Vierentwintig concerten op vier dagen en gemiddeld meer dan een uur per concert, dat maakt dat elk concert voor minder dan vijf euro per uur aan de man werd gebracht. 't Zijn solden en de koopjes lagen voor het rapen! Ik ga hier niet alles bespreken, daar vindt u op het internet genoeg gelul over , maar toch een paar dingen vermelden, in een drafje.

Hét hoogtepunt? Sigur Rós. Ik had het zelf niet verwacht, ik was me enkel naar voor aan het murwen om Thom Yorke in de ogen te kunnen kijken (de enige mens op de wereld die me begrijpt, weet je wel), maar van de eerste noot tot de laatste was het adembenemend perfect. Het hielp misschien dat ik lijf aan lijf werd gedrukt tegen vier prille Ijslandse meisjes die de teksten van sommige van die liedjes vanbuiten kenden en zachtjes, fluisterend in mijn oren, meezongen. En ik die dacht dat die Ijslanders in een gobledigook taaltje zongen dat ze zelf uitgevonden hadden! Als dit een hallucinatie was, dan toch zeker de beste in jaren.

En dan sta je vooraan gemurwd tussen een bende andere Radioheadfans die allemaal Thom Yorke in de ogen willen kijken en die naast je vraagt of dat jouw voeten zijn onder zijn voeten en je kan met de beste wil van de wereld geen correct antwoord geven want er staan meer mensen op je voeten dan je afgaande op het weinige gevoel dat je nog hebt kunt tellen. Als je dan nog een half uur moet wachten en je de security ongerust naar elkaar hoort roepen dat ze moeten omroepen dat er plaats moet gemaakt worden dan is de lol er een beetje af. Ik wil me gerust laten verpletteren tijdenseen Radiohead concert, het lijkt me één van de mooiere manieren om aan je einde te komen, maar een half uur voor het concert, dat is al te lullig. Dus laat ik me uit het publiek plukken. Als de security een half uur later ook mijn benen bevrijd hebben uit de mensenmassa kan ik voor 2 minuten staan waar de VIPs staan en moet ik terug achteraan gaan aanschuiven. Ik bestel me twee pinten om te bekomen en besluit Thom Yorke in de ogen te kijken via één van de gigantische schermen naast het podium.

Het probleem met Radiohead is dat ze te populair zijn. Er staat daar een bende mensen die te lam waren om zelfs de laatste plaat eens te downloaden. Ze was verdorie gratis legaal te downloaden en nog kennen die onnozelaars parels als Videotape, Jigsaw Falling Into Place, Nude, 15 Step, Bodysnatchers, Weird Fishes etc. niet. Noch de nummers uit hun oudere platen die niet OK Computer zijn. 't Is erg gesteld met de jeugd van tegenwoordig. Dat drukt de sfeer wat natuurlijk.

Radiohead is een groep van en voor muziekliefhebbers. In De Morgen argumenteerde Bart Steenhaut dat Neil Young of Tom Waits geldwolven zijn omdat ze veel geld vragen voor een optreden. Bullshit: ik zou liever veel geld geven voor een Radiohead optreden temidden van een beperkte schare mensen die geïnteresseerd zijn in de muziek dan dat ik op een weide ga kijken naar een gratis optreden tussen een bende ongeïnteresseerde zatlappen. Wie dat niet snapt is geen muziekliefhebber.

Hoe was Radiohead? Fantastisch dus. Parels voor de zwijnen. Twee "hits", tweeëntwintig zalige nummers .

Verder. Al twee keer heb ik een concert van Justiceproberen uitkijken, en 't is me al twee keer niet gelukt. Bon, ze hebben een vette snor en een dik kruis maar hun beats zijn een beetje simpel. Ik weet het, ze mikken op de mensen die zich willen amuseren, niet op de mensen die goede muziek willen horen, het stond zo in het boekje, maar ik amuseer me graag op goede muziek. Shameboywas van hetzelfde laken een broek. Dat het beter kan bewees Soulwaxnog eens. Een rockband die zijn nummers brengt als was het een DJ-set. Kent er iemand nog een groep die iets vergelijkbaars doet? Heel trippy en beestig goed.

Hot Chipheb ik dan maar gemist omdat ik naar Neil Youngben gaan kijken. Hij ziet er een beetje uit als die professor uit Back To The Future in een slechte bui, maar hij rockt wel nog de pannen van het dak. En hij heeft een deel van de mooiste nummers van de laatste decennia op zijn conto staan en is niet beroerd ze te brengen. Dat hij zijn laatste nummer uitrekt tot een twintig minuten durende jam nemen we er graag bij. Blij dat ik hem eens heb gezien.

Jay-Zstond ook niet echt op mijn lijstje als niet te missen maar dat was een fout van mijnentwege. Hij maakte er een feestje van en mixte de ene hit na de andere in elkaar, ondertussen hier en daar wat van zijn raps trefzeker afvurend. Raak! Leuk ook dat hij die silly twatsvan een Oasis ferm lik op stuk gaf onlangs in Glastonbury. Die vonden namelijk dat het ongepast is om een hip hop act te laten afsluiten . Kan er iemand die jongens uit hun lijden verlossen? Gelukkig heeft Jay-Z wél zin voor humor en zelfrelativering:

Nog iemand die hitjes aan elkaar reigde was Mark Ronson. Die van Amy Winehouse. Alleen, die jongen heeft geen eigen nummers, en wat hij live bracht was eigenlijk gewoon slechte soundmixshow. Ik ben na twee nummers weggelopen maar niet ver genoeg om te vermijden dat ik nog een verkrachting van The Smiths moest aanhoren. Slécht!

Nog een teleurstelling: Hercules & Love Affair. Mensen met goede smaak in mijn vriendenkring zijn wild van die CD en die single vind ik ook wel goed, maar live was er gewoon een huppeltrut die Anthony verving en een bende disco nichten op een te gek wild feestjeeeehhhh met leuke muziekjeeeeeehs zich aan't amuseren wareeeeh en allemaal danseeeeeeh en met de armpjes zwaaieeeeh.

Daarentegen wel absoluut fantastisch niet onder woorden te brengen goed: Grinderman. Nick Cave is het gewoon om voor grote massa's de grote Bad Seeds show te doen en als hij dan in de tent de rocker in zich loslaat vliegt het dak er af.

Absoluut bevestigen deed The National. Ik denk niet dat die mensen nog veel verkeerd kunnen doen in mijn boekje. Zo'n zalige nummers en zo'n goede muzikanten. Akkoord, de zanger had er ene teveel op, maar wat dan nog?

Believe the hype: MGMT. Heel de tent ondersteboven als ze hun hits speelden maar ik zeg het u: de volledige CDis goed! Ok, Time To Pretend steekt er uit. Beste single in maanden!

Duffyheeft haar naam niet gestolen: duf. Ze ziet er uit als een blonde op hoge hakken die de mop niet snapt. Momentje. Ze ís een blonde op hoge hakken die de mop niet snapt.

Het beste concert dat ik van hen al gezien heb: Kings Of Leon. Die CD van hen wordt hier ten huize direct weer in heavy rotation gestoken! En ik besefte het toen niet, maar ik voelde het aan mijn karma: ik stond op zowat twintig meter van Liv Tyler .

Ook nog gezien en allemaal heel mooi - ja, geloof het of niet, allemaal - Vampire Weekend, Patrick Watson, My Morning Jacket, Zita Swoon, The Hives, KT Tunstall, Underworlden dEUS.

Dat het maar rap pukkelpop is!