk "Luctor et Emergo", het levensverhaal van Wilfried Martens. Ik worstel en ik kom boven. Levenslessen betaal je nooit te duur.

Humo's bespreking van De Helaasheid der dingen De droge feiten volgens Wikipedia De leesblog op de standaard van Mekka , waar mensen die blijkbaar met moeite een boek kunnen uitlezen, cfr. een blogger, een forum krijgen in de nationale media om hun mening te spuien. Moet kunnen. Memoires van Martens